50 ημέρες…
Η Ντάλια ήταν το πρώτο ζωντανό παιδί της Καλομοίρας και του Χρίστου και το τελευταίο που έφυγε από αυτό τον κόσμο. Πριν τη Ντάλια υπήρξε μια αποβολή και η πρώτη Ντάλια που πέθανε από διφθερίτη στα 3 της. Μετά τη Ντάλια Β, ακολούθησαν η Αλόη, η Μάρθα, η Τούλα, μία ακόμα αποβολή και ο Γρίβας. Στο σπίτι, όπως και σε όλα της εποχής, ζούσαν μαζί πολλές γενιές, σε αυτή την περίπτωση οι γονείς του Χρίστου, παραδουλεύτρες και παραγιοί. Άλλοι για το σπίτι, άλλοι για το βουστάσιο και άλλοι για τα χωράφια. Η Ντάλια Β ήταν η μεγάλη αγάπη των παππούδων της.
Όταν ήρθε ο Γρίβας, το στερνοπούλι και κληρονόμος, η Καλομοίρα ήταν αρκετά καταπονημένη από τις γέννες και τις απαιτήσεις της αγροτικής ζωής, οπότε ο κλήρος της φροντίδας του έπεσε στην πρωτότοκη. Η Ντάλια ήταν τότε 10 χρονών…Οκτώ χρόνια αργότερα η Καλομοίρα εγκατέλειψε τα εγκόσμια, ενώ δυό χρόνια μετά, αρραβωνιάσαν την Ντάλια με το Μάκη. Γάμος από προξενιό, όπως συνηθιζόταν τότε, τα δύο πρωτότοκα, δύο εξ ίσου «νοικοκυρεμένων» οικογενειών. Παντρευτήκαν λίγο πριν το Β΄ΠΠ και η πρώτη τους κόρη γεννήθηκε ένα χρόνο πριν τον τορπιλλισμό της «Έλλης». Η δεύτερη κόρη τους γεννήθηκε ένα χρόνο μετά το τέλος του πολέμου…
Ζήσαν μαζί πάνω από εξήντα χρόνια και είδαν εγγόνια. Η Ντάλια έζησε κάπου έντεκα χρόνια μετά το Μάκη και πρόλαβε και δισέγγονα.
Το εκπληκτικό όμως, είναι η σειρά «αναχώρησης» της Ντάλια και των αδλεφιών της. Πρώτος έφυγε το στερνοπούλι, ο Γρίβας και μάλιστα στην ίδια ηλικία και από την ίδια αιτία με τη μητέρα τους (καρδιά), μετά η Τούλα από ατύχημα και ακολούθησε η Μάρθα, ανατρέποντας τα προγνωστικά που τη θέλαν να «φεύγει» πρώτη λόγω καρκίνου. Απέμειναν για πολλά χρόνια η Αλόη και η Ντάλια, να επικοινωνούν στα αρβανίτικα και να παρατηρούν το χρόνο που έφευγε… Κάποια στιγμή η Αλόη έπαθε άνοια, αντίθετα η Ντάλια τα κρατούσε και τα 400.
Το 2010 έπεσε η αυλαία και για τις δύο. Πρώτη αναχώρησε η Αλόη και μετά από 40 μέρες την ακολούθησε η Ντάλια από εγκεφαλικό…
Τα πτηνά της Άνδρου
Ως ελάχιστη αντίπραξη στις πτηνοφωτό του μούργου, σας δείχνω τα μόνα υπέροχα πλάσματα που κατοικούν στην Άνδρο.
10 στα 120000!
(φωτό από κινητό)
Αυτό το μήνα η Νταίζη, κλείνει μια δεκαετία περιπετειών στα χεράκια (και τα ποδαράκια) μου. Μόλις προχθές όμως το απέδειξε! Έφτασε το χιλομετρητή της στο στρογγυλό νουμεράκι των 120 χιλιάδων χιλιομέτρων, τα περισσότερα από τα οποία στις ασφάλτους της Αττικής Οδού, στις Εθνικές οδούς βορείως και νοτίως της χώρας αλλά και στη λεβεντογέννα! Το ρολόι μετράει αντρίστροφα βέβαια και σε λιγότερο από δύο μήνες θα την αποχωριστώ, λόγω της μετάθεσής μου. Τη δίνω σε καλά χέρια όμως και το ξέρει 😉
Απολογισμός καλοκαιριού…
Απ΄ότι φαίνεται η σπεσιαλιτέ μας αυτό το καλοκαίρι ήταν τα ταξίδια-αστραπή στην ημεδαπή αλλά και στην αλλοδαπή!
Έχουμε και λέμε λοιπόν:
Κύπρο (ΠΣΚ)
Λαγκάδια Αρκαδίας (ΣΚ)
Κυπαρισσία (ΣΚ, σε γάμο)
Κέρκυρα (1,5 ημέρα, επαγγλεματικό-και-ξεκάρφωμα, ντουλάπι γεμάτο κουμ-κουάτ)
Μόσχα (1 εβδομάδα, ευτυχώς! Φωτό στο άλλο μπλογκ)
Καίμπριτζ (3 ημέρες, όσο να πάμε, γυρίσαμε…)
…γιατί άραγε νιώθω κουρασμένη, η αχάριστη;
Αποκάλυψη…
Από τον Ιανουάριο και μέχρι πριν από κανά μήνα, είχαμε εμφανίσει οικογενειακώς μια αύξηση στα γαστροοισοφαγικά γουργουρητά. Μιλάμε για αύξηση τόσο στη συχνότητα όσο και στην έντασή τους, σε σημείο που να ξυπνάμε τη νύχτα από τον πόνο… Πριν από ένα μήνα βέβαια, με την αποκάλυψη για το ορυκτο-ηλιέλαιο, καταλάβαμε…
Δεν γουργουρίζαμε…ΜΑΡΣΑΡΑΜΕ!
Pic. from: http://www.bikemenu.com/photosartcartoons.html
Autograph…
Για το http://autographcollectors.blogspot.com/
Πως έχει το πράγμα:
1. Γράψε
2. Σκάναρε (ή φωτογράφισε… )
3. Πόσταρε.
4. Ειδοποία! Απαραίτητα στο τέλος του ποστ γράψε: για το http://autographcollectors.blogspot.com
5. Προσκάλεσε άλλους 5 ή και περισσότερους blogger να συμμετέχουν. (επίσης απαραίτητα, για να μαζευτούν όσο περισσότερα χειρόγραφα γίνεται)»
Πάμε πάρα κάτω!
Γράφω δυό μπούρδες εδώ καθώς βαρέθηκα κι εγώ κι εσείς να βλέπουμε αυτή τη μαύρη κορδέλα 2 μήνες τώρα…
Όχι πως η ζωή μου είναι ρόδινη, αλλά…δεν θέλω να κολλάω για πολύ στην κλάψα, κάνει κακό…
Με την ευκαιρία εγκαινιάζω το νέο μου αβατάριον για εδώ!
Μου μοιάζει πιο πολύ, τι λέτε όσοι με ξέρετε;
Όσο για το τιμόνι, δεν θέλει ρώτημα νομίζω!
Στραβά κι ανάποδα
Έχω θυμό…πολύ θυμό…σε σημείο που μου έρχεται να μπουνίσω το σύμπαν…Κλαίω από τα νεύρα μου αλλά και την απογοήτευση. Προσπαθώ να μην με βλέπει ο αγαπημένος μου να κλαίω, αλλά είναι αναπόφευκτο…
Μήπως τελικά δεν ξέρω τι θέλω;
Εντάξει…από το «αυτονόητο» η ζωή μου έχει πάρει διαζύγιο από τα 5 μου χρόνια, αλλά είναι ανάγκη να συνεχίζεται αυτό;
Τι θα πει «αν παλεύεις για κάτι το εκτιμάς καλύτερα»; Ποιός σου είπε πως δεν εκτιμάω αυτά που αποκτώ; Το αντίθετο μάλιστα, τα πάρα-εκτιμώ αλλά δεν είμαι και δέσμιά τους. Αλλά γμτο, γιατί πράγματα που είναι αυτονόητα για τον περισσότερο κόσμο να έρχονται σε μας με δυσκολία ή και καθόλου; Γιατί ενώ δεν ενοχλούμε κανέναν με τη συμπεριφορά μας και είμαστε σωστοί με όλους, θέλουν μονίμως να μας τσιγκλίζουν και να μας βγάζουν την ψυχή; Γιατί ενώ είμαστε τέρατα υγιεινής διαβίωσης, δεν μπορούμε να πετύχουμε κάτι που άλλοι, με λιγότερο υγιεινές συνήθειες και βεβαρυμένο ιατρικό ιστορικό, το πετυχαίνουν στο πατ κι ουτ;
Τα νεύρα μου! Δεν θέλω άλλα χάπια. Ούτε ταξί θέλω…με ένα διαστημόπλοιο ίσως συμβιβαζόμουν…
Ένα ψηλόλιγνο μωρό…
Τον πρωτογνώρισα με την άφιξή του από το μαιευτήριο σπίτι του. Τυλιγμένος με άσπρη κουβερτούλα, μας τον ξετύλιξε η θεία και είδαμε ένα μεγαλόσωμο αλλά λιγνό μωρό, άκρως ενοχλημένο που το ξεσκεπάζαμε! Είχε ένα κόκκινο σημάδι στο αριστερό του χέρι και ένα στο δόξα πατρί, το οποίο έγινε σχεδόν μωβ μόλις έμπηξε τα κλάματα από τα νεύρα του…το ξαδελφάκι μου! Μόλις τρία χρόνια διαφορά από μένα και ο τρίτος από την νεότερη γενιά των πρωτοξαδέλφων!
Μεγάλωσε λίγο, παιζαμε μαζί καθε φορά που κατεβαίναμε στην «άλλη» γιαγιά και κάπου εκεί στα 3 του, τον βαφτίσαμε συνεταιρικά με τον μπαμπά μου. Για την ακρίβεια ο μπαμπολούκος μου έκανε όλη τη δουλειά κι εγώ κρατούσα τη λαμπάδα! Απέκτησε και μία αδελφή μερικούς μήνες μετά τη βάφτισή του. Μαζί παίζαμε ποδόσφαιρο (οι μόνες φορές που έχω παίξει ποδόσφαιρο στη ζωή μου), βαφτίζαμε τις κανούργιες κοτούλες στο κοτέτσι τους και ανταλλάσσαμε πυροβολισμούς κάθε Αποκριά, γεμίζοντας τον τόπο μπαρούτι.
Ακολούθησε τη δουλειά του μπαμπά του, μολονότι αποτελεί οικογενειακό μυστικό πως δεν του αρέσει. Ευτυχώς, ήδη από την εφηβεία του, είχε βρει την κλίση του στη μουσική. Έτσι συμμετέχει εδώ και χρόνια σε ένα μουσικό γκρουπ και κάθε τόσο δίνουν παραστάσεις και βγάζουν CD. Είχε επίσης την τύχη να συναντήσει τη γυναίκα της ζωής του ήδη από το σχολείο και να ενώσουν τις τύχες τους πριν από τέσσερα χρόνια…
Γιατί τα θυμήθηκα τώρα όλα αυτά; Τις προάλλες γνώρισα την κορούλα του, ένα μεγαλόσωμο αλλά σχετικά λιγνό μωρό, όπως υπήρξε κι εκείνος… Με απίστευτη αίσθηση του ρυθμού και προοπτικές για χορεύτρια ή τραγουδίστρια! Την επόμενη εβδομάδα την βαφτίζουμε. Και το όνομα αυτής; Θα δείξει!
Το σεντούκι... 
Είπαν και ελάλησαν…