Why do you find life so complicated and exhausting?

Uncategorized, , , ,

It could be because you are a Highly Sensitive Person

How I wish life could be simple for me.

My dear husband is my ideal.

When it’s cold, he shivers. When it’s hot, he sweats. And that’s it.

He does not break his head about why it is cold or hot. He does not question his reaction to temperature fluctuations. His environment does not influence his emotions.

He just takes life as it is.

I, on the other hand, am always busy trying to manipulate my environment.

Always adding clothing or taking some off. Always opening and closing windows. Readjusting the air conditioner in the car. Always fretting about not only the current heatwave, but also about the one predicted for next week.

But this is not only about weather conditions. It is about fundamental differences between my husband and me.

My reaction to anything that life throws us is ten (or maybe a hundred) times more intense and complicated than his.

For decades, I used to assume this difference to be my weakness and his strength.

This attitude was really not good for my (already nonexistent) self-image.

I would always be fretting about something, while he just continues with his life.

When he is tired, he sleeps (even just for a power nap in his chair at his computer). And he wakes up and continues with his work as if nothing had happened.

I would always be tired, but have trouble sleeping. I wake up grumpy, and it takes hard work and discipline to get going.

With him, everything seems effortless. For me, life is one huge effort.

And it’s not that I have an extraordinarily difficult life. I lead a very privileged life with nothing but first-world problems.

And still I struggle.

My perspective changed when I discovered I could be a Highly Sensitive Person.

A Highly Sensitive person is someone with a sensitive nervous system, known scientifically as Sensory Processing Sensitivity (SPS), characterized by deeper information processing, easily becoming overstimulated (overarousal), strong emotional reactions (emphasis), and sensitivity to subtle environmental details. (Dr. Elaine Aron)

Read more here: https://medium.com/women-write/why-is-my-life-so-complicated-c847486a083e?postPublishedType=repub

My 70th Year Is Going Well

Beveg depressie, Gesondheid, Ouderdom, , , , , ,

It took some time to realise why

I need to keep my mind occupied to cope with life. I’m prone to rumination, and rumination leads to depression. Depression leads to deadly tiredness, which leads to inactivity, which leads to rumination.

You get my drift?

Boredom is a wonderful growth medium for all the hazards above. So I need to stay busy.

But as we age, being physically active becomes more challenging. For decades, walking was my drug of choice, but now my feet are acting up.

I can still do a lot of physical things, but I can’t keep it up for as long as before. So being mentally busy became even more important.

But still, physical activity is the best antidepressant I know. (Except for kittens. Kittens trump everything.) I just had to find new ways to be physically active, and I must pace myself.

Below are ten physical activities that made for an interesting year, and helped me look forward to turning 70.

Read more at: https://medium.com/crows-feet/my-70th-year-is-going-well-82adce45ab1e

10 Films and Series I loved in 2025

Fliek, , , , ,

Stories save me from the harshness of this world

Here are ten films and series that I loved in 2025, in no particular order:

1. The Roses

    Extremely funny, until it was not funny anymore.

    2. Springsteen: Deliver me from nowhere

    Absolutely perfect, because I love Bruce. Also a precious reminder about the importance of getting help when you are not coping emotionally.
    Not so much for non-fans.

    3. A storm for Christmas

    Norwegian with English subtitles. Delightful feel-good movie. Extra relevant for me, because my two sons live in Norway.

    See the rest of my choices here: https://altacloete.medium.com/10-films-and-series-i-loved-in-2025-1c3c6d6b6cd3?postPublishedType=repub

    25 English Books that moved me in 2025 (16–25)

    Boeke, Lees, Skrywers, , , ,

    I surprised myself with the variety of reading matter I enjoyed

    Come with me on a short journey through the last ten English books that I loved in 2025:

    16. The American Adventuress — CW Gortner

    “1866
    Miss Jerome. How many times must I tell you? It is unacceptable for you to abandon your desk in the middle of a lesson. Return to your seat at once.”

    I thoroughly enjoyed the life story of Winston Churchill’s mother, Jennie Jerome Churchill. Not sure how much is true and how much is imagination, but she surely was an amazing woman.

    Sipsworth — Simon van Booy

    17. Sipsworth — Simon van Booy

    “It is past midnight, but still so dark, day cannot yet be separated from night. Helen Cartwright is standing at the bedroom window in nightdress and slippers. Has nudged …

    Read the rest at https://medium.com/@altacloete/25-books-that-moved-me-in-2025-16-25-6a0fea4eee0e

    25 English Books that moved me in 2025 (1–15)

    Boeke, Lees, Romans, Skrywers, , , , ,

    Photo generated with AI – it’s definitely not what I look like! 🙂

    I don’t remember all of them clearly.

    And it bothers me. A lot.

    Did I read too much? Did I read too quickly? Am I just growing old and forgetful?

    I think it has to do with the fact that I read most of them as e-books on my phone. I seem to remember paper books better.

    Do you agree?

    Come with me as I refresh my mind. The titles in bold are those I remember clearly and fondly.

    1. The art of racing in the rain — Garth Stein

    “Gestures are all that I have; sometimes they must be grand in nature.”

    The best narrative from the family dog’s point of view that I …

    Read more here: https://altacloete.medium.com/25-english-books-that-moved-me-in-2025-1-15-2b0f66d27aea?sk=c46fd2480ef363a90b994ee7a90b7a32

    What Suicide Leaves Behind

    Beveg depressie, Depressie, , , ,

    What I have learned about suicide, depression, and those who remain

    Photo by Dan Meyers on Unsplash

    During the Festive Season everybody seems to be happy, having fun and eating too much. However, reality looks different.

    For many this is the darkest of dark times. Add depression to the pressure to be happy and have fun, and suicide becomes an option.

    By grace, I haven’t lost someone close to me in this way. But I’ve seen enough around me of the devastation suicide leaves behind in the people who stay on.

    I’ve also been in that dark place myself, where I considered it (a long, long time ago, in a previous life of trying to be someone I’m really not).

    Along the way, I’ve learned a few things:

    1. Suicide is not a cowardly act.

    It takes far more than a coward to even think about something like this, never mind carry it out. Suicide is an act of desperation — it has nothing to do with cowardice.

    See seven other lessons I have learned here: https://medium.com/infinite-impulse/what-suicide-leaves-behind-e5b95bf5b746

    Holiday Season — A Risky Time

    Uncategorized, , , , , , ,

    Letting go of impossible holiday happiness

    This time of year makes everything more intense.

    A sad summer Christmas created by ChatGPT

    If you’re happy, you’re really happy. (Or you feel like you should be really happy.)

    If you’re sad, you’re deeply sad. Things tend to swing to extremes, and emotions run hot.

    Your Christmas can be cold and dark or sweltering hot, depending on where you live. Both bring their own challenges. Global warming can make both feel more intense than what we have been used to.

    For people who struggle with depression, this can be a …

    Read more at: https://medium.com/infinite-impulse/holiday-season-a-risky-time-155df07a73a2

    10 life hacks that help me manage my depression (6–10)

    Beveg depressie, Gesondheid, Spanning, , , , , , ,

    Yes, you can really live a (mostly) joyful life with depression. It’s not easy to get there, but it’s possible.

    Image from Unsplash

    Living with depression has taught me some hard lessons. Hard, but valuable. Here are the final five things I have learned.

    6. I have learned to nurture the important relationships in my life.

    Old friendships are precious and deserve a lot of TLC.

    But sometimes you’ve got to let go. People change, relationships change. Don’t cling to something that does not enhance your life anymore.

    It requires wisdom to make the choice. Luckily, wisdom …

    Read more here: https://medium.com/infinite-impulse/10-life-hacks-that-help-me-manage-my-depression-6-10-6eaff6725bfc

    From Fairy Tales to Crow’s Feet

    Ouderdom, , , ,

    Expectations, reality checks, and the surprising joy of letting go

    Image created with ChatGPT

    At ten, you know:

    You’re the most beautiful child in the entire world.
    One day, you’re going to do something very important.
    You’ll marry a handsome, rich, good man.
    Together, you’ll raise lovely, obedient children with impeccable manners.

    At twenty, you start to suspect:

    Read more at https://medium.com/p/c63b7ab828db

    Donkertyd: Mariel le Roux

    Afrikaans, Boeke, Lees, Skrywers,

    Sien my gedagtes oor DONKERTYD, Mariel le Roux se laaste boek, by die skakel hieronder.

    Die boek is in essensie die verhaal van Tina se soeke na begrip van haar pa se optrede.

    Uiteindelik gaan dit oor die doodswyg van dinge ter wille van die samelewing – die samelewing wat in elk geval lustig skinder oor elkeen wat uit die spoor van tradisie en konserwatisme trap.

    Donkertyd is ’n waardige afsluiting van Mariël le Roux (1947–2023) se besondere nalatenskap.

    https://www.litnet.co.za/donkertyd-my-naam-is-tina-deur…/

    NS. Dit bly vir my die allermooiste voorblad.

    Zeus van Wyngaardt en die godin van deemoed: drie vrae aan Julio Agrella

    Afrikaans, Boeke, Lees, Skrywers,

    1. Tot watter mate is die karakter van Zeus op jouself geskoei? Bewustelik of onbewustelik!

    J: Zeus is glad nie op my geskoei nie, behalwe seker sy wrang humorsin. Hy is baie jonger as ek, het ‘n polisie agtergrond en is geskei. Behalwe dat ek ook eens jonger was, deel ons nóg werks- nóg verhoudings- ondervinding.

    2. Wat beteken die “deemoed” in die titel? Dis nie ‘n woord wat dikwels (buite die kerk) in Afrikaans gebruik word nie, of hoe?

    J: Jy’s reg oor die algemene gebruik van deemoed: nederige onderworpenheid aan ‘n hoër mag (kortliks), maar dit beteken ook erge nederigheid. Die “hoër mag” hoef natuurlik nie die kerk of ‘n godheid te wees nie. My HAT definieer deemoed nie eers meer nie, so dis redelik argaïes.

    3. Die eerste Zeus-boek het my verower omdat die karakterisering so sterk was. Is die karakters nog vir jou netso belangrik soos die aksie? Of vind daar ‘n geleidelike verskuiwing na ‘n meer plotgedrewe storie plaas? Dalk omdat mens nou al die karakters so goed ken dat daar nie meer soveel nuwe aspekte aan hulle is om te belig nie?

    J: Hoewel daar aksie in veral die tweede en derde Zeus is, lei die karakters die aksie. Ek konsentreer op karakters, dan karakters en derdens karakters. Jy sal agterkom dat daar in elke boek nog ‘n lagie karaktereienskappe by Zeus, Tumi en Pa Piet bygevoeg word, soos hulle verledes verder oopgeskryf word. En ek wil graag glo die randeiers (die godinne/Amasones en ander newe karakters) se optredes word deur terugflitse of selfvertelling verstaanbaar. Vir party van die karakters het ek lang geskrewe “back stories” wat nie in die boeke ingesluit word nie omdat dit die verhaal te stadig sal maak. En ek het persoonlik ‘n broertjie dood aan skrywers wat aanhou en aanhou en die storie laat wegraak. Dis goed vir ernstige letterkunde, maar, myns insiens, nie vir spanningsromans nie. Hopelik is daar een of twee newekarakters wat die lesers bekoor in die nuwe boek. Net as ‘n laaste punt ter illustrasie: een van my gunstelingkarakters wou ek graag aan die lewe hou en ek het die einde telkemale herskryf om dit reg te kry, maar niks wou werk nie … ek voel nou nog skuldig (al is dit bloot ‘n fiktiewe skepping).

    Hulle noem haar Carminda – E. Kotze

    Afrikaans, Boeke, Lees, Skrywers,

    Hierdie plasing is in 2023 geskryf, kort na die verskyning van die boek. Intussen het Carminda in 2024 met ‘n Woordveertjie weggestap – geen geringe prestasie nie.

    Ek het nou eers die nodige trane gestort, daarna ietsie soets geniet om die gemoed te stabiliseer – en nou probeer ek iets vertel oor hierdie roman. Ek dink ek volstaan met ‘n paar los gedagtes:

    1.Tannie Sussie Kotze (ek ken haar nie persoonlik nie, maar dis hoe ek aan haar dink) word in Oktober vanjaar 90. Ek het nie woorde vir my bewondering dat sy op hierdie ouderdom so ‘n ongelooflike boek kon skryf nie. Ek moet erken ek het gewonder of dit dalk maar ‘n flou laaste poging sal wees. Dis nie ‘n flou laaste poging nie – dis ‘n kragtoer.

    2. Dwarsdeur haar loopbaan verewig sy ‘n tydvak en ‘n streek in ons land soos niemand anders van wie ek weet nie. Dis fiksie (wel, dele daarvan – moeilik om te weet), maar die taal en die mense en die Weskus LEWE in haar werk. Amper nog meer in hierdie laaste (?) een.

    3. Carminda begin met ‘n unieke ontmoeting tussen man en vrou, maar neem ons dan op ‘n reis deur hulle lewens. Hoe verder mens lees, hoe meer besef jy die manlike hoofkarakter (Mias Mulder, skipper van formaat) is eintlik haar man. (Wikipedia bevestig dit.) Tot ‘n mate is die skrywer Carminda, maar nie heeltemal nie. Dis waar feit en fiksie vervleg word in die skrywer se verbeelding.

    4. Ek wonder of jong mense enigsins aanklank kan vind by haar boeke. Ons oueres onthou of herken nog baie van die woorde, maniere, leefwyses (o.a. die geskinder en die belangrikheid van “wat sal die mense se?”), die trots en hardkoppigheid van die mans, die vroue se ondergeskiktheid en lojaliteit, die sosiale veranderinge deur die vorige eeu.

    4. Dit bly vir my ongelooflik hoe sy die visserslewe so kan onthou en beskryf, sover ek weet net uit haar man se vertellings. Dit word ook duidelik dat hulle eintlik ‘n span was – hy vertel en sy skryf neer. Maar dat hy ‘n onwillige spanlid was. Mias het ‘n obsessie om vir sy gesin te sorg en voel geleidelik meer bedreig deur haar sukses. Ek kan goed glo dat dit in die werklikheid ook so was. Maar dis nie regtig ter sake nie.

    5. Daar is wel ‘n sterk storielyn deur die karakters se lewensloop gevleg. Ek hoop dis heeltemal fiksie.

    Wat ter sake is, is dat dit ‘n ongelooflike boek deur ‘n bejaarde skrywer is. As jy haar werk ken en waardeer, is Carminda ‘n moet. As jy dit nie ken nie, is dit dalk jou laaste kans.

    Ek dink ek gaan maar nog ‘n soetdingetjie neem en dalk ‘n bietjie net sit en dink. Oor die lewe, die liefde, verandering, fiksie en feite, vreugde en smart, verraad en getrouheid.

    NS. Dit maak die skrywer en haar boeke ook vir my meer lewend dat ek nou agtergekom het sy het op Doornbaai (nou Doringbaai) grootgeword, waar ons dikwels die stilte gaan opsoek.

    Drome het ook asem: Drie vrae aan Helene de Kock

    Afrikaans, Romans,

    Ek het vir Helene de Kock drie vragies oor DROME HET OOK ASEM gevra.

    1. Alta: Is dit ‘n losstaande boek of vorm dit deel van ‘n reeks?

    Helene: ‘Drome het ook asem’ is deel van ‘n reeks maar kan alleen gelees word.

    2. Alta: Gee asb. vir ons ‘n idee wat die inspirasie vir die besondere titel was?

    Helene: Lord Byron se gedig, ‘The Dream’ was die inspirasie. Wanneer drome waar word, het dit al die kenmerke van die werklikheid: asem, trane, marteling asook blydskap. Dit word dan ook die tema van die roman.

    3. Alta: Hoe kry jy dit reg om steeds so produktief te wees?

    Helene: Ek is ‘n bedrywige huisvrou en probeer om sowat 2 tot 3 uur per dag aan my skryfwerk af te staan. Dan kom ‘n boek uiteindelik klaar. Suiwer genade, sou ek sê.

    Donker water: 3 vrae aan Martin Steyn

    Afrikaans, Romans,

    Ek het vir Martin Steyn drie vragies gevra oor sy nuwe roman DONKER WATER, wat in September verskyn.

    1. Alta: Jou eerste boek, DONKER SPOOR, het tien jaar gelede verskyn. Is daar enige verband tussen DONKER SPOOR en DONKER WATER?
    Martin: Nee, daar is nie regtig ‘n verband tussen die twee nie. Dit speel in dieselfde wêreld af, soos al my gepubliseerde boeke, maar jy gaan nie vir Mags of Menck in DONKER WATER raakloop nie en dit het niks met DONKER SPOOR se storie te doen nie. Die titel kom van die polisieduikers af, waaroor die boek grootliks handel. Hulle duik selde in areas en/of omstandighede waarin mens wil duik. Baie keer is daar swak of geen sig nie, en hulle soek letterlik met die hand, op gevoel. Hulle verwys daarna as “donker water”.

    2. Alta: Wanneer en hoe het die basiese konsep van DONKER WATER by jou vorm aangeneem?
    Martin: Die idee kom uit die SWARTVAL-dae. Die eerste weergawe was baie anders en daar was ook ‘n polisieondersoek in wat na ‘n steengroef toe lei. Die polisieduikers kom kyk dan of Claire se liggaam in die water is. Dus het ek by die duikeenheid gaan aanklop om te hoor hoe dit sal werk. En toe heeltemal meegesleur geraak deur hulle wêreld, veral toe ons ná die onderhoud na die stoor toe is om na die toerusting te gaan kyk en van die ander duikers bygekom en begin stories vertel het. Ek het net gevoel ek moet ‘n boek oor hulle skryf, want dis ‘n fassinerende wêreld waarvan baie min mense weet. Hulle gaan by water in waarin iemand dood is om die liggaam uit te bring sodat die naasbestaandes hulle geliefde kan begrawe en “closure” kan kry. En die dinge wat hulle oorkom … partykeer is dit vreesaanjaend, partykeer baie snaaks, en partykeer albei. Om ‘n boek van die stories te maak, het ek besluit om twee jong duikers te vat wat probeer om by die eenheid aan te sluit. DONKER WATER is hulle wedervaringe op hierdie reis, wat sommer al met die eerste duiktoneel in Khayelitsha meer is as wat hulle verwag het.

    3. Alta:Sou jy ooit ’n ander genre as spanningsverhale wou aandurf? Hoekom of hoekom nie?
    Martin: Ek het al. My eerste stories was almal in die gruwel-genre, of het minstens ‘n bonatuurlike element bevat. Party van die kortverhale wat ek vir die VROUKEUR geskryf het, het ook bonatuurlike elemente bevat. En dan werk ek al jare so af en toe aan ‘n passieprojek in ‘n ander genre. Of dié ding ooit sal klaarkom, weet ek nie, maar ek hoop so. Want ek is nuuskierig om te sien of dinge gaan uitdraai soos ek dink of heeltemal anders.

    Storieboekliefde hfst. 10, slot

    Afrikaans, Liefdesverhale, ,

    EPILOOG

    “Jammer, ek is laat.” Stefan vou sy arm om Cecilia se middel en steel ‘n vinnige soentjie. “Daar was ‘n laasteminuutkrisis met môre se hofaansoek.”

    “Nee wat, dit pla my nie. Jy weet moes ek kan ure in ‘n boekwinkel bestee.”

    “Jy lyk pragtig in jou pienk rok. Ek is bly jy het dit gekies.”

    Sy glimlag. “Jy het so mooi gevra, ek kon nie anders nie. Ek moet darem mooi lyk vir my kêrel se boekbekendstelling.” Sy loer oor haar skouer na die leë boekwinkel. “Is jy seker 38 mense het bevestig? Hier is nog nie ‘n gas in sig nie en tog het die uitnodiging gesê dis sesuur.”

    Hy haal sy skouers ongeërg op. “Dis wat my sekretaresse gesê het. Hulle sal nog kom, die verkeer staan botstil buite. Gelukkig kon ek oorstap. Watse boek het jy in jou hand? Nog een van jou romanses?”

    Lees verder op bladsy 2.

    Bladsye: 1 2

    Storieboekliefde hfst. 10 vervolg – Susan Olivier

    Afrikaans, Liefdesverhale, ,

    Cecilia hou die interaksie strak dop. Sy kan weer asemhaal. Nou is daar twee teen een. Al sy aandag is op Stefan, sy rug is na haar gedraai. Dis haar kans. Sy ruk die pen uit haar broeksak en spring op. Voor hy kan omdraai, is sy op hom en kap met die pen na sy skouer. Die pen wip uit haar hand en land op die vloer. ‘n Rooi merk bly agter.

    Marnus skel, swaai om. Haar poging was genoeg om sy aandag van Stefan af te trek. Stefan is op sy voete en gryp die arm wat Marnus na Cecilia swaai. Hy buig dit agter Marnus se rug en dwing hom vloer toe.

    Ben stap in, glimlag toe hy Marnus op die vloer sien. “Duidelik het julle my nie nodig nie.” Hy trek Cecilia na buite.” Is jy oukei, my kind? Dit moes ‘n traumatiese ervaring gewees het.”

    Sy snik, sluk die trane weg. “Ek weet nie wat hy met ons wou doen nie. Ons het uitgemaak, hoekom wil hy my seermaak?”

    Lees verder op bladsy 2.

    Bladsye: 1 2

    Storieboekliefde hfst. 10 – Susan Olivier

    Afrikaans, Liefdesverhale, ,

    Cecilia se vingers klem om die stuurwiel. Wat wag vir haar by die adres? Die GPS stuur haar na die einde van ʼn doodloopstraat. Sy hou voor ʼn onversorgde baksteenhuis stil. ʼn Te Koopbordjie hang skeef aan ʼn draadheining. Wie se huis is dit? Net een vertrek het gordyne, die res van die huis lyk onbewoon. Die gras staan enkelhoogte. Sy stuur die adres se pin vir haar baas. Ek is hier. Stefan in gevaar. Bel die polisie. Ben is soms ‘n pyn, maar hy is ook ‘n raakvatter. Hy sal weet wat om te doen.

    Benoud staar sy na haar omgewing. Dit sal onnosel wees om sonder ʼn wapen in te stap. Met bewende hande dop sy haar handsak om en die inhoud strooi oor haar passasiersitplek. Sy krap tussen die lipstiffies, ʼn sonbril, paar penne en maskara. Sy glimlag wrang toe sy Ida Bester se Romanza Lulu en die liefdesghoeroe eenkant toe stoot. Sy het altyd ʼn boek in haar handsak. Sy wens sy kan eerder nou ontvlug na ʼn wêreld waar daar net liefde en geluk heers. Sy gryp een van die penne. Dis die beste wat sy het. Die motorsleutel kan ook werk.

    Sy stoot die motordeur oop. Sy sluk swaar. Angs begin haar keel toetrek. Hier is geen voertuig nie. Is sy ooit by die regte plek? Sy moes eerder die polisie gestuur het, nou gaan sy dalk betaal vir haar dapperheid. Gaan Marnus hulle laat gaan? Besef hy  hy kan vir ontvoering aangekla word? Die gedagte dat sy ook ‘n gyselaar kan word, maak haar yskoud.

    Die gruisklip knars onder haar hoëhakskoene. Dalk moes sy haar skoene uittrek? Hoe gaan sy vinnig wegkom? Sy gaan definitief nie soos ʼn lam ter slagting gelei word nie; sy gaan terugbaklei. Nêrens sien sy ʼn beweging nie, maar hy hou haar moontlik dop vandat sy stilgehou het. Skrikkerig sluip sy om die huis. Die agterdeur staan wawyd oop. Sy loer versigtig binne. ʼn Kombuisstoel staan in die middel van die vloer, ʼn beker en ʼn bord in die wasbak. ʼn Wegneemete se houer lê langs ʼn asblik. ʼn Laag stof lê op die teëlvloer.

    Lees verder op bl. 2

    Bladsye: 1 2

    Storieboekliefde hfst. 9, vervolg – Magdaleen Walters

    Afrikaans, Liefdesverhale, ,

    Sy wag hom in met die ketel se gesuis reeds hoorbaar van die kombuis se kant af. “Kom binne, my kind.”

    Hy druk haar vlugtig teen hom vas en kry haar bekende geur. Haar huis is vol son. Iewers in die agtergrond hoor hy ʼn rustige gesprek op RSG. Sy ma neem hom deur kombuis toe en hy sien dat sy reeds vars botterbroodjies vir die kuier gesmeer en met fyn biltong bestrooi het. Hy vat ‘n hap en adem die geurige koffie in wat sy voor hom neersit.

    “Mmm,” sug hy behaaglik en laat die spanning toe om uit sy skouers te syfer. Hier voel hy veilig; hier is net opregte liefde, geen geheime agendas nie.

    Sy gaan sit oorkant hom. “Hoekom is jy op ʼn werksdag hier, my kind? Of eintlik weet ek – jy wil hoor wat ek van jou storie dink.”

     “Het Ma al ʼn kansie gehad om dit te lees?”

    Sy knik. “Ek het.” Sy glimlag effens. “Ek het gewonder wanneer jy met my daaroor gaan kom praat.”

    Lees verder op bladsy 2.

    Bladsye: 1 2

    Storieboekliefde hfst. 9 – Magdaleen Walters

    Afrikaans, Liefdesverhale, ,

    Die oggendson streep goud oor die strate terwyl Cecilia werk toe ry. Die verligting dat sy toe nie swanger is nie, is nog steeds met haar, al voel sy die nadraai van haar nagtelike trane nog in haar effens geswelde oë. En tog …

                Terwyl sy by die robot wag vir ʼn paar dosyn mense om hul na die oorkant van die pad te haas, probeer sy haar emosies verwoord.

                Ja, sy is eindeloos dankbaar dat die komplikasies wat haar die vorige dag bedreig het, weg is. Dis soos ʼn slegte droom waaruit sy wakker geword het. Die skrik van wat amper haar lot was, is nog steeds diep in haar bewussyn ingebrand. Tesame daarmee konfronteer ʼn nuwe wete haar egter: wat as?

                Nou dat die gedagte haar nie meer paniekerig maak nie, kan sy met groter insig na dinge kyk en die slotsom waartoe sy kom, is so duidelik soos die oggend om haar – sy begeer om Stefan se baba in haar arms te hou.

    Lees verder op bladsy 2.

    Bladsye: 1 2

    Storieboekliefde hfst. 8 (vervolg 2) – Malene Breytenbach

    Afrikaans, Liefdesverhale, ,

    Toe Cecilia die volgende dag haar ma by die hospitaal wil gaan haal, hoor sy dat die egskeidingsprokureur haar reeds gehaal en huis toe geneem het. Sowaar, haar ma mors nie tyd om die wiele aan die rol te kry nie.

                Sy is hard besig met Magdaleen Walters se manuskrip, toe Stefan skielik by haar kantoor inloop. Haar simpele hart bokspring behoorlik. Kyk net hoe mooi lyk die man in ‘n pak klere. Professioneel, maar o so sexy.

                Hy loop om haar lessenaar, lig haar uit die stoel en soen haar dat sy omtrent duisel.

                “Stefan, nie hier nie,” protesteer sy, uitasem, en druk hom weg.

                Hy lag en los haar. “Ek het heelpad hierheen gedink hoe ek jou wil soen.”

                Hy loop weer om die lessenaar. “Ek gaan nou vir Dennis de Wit sien. Hy wil glo met my praat. Het jy lus om vanaand te gaan uiteet?”

    Bladsye: 1 2

    Storieboekliefde hfst. 8 (vervolg) – Malene Breytenbach

    Afrikaans, Liefdesverhale,

    ‘n Uur later bel sy vir Stefan. Sy sekretaresse, Tina Struwig, antwoord. “Advokaat Van Huyssteen se kamers.”

                “Goeiemôre, Mevrou, dis Cecilia Schoeman van Kanniedood-Uitgewers hier. Kan ek asseblief met advokaat Van Huyssteen praat? Dis redelik dringend.”

                “Môre, Juffrou. Ongelukkig het advokaat Van Huyssteen vanoggend ‘n saak in die hof. Kan ek vir hom ‘n boodskap gee?”

                Ag tog. Cecilia sug amper hard. “Ja, asseblief. Vra hom om my te kontak. Dankie, Mevrou.”

                “Ek maak so. Mooi dag vir jou, juffrou Schoeman.”

    Bladsye: 1 2

    Storieboekliefde hfst. 8, toneel 1 – Malene Breytenbach

    Afrikaans, Liefdesverhale,

    Cecilia het pas voor haar rekenaar gaan sit met haar eerste koppie bitter swart sterk koffie in haar hande, toe haar baas inloop. Sy gesigsuitdrukking voorspel niks goeds nie.

                “Môre, juffrou Schoeman, hoe gaan dit met jou ma?” Sy stem is amper bars en sy staal haarself.

                “Sy herstel, dankie, meneer Barnard.”

                Sy sit liewer die beker neer, voordat sy dalk koffie op haar skoon klere of lessenaar stort. Moet sy opstaan, of bly sit? Sy staan op, sodat sy nie lyk asof sy maklik geïntimideer kan word nie. Kyk hom waterpas is die oë. “En hoe gaan dit met Meneer?”

                ‘n Frons trek sy twee welige wenkbroue teen mekaar. “Problematies. Een van ons staatmakerskrywers, tot dusver, Janine Jarvis, wat al verlede week haar jongste roman moes gelewer het, het ons lelik in die steek gelaat. Sy het huislike probleme en skat sy gaan eers oor twee maande of so haar manuskrip voltooi. Haar boek is natuurlik reeds in die program geskeduleer, maar nou is daar ‘n gat. Ek moet nou boeke rondskuif en planne beraam.”

    Bladsye: 1 2

    Storieboekliefde hfst. 7, toneel 5 – Madelie Human

    Afrikaans, Liefdesverhale, ,

    By die hospitaal is haar ma heelwat rustiger, maar steeds huilerig. “Wat gaan ek maak? Die mans soek almal deesdae jonger vroue. Die bleddie John het glo lankal die jong dingetjie op sleeptou gehad en nou is sy swanger. Bid jou aan, nou moet hy op sy oudag weer kind grootmaak en ek bly soos my vinger alleen agter. Waar kry ek weer iemand?”

               Cecilia rol haar oë ongemerk vir Stefan wat ‘n grinnik agter sy hand probeer verberg. Genade, die vrou is kant en klaar weer op soek na man nommer vyf! “Ontspan nou, Ma. Jy het nie ‘n man nodig om gelukkig te wees nie. Kyk wat het dit jou in die sak gebring. Ons het die geld wat jy uit jou vorige egskeidings gekry het, goed belê. Jy kan heeltemal selfversorgend wees, jy hoef nie weer te trou nie.” Cecilia help haar ma om aangetrek te kom terwyl Stefan in die gang wag. Sy wil nie eens daaraan dink dat sy weereens haar ma sal moet help trek nie. Waarheen tog nou weer? Sy was so gerieflik daar in John se deftige huis in die voorstad teen die berg.

                “Ek kan vir Tannie ‘n goeie egskeidingsprokureur aanbeveel,” laat Stefan behulpsaam van hom hoor toe hulle haar by die huis aflaai ná die formaliteite van haar ontslag by die hospitaal afgehandel is.

                “Dankie, maar ek is nog in kontak met die een wat my vorige egskeidingsaak hanteer het. H’mm, ek wonder of hy en sy vrou nog …”

    Bladsye: 1 2

    Storieboekliefde hfst. 7, toneel 1-4 – Madelie Human

    Afrikaans, Liefdesverhale,

    Vervaard spring Cecilia op. “Dis my ma. Sy het vermoedelik ‘n hartaanval gehad. Ek moet Panorama Kliniek toe.”

                Halfpad met die trap af voordeur toe keer Stefan haar voor. “Cielie, jy het nie warm genoeg klere aan nie. Dis die middel van die nag. Kom, dan gaan trek jy iets warmer aan.” Hy lei haar terug kamer toe en wag terwyl sy jeans en ‘n trui aanglip. Sy gryp haar baadjie en handsak van die stoel af op pad terug voordeur toe.

                “Ek sal self daar kom, dis nie jou probleem nie,” protesteer sy nog.

                Stefan maak of hy dit nie hoor nie, boender haar in sy voertuig in en gordel haar vas. “Jy is in geen toestand om te bestuur nie, ek sal jou neem,” en sonder ‘n woord verder jaag hy soos wafferse renjaer tot by die hospitaal. Gelukkig is die laatnagverkeer redelik yl gesaai.

                Alles is vir Cecilia heel onwerklik. Hoekom moes dit juis nou gebeur? John het vir haar ma die mooi baadjie gekoop en die romanse het volgens haar weer van voor af geblom. Sy was so hoopvol dat haar ma se lewe uiteindelik rustiger sou wees en nou lol haar gesondheid.

    Bladsye: 1 2

    Storieboekliefde hfst. 6, toneel 3 – Kristel Loots

    Afrikaans, Liefdesverhale, Uncategorized, ,

    Hier teen die middag is daar ‘n krieweling in haar nek. “Ek kom haal jou halfsewe môreaand,” onthou sy Stefan se woorde van gister. Hy sal dit tog seker nie doen nie, sal hy? Nadat sy vir hom duidelik laat verstaan het dis nie hoe dinge gedoen word nie. Hy sal tog sekerlik nie die vermetelheid hê om nogtans hier by haar blyplek op te daag nie. Die hekwag is getrou op sy pos. Hy sal nie sommer enigiemand binne die kompleks toelaat nie, al ken hy die kode. Behalwe miskien as dit Stefan van Huyssteen is. Wat hy nie met sjarme regkry nie, sal hy dalk met ‘n vet fooitjie kan koop. Nie dat sy hom geken het as iemand wat gunsies sal koop nie, maar hoe weet sy hy is regtig nog presies dieselfde mens as wat sy destyds liefgehad het?

    Teen vyfuur se kant het sy haar klerekas behoorlik omgedop en lê die inhoud van haar laaie oor haar bed uitgesprei. Wát trek ‘n mens aan as jy die indruk wil skep dat jy hoegenaamd geen moeite gedoen het om mooi te lyk nie? Net vir ingeval … Sê nou maar hy daag hier op en sy lyk soos Cinderella gone wrong? ‘n Mens mag seker maar voorsorg tref, of hoe? Dit neem ‘n volle halfuur om op ‘n pajamabroek te besluit. Effe verbleik, maar van sagte materiaal. Met ‘n langmoutoppie daarby wat net mooi laag genoeg gesny is om ‘n man nuuskierig te maak. As hy in dinge soos daardie belangstel. ‘n Man soos Stefan. Haar gesig is blinkskoon, nie ‘n teken van grimering nie en haar hare in ‘n poniestert wat sy opsetlik effens skeef vasvat en gedeeltelik laat uitrafel. Dis nogal ‘n kuns om net die regte voorkoms wat argeloosheid moet verkondig, te bekom. Sy strek haar uit voor die televisie om haar sepies te kyk, maar haar ore bly gespits. En tog … toe sy die klop aan haar deur hoor, is sy nie gereed daarvoor nie.

    “Maak oop, Cielie, ek vrek van die koue hier buite.”

    Cielie, ja. En daardie stem, die arrogansie om haar aan te jaag terwyl hy ‘n ongenooide gas is. Sy pluk aan haar poniestert en skuif die halslyn van haar toppie ‘n paar sentimeters ondertoe. Eat you heart out, Stefan van Huyssteen. You can look, but cannot touch. Want vanaand is sy geestelik gepantser, vanaand sal daar nie oortree word nie. Sy is die bewaker van haar eie heil en haar heil lê nie daarin om lukraak deur hierdie man gesoen en geliefkoos te word nie.

    Bladsye: 1 2

    Storieboekliefde hfst. 6, toneel 1-2 – Kristel Loots

    Afrikaans, Liefdesverhale, ,

    Marnus! Hy sit breed in die gemakstoel soos ‘n koning op sy troon. En rook! Hy weet hoe haat sy ‘n gerook in haar huis. Die stank! Sy gluur hom aan. Nogal met een van ouma Petronella se oorgeërfde Royal Albert-pierings vir ‘n asbak. Sy voete in blinkleerskoene is wyd uitmekaar geplant, sy hele houding dié van iemand wat voel hy het die volste reg om hier te wees.

    Liewe aarde! Was sy voete altyd so klein? En … was hy altyd so kort? wonder sy toe hy soos ‘n sissende slang uit die stoel kronkel om nader te staan. Of is dit omdat die beeld van ‘n meer imposante man in haar kop nesgemaak het?   

    “Groet jy nie?”

    “Groet? Soos in soen? Vir jou met jou rookasem?”

    “Dit het jou nie in die verlede gepla nie.”

    Bladsye: 1 2

    Storieboekliefde hfst. 5 (vervolg) – Ida Bester

    Afrikaans, Liefdesverhale,

    Dit neem ‘n ruk nadat Cecilia geklop het vir Lizanne om die deur oop te maak. Sy is effens verbaas om ‘n wye glimlag oor haar ma se gesig te sien sprei. Dan is sy waarskynlik nou reeds oor die teleurstelling met John se weiering om vir haar die baadjie te koop wat sy so intens begeer het.

                “My kind, wat ‘n lekker verrassing!” Lizanne omhels Cecilia en sy kan nie anders as om haar ‘n stywe drukkie te gee nie. Wanneer laas het sy so welkom in haar ma se huis gevoel, wonder sy. En tog vertrou sy nie dadelik die vrede nie. Die ontevredenheid en geseur is seker maar net vir die oomblik onder hierdie vriendelike uiterlike verdoesel.

                Dan val haar oog op ‘n fluweelagtige swart baadjie met helder rooi rose en goudborduursel versier wat oor een van die eetkamerstoele in die oopplanvertrek hang. Dit is ‘n pragstuk wat enige modebewuste vrou se hart sal steel. Wel, ouer modebewuste vrou miskien.

                Haar ma verslap haar greep op Cecilia en staan terug. “Jy lyk moeg? Tap daardie baas van jou nog steeds bloed uit ‘n klip?”

    Bladsye: 1 2

    Storieboekliefde hfst. 5, toneel 1-5 – Ida Bester

    Afrikaans, Liefdesverhale,

    Stefan het skaars twee treë gegee toe hy die deur agter hom hoor oopgaan. Hy draai hoopvol om. Sy hart slaan tromslae in sy ore, Cielie het haar bedink. Die koue uitdrukking in haar oë laat egter sy hart in sy skoene sink.

                “Stefan, ons maak nie hier by Kanniedood aandafsprake om oor manuskripte te praat nie. En jou manuskrip is al wat ons op die oomblik gemeen het. Vergeet van môreaand; ons ontmoet hier in die konferensiekamer of ek stuur vir jou ‘n e-pos met my terugvoering.”

                Hy weet nie of dit maar net sy ingebore optimisme is nie, maar vir hom klink sy so onoortuig van haar eie woorde soos ‘n politikus wat ‘n opponent met sy beleid gelukwens.    

    “Dis juis nie oor die manuskrip wat ons gaan praat nie, Cielie. Ek kon sien jy wil nie hier in die konferensiekamer vir my vertel wat in jy gedink het toe jy destyds my huweliksaanbod van die hand gewys het nie. Ek het …” Stefan bedink hom skielik. Moet hy haar vertel dat hy die aand ná die oggend se vurige ontmoeting in die koffiewinkel agter haar aan is en haar woorde oor die één man wat sy liefgehad het gehoor het? Sy sal mos dink hy is ‘n stalker, of op die minste, ‘n luistervink? Hy móét weet van wie sy gepraat het. Hy gaan deurdruk, kom wat wil.          

    Bladsye: 1 2

    Storieboekliefde hfst. 4 (vervolg) – Elsa Winckler

    Afrikaans, Liefdesverhale, ,

    Hy moet opstaan en wegstap. Dis die veilige ding om die doen. Die verstandige ding, maar die vuur in sy lyf verdring eenvoudig elke logiese gedagtes wat by hom opkom.

    Cecilia se mond is nog klam en opgehewe van sy soen en sy praat van sy “poging”? ‘n Man het darem sy trots. Gebelgd en moerig, vang hy haar mond weer vas met syne. Die oomblik toe hulle lippe ontmoet, vergeet hy van trots, van vies wees, van al die redes hoekom hy eerder moet wegstap.

    Sy hande volg sonder enige boodskap van sy brein die lyne en rondings van haar lyf. Hy onthou elke kurwe, elke siddering. Dit was nie sy plan om haar te soen toe hy hierdie stil vertrek uitgesoek het nie, maar nou is hy baie bly daar het nog nie iemand anders kom sit nie.

    Met sy arm om haar, lig hy weer sy kop. Haar potblou Bette Davis-oë oë is halfmas, haar asem hortend.

    “Ek weet hoe om te wys, Cielie, dis nie die probleem nie. Ná vandag weet jy ek begeer jou nog steeds soos jare gelede. Ek weet ook nou,” sê hy en laat gly die agterkant van sy hand oor die stywe puntjie van haar een bors, “… jy voel nog iets vir my. Wat ek net nog steeds nie verstaan nie, is hoekom jy nie met my wou trou nie.”

    Bladsye: 1 2