Εκλογάς τον Κούντουρον?
Απἐς σα κρύα τον Κούντουρον πως θα έρχουμες να ψηφίζωμε? Γαμώ ατς και τα πολιτικά ατών αντάμα. Οι δύος πα άμον τρανοί εσέβαν απές σο γραφείο τη Προέδρου να καλατσεύνε. Ντο θα λέγνε? Αούτο όλον στημένον εν να λέμε ααα ντ’εμορφα εποίκαν (οι δύος πα) και θα παιρνούν την σύμβασην. Συμβασην, εξερετεν ντο εν σύμβαση? Δεβάτε σον έφορον κιες και θα λέει σας…..
Ο ποππάς ασό Σοφουλάρ π’ εκαψεν το Καρναβάλ
Ατός ( Γαβριήλ Γιαννούλης ) κι αν έτον χριστιανός ….
Χρόνια Πολλά από την χιονισμένη Αθήνα.
Αποκριές 2011
Ιβάν πα ντο θες να σεν?
Ο Ιβάν Σαββίδης εξελέγη Πρόεδρος της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Ποντίων Ελλήνων
Ιβάν Σαββίδης, 19 – Γιώργος Παρχαρίδης, 17
Αυτό είναι το μήνυμα της εκλογής του Ιβάν Σαββίδη ως Προέδρου στη Διεθνή Συνομοσπονδία Ποντίων Ελλήνων.
Η εκλογή πραγματοποιήθηκε σε έκτακτη συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου της ΔΙ.ΣΥ.Π.Ε., που πραγματοποιήθηκε στην …
Ο κ. Παρχαρίδης αμέσως μετά την εκλογή έσπευσε να συγχαρεί τον κ. Σαββίδη και να δεσμευθεί ότι θα σταθεί δίπλα στις προσπάθειες που θα καταβάλλει ως Πρόεδρος του Παγκόσμιου Οργάνου του Ποντιακού Ελληνισμού για την επίτευξη κοινών στόχων και την επίλυση κοινών προβλημάτων.
Όσον αφορά την εκλογή Αναπληρωτή Προέδρου, ο κ. Ιβάν Σαββίδης κάλεσε τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου να στηρίξουν ομόφωνα την επιλογή του Προέδρου της Π.Ο.Ε. κ. Παρχαρίδη. Αναπληρωτής Πρόεδρος εξελέγη με ψήφους 27 υπέρ έναντι 6 κατά ο κ. Αντωνιάδης Χρήστος.
Ενωτικό κάλεσμα προς όλους τους Ποντίους ανά την υφήλιο απετέλεσε και η προγραμματική ομιλία του κ. Ιβάν Σαββίδη που εκφώνησε ενώπιον των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου την επομένη Κυριακή 4 Ιουλίου.
Η αναγνώριση της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού από τη Διεθνή Κοινότητα, η ανάδειξη της ιστορίας και του Πολιτισμού του Ποντιακού Ελληνισμού, η επίλυση ζητημάτων που απασχολούν τους ομογενείς των χωρών της πρώην ΕΣΣΔ, καθώς και μια νέα στρατηγική ενότητας μέσα από μια νέα ενισχυμένη οργανωτική δομή με αιχμή του δόρατος τη νεολαία του Ποντιακού Κινήματος, είναι μερικά από τα θέματα που έθεσε κατά την προγραμματική του ομιλία.
“Έχουμε χρέος στους προγόνους μας και καθήκον προς τη Νέα Γενιά να πετύχουμε. Και αυτό μπορούμε να το κάνουμε μόνο όλοι μαζί. Κανένας δεν περισσεύει σε αυτό τον αγώνα” τόνισε σχετικά.
Η συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου της ΔΙ.ΣΥ.Π.Ε. ολοκληρώθηκε αργά το απόγευμα, ενώ αναμένεται εντός του επόμενου μήνα η διαβούλευση των μελών για τον τόπο διεξαγωγής του 7ου Παγκοσμίου Συνεδρίου, σε 13 ακριβώς μήνες από σήμερα.
ΑΝΤΑΜΩΜΑ ΠΟΝΤΙΩΝ ΘΡΑΚΩΝ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΩΝ, ΚΑΠΑΔΟΚΩΝ
ΑΝΤΑΜΩΜΑ ΠΟΝΤΙΩΝ ΘΡΑΚΩΝ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΩΝ, ΚΑΠΑΔΟΚΩΝ
Στα Παρχάρια επιβεβαιώνεται η ενότητα του ελληνισμού. Αυτό είναι το μήνυμα που εκπέμπουν οι εκδηλώσεις που αναβιώνουν στο φυσικό πλάτωμα μέσα στην κατάφυτη ορεινή Ροδόπη, μετά το φυλάκιο της Νυμφαίας.
Ένα οδοιπορικό όπου φέτος ιδιαίτερα με όλο το θέμα της διεκδίκησης τηςέκτασης από το τέμενος της Νυμφαίας ως βακουφική περιουσία, έσπευσαν επί τόπου πάνω από 30 σωματεία Ποντίων, Καπαδοκών, Μικρασιατών, απ’ όλη την βόρειο Ελλάδα, ενώ οι μικροί παλαιστές του Δημοκρίτειου συλλόγου με τον προπονητή τους Θόδωρο Καρυπίδη πάλεψαν δίνοντας το δικό τους χρώμα στην εκδήλωση που είχε χορευτικές και μουσικές εκδηλώσεις που συντόνισε ο δραστήριος σύλλογος Ποντίων «η Τραπεζούντα» με τον πρόεδρό του Γιάννη Νικολαίδη. Η παραδοσιακή πάλη διεξήχθη, με μεγάλη επιτυχία, από τους νεαρούς αθλητές του συλλόγου πάλης Κομοτηνής ¨Δημοκρίτειο¨, οι οποίοι έφεραν πρόσφατα στην πόλη μας (7) μετάλλια τέσσερα χρυσά, δύο ασημένια και ένα χάλκινο υπό την εποπτεία των δύο προπονητών της ομάδας Καρυπίδη Θόδωρου και Γιάννη Μπάρμπα.
Θα άξιζε πάντως να επισημάνουμε ότι «βούλιαξε» ο χώρος από την προσέλευση 30 συλλόγων και εκατοντάδων επισκεπτών με Ι.Χ. απ όλη την βόρειο Ελλάδα.
Μοιράστηκαν πάνω από 1.500 μερίδες κριθαράκι με κρέας που ετοίμασαν οι γυναίκες ενώ οι επισκέπτες γεύθηκαν παραδοσιακά γαλακτοκομικά προϊόντα, σουβλάκια κ.α.
Από τις αρχές έδωσαν το παρών τους ο νομάρχης Άρης Γιαννακίδης, ο δήμαρχος Κομοτηνής Δημήτρης Κοτσάκης, ο υποδιοικητής του Δ΄Σ.Σ. Γιώργος Σοφιανίδης, ο διοικητής της 29ης Ταξιαρχίας Αθανάσιος Ζάχος, ο γραμματέας ΠΑΣΟΚ Γιώργος Μανανάς και άλλοι. Ούτε η περιφερειάρχης Θεοδώρα Κόκλα, ούτε άλλος εκπρόσωπος της Περιφέρειας παρέστη ή έστειλε μήνυμα, ενώ μήνυμα διαβάστηκε από τον βουλευτή Ευριπίδη Στυλιανίδη που δεν παρίστατο και οι 4.000 παρευρισκόμενοι αξιολόγησαν την στάση αυτή, του κράτους.
Το παραδοσιακό γλέντι πλαισιώθηκε από τους πλέον γνωστούς ερμηνευτές της Ποντιακής μούσας Πόλιο Παπαγιανίδη, Αδάμ Αποστολίδη και Στέλιο Ταϊρίδη στο τραγούδι, Φουντουκίδη Λάμπη, Μουτροπίδη Γιάννη, Λευτέρη Ξενητιάδη και Κατσικά Βασίλη στη λύρα, Κυριακάκη Δημήτρη στη γκάΐντα, Πόλιο Παπαγιαννίδη στο ζουρνά, και Νίκο Καλογερίδη και Νίκο Σακίδη στο νταούλι.
Την ποντιακή γαστρονομία που περιλάμβανε πιροσκία, πισία, τσιριχτά, κριθαράκι με κρέας, παραδοσιακό σουρβά, σουβλάκια και αρριάνι, επιμελήθηκαν με ιδιαίτερο μεράκι οι νεοαφιχθέντες Πόντιοι των τέως Σοβιετικών Δημοκρατιών, ενώ οι επισκέπτες για άλλη μια φορά είχαν την ευκαιρία να προμηθευτούν παραδοσιακά ποντιακά προϊόντα από την επιχείρηση παραδοσιακών προϊόντων ¨Ραγιάν¨ η οποία βρίσκεται στο νομό μας μια φορά το χρόνο, την ημέρα των Παρχαρίων.
Η εκδήλωση είχε και εκπαιδευτικό χαρακτήρα εφόσον οι επισκέπτες παρακολούθησαν τον παραδοσιακό τρόπο διαχείρισης της παραγωγής γάλακτος στον Πόντο και τον τρόπο παρασκευής γαλακτοκομικών προϊόντων με παραδοσιακά τρόπο και σαφώς τα τίμησαν, δοκιμάζοντάς τα.
http://www.xronos.gr/detail.php?ID=57225
«Η Ρωμανία κι αν επέρασεν ανθεί και φέρει κι άλλο»
#fullpost{display:inline;}
Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη
Ο Μωάμεθ ο Πορθητής, σε αντίθεση με το ψηλό παιδί από την Μινεσότα ήταν ελληνομαθής. Ο καρντάσης μας, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο μπακαλόγατος που θέλει να γίνει σουλτάνος, πάλι σε αντίθεση με το ψηλό παιδί από την Μινεσότα, ξέρει Ιστορία. Ή τουλάχιστον ξέρει ο Φον Ρίμπεντροπ του ισλαμοφασισμού, ο Νταβούτογλου.
Ο Ρετζέπ όταν επισκέφθηκε την Ηγεμονία μας, ζήτησε γι’ άλλη μια φορά το Φετιχέ τζαμί στο Μοναστηράκι κι ο αφασιακός Γιώργος είπε ναι.
Λοιπόν αδέρφια, για να μάθετε αυτά που δεν ξέρει ο Γιώργος, το εν λόγω τζαμί δεν χτίστηκε από τους Τούρκους αλλά από Άραβες εμπόρους, που ζούσαν ειρηνικά ως κοινότητα στην Αθήνα και τον Πειραιά, για τις λατρευτικές τους ανάγκες, πολύ πριν οι Τούρκοι δουν την από δω μεριά της Ελληνικής Λίμνης.
Όταν ο Μωάμεθ το 1452 κατέλαβε την Αθήνα, το Φετιχέ τζαμί ήταν ερείπιο. Ο ελληνομαθής Μωάμεθ λοιπόν, έχοντας επίγνωση της σημασίας της κατάληψης των Αθηνών, ως σύμβολο της κατάκτησης από αυτόν της ιστορικής πνευματικής πρωτεύουσας της Ελλάδας, αναστήλωσε το τζαμί και το αποκατέστησε ως χώρο λατρείας.
Το Φετιχέ τζαμί, αδέρφια, τόσο για τον Μωάμεθ τον Πορθητή, όσο και για τους ισλαμοφασίστες επιγόνους του, συμβολίζει την ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ του τουρκικού Ισλάμ στην καρδιά της Ιστορικής ηπειρωτικής Ελλάδας. Είναι το ζωντανό σύμβολο της κατάκτησης της Αθήνας από τους πλιατσικολόγους και φονιάδες γιους του Ερτογρούλ.
Κανένα από τα καθεστωτικά βλακόμετρα δεν θα σας τα πει αυτά. Κανένας από τους κατοχικούς «σοσιαλιστές» μας δεν ψιθύρισε ούτε λέξη γι’ αυτό. Ούτε ένας έστω από το στελεχιακό ανέκδοτο, που αυτοαποκαλείται «πατριωτικό ΠΑΣΟΚ».
Η παραχώρηση αυτή είναι για τους Τούρκους ισλαμιστές πιο σημαντική από όλα τα πρωτόκολλα που υπέγραψαν με την παιδική χαρά που κυβερνά την χώρα μας.
Η πολιτική είναι συμβολισμοί, είπε κάποιος Γάλλος. Έτσι είναι. Και χειρότερο συμβολισμό σε χειρότερους καιρούς δεν θα μπορούσαμε να διαλέξουμε.
Όταν τάχιστα απέλθουν οι βαρβαρίζοντες ψιλοηγήτορες μας, πιστεύω πως ο Αντώνης, που ξέρει Ιστορία κι έχει ελληνοπρέπεια, θ’ αφήσει το Φετιχέ τζαμί ως έχει, μουσείο.
Εκτός αν τ’ αδέρφια μας δεχθούν μια αξιοπρεπή τράμπα: να ξαναφωνάξει ο μουεζίνης από το Φετιχέ τζαμί και η Αγιά Σοφιά να δοθεί πίσω στους ενορίτες της, σε 20.000.000 Έλληνες ανά τον κόσμο. Σε αυτή την περίπτωση, αδερφέ μου Ρετζέπ, έρχομαι να κουβαλήσω άμμο κι ασβέστη για το τζαμί του ρεσούλη σου.
Σήμερα όμως, μην ξεχνάτε, είναι 19η Μαΐου. Σαν σήμερα ο φονιάς γυναικοπαίδων, ο Χίμλερ των Χριστιανών της Μικράς Ασίας, ο Κεμάλ, αποβιβάστηκε στην Σαμψούντα κι άρχισε η τελική φάση της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Κύριος συνεργάτης του ο Τοπάλ (κουτσός) Οσμάν, μια σπάνιας διαστροφής εγκληματική προσωπικότητα που ταίριαξε καλά με τον αμφιφιλόφυλο και σαδιστή αφέντη του. 350.000 Πόντιοι πέρασαν από το λεπίδι, το τουφέκι και τις πορείες θανάτου, ένα «Άουσβιτς εν ροή», όπως είπε ο Π. Ενεπεκίδης. Μια γενοκτονία αλά τούρκα, χωρίς ψευδοεπιστημονική θεμελίωση περί ανωτερότητας της τουρκικής φυλής. Απλά πράγματα: φόνοι, βιασμοί και πλιάτσικο. Τους φονιάδες ακολουθούσε να ολόκληρο λογιστικό σύστημα διαχείρισης των κλοπιμαίων. Έγιναν μάλιστα αργότερα δίκες κατά αυτών που καταχράστηκαν μεγαλύτερο μερίδιο από ότι «δικαιούνταν» από τα ματωμένα υπάρχοντα των εξολοθρευμένων Χριστιανών.
Ένα άλλο οργανωμένο σύστημα σοφών άλλαζε τα ονόματα ακόμη και στο τελευταίο ρυάκι, στο τελευταίο ύψωμα. Ξέρανε και ξέρουν ότι είναι καταπατητές.
O Ερντογάν κρατά καλά την σκυτάλη του αίματος και της ατιμίας. Συνεχίζει την παράδοση του Κεμάλ και του χαλιφάτου, που παρά τις διαφορές τους, η παλιά και η «νέα» Τουρκία ενώνονται στο Φόνο, τους Βιασμούς και το Πλιάτσικο. Ο Ερντογάν διατηρεί την Ύβρι, διατηρεί αλώβητους τους μηχανισμούς της Γενοκτονίας. Αφού όμως ξέρει Ιστορία, γι’ αυτό ζητάει το Φετιχέ τζαμί, τότε θα ξέρει ότι μετά την Ύβρη, κάποια στιγμή έρχεται η Νέμεση.
Όμως, αδέρφια, υπάρχει κάτι που πολλοί δεν ξέρουν. Ο Πόντος δεν έπεσε αμαχητί. Τα μαυροφορεμένα παλικάρια του, οι αληθινοί γιοι του Διγενή Ακρίτα πολέμησαν στα σπίτια τους, στους λόγγους και στις σπηλιές. Με τα γυναικόπαιδα ανάμεσα τους σε επικές πορείες πέρασαν στον Καύκασο, όπου πολλές φορές οι Μπολσεβίκοι σύμμαχοι του Κεμάλ τους παρέδιδαν στους Τούρκους. Έγιναν ολοκαυτώματα σε σπηλιές και σπίτια – άπαρτα κάστρα. Ο Πόντος, αδέρφια, έπεσε με το ντουφέκι στο χέρι.
Ως ελάχιστο φόρο τιμής λοιπόν, μνημονεύω τους Αετούς των Βουνών του Πόντου, τους Οπλαρχηγούς του Αντάρτικου του Πόντου, τιτάνιες μορφές του Ελληνισμού, τέκνα της ανάγκης αλλά και της τιμής: Αιμίλος Κατόγλου, Στυλιανός, Αλέξανδρος Παλτόγλου, Ανέστης, Νικολής, Ηλίας, Παντελής, Κούρτος, Κεχαγιάς, Χασαρλού, Κωστής Παμπούλογλου, Γεώργιος Τσαχαλού, αδελφοί Ανέστης και Θεόφιλος, Σαρής, Ελευθέριος Κούρπαλη, Αναστάσιος Εγρίπελι, Χρύσος Τζορακλής, Παντελής Τζιμελής, Θεόφιλος Τζάλης, Ουζούν Φίτες, Ιωάννης Γιαγπασανλής, Στυλιανός Κοσμίδης , Ευάγγελος Ιωαννίδης, Χαράλαμπος Ελευθεριάδης, καπετάν Τσιρίπς Τσιφλίδης, Ιστύλ αγάς (σημ Εν Κρυπτώ : Ιστίλ Αγάς (φωτογραφία) και Στυλιανός Κοσμίδης είναι το ίδιο πρόσωπο) και τόσοι άλλοι. Βάλτε μπροστά από κάθε όνομα το καπετάν. Στο δίλημμα αντίσταση ή υποταγή επέλεξαν την Αντίσταση.
Κι αν μερικοί δεν καταλαβαίνουν τι πάστα είναι αυτοί οι άνθρωποι του Λαού μας, οι Ακρίτες των Ακριτών, ακούστε κι αυτό: Οι Πόντιοι από την Τσάλκα, πέρασαν με το τουφέκι στο χέρι κι έχτισαν ξανά τα χωριά τους στον Καύκασο. Ανύπαρκτες τότε οι επαφές με την Ελλάδα. Χριστιανοί, Έλληνες το φρόνημα και τουρκόφωνοι. Γρυ Ελληνικά. Ήταν το αποτέλεσμα του είδους της πίεσης που δέχτηκαν από τους Τούρκους. Ο Θεοχάρης Κεσίδης, αυτός ο σπουδαίος μελετητής του Πλάτωνα, μας αφηγήθηκε λοιπόν μια μέρα το εξής: Μια επιτροπή της τότε Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών έκανε έρευνα και καταγραφή των γλωσσών που μιλούσαν οι πληθυσμοί των ΕΣΣΔ και των γλωσσών που θα επιθυμούσαν να διδάσκονται. Πήγαν λοιπόν και στην Τσάλκα, που όλοι ήξεραν πως ήταν τουρκόφωνη. Μαζευτήκανε λοιπόν στο κεφαλοχώρι σ’ ένα κρατικό κτίριο η επιτροπή κι οι κεφαλές των Ποντίων. Λέει λοιπόν ένας τύπος της επιτροπής ως αυτονόητο, «γλώσσα που μιλάτε, τουρκικά» και πάει να το συμπληρώσει στο έντυπο. Μέσα σε μια δυσοίωνη σιωπή, πλησιάζει ένας γέρος Πόντιος και ρίχνοντας μια τρομερή γροθιά στο τραπέζι, τους είπε σε άπταιστα τούρκικα: «Αν θέλετε να γυρίσετε ζωντανοί στη Μόσχα, ελληνικά θα γράψετε ότι μιλάμε κι ελληνικά θέλουμε να διδασκόμαστε»! Αυτό σημαίνει τραντέλενοι.
Μ’ αρέσουν οι χοροί κι οι μουσικές του Λαού μας. Όλες. Μα όταν βλέπω κι ακούω την σέρα, τον Πυρρίχιο, όταν βλέπω να πάλλονται οι τελαμώνες και να βροντούν τα μαχαίρια και τους τραντέλενους, τους τρανούς Έλληνες, να χτυπούν ρυθμικά τις μπότες τους, καθώς φωνάζει ο Αρχηγός τα παραγγέλματα και να προχωρούν σκυφτοί κι ύστερα ολόρθοι στην συμβολική επίθεση, ενώ ο κεμετζές κλιμακώνει την Μάχη, ανατριχιάζω.
Λελεύω σας, αδέρφια και σήμερα θα πάρω το τεμέτερον μου, για να κάνουμε μουχαπέτ και να χύσουμε λίγο κρασί στους παππούδες σας.
www.antinews.gr
*Στην πρώτη φωτογραφία ο καπετάνιος Ευάγγελος Ιωαννίδης (Κιουμους Ματεν).
Δικαίωση για τους Ποντίους
– Η Σουηδία αναγνώρισε τη γενοκτονία από τους Τούρκους
– Ο ελληνικής καταγωγής βουλευτής Νίκος Παπαδόπουλος εξηγεί στη “Μ” τον αγώνα που έδωσε
– Μιλούν: Γιώργος Παρχαρίδης, Χαράλαμπος Αποστολίδης, Στέλιος Παπαθεμελής
Tης Μαρίας Τερζούδη
terzoudi@makthes.gr
Η δικαίωση στους πολυετείς αγώνες για την αναγνώριση της γενοκτονίας των Ποντίων ήρθε απο την Σουηδία. Η είδηση έκανε το γύρο του κόσμου σκορπώντας ρίγη συγκίνησης και χαράς όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στον απανταχού ελληνισμό. Η απόφαση του σουηδικού κοινοβουλίου με την οποία αναγνώρισε τη γενοκτονία των Ποντίων αλλά και των Αρμενίων και των άλλων χριστιανικών μειονοτήτων (Συρίων, Ασσυρίων και Χαλδαίων) απο την Τουρκία στις αρχές του προηγούμενου αιώνα ήρθε να προστεθεί στην πρόσφατη αναγνώριση από την επιτροπή εξωτερικών υποθέσεων των ΗΠΑ της γενοκτονίας των Αρμενίων.
Χωρίον Κομνηνά.
Από Κουί λαρ, εβάφτισαν το χωρίον Κομνηνά.
Ομηρικοί καυγάδες για το όνομα που θα έδιναν σ’ ένα ποντιακό χωριό το 1928…
Περιχαρείς οι κάτοικοι μπροστά στα γραφεία της κοινότητας, με την ταμπέλα που γράφει «Κοινότης Κομνηνών»
Βρισκόμαστε στα 1928, στο χωριό «Κουρλάρ», στην ανατολική πλευρά του ποταμού Νέστου, στην επαρχία Ξάνθης. Οι παλιοί του κάτοικοι, οι Τούρκοι, το εγκατέλειψαν με την ανταλλαγή των πληθυσμών και τώρα ήρθαν για να το κατοικήσουν, διωγμένοι από τις πατρίδες τους, Πόντιοι πρόσφυγες… Στην πλατεία, μαζεμένοι καμιά εικοσαριά, οι προύχοντες του χωριού, γενάρχες που έσερναν πίσω τους ή επηρέαζαν μεγάλες φαμίλιες, ένοιωθαν τη δύναμη που αντλούσαν και ως αρχηγοί, ήταν υπολογίσιμοι, σεβαστοί από τους άλλους όπως και ο λόγος τους.
Οι άνθρωποι αυτοί συζητούσαν, ύψωναν πότε-πότε τον τόνο της φωνής τους, διαφωνούσαν και ο καθένας ήθελε να επιβάλει τη γνώμη του στους άλλους. Και το θέμα που συζητούσαν δεν ήταν εύκολο, αφού επρόκειτο να συμφωνήσουν και να δώσουν ένα όνομα στο νέο χωριό τους, αποβάλλοντας την τούρκικη ονομασία «Κουρλάρ».
Τρεις τάσεις άρχισαν να διαμορφώνονται, μετά από έντονες συζητήσεις, παρασκηνιακές διαβουλεύσεις, ομηρικούς καυγάδες και έχθρες. Η μία ήθελε την ονομασία Τραπεζούντα, η άλλη Κερασούντα και μία τρίτη τη Σαμψούντα. Κανείς δεν έκανε βήμα πίσω! Ατέρμονες συζητήσεις στις πλατείες και τα καφενεία, στα σπίτια και τα χωράφια για τη νέα ονομασία, στην οποία δημιουργήθηκε ένας φανατισμός που είχε την αφετηρία του στον έντονο τοπικισμό.
Στις συζητήσεις αυτές πήραν μέρος οι παρακάτω προύχοντες του χωριού, που προέρχονταν από τις τρείς μεγάλες πόλεις του Πόντου:
Ιωσήφ Κεβεντζίδης, Λάζαρος Παυλίδης, Θεόκλητος Λαμψίδης, Αναστάσιος Κοντογιαννίδης, Ηλίας Κερμανίδης, Αριστείδης Δραγομάνος, Κυριάκος Κυνηγόπουλος, Χαράλαμπος Τσαρσιταλίδης, Παντελής Γρηγοριάδης, Ξενοφών Κοντογιαννίδης, Νικόλαος Σαρακενίδης, Νεόφυτος Παπαδόπουλος, Γεώργιος Παπαδόπουλος, Ιωάννης Κυνηγόπουλος, Λάζαρος Φελεκίδης, Χαράλαμπος Αγαθαγγελίδης, Χρήστος Κεμεντσετζίδης, Θεμιστοκλής Ελευθεριάδης, Βασίλειος Αθανασιάδης και Πολυχρόνης Κορκοτίδης.
Το διάστημα εκείνο (Φεβρουάριος του 1928) έκανε συνεχώς την παρουσία του στο Κουρλάρ ένας νεαρός υπάλληλος της Εθνικής Τραπέζης, αποσπασμένος στο υπουργείο Γεωργίας. Ήταν ο Αλέξανδρος Μπαλτατζής, γιος του κοινοτάρχη της Σταυρούπολης, δραστήριος και ανήσυχος νέος, δεξί χέρι του τότε Υπουργού Γεωργίας Αναστασίου Μπακάλμπαση.
Επιφορτισμένος με τον αναδασμό, πίεζε με τον τρόπο του να δοθεί ένα νέο όνομα στο χωριό, ώστε να προχωρήσει η διανομή των χωραφιών.
Σε μια μαραθώνια συζήτηση, ο Θεόκλητος Λαμψίδης πρότεινε ένα ελκυστικό και ουδέτερο όνομα για να σταματήσει η αντιδικία. Πρότεινε να δοθεί το όνομα των Αυτοκρατόρων Κομνηνών. Επικράτησε σιγή, αλληλοκοιτάχτηκαν και τότε παρενέβη ο Αλ. Μπαλτατζής και είπε: «Και το όνομα αυτού Κομνηνά!»
Χωρίς αντίρρηση, όλοι δέχτηκαν με ανακούφιση το νέο όνομα. Το συμβάν αυτό περιγράφεται ως εξής σε επίσημη αναφορά που εστάλη στο υπουργείο Εσωτερικών: «…εκλήθη η δημογεροντία αλλ’ ο καθείς ήθελε και εζήτη ίνα δοθή το όνομα του χωρίου του εν Πόντω. Η εισήγησις όμως του κ. Θεοκλήτου Λαμψίδη έλαμψεν και εφάνη σοφή ίνα επονομασθή Κομνηνά, κατ’ επέκτασιν των Κομνηνών αυτοκρατόρων του Βυζαντίου, οίτινες κατήγοντο εκ Πόντου…»
Για το παλιό όνομα του χωριού «Κουρλάρ» ή κατ’ άλλους «Κουί Λαρ» (θέσις πηγαδιού), δόθηκε η εξήγηση ότι «ο οικισμός ετύγχανεν άνυνδρος εκ πηγαίου ύδατος…».
Ένα μήνα αργότερα, το επίσημο ελληνικό κράτος επικύρωσε τη νέα ονομασία με την απόφαση της 12-3-1928, που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ τ. Α΄81/1928.
Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ποντιακή Γνώμη – Τεύχος Ιανουαρίου
Αναρτήθηκε από
Theophilos Kotsidis
ΥΓ: Ποίος έτον ο έξυπνον και εβάφτισεν τεμέτερον …. Καπνοχώριον? Κομνηνά εν πολλά έμορφον.
Περί ΚΑΠΝΟΧΩΡΙΟΥ
Δύο λόγια για το χωριό:
Το Καπνοχώρι έχει 386 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001 και βρίσκεται στα 680μ υψόμετρο. Βέβαια, άσχετα με τους κατοίκους στο Καπνοχώρι ψηφίζουν (στις Βουλευτικές εκλογές) γύρω στα 530 άτομα. Οι Καπνοχωρίτες (Σοφουλαρέτες) που κάποτε απαριθμούσαν 800-1000 άτομα, προτιμούν να ψηφίζουν στη γενέτειρα.
Οι κάτοικοι του χωριού αρχικά ήταν Πόντιοι και Θρακιώτες (Ανατολική Θράκη). Σήμερα υπάρχουν και άλλες εθνότητες όπως Αλβανική, Ποντίων Ρωσίας κλπ. Έτσι έχει αλλάξει και η κουλτούρα του Χωριού από εκείνη που θυμάμαι εγώ την δεκαετία του ’60.
Γνωστό στον υπόλοιπο νομό Κοζάνης από τον ιερέα του Γαβριήλ Γιαννούλη που το 1965 έκαψε το καρναβάλι της Κοζάνης (Φανούς). Σήμερα, όπως και παλιά τις δεκαετίες του ’50 και του ’60, το Καπνοχώρι εξακολουθεί να έχει τρία καφενεία, το ένα από αυτά είναι το καφενείο του Λεωνίδα είναι σε λειτουργία πάνω από 40 χρόνια. Μια καφετέρια στην άκρη του χωριού έχει ως συνήθεις θαμώνες την νεολαία.
Την δεκαετία του ’50 και του ’60 η κυρίως εργασία των χωρικών ήταν η καλλιέργεια των αγρών, (καπνά, πατάτες, κρεμμύδια κλπ). Αρκετοί σήμερα εργάζονται στην ΔΕΗ (ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου) και λίγοι πια καλλιεργούν χωράφια.
Τάβλι, 66, μπιρίμπα, βίδα (παλιά λεγόταν μπουρλότ)είναι από τα αγαπημένα παιχνίδια των σημερινών θαμώνων. Πικέτο και πρέφα έχουν ήδη εκλείψει.
Το Δημοτικό σχολείο δεν υπάρχει πια, μόνο το παλιό οίκημα σώζεται, ενώ στα “αλώνια” έχει ανεγερθεί το Γυμνάσιο Ελλησπόντου.
Ιστορίας ασό χωρίον
Τραγωδίας ασόν Χρύσανθον
Ποίσον κλίκ αδακά
Επισκέψεις
Aris53m's Blog 