All tommorow’s parties

Αυτό ήταν λοιπόν, αγαπητοί-ες… Μετά από 5 χρόνια συνεχούς ή όχι και τόσο συνεχούς παρουσίας το κλείνω και γω το μαγαζάκι.
Νιώθω ότι ό,τι είχα να πω από δω μέσα λίγο πολύ το είπα. Και κατά μία έννοια νιώθω μια αφόρητη κούραση να επαναλαμβάνω ξανά μανά τα ίδια πράγματα, τα ίδια επιχειρήματα, τις ίδιες ιστορίες για το τι φταίει στο χώρο, στο κίνημα, στην κοινωνία κλπ. Και όχι, δεν θα το ρίξω στην αυτοδικαίωση -ό,τι εγώ τα ‘πα. Οπότε ο βασικός λόγος που κλείνει το όλο θέμα είναι ότι αν αρχίσω να τα ξαναλέω θα τα ξαναπώ πολύ πιο τσαντισμένα, πολύ πιο επιθετικά. Και αυτό ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ αυτό που χρειαζόμαστε τώρα. Κυρίως γιατί αυτό που χρειαζόμαστε τώρα είναι ψυχραιμία, ευφυία και πράξη. Και μόνος μου εδώ δεν μπορώ, δεν θέλω και δεν γίνεται να τα έχω αυτά. 
Θα μου πεί κανείς «χαλάρωσε ρε μεγάλε, ένα γαμομπλόγκ είναι»… Και θα έχει δίκιο. ΑΠΟΛΥΤΟ.
Άλλα τι να κάνω που είναι το δικό μου μπλογκ, που εγώ το θέλω έτσι και έτσι που το θέλω δεν γίνεται να είναι;
Όλο αυτό υπάρχει εδώ και πολύ καιρό μέσα στο κεφάλι μου και είναι ίσως ο λόγος που αυτό το ταπεινό προλεταριακό ιστολόγιο έγινε ένα υπέροχο ζόμπι που αναζητά μυαλά! Τέλος πάντων ή κάνεις μια δουλειά ή δεν την κάνεις.
Από αναλύσεις και εξυπνάδες πάμε καλά πια στον κόσμο των ελληνόφωνων σόσιαλ μίντια οπότε…
Το μπλογκ θα μείνει ανοιχτό με κλειστά τα σχόλια μέχρι να τα μεταφέρω όλα κάπου αλλού σαν αρχείο (θα προσπαθήσω να μεταφέρω και τις συζητήσεις).
Δεν πρόκειται να χαθούμε γιατί κανένας δε χάνεται.
Τα φιλιά μου και να προσέχετε.
Και ακούστε τούτο δω για να μην ξεχνιόμαστε.
Είναι οι Dream Syndicate με τη διασκευή στο See that my grave is kept clean του Blind Lemon Jefferson (το βίντεο είναι τελείως άσχετο και με το συγκεκριμένο τραγούδι έκλεισαν το τελευταίο λάιβ που έδωσαν -ταιριαστό άρα).

Μπράβο

Δεν γράφω και πολλά πολλά (και) γιατί η αγαπητή μας google αλλάζει τα url των χρηστών της χωρίς να ρωτήσει και δεν έχω καμία όρεξη να τρέχω για τη μαλακία του καθενός και ψάχνομαι να βρω πλατφόρμα. ‘Ενα αυτό.

Και ένα δεύτερο.
Ένα μεγάλο μπράβο στην αριστερά που καταγγέλει πολύ ωραία τη ΧΑ και περιμένει την έννομη τάξη (για να δούμε τώρα πουα θα γίνει η ίδια έννομη τάξη τι θα κάνει) να δράσει και τους θεσμούς να αναλάβουν πρωτοβουλίες…  Μάλλον περιμένουν να στείλουνε κανέναν στον άλλο κόσμο οι μαλάκες… Τρέμουν τα κόκκαλα των κομμουνιστών στα βουνά όταν οι μόνοι που φωνάζουνε «είμαστε κομμουνιστών εγγόνια…» σε αυτόν τον βρωμότοπο είναι κάτι κωλόπαιδα αναρχικοί. Καλά κουράγια compenarxs!

Αγάπη μου συρρίκνωσα την ταξική πάλη!

Οκ, δηλαδή ΕΛΕΟΣ… Αν αυτό που ακολουθεί είναι πραγματικό προεκλογικό σπότ του ΚΚΕ και όχι αυτοτρολλάρισμα τότε δεν μένει τίποτα απολύτως να ειπωθεί. Έχουν ειπωθεί όλα. Τα ρέστα σας και ευχαριστούμε πολύ για τη συμμετοχή.

Α ρε Ζντάνωφ τι σου μέλλε να πάθεις…

Πφφφ!!!

Αγαπητοί αναγνώστες μου, είναι λοιπόν αλήθεια. Ο Αλέξης επικοινώνησε μαζί μου και μου ζήτησε αν γίνει αριστερή κυβέρνηση να χαμηλώσω τους τόνους, να μην ασκώ πολύ κριτική, να μην του τη βγαίνω από το αριστερά γιατί η δεξιά θα περιμένει να εκμεταλλευθεί τις προβοκάτσιες και να ρίξει την αριστερή αντιμνημονιακή κυβέρνηση.
Μπροστά στα ιστορικά μου καθήκοντα, ομολογώ ότι βρίσκομαι σε δύσκολη θέση. Να υποστείλλω τη σημαία της ταξικής σύγκρουσης 5-6 πόντους για να μην μας φάνε οι δεξιοί; Ή να συνεχίσω ωθώντας σε ακόμα περισσότερη ριζοσπαστικοποιήση τις μάζες; Πραγματικά νομίζω βρίσκομαι σε ένα ιστορικό σταυροδρόμι και δεν ξέρω τι να διαλέξω.
Αλλά σαν κλασσικός οπορτουνιστής που είμαι συνενοήθηκα με τον Αλέξη. Του λέω: «Κοίτα θα φας απίστευτο τρολλάρισμα μέχρι τις εκλογές γιατί πρέπει να κρατήσω το κοινό μου, ντάξει εγώ δεν κατεβαίνω στις εκλογές αλλά καταλαβαίνεις, για ένα καθαρό μέτωπο ζούμε, ε μετά θα δούμε τι θα γίνει, γίνε εσύ κυβέρνηση και γω μαζί σου, κριτικά πάντα.»
Οπότε αρχίζει το τρολλάρισμα.
Και για να μην βαριέστε περιμένοντας τα αποτελέσματα των εκλογών και τις εξελίξεις βλέποντας την μπαζοκασέλα Τρέμη ή την Πόπη αντί-για-καθρέφτη-στο-ταβάνι-της-κρεββατοκάμαρας-μου-έχω γιγαντοαφίσα-του-Πάσχου Τσαπανίδου… εγώ πλέον θα βλέπω ειδήσεις μόνο εδώ…
Προσοχή ακολουθεί σεξιστικό βιντεάκι (βλέπετε το πρώτο λεπτάκι).

Σοβαρά πάντως τώρα εδώ ένα καταπληκτικό κείμενο του συντρόφου πολυεργαλείο (θα με βρίζει που τον έβαλα μαζί με σεξιστικά και τον Τσίπρα, αλλά το ξέρω ότι με αγαπάει…). Επίσης, ζητώ συγγνώμη από διάφορους συνιστολόγους που έχω αμελήσει να βάλω στο blogroll  μου, δεν σας έχω ξεχάσει και θα σας ανταμείψω (κανονίζω με τον Μηλιό έναν ειδικό φόρο στα μεγάλα ειδησεογραφικά σάιτς για να βρεθούν έσοδα για όλους εμάς τους πειναλάδες ιστολόγους).

Βρήκαμε την τρύπα…

Νομίζω η λύση είναι πλέον προφανής.
Οι Τροικανοί μας λένε μέχρι να κάνετε κυβέρνηση θα σας πληρώνουμε.
Ωραία, ας μην κάνουμε ποτέ κυβέρνηση και ας τους λέμε ε ξέρετε το σκεφτόμαστε, δεν είμαστε ακόμα σίγουροι και άλλα τέτοια…
Σαν τι θα γίνει δηλαδή…; Δεν έχουμε κυβέρνηση ρε παιδιά δε θέλει κανείς να κυβερνήσει; Ο λαός φταίει;
Νομίζω πάλι κώτσο πιάσαμε τους κουτόφραγκους.
Για να το δούνε τα επιτελεία των κομμάτων αυτό. 

Όχι λέμε

Το 1930 κάνανε λαϊκά μέτωπα με την σοσιαλδημοκρατία που δέκα χρόνια πριν είχανε πνίξει στο αίμα την επανάσταση στη Γερμανία.
Το 1936 συμμαχήσανε με τους εθνικιστές στην Κίνα που κυνηγάγανε το ΚΚΚ για μια δεκαετία.
Το 1939 υπογράψανε σύμφωνο μη επίθεσης με τον Χίτλερ.
Το 1941 πολεμάγανε με τους Άγγλους και τους Αμερικάνους που 20 χρόνια πριν είχαν εισβάλει στην Ουκρανία.
Το 1942 κάνανε το ΕΑΜ με πλείστους όσους.
Το 1958 κάνανε την ΕΔΑ.
Το 1974 υπογράψανε ότι δε θα ανατρέψουνε την δημοκρατία στη χώρα.
Το 1989 κάνανε κυβέρνηση με τη ΝΔ για να δικαστεί μια διεφθαρμένη κυβέρνηση.
Το 200; (δε θυμάμαι) συνεργάστηκανε με το ΔΗΚΚΙ.
Το 2011 φυλάγανε τη βουλή από τους διαδηλωτές.
Το 2012 αρνούνται να συνενοηθούνε με τον Τσίπρα μήπως τους γαμήσει την παρθένα ιδεολογία.
Είναι προφανές νομίζω. Στον Περισσό σκέφτονται ξαφνικά σε ορίζοντα αιώνων. 
Ενημερωτικά: Ο Λένιν στη Μόσχα που είδατε στην εκπαιδευτική εκδρομή του Κόμματος το 1983 δεν είναι ζωντανός (αν και έχει γίνει καλή δουλειά).
Είναι βαλσαμωμένος.

Η κότα με τα χρυσά αυγά

Αρχικά για να ξηγούμαστε. Ποτέ μου δε θεώρησα ότι το πρόβλημα του φασισμού στην ελληνική κοινωνία περιορίζεται στη ΧΑ. Για την ακρίβεια θεωρούσα και θεωρώ ακόμα ότι ο κίνδυνος του φασισμού (πάλι για να ξηγούμαστε: φασισμός ίσον πειθάρχηση της εργατικής τάξης δια της βίας), είναι πολύ πιο επικίνδυνος, είναι πολύ πιο ύπουλος, είναι πολύ πιο αποτελεσματικός όταν αυτός έρχεται με μακιγιάζ και φτιασίδια παρά όταν έρχεται να κάνει παρέλαση με γυαλισμένες μπότες… Με απλά λόγια: περισσότεροι ακούνε τον Λοβέρδο σαν υπουργό υγείας να διαπομπεύει οροθετικές πόρνες από ότι τον Μιχαλολιάκο να λέει μαλακίες… Επίσης και επιπλέον, όταν έχεις μια αστυνομία δομημένη και φτιαγμένη με ρατσιστικά κριτήρια (χτες συνέλαβαν Ινδό καθηγητή πανεπιστημίου για να καταλάβετε…) η οποία κάνει σχεδόν τα ίδια στους μετανάστες με τους ΧΑ είναι τουλάχιστον υποκριτικό να εξανίστασαι για 100 μαλάκες αφήνωντας στο απυρόβλητο την ωραία ρατσιστική οργάνωση με το όνομα ΕΛ.ΑΣ. Τέλος και εν κατακλείδι, είναι αστείο να λες για τον κίνδυνο της προπαγάνδας της ΧΑ όταν έχεις μια ωραία καθημερινή φυλλάδα σαν την Εσπρέσσο να βγάζει πρωτοσέλιδο μια πόρνη που έχει μολύνει 700 άτομα με ΗΙV. 

Με αυτή την έννοια ο αγώνας ενάντια σε ολοκληρωτισμούς, στην διαπόμπευση κοινωνικών ομάδων και στο πλήθος των πειθαρχήσεων της εργατικής τάξης είναι έτσι και αλλιώς πολυδιάστατος, πολυποίκιλος και πολύμορφος. Ή τουλάχιστον πρέπει να είναι όλα αυτά τα πολύ-… 

Το εκλογικό αποτέλεσμα είναι σαφές ότι είναι προιόν της ταξικής και κοινωνικής πόλωσης των τεσσάρων  (συγγνώμη αλλά θα μετρήσω από τον Δεκέμρη του ’08) τελευταίων ετών… Από την μια μεριά υπάρχει ένα πολύ σαφές αλλά μη συγκροτημένο πολιτικά μπλοκ των δυνάμεων της τάξης και της επιβολής μιας και αυτό είναι οι όλοι οι ψήφοι από το Πασόκ και δεξιά (άσχετα αν είναι μνημονιακοί ή μη…), από την άλλη υπάρχει ένα ακόμη πιο σαφές μπλοκ της αφομοιώσης και της σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης (ΔΗΜΑΡ, ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ) το οποίο το καθένα με τον δικό του τρόπο (βασικά με διαφορετικές δόσεις συστατικών της συνταγής) επικαλείται ότι μπορεί να την κάνει. Και τέλος είμαι πεπεισμένος ότι υπάρχει ένα άλλο τρίτο κομμάτι όχι τόσο μεγάλο όσο αυτά τα δύο το οποίο έχει αποτινάξει τα παραμύθια των δεύτερων και ταχθεί ρητά και αμετάκλητα απέναντι στους πρώτους σχεδόν με όρους εμφυλίου πολέμου. Αυτό το κομμάτι έχει χιλιάδες δραστήριους ανθρώπους αλλά πολύ περισσότερους εν υπνώσει ή στην αναμονή, ακόμα αυτό το κομμάτι έχει και τον σκληρό πυρήνα της εργατικής τάξης -τις κωλοδουλειές (αυτό το κομμάτι σε ένα μεγάλο του μέρος ήταν που ψήφισαν τη ΧΑ). Όλο αυτό βέβαια είναι μια άλλη ανάλυση την οποία δε θα την κάνουμε εδώ.

Για την άνοδο της ΧΑ έχουνε γραφτεί δεκάδες αναλύσεις οι οποίες προσπαθούν να ερμηνεύσουν το φαινόμενο. Προσπάθησα να διαβάσω όσες περισσότερες μπορούσα. Ωστόσο, οι περισσότερες έκαναν το λάθος να εντοπίζουν σε ένα ή δύο άντε τρεις λόγους για αυτήν την άνοδο. Πρακτικά είναι αδύνατον βέβαια να μπούμε στο καθένα από τα 450.000 κεφάλια και να μάθουμε πώς ή τί σκέφτηκαν (αν σκέφτηκαν καθόλου) και ψήφισαν ΧΑ. Επίσης ένα πολύ βασικό λάθος είναι ότι η προσπάθεια ερμηνείας του φαινομένου μένει κάπου και κολλάει τις περισσότερες φορές στο δια ταύτα. Θα κάνω και εγώ λοιπόν εδώ μια απόπειρα, όχι απαραίτητα αντιπαραθετικά προς κάποιες αναλύσεις αλλά κυρίως συμπληρωματικά.

Πρώτα από όλα ας έχουμε υπόψην ότι οι δύο βασικές θέσεις της ΧΑ, τα δύο πράγματα που η ΧΑ λέει και κάνει είναι τα εξής: α. κυνηγάμε τους μετανάστες, τους αναρχικούς, τους αριστερούς, τους περιέργους, τους άλλους β. υπερασπιζόμαστε την πατρίδα και επιβάλλουμε την τάξη ενάντια στην κοινωνική ανωμαλία. Ποιοι άλλοι θέσμοι, ποια άλλα κόμματα, ποιες άλλες δομές κάνουν ακριβώς τα ίδια; Η απάντηση είναι εύκολη. ΌΛΟΙ. Πασόκ, ΝΔ, ΛΑΟΣ, κανάλια, δημοσιογράφοι, εφημερίδες, επίσημοι θεσμοί του κράτους. Όλοι αυτοί κρατώντας ίσως περισσότερες ισορροπίες κάνουνε την ίδια ακριβώς δουλειά. Θα πει εδώ κανείς δεν είναι το ίδιο. Δε λέω ότι είναι το ίδιο αλλά όλοι αυτοί τόσα χρόνια κατέστησαν «λογικές» τις θέσεις και τις αντιλήψεις της ΧΑ. Τι συνέβει; Όλοι αυτοί οι ίδιοι που κατέστησαν «λογικές» αυτές τις θέσεις τα τελευταία 3 χρόνια είναι οι φουλ υποστηρικτές του μνημονίου. Ως εκ τούτου υπάρχει μια πολύ όμορφη διάζευξη α + β + μνημόνιο (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ) από την μια και α + β – μνημόνιο (ΧΑ) από την άλλη. Νομίζω ότι αυτό ήταν και ο βασικότερος λόγος της ανόδου της ΧΑ. Με αυτή την έννοια το μνημόνιο σε αυτές τις εκλογές ηττήθηκε αλλά δεν ηττήθηκε καθαρά απο τα αριστερά, ηττήθηκε και απο τα δεξιά.

Η κοινωνική και ταξική πόλωση εκφράζεται με διάφορους τρόπους. Σημαντικό ρόλο στην άνοδο της ΧΑ και στα περίπου ίδια εκλογικά της ποσοστά σε όλη την χώρα νομίζω ότι έπαιξαν οι φίλοι μας οι μπάτσοι, οι οποίοι βρέθηκαν τα τελευταία πέντε χρόνια στην μπούκα της κοινωνικής κατακραυγής, είτε ήταν ματάδες είτε ήταν καπελάκηδες. Τεράστια κοινωνικά κομμάτια τους έβριζαν, πιθανά κάποιοι να διέρρηξαν τις κοινωνικές σχέσεις μαζί τους. Πιθανά κάποια οικογενειακά τραπέζια να σχίστηκαν στη μέση. Αυτό το κοινωνικό σώμα το οποίο έχει γυναίκες, παιδιά, γονείς, αδέρφια κλπ κλπ θεωρώ ότι έκανε την πιο συστηματική προπαγάνδα υπέρ της ΧΑ, μιας και η ΧΑ είναι ο μόνος πολιτικός σχηματισμός (που αυτό στο μυαλό τους μεταφράζεται και σαν κοινωνική αποδοχή -άσχετα αν δεν ισχύει απόλυτα βλ. εδώ) ο οποίος συντάσσεται ρητά και άκριτα με τη δουλειά που κάνουνε οι μπάτσοι. Μπορεί να μοιάζει ψυχολογισμός αλλά δεν είναι.  Η ΧΑ είναι ο μόνος πολιτικός σχηματισμός που εκφράζει την παλιά καλή θέση του μπάτσου ως δύναμη της τάξης (Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ ας πούμε θεωρούν εαυτούς φύλακες της τάξης που είναι σε θέση να βάλουν τους μπάτσους εκεί που πρέπει -την πιάνετε την διαφορά;). Και πέρα από την ανάκτηση του πληγμένου κύρους τους αυτή η πολιτική θέση σημαίνει και εξασφάλιση της διαβίωσης τους. Με απλά λόγια: και αν αύριο μια κυβέρνηση του Σύριζα καταργήσει την ομάδα ΔΙΑΣ και μειώσει τις μονάδες των ΜΑΤ; Από που θα φάμε εμείς ψωμάκι; Το οποίο στην φάση της κρίσης σημαίνει από που θα φάει ο ψωμάκι, ο άνεργος αδερφός μου, η γυναίκα μου που δεν μπορεί να βρει δουλειά, η μάνα και ο πατέρας που τους κόψανε τη σύνταξη;

Ταυτόχρονα πιστεύω ότι πίσω από την άνοδο της ΧΑ βρίσκεται και ένα μεγάλο κομμάτι του εγκληματικού κεφαλαίου και των μυστικών υπηρεσιών της γκρίζας εκείνης ζώνης δηλαδή μπάτσων μαφιόζων, μαφιόζων μπάτσων, μπάτσων μπάτσων και μαφιόζων μαφιόζων. Αυτός ο σκοτεινός κόσμος, που υπάρχει, είναι δραστήριος και έχει οικονομικά συμφέροντα πιθανά να έχει μυριστεί την δουλειά. Να έχει αντιληφθεί δηλαδή την κατάρρευση του πολιτικού σκηνικού και να καλλιέργησε μια άνοδο της ΧΑ, προκειμένου να συνεχίσει να έχει έστω μια πολιτική κάλυψη ή να πιέσει τα πράγματα προς μια κατεύθυνση ή και ακόμη να ανακόψει την επέλαση του Σύριζα και την άνοδο της αριστεράς. Κάπου στο indymedia είχε μια ανάρτηση η οποία αναζήτησε τα κοινά ποσοστά της ΧΑ σε όλη την Ελλάδα στους μπάτσους ισχυριζόμενος ότι είναι ένα κοινό σώμα 5% επί του πληθυσμού. Αν και ο τρόπος σκέψης είναι σωστός νομίζω ότι αυτός ο κοινός πληθυσμός δεν είναι οι μπάτσοι αλλά τα αφεντικά του εγκληματικού κεφαλαίου και τα στελέχη του. 

Ωστόσο αν αυτή η κίνηση περιοριζόταν σε αυτά τα δύο ζητήματα σε εκλογικά νούμερα δεν νομίζω ότι θα πήγαινε πάνω από 2% με 3%. Τη μεγάλη διαφορά δυστυχώς την έκανε ο κόσμος από 18 εώς 40… Και εδώ νομίζω ότι είναι η μεγάλη ομοιότητα με κοινωνιολογικούς και με την στενή έννοια ταξικούς όρους με τον κόσμο που βρίσκεται στην ακριβώς αντίπερα όχθη και εδώ είναι ακριβώς που το «Προσεχώς εμφύλιος» μοιάζει να πλησιάζει με βήμα ταχύ.

Εδώ είναι και το πολύ κρίσιμο σημείο όπου έχουμε όλοι μας ευθύνες. Αλλά ας μην τρελλαινόμαστε σε σχέση με αυτό. Οι ευθύνες που έχουμε είναι ακριβώς ίδιες με αυτές που έχουνε σαν αποτέλεσμα την απάθεια και την ιδιώτευση κοντινών μας ταξικά υποκειμένων. Εκεί έγκειται η ευθύνη μας και όχι στο ότι ωθήσαμε αυτό τον κόσμο προς την ΧΑ. Πιο πολύ έχει να κάνει με το ότι δεν τον ωθήσαμε προς τα κάπου, περιμένοντας ίσως να ωθηθεί μόνος του. Αυτό το κομμάτι και αυτό το ζήτημα και όχι μόνο σε σχέση με την ΧΑ είναι νομίζω το κρίσιμο σημείο και το ιστορικό σταυροδρόμι πάνω στο οποίο βρισκόμαστε σαν α/α/α κίνημα. Παρόλο που είναι πιο σημαντικό από τις προηγούμενες δύο αιτίες θα το αφήσω προς το παρόν κατα μέρους. Αλλού γίνονται πολύ ενδιαφέρουσες συζητήσεις επ’ αυτού.

Θα προχωρήσω λίγο βγάζοντας κάποια συμπεράσματα, γενικά και ειδικά.

Η ΧΑ είναι ένα παρακρατικό μόρφωμα που ανάθεμα και αν έχει τρία στελέχη που μπορούν να μιλήσουν. Δεν είναι καν μια σφιχτή ιδεολογικά και πολιτικά νεοναζιστική οργάνωση. Όποιος έχει διαβάσει τις μακροσκελέστατες συζητήσεις εδώ και χρόνια στο indymedia μπορεί εύκολα να τις διαπιστώσει αν και κατά την γνώμη μου δεν χρειάζονται καν αυτές όταν μέσα σε μία τόσο μικρή οργάνωση ο αρχηγός της δεν έχει εμπιστοσύνη στους βουλευτές που εκλέχθηκαν και τους καλεί να παραιτηθούν για να βάλει αυτούς που θέλει. Αυτή της η αδυναμία σε συνδυασμό με την αδυναμία της να κάνει πολιτική με αστικούς όρους ίσως είναι το πιο σαθρό της υπόβαθρο που θα συμπαρασύρει και τα άλλα μαζί της.

Με αυτή την έννοια το πιο αποτελεσματικό επικοινωνιακά που μπορεί να γίνει απέναντι της είναι μία διπλή επίθεση αφένος εκθέτοντας και δημοσιοποιώντας τα καμώματα της ακόμα και με αστικούς όρους και αφετέρου ένα συνεχές και ανελέητο χτύπημα στο να καταδειχτούν οι εσωτερικές της αντιφάσεις.

Αφήνω κατα μέρους το τι θα πρέπει να παιχτεί και να γίνει σε επίπεδο δρόμου και καθημερινότητας. Αυτό είναι άλλη και μεγάλη ιστορία.

Το θέμα με τη ΧΑ και εμάς είναι το εξής: η ΧΑ είναι ένας θεσμός που εκπροσωπείται χωρίς να έχει μαζικότητα. Εμείς δεν εκπροσωπούμαστε απο κάπου παρά μόνο διαγωνίως και από σπόντα και αυτό με το ζόρι αλλά έχουμε τη μαζικότητα, τις δομές και τις σχέσεις που αυτή δεν έχει. Ας κάτσουμε πάνω σε αυτό να αναλογιστούμε τις ευθύνες μας, τα πλεονεκτήματα μας και τα μειονεκτήματα μας.

Τα πάντα συνεχίζονται.

Είδα μια ψήφο να πέφτει… (αλλά δεν πρόλαβα να κάνω ευχή)

Το να κάθεσαι να αναλύεις τα εκλογικά αποτελέσματα σε συνάρτηση ή σε αναφορά με τον ταξικό και κοινωνικό ανταγωνισμό είναι μια εν πολλοίς μάταιη πράξη. Έτσι και αλλιώς… Ειδικότερα όμως σε τούτες τις εκλογές μοιάζει να είναι ακόμα πιο άσχετο. Προσοχή, δεν λέω μην αναλύετε ή μην προσπαθείσετε να δείτε τα αποτελέσματα και το πλαίσιο το οποίο αυτά διαμορφώνουν, ούτε ότι οι εκλογές είναι μια απάτη της αστικής δημοκρατίας και άντε γεια… Λέω ότι τα συμπεράσματα που μπορούν να εξαχθούν είναι εκ των πραγμάτων (ειδικά σε αυτές τις εκλογές) εξαιρετικά εύθραυστα. 
Και είναι ειδικά εξαιρετικά εύθραστα τη στιγμή που η αποχή ανήλθε στο 35%, περίπου 10% πάνω από τις προηγούμενες φορτισμένες στο κλίμα του Δεκέμβρη εκλογές και σε μια εκλογική διαδικασία ακόαμ περισσότερο φορτισμένη. Ως εκ τούτου και επειδή ο «λαός μίλησε» καλό είναι να ξέρουμε ότι υπάρχει και ένα 35% ενεργών πολιτών το οποίο είτε αρνήθηκε, είτε δε δέχτηκε, είτε βαρέθηκε, είτε… είτε… είτε… να μιλήσει. Είναι προφανές ακόμα το ότι στο 35% δεν κρύβεται απαραίτητα καμιά «επανάσταση» ούτε υποθάλπτονται εκεί επαναστατικές συνειδήσεις, όχι επειδή η συνειδητή αποχή από τις εκλογικές αυταπάτες δεν είναι επαναστατική βέβαια, αλλά επειδή τίποτα δεν είναι ξεκάθαρο σε σχέση με αυτό το 35%, και ούτε μπορεί να είναι… Αυτή η μη καθαρότητα του 35% είναι που βαραίνει σημαντικά οποιοδήποτε συμπέρασμα για το που πάει το πράγμα και ως εκ τούτου δεν μπορεί να βγει σαφές συμπέρασμα από τα εκλογικά συμπεράσματα.
Πριν από όλα ακόμα νομίζω ότι θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε όλα τα εκλογικά αποτελέσματα και όλα τα εκλογικά ποσοστά με ενιαίο τρόπο. Δηλαδή κατά τη γνώμη μου, δεν μπορούμε να πούμε ότι στην ΧΑ οι ψήφοι πέσανε ως αστείο, ενώ στο ΚΚΕ πέσανε σαν αποτέλεσμα σοβαρής πολιτικής αντίληψης. Προσοχή, δε μιλάω για το κίνητρο του κάθε ψηφόφορου! Μιλάω για μία κοινή αντίληψη που συνδέει σχεδόν το 99% των ψηφοφόρων και σίγουρα όλων εκείνων των ψηφοφόρων που λειτούργησαν με το σκεπτικό της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης. Αυτή η αντίληψη είναι η λογική της ανάθεσης και της αντιπροσώπευσης. Δεν μπορώ εγώ να ανοίγω τα κεφάλια των μεταναστών θα το κάνει η ΧΑ για μένα, δεν μπορώ εγώ να διώξω το μνημόνιο θα το κάνει ο Σύριζα για μένα, δεν μπορώ εγώ να κυβερνήσω θα κυβερνήσει ο Τσίπρας για μένα… 
Εδώ προφανώς θα προκύψουν διαφωνίες. Ότι, ας πούμε, δεν υπήρχε στις προθέσεις όλων των ψηφοφόρων αυτή η λογική της ανάθεσης, ότι κάποιοι είναι δραστήριοι στο κίνημα και ενεργοί και ότι -το παλιό καλό επιχείρημα- το κοινοβούλιο είναι και αυτό ένα πεδίο αντιπαράθεσης. Δεν διαφωνώ και μία τέτοια θέση έχει μία κάποια βάση… Όμως ακόμα και σε αυτή την περίπτωση, κάποιοι ανέθεσαν σε κάποιους να τρέξουν σε αυτό το στίβο. Αυτός ο στίβος (έτσι αθώα όπως ονομάζεται) είναι η καλύτερη κερκόπορτα για να πάμε όλοι στους καναπέδες μας. 
Και εδώ μπαίνει στην κουβέντα το βασικό πολιτικό πρόβλημα της πολιτικής αντίληψης όλου του πολιτικού φάσματος από την άκρα αριστερά μέχρι την αντιεξουσία. Αυτός ο στίβος, έχει και άλλο όνομα. Είναι η κεντρική πολιτική σκηνή στην οποία όλοι θέλουνε να παίξουνε έναν ρόλο. Η άκρα αριστερά σα σφήνα και οι αναρχικοί σαν ο αόρατος μασκοφόρος φόβος και τρόμος των αστών. Η αντίληψη περί κεντρικής πολιτικής είναι αυτή που γενικότερα, γνώμη μου, μας κρατάει πίσω. Είναι αυτή η οποία καθηλώνει μυαλά και ενεργητικότητα στο να προσπαθήσουν να γίνουν αντιληπτά εκεί: να εισέλθουν στα φώτα της ράμπας, να χειροκροτηθούν από ένα ασαφές κοινό που κινείται στο σκοτάδι. Να συντηρήσουν δηλαδή με χίλιους δύο τρόπους των διαχωρισμό του ειδικού (της πολιτικής, της οργάνωσης της ζωής, της θεωρίας, της βίας, της τέχνης) από τον ανειδίκευτο. Αυτό είναι νομίζω το απόλυτο βάθος στο οποίο πρέπει και μπορεί να αναλυθεί το πρόβλημα μας.
Αφού λοιπόν εντοπίσαμε ένα βασικό πρόβλημα, το βασικότερο πρόβλημα ίσως κατά τη γνώμη μου με τις εκλογές, πως μπορούμε κάτω από αυτό το πρίσμα και σε αυτό το πλαίσιο να μιλήσουμε για το πως διαμορφώνεται το νέο πολιτικό σκηνικό; 
Είναι σαφές ότι τα τελευταία 2-3 χρόνια ματώσαμε άγρια και συνεχίζουμε να ματώνουμε. Είναι ακόμα περισσότερο σαφές ότι δεδομένων των συνθηκών ανάπτυξης του κινήματος (το οργανωτικό σχήμα όλου του χώρου από την άκρα αριστερά μέχρι την αναρχία δεν είναι παρά στην καλύτερη οργανωτικά σχήματα των 50 και των 100 ατόμων), η κινητοποιήση μας, η δράση μας, η δουλειά μας και τα αποτελέσματα της ήταν καλύτερα των αντικειμενικών συνθηκών. Μετά την επίθεση μας του Ιούνη βλέπαμε ένα πολιτικό σκηνικό να καταρρέει, η κυβέρνηση του Παπαδήμου ήταν αυτή ακριβώς η κατάρρευση… Και το βασικό της έργο ήταν αφού καταρρεύσει να πάρουνε και τα μπάζα όσο το δυνατόν περισσότερους από κάτω τους… Αυτό το σκηνικό δεν το γκρέμισε ο Σύριζα, που όταν το Σύνταγμα ήταν θάλαμος αερίων αυτοί ιδρώνανε στα καθίσματα της βουλής. Ο Σύριζα επωφελήθηκε αυτού του γκρεμίσματος και αυτής της κατάρρευσης, και όπου έρχεται τώρα να αναμαζέψει τα μπάζα μπας και το ξαναστήσει. Τα μπάζα ξέρετε ποια είναι… Και αν το οικοδόμημα θα είναι και μοιάζει καινούριο, και αν το οικοδόμημα μπορεί να έχει καινούρια και περίσσοτερα παράθυρα ή ηλιακό θερμοσίφωνα και φιλικότερη κατανομή των εσωτερικών χώρων τα θεμέλια του, τα στηρίγματα του θα είναι ίδια με αυτά που είχε το προγούμενο οικοδόμημα… Το πόσο γερό θα είναι θα εξαρτηθεί από το πόσο βαθιά είναι τα ρήγματα στις πέτρες…
Από τον Ιούνη και μετά, για να μην πω από το Δεκέμβρη, στην ελληνική κοινωνικοπολιτική ζωή έχει επέλθει μια βαθύτατη τομή. Αυτή η τομή συμπυκνώνεται στο ότι υπάρχει ένα άλλο πεδίο  κοινωνικοπολιτικής δραστηριότητας το οποίο δεν χωράει να περάσει τις πόρτες ούτε των ΜΜΕ, ούτε της αντιπροσώπευσης, ούτε του κοινοβουλευτισμού. Αυτό το χάσμα μπορεί να ειπωθεί και να ειδωθεί σαν η κατάρρευση όλων των παλιών δομών διαμεσόλαβησης. Και αυτό το χάσμα υπάρχει ακόμα και μάλλον δεν πρόκειται να επουλωθεί. Δεν υπάρχει πιο φανερό γεγονός από αυτή την κατάρρευση της διαμεσολάβησης από το ίδιο το βράδυ των εκλογών… Τον Τσίπρα απέξω από το εκλογικό κέντρο του Σύριζα τον περίμεναν μόνο δημοσιογράφοι και η ΧΑ διοργάνωσε(;) [δεν είναι απόλυτα σίγουρο αυτό δεν το έχω διασταυρώσει] πανηγυρισμούς των 200 ατόμων. Πολύ άσχημα για ένα κόμμα που πήρε 1.000.000 ψήφους και για ένα άλλο που πήρε 500.000. 
Με αυτή την έννοια αυτές οι εκλογές έχουνε ένα χαρακτήρα εκμετάλλευσης ενός σφάλματος στη λειτουργία του πολιτικού συστήματος. Το σφάλμα αυτό είναι ότι ψήφος σημαίνει διαμεσολάβηση. Το βράδυ των εκλογών οι σοφοί αναλυτές μας είπαν ότι η ψήφος ήταν τιμωρητική για κάποιους και επιβραβευτική για κάποιους άλλους. Αυτό ισχύει μόνο στο βαθμό που αποδέχεται κανείς ότι η διαμεσολάβηση ισχύει ακόμα. Με την κατάρρευση της διαμεσολάβησης όμως οι ψήφοι της Κυριακής δεν έχουνε ένα τέτοιο χαρακτήρα πλέον. Την Κυριακή ο κόσμος που πήγε και ψήφισε εκτός του ότι ανέθεσε την πολιτική διαχείριση των πραγματικών η μη προβλημάτων του σε κάποιους εργολάβους έδειξε και κάτι άλλο: ότι ακούει. Άκουσε διάφορους μικρούς ή μεγάλους εργολάβους, αριστερούς ή δεξιούς και τους έβγαλε στη σέντρα. Τους είπε με απλά λόγια: λέτε ότι μπορείτε να μου κάνετε τη δουλειά. Για κάντε την να σας δούμε και εσάς. Και αυτό ισχύει και για το Σύριζα και για τη ΧΑ. 
Αυτό θεωρώ ότι άλλαξε σε αυτές τις εκλογές και ότι πλέον δεν μπορούμε να μιλάμε για ποσοστά που σημαίνουν ουσιαστική διαμεσολάβηση. Ο ίδιος που μπορεί να ψήφισε Σύριζα αύριο μια χαρά μπορεί να ψηφίσει ΧΑ και το ανάποδο. Όποιος βγήκε να ρωτήσει κόσμο που δεν είναι δραστήριος κινηματικά και που το μόνο που κάνει είναι να ψηφίζει μπορεί να άκουγε τους πιο απίθανους προβληματισμούς σαν πιθανές ψήφους… 
Αυτή η κατάρρευση της διαμεσολάβησης σε συνδυασμό με το υψηλό ποσοστό αποχής είναι ίσως και το κλειδί που ξεκλειδώσει την όποια ουσιαστική ερμηνεία θέλουμε να κάνουμε. 
Στην χώρα δεν υπάρχουν ούτε 500.000 νεοναζί ουγκ ούτε 1.000.000 ριζοσπάστες αριστεροί. Τι υπάρχει;
Αυτό που δημιουργεί ο δρόμος, αυτό που δημιουργεί το κίνημα, όλα εκείνα που μένουνε να δημιουργήσουμε εμείς οι ίδιοι και μόνο. 


ΥΓ. Δεν υπονοώ ότι η ψήφος στη ΧΑ είναι κάτι σαν αστείο ή κάτι που δεν θα πρέπει να αναλυθεί -προσπαθώ όσο πιο ψύχραιμα γίνεται, χωρίς να πέφτω στο λάθος να υποτιμώ κανέναν, να περιγράψω το κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο αυτών των εκλογών.