Σχημα παραλόγου

Έχουμε τρεις θείες. Δηλαδή έχουμε περισσότερες αλλά επειδή τις μπερδεύουμε έχουμε τις βασικές. Είναι η θεία Πρόνοια, η θεία Χάρις και η θεία Μεγαλόχαρη η Μεγάλη –Χάρη της. Αυτή η τελευταία έχει μαζί –μαζί δύο ονόματα, αλλά και άλλα πολλά για να σκέπει όλες τις θείες του κόσμου, ακόμα και τις Κινέζες σου λέει όπως θεία –Μα-ρί-κο-Σαν ή τις Γαλλίδες όπως Τία –Μαρία. Αυτές όλες δεν τις βλέπουμε, μόνο τις επικαλούμεθα λέει η νόνα – Θοδωρούλα η οποία μπορεί και να τις βλέπει από καιρού εις καιρόν.  Δηλαδή βλέπει φως φανάρι την ανταπόκρισή τους όταν τις επικαλούμεθα και ταυτοχρόνως τις φυσιογνωμίες τους, τις μορφές τους εκεί ψιλά προς το ταβάνι καθώς κοιτά ή έξω προς το πελώριο δέντρο της πασχαλιάς. Εμείς το ταυτοχρόνως δεν το μπορούμε και δεν μας μένει παρά να τις επικαλούμεθα κι όλα τ’ άλλα είναι δικιά τους δουλειά, επιμένει η νόνα – Θοδωρούλα η οποία πριν από πολλά χρόνια ως Ντορέτα έπαιξε στην οπερέτα τραγουδώντας ταυτοχρόνως με την καλλίφωνη φωνή της πρωτίστως και τα καλλίγραμμα πόδια της βεβαίως, το « καρδιά απ’ αγάπη ορφανή » και διάφορα άλλα υψίφωνα τόσο πολύ ώστε δάκρυζε ο μόνιμος τότε θαυμαστής της ο Ζωρζ. Αυτός την προσφωνούσε αρχικώς « ο κόμματος », εν συνεχεία « ο μελαγχολικός κόμματος » λόγω του καρδιά απ’ αγάπη ορφανή κ.λπ. και τελικά για πάντα   « μα πετίτ ». Αυτό το μαπετίτ δεν ήταν πολύ σαφές στους συγγενείς διότι ο ίδιος ο θαυμαστής Ζωρζ ήταν γαλοτραφής. Δηλαδή τρεφόταν σου λέει με γάλους. Όχι προς Θεού με τους ανθρώπους της Γαλλίας, αλλά με τους γάλους από τις γαλοπούλες που εμείς τις τρώμε γεμιστές τα Χριστούγεννα μονάχα. Τις παραγεμίζουμε με διάφορα γεμίδια και μπαχαρικά για να νοστιμίσει το άνοστο κρέας τους και τελικά μας αρέσει γιατί έγινε έθιμο, που θα πει μια άγραφτη διαταγή από τις ανωτέρω θείες ή θείους που αν και άφαντοι τους επικαλούμεθα.

Αυτός λοιπόν ο Ζωρζ ο Μαπετίτ, είχε ένα κουστούμι ριγέ και φορούσε πάντα λουλούδι στο πέτο, τα χέρια του, ώ! τα χέρια του… αβρά – θεέ μου τί λέξεις η νόνα –Θοδωρούλα- με μαγικές χειρονομίες, κιμπάρης,  αριστοκράτης, με εργοστάσιον ζύθου, έδινε –πρόσφερε –ξανάδινε –ξαναπρόσφερε στη μαπετίτ λίρες χρυσές, κοσμήματα τιμαλφή –τι λέξεις θέ’ μου – βελούδα και ταυτάδες μόνο και μόνο για τα καλλίγραμμά της πόδια και για τη φωνή βεβαίως όταν υψηφώνιζε την «παπαρούναααα σκιθρωπή –παπαρούνααα μαραμένη –ο διαβάτης που διαβαίνει…» και επειδή ήθελε τη λατρευτή του παπαρούνα για πάντα χαρωπή, πήρε με λύπη πίσω το δαχτυλίδι του αρραβώνα γιατί η Ντορέτα τότε επιθυμούσε τις λατρείες των διαβάτων όλου του κόσμου δια λόγους θείας Δικαιοσύνης και καριέρας. Κοινώς και απλώς ως Ντορέτα έλαμπε, άστραφτε, πετούσε αλόγιστα και τις λίρες του γαλοτραφούς –άμοιρες γαλοπούλες- στις αβρές παλάμες – τσέπες διαφόρων αναξιοπαθούντων θαυμαστών της.

Μείνασα δε –τι σου είναι η ζωή- πανί με πανί στην αγκαλιά του ωραίου αμορόζου της η «καρδιά απ’ αγάπη ορφανή», ειδοποιείται ότι ο Ζωρζ της κληροδότησε αποβιώσας μέρος του εργοστασίου του ζύθου και τούτο ήταν φως φανάρι εκδήλωση της θείας Πρόνοιας γιατί έτσι βολεύτηκε πολύς κόσμος καταχρεωμένος και συν τω χρόνω η υψίφωνος με την ωραία ποδαρούλα ονομάστηκε Θοδωρούλα και θάλπει εμάς και όλη την οικογένεια επί τη υποχρεώσει να έχουμε αναρτημένες παντού όλες τις φανταχτερές της οπερέτας φωτογραφίες της αν και κιτρινιασμένες και λίγο θολές και λίγο πικραμένες πια.

Έχουμε και την μακρινή μας θεία Αρετή την θεούσα εκ νεότητός της και σεμνώς διάγουσα, όπως επίσης υπάρχει δίπλα μας η θεία Καλλιστώ που έχουμε την επίβλεψή της διότι ζει μονάχη και διότι σε όλους μας αρέσει η ροδοζάχαρη, πράγμα που συνεπάγεται την ανάγκη μας για πολλές επισκέψεις στην τουαλέτα. Η θεία Καλλιστώ διαθέτει δύο «αναγκαίους» και δύο εμείς, παρ’ όλ’ αυτά συμβαίνει να καταλαμβάνονται άπαντες ενίοτε. Την θεία αυτή την λέμε και Αφροδίτη που ουδεμία σχέση συγγενική υπάρχει παρά μόνον νοηματική εις τα ονόματα, καθότι η θεία –Αφροδίτη αγαπήθηκε κάποτε από αυαίσθητον εραστή ο οποίος έπλεκε ποιήματα στην ερωμένη με το διακοσμητικόν όνομα Καλλιστώ διά τα χαρίσματά της. Η δε Αφροδίτη που πάντα έσμιγε εν φιλότητι τα όντα και τον εαυτόν της με τον θείο Μίμη τελικά, που γλώσσα δεν έβανε μέσα του έως ότου του προσφέραμε ροδοζάχαρη και ενθουσιάστηκε. Αυτός δεν φοβόταν τίποτα στη ζωή του εκτός από τα φαντάσματα, αλλά την έπαθε από την Καλλιστώ –Αφροδίτη που είχε εμμονές και κοντούς αντίχειρες, πράγμα αναμενόμενο διότι κάποιος επιστήμων μελετητής του το πρόβλεψε ως θείαν Δίκην (άλλη θεία κι αυτή), διότι είχε διαπράξει κάρμα, και βρήκε το δάσκαλό του με δαύτη.
Υπάρχουν και άλλες θείες νέες ή νεώτερες που είναι κοντά μας ή μακριά μας ακόμα και στην νήσον Μπαλί σου λέει παντοιοτρόπως και τουλάχιστον τις βλέπεις ή τις ακούς να μιλούν, ατέλειωτα και βασανισμένα, τις πιάνεις –πιασούμενες είναι – τις εκμεταλλεύεσαι άμα λάχει , αλλά δεν τις επικαλείσαι αυτές.

Η Θοδωρούλα που ξέρει πολλά τις φυλάγεται, τις δωροδοκεί, τις ξορκάει όταν πρέπει και η θεία Πρόνοια βάνει το χέρι της. Οι θείοι είναι λιγότεροι, πεθαίνουν νωρίτερα και γενικώς χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον εκτός ενός πανέξυπνου, πολύξερου, χαριτωμένου (είχε τις χάρες όλες) που μας έβανε χέρι, (όχι ακριβώς χέρι, τέλος πάντων) και που άγρια η παλιά Ντορέτα και νυν Θοδωρούλα απείλησε πως αν ξαμώσεις πάλι θα στα κόψω, μα τους αγίους Θεοδώρους, δείχνοντας τα σκέλια του, κι έτσι τον χάσαμε, δεν φάνηκε πια. Τώρα γηράσκει αεί διδασκόμενος σε οίκο ευγηρίας και η αειθαλής Θοδωρούλα του πηγαίνει καλούδια, εκδικούμενη και συνεπικουρούμενη από την σεμνή θεία Αρετή την θεούσα παλαιόθεν ημερομηνίας και όχι προς θεού εκείνην τη συνονόματήν της Αρετή, αυτήν την πείσα –δείξα που ημέραν τινά παράτησε άντρα και παιδιά και ξανασκελώθηκε καθώς λέμε με κάποιον ονόματι Φαίδων, όχι βέβαια, δεν πρόκειται για την ξανάσκελη αυτή, μη γίνει τέτοιο μπέρδεμα και σκανδαλισμός! Διότι κι αυτός ο Φαίδων ουδεμίαν σχέση είχε με τον Πλάτωνα τον φιλόσοφον, ορκιζόταν μάλιστα πως τι σχέση να έχει με τον άνθρωπο αυτόν, τον Πλάτωνα και τον Φαίδωνά του, ούτε που τον ξέρει, ούτε που μένει, φοβούμενος μπλεξίματα με την Δικαιοσύνη (την απλή, όχι τη θεία Δικαιοσύνη) που εκείνον τον καιρό κυνηγούσε κάποιον Πλάτανο ή Πλατάνο ως ύποπτον διακίνησης όπλων.

Ο Φαίδων, την Αρετήν και τα μάτια του, ψηλός, λίγο σκυφτός, μαλλιά, ως αεράτος με μέτρο, αλλά ατυχώς δεν διεκρίνετο διά την ηθηκήν αρετήν του, δι ό και ο κόσμος -η γειτονιά δηλαδή- τον αφόρισε άγρια, ζηλοφθονούμενον συνεχώς.

Τα παιδιά της Αρετής της ερωτοχτυπημένης ένοιωσαν κακία με όλα αυτά και πήραν τον κακό το δρόμο στο σταυροδρόμι του Ηρακλή και τα λοιπά, ώστε έγιναν τσιράκια του καταζητούμενου Πλάτανου ή Πλατάνου. Όχι και τα τρία, μόνο τα δύο, το τρίτο έγινε μοναχός, στο Άγιονόρος σου λέει, στη μονή του Εσφιγμένου που περιέργως θυμίζει, η μονή βέβαια, δήμαρχον τινά με μάτια μποβολώδη ως εφιγμένα, γι αυτό.

Εκεί εις την μονήν εθαύμαζε την θείαν Φύσιν, αγνήν χαρίεσαν και αγρίαν, απόμακρον από τα εγκόσμια τα πικρά και γέμουσαν παντίων πτηνών ακόμα και γλάρων. Ο ορίζων εκεί ήτο άπλετος και επικρατούσε η θεία –Μεγαλόχαρη η Μεγάλη- η Χάρη της. Οι συνμόναχοί του Γέροντες περιέβαλαν με θείαν –Αγάπην τον νεαρό μοναχό, του δίδαξαν την βαριάν καλογερικήν και τον ονόμασαν Τιμόθεον, ενώ το κοσμικόν του όνομα ήταν Αγάπιος, και συχνά μεταλάμβανε την θείαν –Κοινωνίαν.

Διότι ο Φώτης δεν υπάρχει πια, πάνε χρόνια τώρα. Διότι ο Φώτης εξυπηρετούσε τον πασα-ένα από το μικρό του γκισέ, μικρός ο ίδιος το δέμας, με ήθος τέτοιο, με ευγένεια λιτή και προσήνεια, ώσπου αυτός μόνος του μεγάλυνε το μικρό γύρω του σύμπαν, μεγάλυνε το ανάστημά του κι ένα φως κυκλοφορούσε πάνω στα άχαρα χαρτιά, τα μολύβια, το διαχωριστικό τζάμι, τη διπλανή κυρία με το χαμένο βλέμμα, κυκλοφορούσε για να απαλύνει τις οξείες γωνίες, τις οξείες πάνω στις λέξεις, τις οξείες που έχουν οι μέσαθε πόνοι.

Αυτός ο Φώτης και το φως του δεν ήσαν μονάχοι παρά πάντα κι ολότελα συντροφεμένοι με μια βαθειά πίκρα – έγνοια – πόνο που δύσκολο να κοινωνηθεί και να μοιραστεί. Και έτσι στρέφει στη δίπλα του κυρία με το χαμένο βλέμμα και … περνάς –λέει-ρωτάει- δύσκολη ώρα, απελπισμένη ώρα, μη λες τίποτα αλλά… είμαι εδώ, για ό,τι και όποτε χρειάζεσαι είμαι εδώ. Σίγουρα είμαι εδώ, να ξέρεις…

Της άπλωσε το χέρι κρατώντας το μολύβι σαν για να υπογράψει τα λεχθέντα, τα οποία ήσαν ήδη υπογεγραμμένα από τα μάτια του. Εκείνη γαλήνεψε, πήρε βαθειά αναπνοή και έσφιξε το απλωμένο χέρι που απάλυνε την οξεία της απελπισίας.

Τώρα πια αυτή του στέλνει πότε πότε έναν χαιρετισμό με κάποιο αστέρι που σίγουρα βλέπει τον Φώτη όταν περνάει τις νύχτες λιτά αυτόφωτος από την ουράνια γειτονιά του.

Βρέ­χει. Χω­ρίς κα­θό­λου να σε­βα­στεί την Κυ­ρια­κή ή το γε­γο­νός που αυ­τή η Κυ­ρια­κή πα­ρα­κο­λου­θεί. Βρέ­χει και το δια­πι­στώ­νει κα­νείς α­πό τις α­νοιχτές ο­μπρέ­λες, α­πό τα α­νοι­χτά βή­μα­τα και βρέ­χει α­κό­μα και στη γω­νί­α που πρέ­πει να στρί­ψεις. Δεν εί­ναι στο χέ­ρι σου να κά­νεις αλ­λιώς. Ο κου­ρε­λής τσα­λα­βου­τά­ει, σέρ­νει τα λυ­μέ­να κορ­δό­νια των πα­που­τσιών του στα λα­σπό­νε­ρα, τα χέ­ρια τα έ­χει α­πλω­μέ­να να μά­σει βρο­χή για μια ώ­ρα α­νά­γκης, νο­μί­ζεις οι γά­μπες του θα εί­ναι βρεγ­μέ­νες, οι τρί­χες α­πό τις γά­μπες του μου­σκί­δι. Έ­πε­σε. Ού­τε που δί­νεις ση­μα­σί­α. Τον προ­σπερ­νάς και στρί­βεις. Έ­χεις τα μά­τια σου τέσ­σε­ρα να βρεις το γράμ­μα του ε­πι­θέ­του σου πά­νω στην πόρ­τα της αίθου­σας που θα ψη­φί­σεις, να μη στα­θείς σε λά­θος πόρ­τα ό­πως την άλ­λη φο­ρά και μό­νον έ­τσι θα προ­χω­ρή­σεις, μό­νον έ­τσι θα πρά­ξεις σω­στά. Ο φα­ντά­ρος στέ­κει μπρο­στά στην πόρ­τα με το ό­πλο του πα­ρα­πό­δας, κά­τι θα φο­βά­ται λες αυ­τός, αλ­λά οι άλ­λες κυ­ρί­ες βά­νουν τις φωνές για να μπεις στη σει­ρά σου. Ε­σύ δεν βιά­ζε­σαι και ό­ντως μπαί­νεις στη σει­ρά σου  που μια μα­κραί­νει μια κο­νταί­νει απ’ τις κυ­ρί­ες που φεύ­γουν κι απ’ αυ­τές που έρ­χο­νται πό­τε χο­ντρές πό­τε λια­νές, με­ρι­κές η­λι­κιω­μέ­νες κι άλ­λες κο­πέ­λες α­μού­στα­κες, σχε­δόν παι­διά κι ό­λες με τα μά­τια α­νοι­χτά, με τα στό­μα­τα α­νοι­χτά, ό­λο κά­τι λέ­νε οι κα­λό­τυ­χες και προ­χω­ρούν αρ­γά. Ο φα­ντά­ρος σας ε­πι­τρέ­πει να πε­ρά­σε­τε μέ­σα, σας κά­νει χά­ρη, τι­μή ή κά­τι τέ­τοι­ο και σεις τρεις τέσ­σε­ρες, α­κό­μα φο­ρώ­ντας τα κυ­ρια­κά­τι­κά σας, δε­χό­σα­στε τη χά­ρη και περ­νά­τε.

Το δε­ξί σου πό­δι σε ντρο­πιά­ζει. Ό­λων τα μά­τια ε­κεί καρ­φώ­νο­νται και συ δεν έ­χεις πως να το κρύ­ψεις, να μη φαί­νε­ται ο πό­ντος της κάλ­τσας που σκαρ­φα­λώ­νει α­διά­κρι­τος ως ε­πά­νω στο μη­ρό τη στιγ­μή α­κρι­βώς που ο στρα­τιώ­της αλ­λά­ζει χέ­ρι στο πα­ρα­πό­δας.

Ι­δού ε­πι­τέ­λους τα πα­ρα­βάν σαν κυ­ρές κο­κό­νες με τα μπλε τους κα­ρα­βό­πα­να. Στο έ­να το πιο α­πόρ­ρη­το της γω­νί­ας φαί­νε­ται α­πό κά­τω του έ­να μαύ­ρο χα­μη­λο­τά­κου­νο και στρα­βο­πα­τη­μέ­νο πα­πού­τσι. Μέ­σα α­πό το πα­πού­τσι ξε­κι­νά­ει α­νε­βαί­νο­ντας μί­α μαυ­ρο­ντη­μέ­νη λια­νή ά­ντζα και φαί­νε­ται να στα­μα­τά­ει σε κα­μιά δε­κα­ριά πό­ντους ό­που σεί­ε­ται σι­γα­νά ο μαύ­ρος πο­δό­γυ­ρος. Ε­σύ παίρ­νεις τα χαρ­τιά, ό­λα τα χαρ­τιά, μα­κρυ­νά­ρια  α­τέ­λει­ω­τα γε­μά­τα με ο­νό­μα­τα, πά­ρα πολ­λά ο­νό­μα­τα. Ψά­χνεις να βρεις κά­ποι­ο χω­ρίς ο­νό­μα­τα πλην μα­ταί­ως. Θέ­λεις κά­τι ά­γρα­φο που να σου φέρ­νει στο νου ξε­κί­νη­μα, να λες πως ό­λα πε­ρι­μέ­νουν να αρ­χί­σου­νε, ό­τι εί­ναι δυ­να­τόν ν’ αρ­χί­σουν απ’ το ά­σπρο και ά­γρα­φο ώ­στε σι­γού­λια σι­γού­λια να έρ­θουν και τα γράμ­μα­τα και τα ο­νό­μα­τα, αλ­λά τί­πο­τα. Το μαύ­ρο πα­πού­τσι προ­σπα­θεί να ι­σορ­ρο­πήσει μέ­σα στο γω­νια­κό πα­ρα­βάν – ρίξ­τε ά­δει­ο το φά­κε­λο κυ­ρί­α μου αν θέ­λε­τε, σου λέ­νε οι υ­πεύ­θυ­νοι, μην κω­λύ­ε­ται τη δου­λει­ά μας – ε­νώ έ­ξω βρέ­χει δυ­να­τά κι α­κούς την ί­δια σου τη φω­νή να ω­ρύ­ε­ται πως δεν θέ­λεις να ρί­ξεις ά­δει­ο φά­κε­λο και ο α­γκώ­νας σου σκου­ντά­ει βάναυ­σα τον ευ­πρε­πή άν­δρα – μπεζ κο­στού­μι ε­κει­δά, χρυ­σό­δε­τα γυα­λιά, δυ­να­μι­κό πη­γού­νι – ό­λοι α­νά­στα­τοι πια μα­ζί σου και το πη­γού­νι να πα­ρα­μέ­νει δυ­να­μι­κό έ­ως ε­πι­θε­τι­κό, νιώ­θεις το φα­ντά­ρο να σε πυ­ρο­βο­λεί πι­σώ­πλα­τα με το ευ­θυ­τε­νές του πα­ρά­στη­μα κι ε­σύ αι­μό­φυρ­τη αλ­λά πεί­σμων στον α­γώ­να σου για την ι­σό­τη­τα των χαρ­τιών και να λες, να ξε­φω­νί­ζεις πως θέ­λεις λευ­κό, τί διά­ο­λο σ’ έ­πια­σε τώ­ρα το θέ­λεις και δεν α­κούς τον κύ­ριο που σου ε­ξη­γεί πως κά­νει το ί­διο κι έ­να γραμ­μέ­νο, δεν πρό­κει­ται ν’ αλ­λά­ξει α­πο­λύ­τως τί­πο­τα. Αλλά ε­σύ ε­κεί!..

Κα­θό­λου δεν με προ­σβάλ­λει. Κα­θό­λου δεν μου μι­λά­ει για ε­πεί­γου­σες δου­λει­ές ή κά­τι τέ­τοι­ο. Δεν με α­τε­νί­ζει ψυ­χρά, υ­πε­ρο­πτι­κά, ει­ρω­νι­κά. `Η μή­πως; Ί­σα ί­σα με πε­ρί­με­νε νο­μί­ζω με κά­ποι­α τα­ρα­χή ή εί­ναι η δι­κή μου τα­ρα­χή που πα­ρα­τη­ρώ; Φυ­σι­κά δεν τρέ­μω πα­ρά μέ­σα μου, για­τί κα­θώς πά­τη­σα το πό­δι μου στο σκα­λί πα­ρα­τή­ρη­σα έ­ντρο­μη ό­τι ξέ­φτισε το λου­στρί­νι στη μύ­τη του πα­που­τσιού, σά­λιω­σα το δά­χτυ­λο και το πέ­ρα­σα, χτύ­πη­σα το κου­δού­νι κι ά­κου­σα – πε­ρά­στε λοι­πόν! Και πέ­ρα­σα. Στο ά­κουσμα της φω­νής το ύ­φος μου έ­γι­νε α­γέ­ρω­χο, το βή­μα στα­θε­ρό και πέ­ρα­σα. Και η ώ­ρα περ­νά­ει κα­θώς ό­λα μέ­σα ‘κει παίρ­νουν ι­διό­ρρυθ­μες δια­στά­σεις, με­τα­μορ­φώ­νο­νται κι ό­ταν βγω θα κλεί­σω το κα­θε­τί σε έ­να κου­τί που δεν θα το α­νοί­ξω σε κα­νέ­ναν. Δεν θα το α­νοί­ξω για­τί υπάρ­χει φό­βος να δια­λυ­θεί το πε­ριε­χό­με­νο, να φύ­γει, να γί­νει ά­φα­ντο σαν την ώ­ρα, σαν το ό­νει­ρο.

Ο χώ­ρος. Ο χώ­ρος λοι­πόν κι ά­σε με να λέ­ω ό,τι θέ­λω, ο χώ­ρος α­χνά φω­τι­σμέ­νος, αυ­τός όρ­θιος πί­σω απ’ το γρα­φεί­ο, μου δί­νει το χέ­ρι, μου σφίγ­γει το χέ­ρι – κα­θή­στε πα­ρα­κα­λώ – αλ­λά τι να κα­θή­σω, η χει­ρα­ψί­α δεν τε­λεί­ω­σε και πού να κα­θή­σω εί­ναι ό­λα πια­σμέ­να με κά­θε λο­γής έ­ντυ­πα. Φέρ­νω γύ­ρα το βλέμ­μα. Στην κα­ρέ­κλα κά­θε­ται ο «Α­στε­ρίξ» με τα φα­ντε­ζί του χρώ­μα­τα, στον κα­να­πέ μί­α «Μά­σκα» με τον ντέ­ντε­κτιβ Χ δί­πλα στο θρη­σκευτι­κό α­νά­γνω­σμα της «Φα­βιό­λας» που μό­λις το αγ­γί­ζω  μου λέ­ει μη, πα­ρα­κα­λώ μη κι έ­τσι τι να κά­νω στρι­μώ­χνο­μαι στην ά­κρη και τό­τε μπρο­στά μου στο πά­τω­μα α­πο­ρεί τρέ­μο­ντας σύ­γκορ­μος ο «Άμλετ».

Μου πρό­σφε­ρε κα­φέ, μου πρό­σφε­ρε τσι­γά­ρο. Άρ­χι­σα να δέ­νω με το χώ­ρο, να ρου­φά­ω το κα­ϊ­μά­κι και την α­κα­τα­στα­σί­α. Γε­λά­με, γε­λά­με μα­ζί και σκά­ει στα γέ­λια το ξύ­λι­νο τραι­νά­κι πά­νω στο κρύ­σταλ­λο του γρα­φεί­ου. γε­λούν τα κά­δρα με τους σκε­λε­τούς, με τα ο­στά τα γε­γυ­μνω­μέ­να τα μό­να που θυ­μί­ζουν ια­τρεί­ο και γε­λά­ει το κά­δρο ε­κεί­νο με την α­να­το­λή στη θά­λασ­σα. – Πώς εί­ναι η θεί­α… Ού­τε ε­ρώ­τη­ση ού­τε τί­πο­τα μό­νο έ­τσι το εί­πε και το πή­ρε ο κα­πνός. Ναι ναι βέ­βαι­α λέ­ω, ού­τε α­πά­ντη­ση ού­τε τί­πο­τα μό­νο έ­τσι εί­πα και εί­μαι ευ­τυ­χι­σμέ­νη, εί­μαι α­πό­λυ­τα κα­λυμ­μέ­νη σ’ αυ­τόν το χώ­ρο και σβή­νω το τσι­γά­ρο στο τα­σά­κι που στη­ρί­ζει α­νοι­χτό έ­να βι­βλί­ο γε­μά­το κόκ­κι­νες υ­πο­ση­μει­ώ­σεις. Λέ­ω ας το κλεί­σω αυ­τό το βι­βλί­ο κι έ­νας θυ­μω­μέ­νος πο­λυ­μα­θής ά­ντρας α­πό τη σε­λί­δα με α­τε­νί­ζει αυ­στη­ρά με φα­νε­ρή πρό­θε­ση να με α­πο­τρέ­ψει αλ­λά α­πο­τρέ­πο­μαι τώ­ρα ε­γώ, δεν εί­σαι κα­λά φί­λε και μπαμ του κλεί­νω τη φά­τσα μέ­σα στις ση­μα­δε­μέ­νες σε­λί­δες. Ο τί­τλος δεν μου ε­πι­βλή­θη­κε κα­θώς δεν εί­χα ι­δέ­α για την «Ι­στο­ρί­α της Σύγ­χρο­νης Ευ­ρω­πα­ϊ­κής Φι­λο­σο­φί­ας». Φαί­νε­ται πως ο κος Μπο­χέν­σκυ τό ‘χει γρά­ψει γι α­υ­τό κι ε­γώ εν α­γνοί­α μου τον έ­κλει­σα βια­στι­κά μέ­σα στο βι­βλί­ο μια που εί­χα ο­λωσ­διό­λου ξε­χά­σει το λό­γο του ερ­χο­μού μου, μια που νιώ­θω ευ­τυ­χι­σμέ­νη. Η αι­τί­α εί­ναι πως ο για­τρός δεν εί­ναι πια «για­τρός», εί­ναι παι­δί, με κοι­τά­ει και ξε­καρ­δί­ζε­ται και χο­ρο­πη­δά­ει το ά­τρι­χο στή­θος του, το παι­δι­κό πηγούνι και πλα­ταί­νει το δω­μά­τιο κα­θώς μου δι­η­γεί­ται α­νά­κα­τα ι­στο­ρί­ες που μέ­σα τους δια­βαί­νει ο Άμ­λετ, ο μά­ντης Τει­ρε­σί­ας με τη Φα­βιόλα, ο κά­πταιν Χουκ και οι δαί­μο­νες της αρ­χαι­ό­τη­τας κρα­δαί­νο­ντας τό­ξα και πο­λυ­βό­λα. Έ­να παι­δί που δεν αρ­γεί να στή­σει πά­νω στο τρα­πέ­ζι τα πλα­στι­κά του φα­ντα­ρά­κια για να παί­ξου­με και παί­ξα­με, και τον νί­κη­σα, με ά­φη­σε και τον νί­κη­σα. Ζε­στά­θη­κα, έ­βγα­λα τη ζα­κέ­τα κι αυ­τός ά­νοι­ξε ως κά­τω το που­κά­μι­σό του.

Πλά­τυ­νε σας λέ­ω το δω­μά­τιο έ­γι­νε α­λά­να κι έ­παι­ζα, ε­γώ έ­παι­ζα με χο­ρευ­τι­κές κι­νήσεις, ε­πι­τέ­λους έ­παι­ζα με ό­λη μου την ψυ­χή, α­νέ­με­λα, τρελ­λά…