Alekzunder's Brainstorm

Τις αμυγδαλιές που ανθίζουν.

Σε πνίγουν, φυσάει και πέφτουν τα φύλλα τους πάνω σου αλλά δεν είναι πια όμορφες όπως κάποτε, είναι δυσοίωνες, μυρίζουν στεναχώρια. Οι αμυγδαλιές πλέον είναι απειλητικές, σε πνίγουν με την κίνηση τους από τον αέρα, βυθίζεσαι μέσα στα άνθη τους και δεν μπορείς να αναπνεύσεις, προσπαθείς να βγεις στην επιφάνεια χρόνια τώρα αλλά κάθε 10 του Απρίλη έρχονται ξανά και σου θυμίζουν πως τίποτα όμορφο δεν μένει ως καλή ανάμνηση, γιατί οι άνθρωποι δεν το αξίζουν, και άνθρωπος είσαι και εσύ.

Μια μέρα μπορεί να μην το σκεφτείς ξανά. Δεν είναι η σημερινή αυτή η ήμερα.

σε δωμάτια, που απλά προσπαθούμε να δείχνουμε χαρούμενοι.

ψέμματα.

μα δεν θα την θυμάμαι μετά από λίγο καιρό, γιατί δεν την πέρασα μαζί της.

Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη και χαμογέλασε ειρωνικά στον εαυτό του, σαν να του έλεγε “σου την έφερα”.

Μα δεν θα χρειαστεί ποτέ να στο πω.

Όλα εκείνα που δεν κατάφερα να της πω.

Να μπορώ ξανά να της πω πόσο υπέροχη είναι όταν χορεύει εκείνο το τραγούδι.

Ίσως να μου περάσει αν το ψιθυρίσω κάποτε σε ένα δέντρο.