Σήμερα στη δουλειά, την ώρα του διαλείμματος μια πιτσιρίκα σταυρώνει τα χέρια, συνοφρυώνεται και μου κάνει σε ύφος βαρύ κακιασμένο: «ΕΙΜΑΙ Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ»
Μη ξέροντας τι και πως, λέω ένα ανώφελο: «ΩΩΩ, μπράβο, κόλλα 5»
Και τότε με ένα αμίμητο ύφος τιθακανωμεσένα, σηκώνει τα χέρια και μου λέει: «Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΙΑ, ΔΕΝ ΚΟΛΛΑΕΙ 5»
Καλού κακού πάντως δεν τελειώνω προτάσεις με ομοιοκαταληξία σε -ονοι μες την τάξη…
Σήμερα στη δουλειά, σε κάποια στιγμή της ημέρας, ακούγαμε μουσική και κάποια στιγμή έπεσε αυτό:
και τότε όλα τα παιδιά, αυθόρμητα, πιαστήκαν ώμο με ώμο και ξεκίνησαν να χορεύουν όλα μαζί ένα τύπου χασαποσέρβικο.
Ήταν μια μαγική στιγμή και το σημαντικό είναι πως επαναλήφθηκε κι ελπίζω να συνεχίσει να επαναλαμβάνεται!
Τον τελευταίο καιρό έχουμε πολλές φουρτούνες και δυσκολεύομαι λίγο να γράψω. Όσο όμως προσαρμόζουμε και προσαρμοζόμαστε, ανοίγουν πάλι δρόμοι.
Σήμερα στη δουλειά λοιπόν, συζητούσαμε ξανά για επαγγέλματα. Γυρνάει λοιπόν μια μικρή και μου λέει: «Εμένα κύριε ο μπαμπάς μου δουλεύει στον υπολογιστή και καπνίζει για να πεθάνει»!!!
Σήμερα στη δουλειά, ακούγαμε μουσική και χορεύαμε ελεύθερα. Κάποια στιγμή όμως που η μουσική φάνηκε να κάνει κοιλιά και τα παιδιά ψιλοβαρέθηκαν, εντελώς αυθόρμητα πιάστηκαν σε κύκλο κι άρχισαν να παίζουν τη μικρή Ελένη που κάθεται και κλαίει γιατί δεν την παίζουνε οι φιλενάδες της.
Ήταν σκέτη μαγεία.
Apapa Blog 