Πέντε στο αυτοκίνητο με βολική ταχύτητα στο φρήγουέι για το χριστουγεννιάτικο ρεβεγιόν, GPS σε ισάριθμα κινητά, Τζινγκλ-Μπελς και διαφημίσεις απ’ το Μπλουτούθ, έμενε μόνο μια σύντομη στάση για ψώνια σε κάβα – μην πάμε μ’ άδεια χέρια χρονιάρες μέρες – και ξάφνου, τσααακ! Χριστούγεννα: Φλας για ν’ αλλάξω λωρίδα δεξιά, φλας κι ο άλλος δυο λωρίδες δεξιά μου για να κάνει αριστερά στην άδεια λωρίδα μεταξύ μας, τον πιάνω στην άκρη του ματιού, μαζεύομαι πάραυτα και σβήνω το φλας, το ίδιο κι εκείνος, κόβει λίγο, πατάω λίγο το γκάζι, και σε χρόνο ντε τε – μ’ ένα αιθέριο κυκλοφοριακό πα ντε ντε – είμαστε δυο στην λωρίδα που μάς χώριζε. «Να ‘σαι καλά, καλέ μου άνθρωπε!» σκέφτομαι με αγαλλίαση και ενδορφίνες εν υψίστοις, «και επί Γης Ειρήνη!» – Το ρεβεγιόν είχε αρχίσει.
Όσο πιο… Ετοιμαζόμουν τότε για έξω, διπλωματική στο ΕΜΠ εν εξελίξει (λίγο πριν λήξει), είχα ήδη πάει στην συναυλία του ’83 στην Καλογρέζα, και τα Τραπεζάκια Έξω ήταν ο πιο πρόσφατος δίσκος του Δ.Σ. που είχα πάρει πριν φύγω.
Έξω, όταν έφτασα, ήρθε νωρίς ένα υφέρπον πολιτισμικό σοκ, από τον ζωντανό τον χωρισμό — χωρίς φανφάρα, απλά με την έλλειψη πραγμάτωσης καθημερινών μικροπραγμάτων (4Τ στο περίπτερο, ξερωγώ) — μέχρι που τον Οκτώβριο, μετά την εθνική γιορτή του Ελληνικού Συλλόγου στο Πανεπιστήμιο («We had closed (σικ) the Grand Ballroom») και πριν πάμε όλοι για ύπνο, είχε ένας την φαεινή ιδέα να συνεχίσουμε με τραγούδι. Βρήκαμε κιθάρα, βρέθηκε και πιάνο (για τον ένα), κι ο Νιόνιος (με την παρέα του) ζωντάνεψε μέχρι να μεγαλώσουν οι μικρές ώρες της νύχτας. Ήταν βάλσαμο αυτό, και συνεχίστηκε ποικιλοτρόπως («Αλαμάνα και Γραβιά, Αμέρικα!»), πάντα με τον Νιόνιο στην πρώτη γραμμή.
Η «Βασίλισσα των Αιθέρων» μεσουρανούσε τότε, στην κυριολεξία. Στο Αεροδρόμιο – ένα κι ανεπανάληπτο ήταν το Ελληνικό – ανέβαιναν στην ταράτσα αυτοί που έμεναν πίσω, για ένα ακόμα «καλό ταξίδι» σ’ αυτούς που έφευγαν. Μ’ ένα ζωηρό νεύμα από μακριά, χωρίς να φαίνονται γκριμάτσες – καλύτερα έτσι, ίσως. «Προσδεθείτε και μην καπνίζετε» μετά για τους επιβάτες, μέχρι νεοτέρας – πάνω από στεριές και θάλασσες.
Το πλάνο μου σαφές: «Διδακτορικό έξω με υποτροφία, κανα-δυό χρόνια πρακτική, και μετά επιστροφή στα πάτρια». Aller-Retour ένα πράμα. Μόνο που στην πορεία το πλάνο άρχισε ν’ αλλάζει σ’ ένα μακρόσυρτο «Aller-et-Τour» που δεν έλεγε να τελειώσει – εκ των πραγμάτων, άραγε, ή μήπως εκ προθέσεως;
Σε εθνική τραγωδία εκτυλίσσεται ο παραμερισμός της θεϊκής παραδοσιακής Ελληνικής ντομάτας από υποδεέστερες, βιοτεχνολογικά προηγμένες ποικιλίες, που ποζάρουν ως ντομάτες μόνο κατ’ όνομα.
Ανυπολόγιστες οι συνέπειες για την ιστορική (κι ας μην την ήξερε ο Πλάτων) Greek Salad, που πάνω της είχαν ορκιστεί αιώνια πίστη ορδές τουριστών εξ Εσπερίας, διαφημίζοντας το Ελληνικό ευ κουζήν του θέρους στα πέρατα της οικουμένης.
Φιλότιμες προσπάθειες από το Ελληνικό αγγουράκι (μην πείτε τίποτα), φέτα, κρεμμύδι, αναβαθμισμό με ανθότυρο, και μυρωδικά δεν καταφέρνουν να περισώσουν το πάλαι ποτέ ακαταμάχητο πιάτο, που έχει πλέον εκφυλιστεί σε ένα πλουμιστό άοσμο και άγευστο χορτοσκεύασμα.
Εξαιρετικός στα Αρχαία, τα κατάφερνε και στα Νέα, μόλο που ‘χε μείνει ελάχιστα στην Ελλάδα.
Μυαλό χορτασμένο αλλά ακόρεστο, συνέχιζε να μαθαίνει νέα Νέα Ελληνικά, άνθρωπος κοντά ογδόντα. Εκεί τον πέτυχε η γυναίκα μου στο Χιούστον και μού τον γνώρισε: Πολυμαθής, αενάως αισιόδοξος, και πνευματώδης, ήταν εμπειρία να τον ακούς ανάμεσα σε Verbalsubstantive als Namen für Satzinhalte in der Sprache des Thukydides και «Λούλα, Λούλα, πού είσαι Λούλα» – όπως το’ χε μια παλιά κασέτα του, βαλσάκι για sing-along σε άψογα Ελληνικά, πάνω σε κρασοκατάνυξη και με τα ακουστικά βαρηκοΐας σε πλήρη χρήση.
Κατενθουσιασμένος που δεν θα ‘χαμε, λέει, σχολείο εκείνη την ημέρα! Πρωτάκι στο 15ο Θεσσαλονίκης, ήμουν έτοιμος να κατέβω στην πλατεία της Αντωνίου Τούσα για παιχνίδι πριν με κόψει η μάνα μου μ’ ένα απογοητευτικό «δεν κάνει να βγει κανείς έξω σήμερα». Είπα μήπως την μεταπείσω δείχνοντάς της Διαβάστε τη συνέχεια »
Των παιδίων παίζοντος [sic], ώδινεν όρος και έτεκεν
(with a little help
from my friends) rhopalicus versus,
ρόπαλον εκπάγλου καλλονής,
όπου «κάθε επόμενη λέξη έχει
ένα γράμμα περισσότερο από την προηγούμενη,
ξεκινώντας από το ένα γράμμα.»
«Η λέξη ‘ροπαλικός’ δεν υπάρχει στην
αρχαία γραμματεία, ο όρος πλάστηκε από
Ρωμαίους, φυσικά από την
ελληνική λέξη ρόπαλον.»
Μόλις είχα καθίσει στον υπολογιστή μου με την μεγάλη οθόνη πρωί-πρωί του Σαββάτου – καφέ και κέικ στο πλάι – για να διαβάσω, κατά το απαράβατο πλέον έθιμο, τα γλωσσικά καλαμπούρια της εβδομάδας στο αγαπημένο μου ιστολόγιο του παλιού συμμαθητή, και … τσουπ, διαβάζω «Καρταχένα (και όχι Καρταγένα) … απέχει… 665 χιλιόμετρα από τη Μπογκοτά -αεροπορικώς, … οδικώς … πάνω από 1000 χιλιόμετρα.»
Μα ναι, δεν το ‘χε δει κανείς το έργο; Με την ψηλή και τον Μάικλ Ντάγκλας που Διαβάστε τη συνέχεια »
Κάπου το πήρε το μάτι μου στο Φέισμπουκ πρόσφατα
– σε χρόνο ντε-τε, δηλαδή, αφότου αναρτήθηκε – ότι Γαύρος, λέει, δεν προέρχεται από ψάρι αλλά
από το «γαυριάς ή γαύρος» που
στα αρχαία Ελληνικά σημαίνει
ο επαιρόμενος, ο ανδρείος, ο αγέρωχος.
Μπα, προπαγάνδα της ΓΑΥΡΙΑΝΗΣ, λέω
– Φέισμπουκ είν’ αυτό, είμαι και βάζελος – Διαβάστε τη συνέχεια »
Σαν παιδί κι εγώ, είχα ρωτήσει μικρός τους γονείς μου
πώς έρχονται τα παιδιά:
«Ο Θεός!», μού ’χαν πει κλασικά.
«Και πού ξέρει ο Θεός πώς πού και πότε;» είχα απορήσει.
«Ξέρει…», με είχαν διαβεβαιώσει.
«Κι η κυρα-Χρυσούλα που λέτε ότι θέλει να κάνει παιδάκι,
πώς το λέει στο Θεό ότι θέλει;» Διαβάστε τη συνέχεια »
«Όχι αυτό, είναι σερνικό, το θηλυκό φέρε μου,
απ’ την άλλην άκρη της μπαλαντέζας»,
μού ‘χε πει τότε ο μαρμαράς, που ήθελε να βάλει μπροστά τον κόφτη για τις μαρμαρόπλακες.
Τους ήξερα εγώ τους μαστόρους,
που ‘ναι όλο σόκιν, αλλά
δεν ήθελα να καρφωθώ: Μειράκιον
στα 13 τότε, Διαβάστε τη συνέχεια »
Η Βικτώρια, η κοντοχωριανή
– φτυστή η συνονόματή της απ’ το Κίτο, η τρελλή με τους Corinthians του Ecuador –
είχε έρθει λοιπόν μικρούλα, η Βικτώρια, παλιά στο Νουγιόρκ,
κι είχε και φίλους στα Κανέρικα δίπλα,
και κοίταζε
«όσα εν τω ουρανώ άνω και όσα εν τη γη κάτω»
τον πρώτο χειμώνα στο Νουγιόρκ, κι ήταν
γκρίζα πάνω, γκρίζα κάτω,
και δεν ήξερε πού βρισκόταν,
«Χάθηκα» έλεγε «Χάθηκα…», Διαβάστε τη συνέχεια »
Η έρις
γίνεται μπαρμπέρης,
κουρεύς του χρέους
για τους υπόχρεους,
αήρ άνασσας ανάσας,
κούρος ελευθερίας για είσοδο
ελεύθερη και δωρεάν,
άμα τε και πολυέξοδη έξοδο,
ή και παραμονή
την παραμονή
της προθεσμίας,
γιατί τι θ’ απογίνουμε χωρίς μπαρμπέρηδες,
οι απάνθρωποι αυτοί ήταν μια κάποια λύσις.
Ο όρος Eroica, αντί του απεχθούς «Tρόικα», θα χρησιμοποιείται πλέον για τα δάνεια της Ελλάδας. Tην συμφωνία-Eroica αναμένεται να υιοθετήσουν οι εταίροι μετά από τις διαβουλεύσεις της ερχόμενης Δευτέρας και να εφαρμόσουν την τρίτη.
(Η λανθασμένη εμφάνιση, σε τουίτ, του δανειακού όρου Erotica αποδώθηκε επίσημα σε μεταφραστικό λάθος.)
Θετικά αντιμετώπισαν την Eroica επενδυτικοί παράγοντες του Λονδίνου, που έσπευσαν να δηλώσουν «οι ήρωες πληρώνουν σαν Έλληνες».
Αντίθετα, παρότι δήλωσαν κολακευμένοι, αμετακίνητοι παρέμειναν τραπεζικοί παράγοντες της Φρανκφούρτης, που επανέλαβαν το όραμά τους για μελλοντικές εξελίξεις με την φράση «Εν Τούτω ΛουκάΝικα».
«Ασυμφωνία χαρακτήρων» δήλωσαν αναλυτές από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, αναφερόμενοι στις διαφορές μεταξύ ελληνικού και λατινικού αλφαβήτου. Συμπλήρωσαν όμως «δεν βλέπουμε μελλοντικό διαζύγιο ανάμεσα σε χώρες-μέλη του Βορειο-Αλλαντικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ)».
Ερωτηθέντες για τις εξελίξεις, επίσημοι κύκλοι των Αθηνών επεσήμαναν Λακωνικά «Οι ωραίοι έχουν χρέη».
Η προσπάθεια ένταξης του «-άξει» ως εξίσου αποδεκτού καταληκτικού τύπου του «άγω» που αποφεύγει τους σκόπελους από το διπλό «αγ» στο «αγαγ», όπως φαίνεται στον τίτλο, έχει μακραίωνα και αξιομνημόνευτη ιστορία, της οποίας μακροσκελή περίληψη (δίκην extended abstract) παραθέτω σ’ αυτό το πόνημα.
Πρώτη γραπτή μαρτυρία φαίνεται να έρχεται από τον 14ο αιώνα πΧ, με τον άνακτα Αγαμέμνονα ( <άγαν(η επίμαχη κατάληξη, όπως παρήγ-αγαν, εξήγ-αγαν, κλπ) + μίμνω (μένω, επιμένω) ). Η εμμονή του στο -αγα υπήρξε μάλλον η αιτία της δολοφονίας του από τον Αίγισθο και πρόξενος δεινών στις χώρες γύρω από το Αιγαίο, όπως εξάγεται από αποσπασματικές αναφορές σε συγγράμματα γνωστά με τον συλλεκτικό όρο Βίοι Αργείων.
Εκτός από την παλλαϊκή αγανάκτηση στο -αγαν – που διατρανώθηκε με το βροντοφωνημένο σύνθημα «Μηδέν άγαν» – προέκυψαν και μεγάλες οικονομικές δυσκολίες σε θέματα εκτελωνισμού εισαγωγών/εξαγωγών και διεθνούς εμπορίου, γνωστές ως «Τελώνειονάγος» γύρω στον 7ο αιώνα πΧ. Διαβάστε τη συνέχεια »
Waking up in a hospital gown (no cap and tassel included) felt utterly puzzling, to say the least. The emergency room was full of easily recognizable medical devices, but I had no idea what on earth to do with them. Trying to remember how I ended up there proved equally futile, as I could only draw a blank. Little could I tell that I had narrowly escaped eternity a few days before – on St. Alexander’s Day exactly – as Alex K.’s CPR skills managed to restart a heat-exhausted soccer player’s heart.
Λοιπόν, έχουμε και λέμε: Δώδεκα το μεσημέρι δεν είναι ούτε «12 μμ» ούτε «12 πμ». Για την ακρίβεια, και τα δύο σημαίνουν μεσάνυχτα! Πώς κι έτσι, θα μού πεις.
Για να δούμε:
12 πμ σημαίνει δώδεκα προ μεσημβρίας, δηλαδή δώδεκα η ώρα πριν το μεσημέρι, έτσι; Τι ώρα είναι αυτή; …Μπράβο!
Εκεί λοιπόν που δίναμε παραγγελία για μία χταποδάκι στιφάδο και μία ταραμοσαλάτα και μία ντολμαδάκια γιαλαντζί και μία σαλάτα μαρούλι ψιλοκομμένο κι άλλα πολλά ελληνικά της Κυριακής των Βαΐων, νά σου πλάι στο πελαγωμένο γκαρσόνι του Γκρηκ Μυθ κι ένας τύπος από το διπλανό τραπέζι – εξηκοντούτης κατ’ εκτίμηση – να χαιρετάει πρόσχαρος και Διαβάστε τη συνέχεια »
54, that is, if you prefer to use your ten fingers to count (when you are not texting); 2000 in ternary, for thrills in threes: Trios, trinities, troikas, ménage à trois, or the third-time charm, as Goldilocks would attest.
For the mathematically advantaged, my newly attained age – after considerable effort and years of patience – exudes an aura of optimism: two 27s (3 × 3 × 3), no nines (3 × 3), no threes, no ones (no ifs, ands, or buts). Twice as vigorous as at 27 or twice as naïve? Certainly Διαβάστε τη συνέχεια »
They were all there:
Giuseppe Moldova and Riccardo Brabante,
two of the leading growers of Calabria,
smiling in front of the TV camera with
satisfaction as they were making
expressive hand-gestures in typically Italian manner;
Mrs Brabante herself, gracing the event with her presence,
her voluptuous figure filling the TV screen;
and two – of the many – workers, almost breathless from exhaustion,
as they had worked day and night gathering and threshing the year’s crop.
Signor Fratelli – “Il Campione” – was there too, content at Διαβάστε τη συνέχεια »
Με πλήρη επίγνωση των περιορισμένων δυνατοτήτων μου, και έμπλεος χαράς αφάτου εν μέσω της αγνοίας μου, θα προσπαθήσω να επιτύχω τον ιστορικό συμβιβασμό – δίκην ασκούμενου μάγου – ανάμεσα στην προσεκτική σέκτα “του Ασκού” και την φραστική φράξια “των Ασκών”.
In case you haven’t noticed, lists of «30 Things Turning 30 in 2014» are springing up on the web. Yes, it’s been thirty consecutive rounds since the year famously dreaded by Avril Blair’s big brother (George Orwell to the world).
I took a giant leap across the pond that year, «for three-year graduate studies»…
Λίγες μέρες πριν κλείσω τα 51, η Καθημερινή με ξάφνιασε ζητώντας μου να συνεισφέρω τις απόψεις μου στην Πατριδογνωσία, την ωραία στήλη που επιμελείται κάθε Κυριακή η κ. Άννα Γριμάνη. Αντιμετώπισα την πρόσκληση με δέος, καθότι ήξερα πως η στήλη είχε φιλοξενήσει στο παρελθόν αρκετούς επώνυμους, πολύ περισσότερο κατάλληλους από μένα να απαντήσουν στις ερωτήσεις της Πατριδογνωσίας. Διαβάστε τη συνέχεια »
Once upon a time, in a faraway land, there was a big New Year’s Eve party. There were lots of PhaseBook friends in it, dressed nicely with lots of exclamation points and cheerfully exchanging links with each other. A big party house it was, with plenty of room to chat.
“Seven fat years, then seven lean years; rinse, repeat”, commented Joe Chef, a financial analyst and amateur plumber.
Στην αυλή μπροστά απ’ του Ασημακόπουλου γινότανε χαμός. Ο μόνος στο χωριό με τηλεόραση, την είχε βγάλει στο μπαλκόνι, γυρισμένη προς την παραλία, για να μην χάσει κανείς το απίστευτο γεγονός: Το πρώτο πάτημα του ανθρώπου στο φεγγάρι.
Τρυπιά, χαράματα 21ης Ιουλίου 1969. Χαραγμένα στο μυαλό μου.
«Συγκινημένος Βίκινγκ» ακούγεται σαν ανέκδοτο-αστραπή – όπως «Αλβανός τουρίστας» παλιά.
Κι όμως, ο αδερφός τού Νορβηγoύ συνεργάτη μου ήταν δακρύβρεχτος καθώς διηγόταν παιδικές ιστορίες με την (νιόπαντρη πλέον) μικρή αδελφή του, «την μονάκριβη και μοσχαναθρεμένη», στο πάρτυ της επόμενης του γάμου. «Μονάκριβη» που λέει ο λόγος, δηλαδή: Εννιά αδέρφια στην οικογένεια…
«Εβδομάδα των Παθών» ήταν κυριολεκτικά για τον αδερφό μου και μένα όταν μεγαλώναμε.
Εντάξει, είχαμε διακοπές, ταξιδάκι στο χωριό, μικροδωράκια και τα συναφή, αλλά να: φόραγα κάτι στενά κατακαίνουργια λουστρίνια που με σφάζανε κάθε βράδυ όρθιο στην Λειτουργία. Διαβάστε τη συνέχεια »
Το συμβούλιο για το νέο πρότζεκτ της εταιρίας είχε τραβήξει κάνα δίωρο – έτσι μού φάνηκε – κι ήρθε ώρα για καφέ: Εσπρέσσο Βερόνα, βρασμένος αριστοτεχνικά σε Μπιαλέτι από τον Ιταλό συνεργάτη – γεννημένο το 1979, όπως είπε. Δηλαδή, κάπου θά ΄πρεπε να τελειώνει το δημοτικό φέτος, αλλά…πώς μπερδεύτηκα έτσι; Διαβάστε τη συνέχεια »
Στα πρώτα μου Χριστούγεννα στην Αμερική βρέθηκα στην Πολωνία: Poland, NY.
Με είχε δεί πρωτύτερα η μητέρα του συγκάτοικού μου που ήμουν χαμένος στο διάστημα – άρτι αφικόμενος εξ Ελλάδος για μεταπτυχιακά – κι είπε η χριστιανή να με φιλοξενήσουν στις διακοπές. Έτσι, από φιλότιμο.
Πόλαντ, λοιπόν. Βυθισμένη στο χιόνι. Δάση, κάτασπροι αγροί, σπιτάκια Διαβάστε τη συνέχεια »
«Ο Ροναλντίνιο», επισήμανε ενημερωτικό ημέιλ καλού μου φίλου, «διασκέδασε παρέα με τους φίλους του Αντώνη Ρέμο και Μάρκο Σεφερλή στο κέντρο που τραγουδάει ο αγαπημένος του Νίκος Βέρτης.»
Βαρυσήμαντη είδηση. Αλλά της έκλεψε τη δόξα η διαφήμιση που χώθηκε σφήνα αμέσως μετά:
Ο λόγος για τον οποίο γράφω είναι περίπου 1,62 προς 1. Για την ακρίβεια, ένα συν ρίζα πέντε, διά δύο. Θυμάμαι ακόμα την γεωμετρική κατασκευή του με κανόνα και διαβήτη. Έτσι, χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Αν και υποσυνείδητα φοβάμαι μην ξεχάσω ποτέ και μου ανέβουν χοληστερίνη, ζάχαρο και πίεση, ή πέσουν μαλλιά και δόντια – και βάλε.
Οι Νορβηγοί διοργανωτές είχαν κανονίσει να με παραλάβει ταξί, ώστε να αρχίσω έγκαιρα την ομιλία μου στο συνέδριο, μόλις 75 λεπτά αφότου θά ‘βγαινα από τ’ αεροπλάνο. Θέμα: Μεταφορά φυσικού αερίου με βαπόρια.
Στη διαδρομή έπιασα κουβεντούλα με τον οδηγό: Υβριδικά ταξί και περιβάλλον. Καθώς ψιλονύσταζα, χάζευα κάτι σφραγίδες, υπογραφές και νούμερα σε μια καρτέλα δίπλα στο ταξίμετρο, ώσπου Διαβάστε τη συνέχεια »
Είχα βυθιστεί όλη μέρα χαζεύοντας μαρμαρωμένος τα Ελγίνεια, και παραλίγο να χάσω την ανταπόκριση: Βραδυνή πτήση Λονδίνο-Λάρνακα, για τα βαφτίσια της κόρης μου στην Λεμεσό.
Το Αίρμπας άνετο. Ξάπλωσα και χαλάρωνα. Μάγχη, Άλπεις, από ψηλά. Tέσσερα χρόνια αναγκαστικά χωρίς Ελλάδα – περίεργο, δεν μού ‘χε λείψει. Δουλειά, οικογένεια, τρέξιμο…
Όλοι είχαν παρατσούκλια στο χωριό του πατέρα μου. Μικρός άκουγα ιστορίες για ήρωες όπως ο Μπαρόλος, ο Καρκαβίλας, ο Μπλατσάρας, ο Μπουρίγας, κι ο θρυλικός Ζοροβάβελ, κι αναρωτιόμουν ποιοί νά ‘ταν στ’ αλήθεια.
Θυμάμαι που μ’ είχε αγγαρέψει η θεία μου κάποτε να πάω ένα πεσκέσι στο εστιατόριο του Καρκαβίλα: «Εξοχικόν Κέντρον ‘Η Φλώριδα’, Π. ΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ«. Αχά!
Άφησα τον μουσακά να τραβήξει όλη νύχτα και το πρωι ήταν ό,τι έπρεπε. Τον πήρα και τραβήξαμε παρέα για το Τμήμα. Ήξερα τα κατατόπια πλέον: Στον Σορκ καρφωτός.
Δεν περίμενα ποτέ αυτόν τον κόμπο στον λαιμό. Θαυμασμό, δέος, ίσως. Αλλά τέτοια συγκίνηση;
Τα μάτια μου σκαρφάλωναν σε τοίχους και κολόνες, άγγιζαν τις αψίδες. Κοίτα, δυο ημιθόλια! Κι από πάνω… Η οροφή; Όχι, πάλι ημιθόλια…κι άλλα ψηλότερα. Τί ‘ν’ αυτό, στην κορφή; Α, ο μεγάλος θόλος! Πώς αιωρείται στο φως εκεί πάνω;
Ήταν από τις πρώτες λέξεις που είχα μάθει μικρός: «Γιακυνήγι». Έτσι απαντούσε η μάνα μου όταν την ρώταγαν πού έλειπε ο πατέρας μου. Μονολεκτικά.
Σε μέρη σαν το Γιακυνήγι, εξωτικά, φανταζόμουν κι εγώ να μεγαλουργούν οι ήρωες των παραμυθιών που παράγγελνα στον πατέρα μου. Στο πιο αγαπημένο μου παραμυθάκι είχα παραγγείλει παιδάκι, λιοντάρι, βέσπα, και Γιακυνήγι:
Βρεθήκαμε οι τέσσερίς μας – ο Σωκράτης, ένας κολλητός μου ηθοποιός, εγώ, κι ένα ταψί μουσακάς – επίτιμοι προσκεκλημένοι εκ Λος Άντζελες σε show-biz πάρτυ στο καυτό Παμ Σπρινγκς, μακρυά στην Καλιφορνέζικη έρημο.
Πανζουρλισμός στην υποδοχή: «The Greeks are here!» να ζητωκραυγάζει Διαβάστε τη συνέχεια »
Ξεκίνησα φορτσάτος: Χιούστον-Αθήνα-Χιούστον-Ώστιν-Χιούστον-Μπέργκεν-Σταβάνγκερ-Τρόντχάιμ-Μπέργκεν-Χιούστον-Αθήνα-Κωνσταντινούπολη-(αχ, τι πράγμα αυτή η Αγιά Σοφιά)-Αθήνα…
Υπάρχουν ελάχιστοι διάσημοι κι επώνυμοι που και ξέρω και με ξέρουν. Και πάμπολλοι που απλώς ξέρω. Δεν ξερενόμαστε, παρά μόνο όταν ξεραίνομαι στον ύπνο. Όπου σκοτεινοί τύποι σαν το δίδυμο Κρικ-Γουότσον ή τον Μαραντόνα προσπαθούν να αποσπάσουν την εύνοια των ονείρων μου παρασύροντάς με σε ακατονόμαστες πράξεις.
Ο Μαραντόνα κερδίζει πάντα. Νόμπελ-Μουντιάλ: 2, από χέρι.
Εκεί που παραπονιόμασταν όλοι οτι η πίτσα ντιλίβερυ ήταν χάλια και δεν θα ξαναπαραγγείλουμε τέτοια σκατά και άλλο πράγμα το σπιτικό φαγητό και αλλιώς μαγειρεύει η Ελληνίδα τέλος πάντων, ο κουμπάρος – διάσημος γιατρός – εκτόξευσε το εκκωφαντικό πυροτέχνημα:
Για τον απόδημο Έλληνα, το δίπολο Ελλάδα-Εξωτερικό (ΕΕ) δημιουργεί μια διηνεκή παλινδρόμηση – μπρος/πίσω συνεχώς. Μετά από χρόνια αποδημίας, βέβαια, οι δύο πόλοι αρχίζουν να μοιάζουν με έναν. Συλλαμβάνεσαι τότε Διαβάστε τη συνέχεια »
Σε εθνική τραγωδία εκτυλίσσεται ο παραμερισμός της θεϊκής παραδοσιακής Ελληνικής ντομάτας από υποδεέστερες, βιοτεχνολογικά προηγμένες ποικιλίες, που ποζάρουν ως ντομάτες μόνο κατ’ όνομα.
χρησιμοποιώντας ριζικά, με τον τύπο ![\sqrt[3]{{2 + \sqrt { - 121} }} - \sqrt[3]{{ - 2 + \sqrt { - 121} }}](https://s0.wp.com/latex.php?latex=%5Csqrt%5B3%5D%7B%7B2+%2B+%5Csqrt+%7B+-+121%7D+%7D%7D+-+%5Csqrt%5B3%5D%7B%7B+-+2+%2B+%5Csqrt+%7B+-+121%7D+%7D%7D&bg=ffffff&fg=333333&s=0&c=20201002)
.
;
κάνει, ούτε 
, γιατί και 
και 
κάνει 
, όχι 
.
ΕΝΔΥΟΤΡΙΒΕΙΟΝ 