Συζητώντας με γνωστούς μεγαλύτερους απο μένα σε ηλικία αλλα και με νεότερους,
μια γκάμα θα έλεγα ηλικιών απο 30 μέχρι και 59 ετών, άντρες και γυναίκες,
άλλοι σε πόλεις μένουνε μικρές, κι άλλοι σε χωριά, και αρκετοί σε πόλεις μεγάλες,
ενα συμπερασμα βγήκε :
Ποτάμια υποσχέσεων εδω και δεκαετίες για καλύτερη ζωή, για ποιότητα, ανθρωπιά, ελπίδα.
Κι ολα αυτά τα ποτάμια πάντα ξεστρατίζουνε, δεν πήγανε ποτέ σε μιά μόνο κατεύθυνση,
όλο στρίβανε μια δώθε, μια κείθε, με αποτέλεσμα, εμείς,
που περιμένουμε να ρθεί το ποτάμι να ξεδιψάσουμε, μάταια να στεκόμαστε κοιτώντας στο βάθος.
Και κάθε τόσο μας λένε οτι έρχεται το νερό, θα ‘ρθει σύντομα,
κι οτι φροντίσανε να έρθει πιο γρήγορα, πιο πολύ, πιο καθαρό το νερό σε μάς.
Κι αν κάτι ακόμα πρέπει να γίνει, θα το κάνουν εκείνοι, οι ποταμοθεοί,
με την ευλογία πάντα, της Παναγιάς, του Θεού και του Αγ.Ορους.
Σιχάματα, σας σιχαθήκανε όλοι.

