Κανόνες Η «Γέφυρα» Επικοινωνία Σύνδεσμοι e-Βιβλιοθήκη Μαθαινοντας WordPress Διαφημίσεις
ΑΒΕΡΩΦ: ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ
Αναρτήθηκε από τον/την: Πηδαλιούχος στο 3 Μαρτίου, 2019
Posted in Ιστολόγιο | 33 Σχόλια »
“Δίκαιο και άδικο”. Η περίπτωση της Βενεζουέλας.
Αναρτήθηκε από τον/την: Μέλια στο 24 Ιανουαρίου, 2026
.
Γράφει ο Ευστάθιος Δαφνομήλης
Η αίσθηση του καλού και του κακού είναι συνυφασμένη με την αίσθηση του δικαίου και ενυπάρχει στους ανθρώπους από μωρά.
Η λεγόμενη “rudimentary moral sense” (στοιχειώδης αίσθηση ηθικής) εξωτερικεύεται στα μωρά και γίνεται εμφανής μέσα από τις επιλογές τους στα κουκλάκια, και αργότερα στα παιδιά στις ηρωικές φιγούρες που επιλέγουν, με όλα αυτά να αποτελούν αντιπροσωπευτικά είδωλα του ηρωικού/αγαθού προτύπου, ως μια έμφυτη ανάγκη εύρεσης του καλού, η οποία συνυπάρχει και αλληλεπιδρά με άλλα βασικά ένστικτα όπως της επιβίωσης (διότι για να επιβιώσουμε… επιζητούμε να έχουμε καλούς και αγαθούς ανθρώπους γύρω μας, ή ανθρώπους που θα μας προστατεύσουν).
Για τα παραπάνω υπάρχουν ειδικές μελέτες οι οποίες τα τεκμηριώνουν, αλλά και βιβλία εύπεπτα και αναλυτικά (βλ. Paul Bloom “Just Babies: The Origins of Good and Evil”), ωστόσο σε μια εμπεριστατωμένη αναζήτηση για το Δίκαιο και την συστηματοποίησή του, δεν μπορούμε να στηριχθούμε στην πρωτόλεια ενστικτώδη μωρουδιακή διαίσθηση, διότι είναι πολύ αφελής και αθώα για να είναι επαρκής σε έναν κόσμο όπου τίποτα δεν είναι κατάλευκο ή κατάμαυρο, πόσο μάλλον στην διεθνή παλαίστρα συμφερόντων.
Η διαίσθηση αυτή είναι μια αρχική πυξίδα, που όμως δεν αρκεί για να μας οδηγήσει στον προορισμό μας, όπως και στην πραγματικότητα, μια πυξίδα δεν είναι πλήρως επαρκής όταν δεν έχουμε γνώσεις του πεδίου, των εμποδίων και των κινδύνων ή των ειδικών συνθηκών που ισχύουν σε κάθε περιοχή, δηλαδή δεν έχουμε έναν χάρτη.
Posted in Αναδημοσιεύσεις, Γεωστρατηγική, Διεθνή θέματα, ΜΕΛΙΑ | Με ετικέτα: Αντίβαρο, Βενεζουέλα, Ευστάθιος Δαφνομήλης, ΗΠΑ | Leave a Comment »
Ο Πελοποννησιακός Πόλεμος και το μέλλον του Πολεμικού Ναυτικού
Αναρτήθηκε από τον/την: Πετροβούβαλος στο 23 Ιανουαρίου, 2026
αναδημοσίευση από το navalhistory.gr
άρθρο του Δημήτριου Τσαϊλά*
.
Όταν κοιτάμε προς το μέλλον του Πολεμικού Ναυτικού, πολλοί δεν θα στρεφόμασταν ενστικτωδώς στον Πελοποννησιακό Πόλεμο, μια σύγκρουση που διεξήχθη πριν από περισσότερες από δυόμισι χιλιετίες από τριήρεις, οπλίτες και πόλεις-κράτη των οποίων οι πολιτικές δομές έχουν ελάχιστη σχέση με εκείνες του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Ωστόσο, όταν ο πόλεμος εξετάζεται μέσα από ένα ναυτικό πρίσμα, γίνεται φανερό ότι πολλά από τα μαθήματά του παραμένουν εξαιρετικά σημαντικά για τις μελλοντικές επιχειρήσεις του Πολεμικού Ναυτικού.
Ο Πελοποννησιακός Πόλεμος ήταν, στον πυρήνα του, μια ναυτική σύγκρουση. Διεξήχθη στα παράλια του Αιγαίου Πελάγους, της Ανατολικής Μεσογείου και της Μαύρης Θάλασσας, εκτεινόμενος δυτικά μέχρι τη Σικελία. Στον πόλεμο περιλαμβάνονταν ελληνικά ναυτικά που διεξήγαγαν πολεμικές επιχειρήσεις στη θάλασσα και από τη θάλασσα, διπλωματική εμπλοκή υποστηριζόμενη από ναυτική παρουσία και ναυτικές επιχειρήσεις για την προστασία του εμπορίου και την επιβολή της πολιτικής τάξης. Αυτό είναι ακριβώς το φάσμα των ναυτικών επιχειρήσεων που αναγνωρίζονται στο σύγχρονο ναυτικό δόγμα. Κοιτάζοντας προς το εγγύς και μεσοπρόθεσμο μέλλον, είναι εύκολα προφανές ότι αυτές οι αποστολές θα παραμείνουν κεντρικές σε αυτό που θα κληθεί να εκτελέσει το Πολεμικό Ναυτικό σε σχεδόν οποιοδήποτε πιθανό σενάριο.
Ο Πελοποννησιακός Πόλεμος
Ο Πελοποννησιακός Πόλεμος (431–404 π.Χ.) περιελάμβανε σχεδόν όλες τις μεγάλες ελληνικές πόλεις-κράτη και τους συμμάχους τους σε όλο τον μεσογειακό κόσμο, από τη Σικελία μέχρι τα παράλια της Ανατολίας και τον Εύξεινο Πόντο. Αν και συμβατικά αναγνωρίζεται ως μια μάχη μεταξύ Αθήνας και Σπάρτης, ήταν μια σύγκρουση σε ολόκληρο το σύστημα στην οποία η ναυτική δύναμη αποδείχθηκε καθοριστική. Η Αθήνα ήταν η κατεξοχήν ναυτική δύναμη του ελληνικού κόσμου, ενώ η Σπάρτη, παραδοσιακά μια χερσαία δύναμη, που τελικά εξασφάλισε τη νίκη μόνο αφού υιοθέτησε μια δική της ναυτική στρατηγική.
Posted in Αρχαία Ελληνική Ιστορία, Αναδημοσιεύσεις, Γεωστρατηγική, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΕΝΟΠΛΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ, ΙΣΤΟΡΙΚΟ, ΠΟΛΕΜΙΚΟΝ ΝΑΥΤΙΚΟΝ | Με ετικέτα: Δημήτρης Τσαιλάς, Θαλάσσια Ισχύς, Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου, Πελοποννησιακός Πόλεμος, navalhistory.gr | Leave a Comment »
Κάτι δεν πήγε καθόλου καλά: Το «απόρρητο» memo που (και καλά) «διέρρευσε» αμέσως μετά το Νταβός
Αναρτήθηκε από τον/την: Πετροβούβαλος στο 21 Ιανουαρίου, 2026
ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΙΚΟ – ΑΥΣΤΗΡΑ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ
Από: Κaroline
Προς: (προσωρινά διαβαθμισμένο εξαιτίας εν εξελίξει πειθαρχικού ελέγχου)
Θέμα: Είχες να κάνεις ΜΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ!
Άκου, ντροπή των λογογράφων της Κυβέρνησης:
Η Γροιλανδία ήταν ΑΝΤΙΠΕΡΙΣΠΑΣΜΟΣ!
Η Ισλανδία ήταν ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΣΤΟΧΟΣ!
Το σχέδιο ήταν ΑΛΑΝΘΑΣΤΟ!
Κι ΕΣΥ ΡΕ το κατέστρεψες!
Δεν σου ζήτησα να λύσεις πυρηνική εξίσωση! Σου ζήτησα να προστατεύσεις τον Υπέρλαμπρο Ηγέτη μας μπροστά σε ένα τσούρμο ευρωπαίους ηλίθιους με μνήμη χρυσόψαρου και μυαλό αμοιβάδας.
Αλλά ΟΧΙ! ΕΣΥ τον άφησες να αυτοσχεδιάζει σαν την θεία μου μετά από δύο λικέρ κεράσι και να νομίζει ότι «μιλάει ντόμπρα και σταράτα»!
Και πού μας οδήγησες ρε;
Posted in Χωρίς Σχόλια | Με ετικέτα: Γροιλανδία, Ισλανδία, Νταβός | Leave a Comment »
Αυτο – αξιολόγηση με αφορμή ένα άρθρο και μία άποψη που μοιάζουν δικά μου (αλλά ΔΕΝ είναι).
Αναρτήθηκε από τον/την: Πετροβούβαλος στο 21 Ιανουαρίου, 2026
Κατ’ αρχήν να ξεκαθαρίσω πως δεν είμαι ο κ. Γεώργιος Ι. Μάτσος ούτε τον γνωρίζω τον άνθρωπο – προφανώς η ομοιότητα στον τίτλο είναι συμπτωματική. Προφανώς επίσης, το αντικείμενο της προτάσεως που πραγματεύεται στο άρθρο του στο Capital.gr είναι συμπτωματικά παρόμοια με την σχετική προσθήκη μου στο προσχέδιο της πάλαι ποτέ «Ελεύθερης Πατρίδας» (δεν έχει δημοσιευτεί εξ’ όσων γνωρίζω αλλά έχει «κυκλοφορήσει» αρκετά).
Επί της ουσίας του ζητήματος: Το πρόβλημα με τις προτάσεις, και μάλιστα εκείνες που αφορούν σε εξαιρετικά κρίσιμα ζητήματα όπως η συστημική διαφθορά, είναι πως είναι αδοκίμαστες. Το επιχείρημα ότι «εφαρμόζονται αλλού» ή ότι «εφαρμόστηκαν παλιότερα» δεν προσφέρει προφανώς ασφαλή εγγύηση, ειδικά επειδή οι ιστορικές εποχές διαφέρουν και οι διαφορές μεταξύ κρατών και εθνών είναι δομικές (ακόμα πιό ειδικά όταν συζητάμε για ένα κράτος – όπως το δικό μας – «διεφθαρμένο μέχρι το μεδούλι»).
Ωστόσο, υφίστανται μέθοδοι μερικής εικονικής «δοκιμής» τέτοιου είδους προτάσεων και μία από αυτές είναι είναι οι προσομειώσεις (βασικά σε συστήματα πληροφορικής αλλά όχι μόνο) κι εδώ οφείλω να απολογηθώ: Όταν ενσωμάτωσα την σχετική πρόταση στο προσχέδιο του προγράμματος της Ε.Π. οι προσομειώσεις που είχαν προηγηθεί ήταν μάλλον βιαστικές και ενδεχομένως είχα εισαγάγει κάποιες παραμέτρους που σχεδιάστηκαν με οδηγό ορισμένες προσωπικές μου προδιαθέσεις. Ήταν μία πειστική πρόταση πάντως και ίσως αυτό ακριβώς ήταν το πρόβλημά της: Δεν υπέστη επαρκώς την βάσανο της κριτικής.
Με τα χρόνια, και καθώς το εγχείρημα της Ε.Π. ναυάγησε «πανηγυρικά», επέστρεψα στο παλιό προσχέδιο και στις προσομειώσεις του: Πρόσθεσα νέες παραμέτρους, αφαίρεσα άλλες, αυτή τη φορά με περισσότερο χρόνο, ηρεμία και —ελπίζω— λιγότερη προσωπική προκατάληψη, καθώς το ενδιαφέρον μου δεν ήταν πλέον πολιτικό αλλά μάλλον τεχνικό.
Το βασικό συμπέρασμα: Η επιρροή της συστημικής κρατικής διαφθοράς σε μία απόπειρα μεταφοράς της ευθύνης της λειτουργίας του κράτους σε «τεχνοκράτες» (στο πρόγραμμα της Ε.Π. αναφερόταν οι «διακεκριμένοι κρατικοί λειτουργοί») θα ήταν καταλυτική, και το αποτέλεσμα θα ήταν μία αποτυχία μνημειώδης.
Posted in Κυβερνητική, Πολιτική | Με ετικέτα: Capital.gr, Γεώργιος Ι. Μάτσος, Διαφθορά, Ελεύθερη Πατρίδα, Μαρία Καρυστιανού | Leave a Comment »
Προς σύγκρουση Ευρώπης – ΗΠΑ;
Αναρτήθηκε από τον/την: Μέλια στο 20 Ιανουαρίου, 2026
.
του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Μετά την εκλογή του Προέδρου Τραμπ στις ΗΠΑ η Ευρώπη ζει εκ μέρους του έναν πρωτοφανή διασυρμό του κύρους της και της ισχύος της. Πρωτοφανές είναι και το γεγονός ότι αυτός προέρχεται από τη χώρα, που έως πρόσφατα εθεωρείτο εκείνη που προστατεύει την Γηραιά Ήπειρο από όποιον κίνδυνο, δια μέσου της Ατλαντικής Συμμαχίας.
Έως τώρα, απτοδεχόμενοι ή ανεχόμενοι την προσβλητική συμπεριφορά των ΗΠΑ οι ευρωπαίοι πολιτικοί ηγέτες δείχνουν ότι έχουν παύσει να αποτελούν ισχυρό παράγοντα στην παγκόσμια γεωπολιτική. Είναι σαφές ότι η κυβέρνηση Τραμπ υπολογίζει πολύ περισσότερο την ισχύ της Κίνας και της Ρωσίας από αυτήν της Ε.Ε. συν του Ηνωμένου Βασιλείου. Όμως το θέμα της Γροιλανδίας φαίνεται να αλλάζει τη στάση της Ευρώπης έναντι των ΗΠΑ και το ερώτημα είναι μήπως οδηγηθούν σε σύγκρουση οι, έως τώρα, σύμμαχες χώρες;
Είναι γνωστό πως το τελευταίο σύμπτωμα της περιφρόνησης των ΗΠΑ προς τους συμμάχους της στην Ευρώπη είναι η Γροιλανδία. Από το πουθενά ο Ντ. Τράμπ εκδήλωσε με έντονο τρόπο την πρόθεσή του η Γροιλανδία να αποτελέσει την 51η Πολιτεία των ΗΠΑ! Το μεγάλο αυτό σε έκταση νησί κατοικείται από πολίτες και ανήκει στη Δανία – χώρα ιδρυτικό μέλος του ΝΑΤΟ. Ούτε οι Γροιλανδοί ρωτήθηκαν αν δέχονται την απαίτηση του Προέδρου Τραμπ, ούτε η Δανία αν συμφωνεί με την αρπαγή των εδαφικών δικαιωμάτων της.
Posted in Αναδημοσιεύσεις, Γεωστρατηγική, Διεθνή θέματα, ΜΕΛΙΑ, ΝΑΤΟ | Με ετικέτα: Γροιλανδία, Γιώργος Ν. Παπαθανασόπουλος, ΕΕ-ΗΠΑ, Ημερολόγιο Αποδημίας, Ντόναλντ Τράμπ | Leave a Comment »
Η μοναξιά του αρρώστου
Αναρτήθηκε από τον/την: Μέλια στο 18 Ιανουαρίου, 2026
.
του πατρός Δημητρίου Μπόκου
Πορευόμενος προς τα Ιεροσόλυμα κάποτε ο Χριστός διά μέσου των ορίων Γαλιλαίας και Σαμάρειας, πέρασε από ένα χωριό όπου συναντήθηκε καθ΄ οδόν με δέκα λεπρούς. Αποκλεισμένοι από την ανθρώπινη κοινωνία οι ταλαίπωροι εκείνοι, του φώναξαν δυνατά από μακριά να τους λυπηθεί. Και ο Χριστός, ελεήμων και φιλάνθρωπος, τους θεράπευσε (Κυριακή ΙΒ΄ Λουκά).
Το φαινόμενο της λέπρας ήταν τεράστιο πρόβλημα στις παλιότερες εποχές. Πέρα από την τραγικότητα της ασθένειας, υπήρχε και το ακόμη οξύτερο πρόβλημα του κοινωνικού αποκλεισμού. Οι λεπροί δεν είχαν θέση κοντά στους συνανθρώπους τους. Δεν είχαν την παρηγοριά της ανθρώπινης συμπαράστασης.
Ακόμη και ο αδάμαστος Ιώβ, όταν κορυφώθηκαν οι πρωτόγνωρες δοκιμασίες του με τη φοβερή ασθένεια (κάτι σαν λέπρα) που τον έπληξε ολοσώματο και τον απομόνωσε από την κοινωνία των ανθρώπων, λύγισε. Ήταν τόσο οικτρή η κατάστασή του, που όταν τρεις βασιλιάδες φίλοι του πήγαν να τον παρηγορήσουν και είδαν «πόρρωθεν», από μακριά, σε τί χάλι είχε καταντήσει, αρχικά δεν τον γνώρισαν καν.
Κατόπιν έβγαλαν μεγάλη κραυγή, έκλαψαν, έσκισαν τις πολυτελείς τους στολές, έριξαν χώμα πάνω στα κεφάλια τους, πένθησαν. Εφτά μέρες και εφτά νύχτες στάθηκαν μπροστά του άφωνοι εντελώς, σοκαρισμένοι στο έπακρο από το μέγεθος της τραγωδίας. Γιατί η πληγή του Ιώβ, η όλη του δοκιμασία, ήταν όντως «μεγάλη σφόδρα».
Posted in Εκκλησία, ΜΕΛΙΑ | Με ετικέτα: π. Δημήτριος Μπόκος, Ευαγγέλιο της Κυριακής, Ι. Ν. Αγίου Βασιλείου Πρέβεζα, Κυριακή ΙΒ' Λουκά | Leave a Comment »
Η αποδόμηση του ιρανικού μοντέλου ισχύος φέρνει ανακατανομή γεωπολιτικής αξίας και απώλεια της τουρκικής αποκλειστικότητας
Αναρτήθηκε από τον/την: Μέλια στο 16 Ιανουαρίου, 2026
.
Γράφει ο Ανδρέας Σταλίδης
Δημοσιεύθηκε στην Εστία, 13 Ιανουαρίου 2026
Παίρνουμε το ελικόπτερο και βλέπουμε τα γεγονότα από μακριά. Τι παρατηρούμε.
Το Ιρανικό καθεστώς βασίστηκε επί δεκαετίες συστηματικά σε ένα δίκτυο έμμεσης επιρροής μέσω μη κρατικών δρώντων (proxies), όπως η Χεζμπολάχ στον Λίβανο, η Χαμάς στη Γάζα και οι Χούθι στην Υεμένη, προκειμένου να ασκεί στρατηγική πίεση στους αντιπάλους του χωρίς άμεση εμπλοκή και να μεταφέρει την ένταση εκτός των εθνικών του συνόρων.
Οι πρόσφατες εξελίξεις στο Ιράν μπορούν να ερμηνευθούν ως το τελευταίο στάδιο μιας ευρύτερης διαδικασίας αποδόμησης του περιφερειακού μοντέλου ισχύος του Ιράν.
Από το 2023 παρατηρείται σταδιακή αλλά σωρευτική φθορά των εν λόγω πυλώνων:
η Χεζμπολάχ εισέρχεται από τα τέλη του 2023 σε παρατεταμένη κατάσταση στρατιωτικής και πολιτικής φθοράς χωρίς να επιτυγχάνει αποφασιστική αποτρεπτική κλιμάκωση.
Posted in Αναδημοσιεύσεις, Γεωστρατηγική, Διεθνή θέματα, ΜΕΛΙΑ | Με ετικέτα: ΄Τουρκία, Αντίβαρο, Ανδρέας Σταλίδης, Ιράν, Μέση Ανατολή | Leave a Comment »
Η περίπλοκη μετάβαση της Συρίας και η θρησκευτική βία (Ανάλυση)
Αναρτήθηκε από τον/την: Πετροβούβαλος στο 15 Ιανουαρίου, 2026
Οικογένειες αγκαλιάζονται καθώς καλωσορίζουν την άφιξη Κούρδων μαχητών που μεταφέρθηκαν με λεωφορείο από τη βόρεια πόλη του Χαλεπίου, μετά από εκεχειρία, στην βορειοανατολική κουρδική πόλη Καμισλί, στις 11 Ιανουαρίου 2026.Ντελίλ Σουλεϊμάν – AFP
αναδημοσίευση από το Βαλκανικό Περισκόπιο
.
Οι κυβερνητικές δυνάμεις κατάφεραν να ανακτήσουν τον έλεγχο του Χαλεπίου μετά από ημέρες συγκρούσεων με κουρδικές πολιτοφυλακές.
Πριν από λίγο περισσότερο από ένα χρόνο, η Συρία εξέπληξε τον κόσμο με την κατάρρευση σε μόλις δέκα ημέρες του καθεστώτος της οικογένειας Αλ-Άσαντ , η οποία κατείχε την εξουσία για περισσότερες από πέντε δεκαετίες.
Έκτοτε, τα νέα από αυτήν την αραβική χώρα συνεχίζουν να προκαλούν ένα ορισμένο βαθμό έκπληξης: ένας αποστάτης ηγέτης της Αλ Κάιντα, ο Άχμεντ αλ-Σαράα, έγινε ο νέος πρόεδρος της χώρας, υποσχόμενος μια ειρηνική μετάβαση και μάλιστα έγινε δεκτός στον Λευκό Οίκο, ο οποίος λίγο καιρό πριν είχε προσφέρει αμοιβή 10 εκατομμυρίων δολαρίων για πληροφορίες που θα οδηγούσαν στη σύλληψη ή τη δολοφονία του.
Δεν αποτελεί επομένως έκπληξη το γεγονός ότι το βρετανικό εβδομαδιαίο περιοδικό The Economist επέλεξε τη Συρία ως χώρα της χρονιάς για το 2025.
Αλλά αυτή την εβδομάδα, η συριακή μετάβαση αιματοκυλίστηκε για άλλη μια φορά μετά από πέντε ημέρες βίαιων συγκρούσεων μεταξύ της κουρδικής πολιτοφυλακής SDF και στρατευμάτων πιστών στην κυβέρνηση, οι οποίες άφησαν τουλάχιστον 30 νεκρούς , κυρίως αμάχους, στο Χαλέπι.
Οι εχθροπραξίες έλαβαν χώρα στις κουρδικές συνοικίες Ασράφι και Σεΐχ Μακσούντ, οι οποίες προηγουμένως ελέγχονταν από τις SDF, και ανάγκασαν περισσότερους από 140.000 ανθρώπους να εγκαταλείψουν την πόλη . Οι κυβερνητικές δυνάμεις κατάφεραν να διασπάσουν τις κουρδικές αμυντικές θέσεις και τώρα ελέγχουν την πόλη.
Posted in Αναδημοσιεύσεις, Γεωστρατηγική, Διεθνή θέματα | Με ετικέτα: Atlantic Council, ΄Τουρκία, Βαλκανικό Περισκόπιο, Ισραήλ, Κρίση στη Συρία, Κούρδοι, Χαλέπι | Leave a Comment »
Μανώλης Μπικάκης – Η πραγματική ιστορία του Υψώματος Κολοκασίδη
Αναρτήθηκε από τον/την: Μέλια στο 13 Ιανουαρίου, 2026
.
Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης.
«Δεν χρειάζεται να προσθέσουμε τίποτα στη γενναιότητα του, χρειάζεται μόνο να τη θυμόμαστε όπως ακριβώς ήταν».
Υπάρχουν στιγμές της ιστορίας που δεν χρειάζονται διακόσμηση ούτε μυθοποίηση για να φωτίσουν το μεγαλείο του ανθρώπου.
Η Μάχη του Κολοκασίδη, στα δυτικά της Λευκωσίας, τον Αύγουστο του 1974, είναι μια τέτοια στιγμή και ανάμεσα στα πρόσωπα που τη σημάδεψαν, στέκεται ο Μανώλης Μπικάκης. Ένας Κρητικός καταδρομέας που πολέμησε με ψυχή και σεμνότητα, και που αργότερα κάποιοι μετέτρεψαν σε ήρωα-θρύλο για λόγους ξένους προς την αλήθεια που ο ίδιος υπηρέτησε.
Η τουρκική εισβολή στην Κύπρο, το καλοκαίρι του 1974, υπήρξε ένα από τα πιο τραγικά κεφάλαια του σύγχρονου ελληνισμού. Μέσα στο χάος που προκάλεσαν η προδοσία, η ανικανότητα και οι ψευδαισθήσεις μιας εγκάθετης κυβέρνησης που έπνεε τα λοίσθια, βρέθηκαν άνθρωποι που χωρίς εντολές, χωρίς ελπίδα νίκης στάθηκαν όρθιοι.
Η Μάχη του Υψώματος Κολοκασίδη, στις 16–19 Αυγούστου 1974, ήταν μία από αυτές τις εστίες αξιοπρέπειας.
Στα υψώματα 180, 190 (Κολοκασίδη) και Καϊσή, τα τμήματα του 212 Τάγματος Πεζικού, ενισχυμένα με άνδρες της Α΄ Μοίρας Καταδρομών (Α΄ ΜΚ) και τρία στοιχεία ΠΑΟ, είχαν λάβει θέσεις μάχης απέναντι σε τουρκικές δυνάμεις πολλαπλάσιες σε αριθμό και ισχύ πυρός.
Posted in ΑΤΤΙΛΑΣ 1974, Αναδημοσιεύσεις, Ιστολόγιο, ΚΥΠΡΟΣ, ΜΕΛΙΑ | Με ετικέτα: τουρκική εισβολή, Ύψωμα Κολοκασίδη, Αντίβαρο, Μπικάκης Μανώλης, Στυλιανός Καβάζης | Leave a Comment »
25% εθνική συμμετοχή στα εξοπλιστικά: “Μια τρύπα στο νερό” πάλι
Αναρτήθηκε από τον/την: Πετροβούβαλος στο 12 Ιανουαρίου, 2026
(σ. Π/Β: όποιος περίμενε κάτι διαφορετικό
από την κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό που
κήδεψαν τον Σημίτη σαν κάποιον… εθνικό ήρωα
ή κάτι παρόμοιο είναι τουλάχιστον αφελής).
αναδημοσίευση από τον Δούρειο Ίππο
άρθρο του Σάββα Δ. Βλάσση
.
Ο ΥΕΘΑ Νίκος Δένδιας αλλά και ο πρωθυπουργός, αναφέρονται την τελευταία διετία στην προσπάθεια οι εξοπλισμοί της χώρας να λάβουν μια μορφή ανταποδώσεως στην οικονομία, ώστε να ενισχυθεί ο χαρακτήρας τους ως επενδύσεις, αντί των απλών αγορών. Μιλάνε επίσης για πρόθεση επανεκκινήσεως της Ελληνικής Αμυντικής Βιομηχανίας, μέσω της οποίας “περνάει” και η εξυπηρέτηση του πρώτου στόχου. Συνολικώς, προβάλλεται το σύνθημα, “να μην μείνει η χώρα απλός καταναλωτής – αγοραστής έτοιμων ξένων όπλων από το ράφι αλλά να γίνει και η ίδια παραγωγός”.
Πώς θα γίνει αυτό;
Η κυβέρνηση και ο ΥΕΘΑ, παρουσιάζουν την δημιουργία του Ελληνικού Κέντρου Αμυντικής Καινοτομίας (ΕΛΚΑΚ) και την θέσπιση απαιτήσεως “συμμετοχής τουλάχιστον 25%” ελληνικών εταιρειών στις προμήθειες από ξένους.
Το ΕΛΚΑΚ, έχουμε δει ότι θα διαχειρίζεται ετησίως μερικές δεκάδες εκατομμύρια ευρώ, προς χρηματοδότηση αναπτυξιακών προγραμμάτων που ενδιαφέρουν τις Ένοπλες Δυνάμεις. Με το ενδιαφέρον όμως να εστιάζεται σε τεχνολογίες αιχμής και “έξυπνα” προϊόντα και δυνητικώς όπλα, διά του ΕΛΚΑΚ αναμένονται αποτελέσματα σε κατά βάση “μικρά” και όχι απαραιτήτως μείζονα οπλικά συστήματα.
Posted in Αναδημοσιεύσεις, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΕΝΟΠΛΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ | Με ετικέτα: Δούρειος Ίππος, Σάββας Δ. Βλάσσης | Leave a Comment »
Η αντιστροφή της ζωής
Αναρτήθηκε από τον/την: Μέλια στο 11 Ιανουαρίου, 2026
.
του πατρός Δημητρίου Μπόκου
Πολλοί έτρεχαν στην έρημο για να ακούσουν το κήρυγμα του Προδρόμου και να λάβουν ένα απλώς αφυπνιστικό «βάπτισμα μετανοίας» στα νερά του Ιορδάνη. Η Βάπτιση όμως του Χριστού ήταν κάτι διαφορετικό. Υπήρξε υπερφυής. Διενεργήθηκε μεν διά χειρός του Προδρόμου, αλλά τελεσιουργήθηκε με την χάρη, την παρουσία, την θριαμβευτική φανέρωση του Τριαδικού Θεού. Δεν ήταν βάπτισμα «εις μετάνοιαν», ο Χριστός ήταν αναμάρτητος, δεν χρειαζόταν καμμιά άφεση αμαρτιών. Δεν βαπτίσθηκε για να λάβει, αλλά για να δώσει αγιασμό. Ήταν βάπτισμα «εν Πνεύματι Αγίω», για να φέρει με αυτό κάθαρση, αναγέννηση, σωτηρία στη σύμπασα κτίση του.
Γι’ αυτό και αμέσως μετά τη Βάπτισή του ο Χριστός, καλεί τον κόσμο σε μια ρηξικέλευθη αλλαγή πορείας. Σε ποιους απευθύνεται ο Χριστός; Στους ανθρώπους που μέχρι τότε καθόντουσαν σε χώρα και σκιά θανάτου. Που ήταν δηλαδή ανίκανοι να κάνουν ακόμα και το παραμικρό βήμα για να βγουν από την κατάσταση αυτή. Ανατέλλει στο σκοτάδι τους ο Χριστός σαν ένα περίλαμπρο φως. Και τους απευθύνει το καταλυτικό μήνυμά του: «Μετανοείτε» (Κυριακή μετά τα Φώτα).
Ο Χριστός εισήλθε στον ανθρώπινο κόσμο και τίποτε πλέον δεν θα μπορούσε να είναι ίδιο με πριν. Το ποτάμι των ανθρωπίνων πραγμάτων αλλάζει ροή. Ο ρους της ιστορίας αναστρέφεται. Καιρός να αλλάξουν πλεύση στη ζωή τους οι άνθρωποι, καιρός να αλλάξουν τα πάντα.
Posted in Εκκλησία, ΜΕΛΙΑ | Με ετικέτα: π. Δημήτριος Μπόκος, Ευαγγέλιο της Κυριακής, Ι. Ν. Αγίου Βασιλείου Πρέβεζα, Κυριακή μετά τα Φώτα | Leave a Comment »
Ο «συμμαχικός» βομβαρδισμός του Πειραιά τον Γενάρη του 1944 μέσα από τα μάτια ενός Ναξιώτη
Αναρτήθηκε από τον/την: Μέλια στο 10 Ιανουαρίου, 2026
.
Στις 11 Ιανουαρίου 1944 αμερικανικά και βρετανικά αεροσκάφη βομβαρδίζουν τον Πειραιά για να καταστρέψουν γερμανικές θέσεις , παρ’ όλες τις κακές καιρικές συνθήκες δεν αναβάλλεται η αποστολή και γίνεται ένας τυφλός βαρβαρισμός με αποτέλεσμα 700 Πειραιώτες να χαθούν από τις ‘’συμμαχικές’’ βόμβες .
Την μέρα εκείνη έτυχε να βρίσκεται στον Πειραιά ο Νικόλαος Γ. Κουμερτάς από τη Κόρωνο της Νάξου και πολύ αργότερα περιγράφει το πώς είδε τον βομβαρδισμό(η περιγραφή αυτή δημοσιεύθηκε στο βιβλίο του εγγονού του Γιάννη Γ. Δημητροκάλλη ‘’Νικολάου Γεωργίου Κουμερτά – Αυτοβιογραφία , 1883 έωσ 1943 ‘’ ) ως εξής :
‘’…Εδώ θα περιγράψω τον πρωτοφανή και καταστρεπτικό βομβαρδισμό του Πειραιά από αγγλικά και αμερικανικά αεροπλάνα . ώρα 11πμ την 11η Ιανουαρίου 1944 30 αεροπλάνα έρριψαν βόμβες αμέτρητες στο λιμάνι του Πειραιά . Στην περιφέρεια του Σταθμού μέχρι το Δημοτικό Θέατρο , μέχρι το Ρολόι και φόνευσαν άνω των 4 χιλιάδων γυναικόπαιδα . Ο Ηλεκτρικός Σταθμός γκρεμίστηκε και φονεύτηκαν αρκετοί .
Posted in 1944-49, Αναδημοσιεύσεις, ΙΣΤΟΡΙΚΟ, ΜΕΛΙΑ | Με ετικέτα: Νικόλαος Γ. Κουμερτάς, Ορεινός Αξώτης, Πειραιάς | Leave a Comment »
Η Ευρώπη σε μετάβαση: Η Γαλλία, η Αμερικανική μονομέρεια και το δίλημμα της Ευρωπαϊκής αυτονόμησης
Αναρτήθηκε από τον/την: Πετροβούβαλος στο 9 Ιανουαρίου, 2026
Από το διαδίκτυο: Στην θεσμική ετήσια ομιλία του προς τους Γάλλους Πρέσβεις στις 8 Ιανουαρίου, ο Γάλλος Πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν κατηγόρησε τις ΗΠΑ ότι «απομακρύνονται σταδιακά» από τους συμμάχους τους, και ότι «αποδεσμεύονται από τους διεθνείς κανόνες». Επιπλέον, ο Μακρόν διαπίστωσε πως «Οι διεθνείς θεσμοί λειτουργούν όλο και λιγότερο αποτελεσματικά» κι ότι «Ζούμε σε έναν κόσμο μεγάλων δυνάμεων που μπαίνουν στον πειρασμό να διχάσουν τον κόσμο».
Οι πρόσφατοι δημόσιοι χλευασμοί του Αμερικανού Προέδρου με αντικείμενο τον Γάλλο Πρόεδρο, σε ομιλία του προς τους Ρεπουμπλικανούς νομοθέτες* είναι μόνο «η κορυφή του παγόβουνου», ίσως μάλιστα ένα μικρό, ασήμαντο μέρος της. Η σταδιακή απεμπλοκή των ΗΠΑ από το χάος που προκάλεσαν στην Ουκρανία, η πρόσφατη επιχείρηση στην Βενεζουέλα, η ξεκάθαρη απαίτηση των ΗΠΑ για την προσάρτηση της Γροιλανδίας, και η γενικότερη μονομέρεια της στρατηγικής συμπεριφοράς της Ουάσιγκτων ενισχύουν αναγκαστικά τις τάσεις για μια πιο συνεκτική και αυτόνομη Ευρωπαϊκή στρατηγική. Σε αυτό το πλαίσιο, η Γαλλία προβάλλει ως ο φυσικός ηγέτης μίας ενδεχόμενης (κατά την προσωπική μου πρόβλεψη: αναπόφευκτης) προσπάθειας της Ε.Ε. να μειώσει την εξάρτησή της από τις ΗΠΑ και να διαμορφώσει έναν περισσότερο αυτόνομο στρατηγικό ρόλο στο διεθνές σύστημα. Πέρα από τις συνεχείς προσβολές των ΗΠΑ, λεκτικές και πραγματικές, η Γαλλία είναι το πλέον ανεξάρτητο στρατηγικά κράτος της Ευρώπης, με δική της πυρηνική αποτροπή (η αποτροπή του Ηνωμένου Βασιλείου είναι «νοικιασμένη» και εξαρτημένη από αμερικανικά συστήματα υποστήριξης), ισχυρή αμυντική βιομηχανία και μακρά παράδοση διπλωματικής αυτονομίας.
Ωστόσο, η προοπτική Ευρωπαϊκής αυτονόμησης εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη στάση της Γερμανίας, η οποία – παρά τις πρόσφατες ανακατατάξεις – παραμένει ο οικονομικός πυλώνας της Ε.Ε. αλλά στερείται των στρατηγικών εργαλείων που διαθέτει η Γαλλία. Το Βερολίνο, δεσμευμένο μετά τον Β’ Π.Π. σε μια αντίληψη στρατιωτικής αυτοσυγκράτησης και βαθιά εξαρτημένο από την Αμερικανική πυρηνική και συμβατική στρατιωτική «ομπρέλα», αντιμετωπίζει σοβαρές δυσκολίες στο να στηρίξει μια πρωτοβουλία που θα μείωνε την Αμερικανική επιρροή στην Ευρωπαϊκή ασφάλεια. Οι πρόσφατες απόπειρες ενίσχυσης των Γερμανικών ενόπλων δυνάμεων – στο πλαίσιο της αύξησης συνολικά του Ευρωπαϊκού αμυντικού προϋπολογισμού – αφήνουν την Γερμανία ελάχιστα λιγότερο εξαρτημένη από το ΝΑΤΟ. Επιπλέον, η Γερμανική πολιτική τάξη είναι διχασμένη: Ένα της μέρος εμφανίζεται θετικό προς την προοπτική της ενίσχυσης της Ευρωπαϊκής κυριαρχίας, κι ένα άλλο φοβάται πως οποιαδήποτε απομάκρυνση από τις ΗΠΑ θα αποσταθεροποιήσει το Ευρωπαϊκό σύστημα ασφαλείας.
Posted in Γεωστρατηγική, Διεθνή θέματα, ΝΑΤΟ | Με ετικέτα: Emmanuel Macron, Γαλλία, Ευρωπαϊκή Ένωση, Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ), Εμμάνουελ Μακρόν (Emmanuel Macron), ΗΠΑ | Leave a Comment »
Πάντα, πίγκ – πόγκ και αρχαία αρδευτικά συστήματα: Το στύλ φιλοξενίας του Προέδρου Σί αποκαλύπτει πολλά για την Κινεζική διπλωματία
Αναρτήθηκε από τον/την: Πετροβούβαλος στο 8 Ιανουαρίου, 2026
Ένα γιγαντιαίο Πάντα κοιτάζει την Γαλλίδα Πρώτη Κυρία Brigitte Macron καθώς εκείνη επισκέπτεται το Ερευνητικό Κέντρο Chengdu για την Αναπαραγωγή των Γιγαντιαίων Πάντα.
άρθρο του Xianda Huang*
.
Όταν ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν ταξίδεψε στην Κίνα στις αρχές Δεκεμβρίου για την τέταρτη επίσημη επίσκεψή του, η υποδοχή του ξεκίνησε με τις αναμενόμενες τυπικότητες: Δεξίωση με κόκκινο χαλί στη Μεγάλη Αίθουσα του Λαού στο Πεκίνο και συνομιλίες υψηλού επιπέδου με τον Πρόεδρο Σί Τζινπίνγκ για το εμπόριο, την τεχνολογία και την Ουκρανία.
Η καθοριστική εικόνα όμως αυτού του διπλωματικού ταξιδιού δεν έλαβε χώρα στην πρωτεύουσα, αλλά σε απόσταση μεγαλύτερη των 1.600 χιλιομέτρων, στο Τσενγκντού της επαρχίας Σιτσουάν. Εκεί, ο Σι φιλοξένησε τον Μακρόν σε μια σπάνια περίπτωση «αδέσμευτης διπλωματίας», ενός όρου που χρησιμοποιείται από τα κινεζικά μέσα ενημέρωσης για να περιγράψει ένα χαλαρό και άτυπο στυλ πολιτικής πρακτικής.
Απομακρυνόμενος από τα άκαμπτα πρωτόκολλα του Πεκίνου, ο Σι οδήγησε προσωπικά τον Μακρόν μέσα από τα καλυμμένα με ομίχλη βουνά του Σιτσουάν. Η βόλτα είχε μεγάλη σημασία: Σηματοδότησε την πρώτη φορά που ο Σι φιλοξένησε έναν ξένο ηγέτη σε μια τόσο άτυπη συνάντηση περιήγησης εκτός πρωτεύουσας, με ένα δρομολόγιο που συμπεριελάμβανε το σύστημα άρδευσης Ντουτζιανγκιάν, μια επίσκεψη στην εθνική ομάδα πινγκ πονγκ της Κίνας και την Ερευνητική Βάση Αναπαραγωγής Γιγαντιαίων Πάντα στο Τσενγκντού.
Η παγκόσμια προσοχή παραμένει, προφανώς, στραμμένη σε «δύσκολα» ζητήματα – στους εμπορικούς δασμούς, στον πόλεμο στην Ουκρανία και στην πυρηνική ενέργεια. Αλλά, ως ιστορικός πολιτισμού της σύγχρονης Κίνας, πιστεύω ότι η χορογραφία αυτής της επίσκεψης προσφέρει ένα ζωτικό παράθυρο στη διπλωματική στρατηγική του Πεκίνου. Προβάλλοντας πράγματα όπως οι αρχαίες πλωτές οδοί και το πινγκ πονγκ, η Κίνα αναπτύσσει ένα εκλεπτυσμένο είδος πολιτιστικής πολιτικής που έχει σχεδιαστεί για να «μαλακώσει» ένα γεωπολιτικό τοπίο που «σκληραίνει» όλο και περισσότερο.
Η αμοιβαιότητα της «οικείας διπλωματίας»
Posted in Γεωστρατηγική | Με ετικέτα: Emmanuel Macron, Εμμάνουελ Μακρόν (Emmanuel Macron), Σί Τζινπίνγκ, the conversation, Xi Jinping, Xianda Huang | Leave a Comment »
ΑΒΕΡΩΦ 