بدر و هلال

دو تن از دوستان زمان دبیرستانم از ایران هر دو بفاصله ی یک روز متنی در باره ی تاریخ ایران را برایم در واتسپ فرستادند. نویسنده ی این متن را نمی شناسم. از شکست های پی در پی ایرانیان از زمان هخامنشیان گرفته تا حمله ی اعراب و مغول می نویسد و با از هم پاشیدن زندیه و افشاریه  متنش را بپایان می رساند که مردم بدنبال چه بودند و چه گیرشان آمد. شاید چون درون ایران زندگی می کند از بیم گرفتاری بدست چاقوکشهای جمهوری اسلامی (شما بخوانید اطلاعات سپاه) و یا بدلیل دلبستگی اش به نظام ولایت فقیه٬ از حمله ی دوم اسلام بفرماندهی خمینی دجال که یکی از بزرگترین تراژدی های تاریخ ایران است چیزی بزبان نمی آورد. این متن را که ظاهرش منطقی بنظر می رسد و در واقع بخش هایی از حقیقت تاریخ را هم بیان می کند٬ اینجا می گذارم تا یک تنه بقاضی نرفته باشم٬ خواننده جزيیاتش را بخواند و بهتر متوجه شود چرا من از بازگویی بخشی از حقایق تاریخ ایران کمی برآشفته شدم.

 اگر زیاد به گذشته برنگردیم و تمامی کارنامه ی درخشان جمهوری اسلامی را نظر نگیریم٬ اکنون با پشت سرگذاشتن جنبش ۸۸ و خیزش های ۹۶ و ۹۸ و نهایتا جنبش مهسا : زن زندگی آزادی در ۱۴۰۱ و سرانجام حمله ی شگفت انگیز اسرايیل که در چند ساعت ۲۰-۳۰ تن – یا بیشتر – از اوباش تروریست٬ دزد و قاچاقچی خامنه ای (شما بخوانید سپاه پاسداران انقلاب اسلامی) را در اتاق خواب هایشان بهلاکت رساند٬ چندین پایگاه سرکوب و کشتار مردم بیدفاع ایران را منفجر کرد٬ دیگر امروز دعوت مردم به کتاب خواندن و آگاه شدن٬ هر چند در ظاهر موجه است٬ نشانه ی وعدهً سر خرمن و موذیگری است. چرا؟ پایین متن کذایی خواهم نوشت↓

کپی متنِ ارسالی دوستانم :

. پایان هخامنشیان – امید به «پادشاه فاتح»

وقتی داریوش سوم در برابر اسکندر تسلیم شد، بسیاری از اقوام ایرانی از ظلم و فساد دستگاه سلطنت خسته شده بودند و حتی آمدن اسکندر را مایه نجات دیدند.

📌 «نتیجه؟

اسکندر آمد، آتش زد، کشتار کرد، تخت جمشید را سوزاند و فرهنگ یونانی را تحمیل کرد.

ایرانیان به‌جای اصلاح درون، چشم به دشمن دوختند؛ و نتیجه: از دست رفتن استقلال.

۲. دوران اشکانیان – مردم بی‌خبر از حاکمان

اشکانیان درگیر جنگ‌های بی‌پایان با رومی‌ها بودند؛ اما توده مردم نه سواد داشتند، نه نقشی در سیاست. بیشتر زندگی‌شان دست اربابان و اشراف بود، و امید داشتند «شاه خوب» بیاید.

📌 نتیجه؟

با اینکه برخی شاهان قوی بودند، اما مردمی که آگاه نباشند، تغییر پایدار نمی‌سازند. اشراف پرورش یافتند، و مردم رعیت باقی ماندند.

۳. سقوط ساسانیان – وقتی مردم از حکومت بریده بودند

در اواخر ساسانیان، مردم از فشار مالیاتی، تبعیض دینی، و فساد دربار بیزار بودند. به‌قدری از حاکمان‌شان زده شده بودند که حتی حمله اعراب مسلمان را تحمل‌پذیرتر از ادامه حکومت یزدگرد دیدند.

📌 نتیجه؟

فتح ایران توسط اعراب، فروپاشی تمدن ایرانی، نابودی زبان پهلوی، و قرن‌ها از خودبیگانگی.

اگر مردم آگاه بودند، با اتحاد، می‌توانستند کشور را نجات دهند.

۴. حمله مغول – خیانت از درون، انتظار عدالت از دشمن

مغول‌ها با توحش به ایران حمله کردند، اما بسیاری از مردم و حکام محلی از یکدیگر نفرت داشتند و حتی به مغول‌ها کمک کردند تا از شر رقبا خلاص شوند.

📌 نتیجه؟

بزرگ‌ترین فاجعه انسانی تاریخ ایران: کشتار میلیونی، نابودی شهرها و کتابخانه‌ها، و سوختن تمدن. مردم باز هم به‌جای بیداری، قربانی جهل و تفرقه شدند.

۵. دوران صفویه – اتحاد دینی بدون آگاهی

صفویه با شعاری دینی آمدند و مردم را متحد کردند، اما بیشتر مردم آگاهی نداشتند، صرفاً پیرو تعصب بودند. دولت قدرتمند شد، ولی مردم همچنان بی‌سواد و فاقد مشارکت.

📌 نتیجه؟

دولت دینیِ متمرکز، اما مردم محروم و توسری‌خور.

مدرسه‌ها و علوم در انحصار بودند و توده‌ها کتاب نمی‌خواندند.

۶. دوران افشاریه و زندیه – امید به شمشیر قهرمان

نادرشاه و کریم‌خان زند هر دو آمدند با شمشیر کشور را نجات دهند. مردم نیز در ابتدا امیدوار شدند.

📌 نتیجه؟

با مرگ نادر، کشور فروپاشید.

با مرگ کریم‌خان، هرج‌ومرج بازگشت. چون مردم متکی به «مرد بزرگ» بودند، نه ساختار آگاهانه و مشارکت جمعی

.

📌 جمع‌بندی تاریخی:

در طول ۲۵۰۰ سال تاریخ ایران، این چرخه بارها تکرار شده:

 1. مردم از ظلم خسته می‌شوند.

 2. منتظر نجات از بالا یا بیرون می‌مانند.

 3. یا به دشمن امید می‌بندند، یا به شاهی «قوی» و «خوب».

 4. اما آگاه نمی‌شوند، کتاب نمی‌خوانند، متحد نمی‌شوند.

 5. در نتیجه، حکومت می‌رود، یکی دیگر می‌آید، ولی مردم همان رعیت باقی می‌مانند.

اگر به جزيیات متن بالا دقت کنیم٬ نتیجه ی دردناک و غم انگیزی از خواندنش دستگیرمان می شود. می بینیم که (به ادعای نویسنده) ما ایرانیان از زمان هخامنشیان تا کنون٬ دو هزار سال پیوسته مشغول بدخوانی شرایط زندگی مان٬ از چاله به چاه افتادن٬ آسیب زدن بخودمان و درس نگرفتن از اشتباهات مان بوده ایم. با این توصیف٬ چه تضمینی وجود دارد که هزار سال دیگر اوضاع مان هم چنین نباشد. چه رویدادی باید رخ بدهد تا ما { بیدار و آگاه } شویم و ببینیم که -اینگونه که این متن اشاره می کند- ۲۰۰۰ سال راه به ترکستان برده ایم؟ گفته ی آن رپر معروفِ دربند افتاده و آزاد شده که می گویند به مجاهدین سمپاتی دارد به یادم افتاد که الان وقت انقلاب نیست٬ کتاب بخوانیم و آگاه شویم.  با توجه به اینکه باقیمانده ی ایران تا ۳۰-۲۰ سال دیگر اگر زیر نکبت جمهوری اسلامی بماند بدون شک بزمین سوخته تبدیل خواهد شد ۱- اگر ما دویست سیصد سال دیگر کتاب بخوانیم آگاه خواهیم شد؟ ۲- اگر بشویم٬ وقتی ایران را از دست داده باشیم آن آگاهی به چه درد مان می خورد؟ اگر ما با چند هزار سال تاریخِ سرشار از پستی و بلندی ها و بگفته ی این نویسنده ی گرامی٬ پس از شکست های پی در پی٬ هنوز برای نجات خودمان٬ آزاد بودن و آزاد زیستن آگاهی کافی نداریم و بدنبال لشگر و موشک و شاه و خارجی ها هستیم که ما را نجات بدهند٬ آن آگاهیِ کذاییِ مطلوبِ ایشان را هرگز بدست نخواهیم آورد.

از زمان هخامنشیان تا پایان فرمانروایی افشاریه و زندیه٬ این متن روی نبود آگاهی در میان مردم ایران تکیه و تلویحا همه ی حکومت های پیشین را محکوم می کند. خوشبختانه دوران درخشان قاجاریه (جنگ ایران و روسیه) که منجر به عهدنامه های ترکمنچای و  گلستان و جدا شدن قفقاز و ترکمنستان و… (تخمین زده اند حدود یک میلیون متر مربع) از خاک ایران شد٬ و زمانی که شاهان قاجار از انگلستان حقوق ماهیانه می گرفتند و هر چه را آنها از ایران میخواستند٬ واگذار می کردند٬از تیغ قلم این نویسنده محفوظ مانده اند. هم چنین تراژدی ٬۵۷ شوم ترین رویداد تاریخی ایران پس از حملهً مغول که جمهوری اسلامی کشوری سرافراز در حال پیشرفت و توسعه را تصاحب کرد و در ۴۶ سال به انزوا و سرافکندگی ٬ فقر و فلاکت کشاند٬ مورد توجه ایشان قرار نگرفته است. فقط پس از اثبات خاک بر سر بودن دوهزار سالهً ایرانیان بدلیل ناآگاهی٬  موذیانه و خبیثانه پیشنهاد می کند که کتاب بخوانیم و آگاه شویم. مبادا برای آزاد کردن خود و کشورمان اندیشهً قیام در سر داشته باشیم یا – بدلیل سبعیت باور نکردنی حکومت مان – از این و آن یاری بطلبیم. نگاه کوتاهی به چند دوره از ادواری که در نوشته بالا گنجانده شده بیاندازیم. ما در زمان هخامنشیان بزرگ ترین و پیشرفته ترین تمدن روی کرهً زمین را داشتیم. سر فرصت٬  ۱۵ تا ۲۰ دقیقه  زمان بگذارید و از شگفتی های تمدن ایرانِ هخامنشیان از کورش بزرگ تا خشایارشاه لذت ببرید. جلوتر برویم. ایرانیانی که از حکومت ساسانیان ناراضی بودند٬ آیا از اعراب یاری خواستند که بیایند  حکومت را براندازند و بزور مسلمانشان کنند؟ این اراجیف برای پای منبر خوب است. حملات اسکندر مقدونی٬ اعراب٬ ومغول ها به ایران کوچکترین ربطی به آگاهی یا ناآگاهی مردم ایران نداشت. اصولا جنگ ها بدلیل آگاهی جمعیت یا نبودِ آن بین کشورها رخ نمی دهند. از این گذشته٬ باید پرسید مردم ایران در آن تاریخ ها نسبت بمردم کدام کشورها «ناآگاه» بودند؟  ۸۰۰ سال پس از حمله اعراب به ایران آخوندهای مسیحی در ایتالیا می خواستند گالیله را اعدام کنند چون مدعی شده بود که زمین گِرد است.

جوامع دنیا هر چه مذهبی تر باشند٬ عقب مانده ترند. با پیشرفت علم و انقلاب های صنعتی٬ وقتی مردم اروپا آخوندهای مسیحی ها را بتدریج سر جای خودشان نشاندند و از مسايل مملکت داری جداشان کردند٬  از دیگر مناطق  دنیا پیشی گرفتند. عقب ماندگی ما ایرانیان از دنیای متمدن نیز – ۸۰-۷۰٪ – بخاطر اسلام زدگی ماست. این آیین شومِ واپسگرا که ۱۴۰۰ سال سایهً ننگین سیاهش را روی کشورمان گسترده٬ ارمغانی جز جهل و خرافات٬ نکبت و عقب ماندگی برای ایرانیان نداشته است . در متنی که در باره هحامنشیان لینکش را گذاشتم میخوانیم که- بیش از۲هزار سال پیش – زنان ایرانی از چه مزایای افتخار برانگیزی برخوردار بودند و برای کارگران حقوق بازنشستگی در نظر گرفته می شد. میخوانیم که ایرانی ها هر سال کم و بیش ۲۰ جشن گوناگون برگزار می کردند. سپس نگاهی به گاه شمار نحس جمهوری اسلامی بیاندازید که با مرگ هر خاله خانباجی یا عمقلی صمدِ عربِ هزار سال پیش٬ ایرانیِ نگون بخت باید رخت عزا بپوشد ٬ گریه کند و توی سرش بزند. وقاحت را بجایی رسانده اند که می گویند خدای عرب گریه و زاری مسلمانان را دوست دارد و پاداش خواهد داد. هر باوری داشته باشید و هر طورنگاه کنید٬ اینگونه کارهای بیهوده و عزاداری ها به هدر دادن زمان و غیر انسانی اند. اسلام سم است و جمهوری اسلامی سرطان. درمان شیمیایی (کیمیوتراپی) این سرطان برای رهایی از مرگ و سپس سم زدایی (تدریجی) از بدنهً ایران میتواند راهگشای ایران برای پیوستن به گروه کشورهای متمدن باشد   

سو تفاهم نشود٬ من با کتاب خواندن و کسب آگاهی مخالف نیستم! اما با در نظر نداشتن اولویت ها٬ با عصاره ی نوشته ی بالا مخالفم . خیلی ساده بگویم٬ اگر دزدی بخانه ی شما بیاید٬ دست و پای شما را ببندد و قبالًه خانه تان را بدزدد٬ اولین کاری که باید بکنید قطعا کتاب خواندن نیست. میخواهم چند نکته ی بسیار مهم را که نویسنده ی متنِ (بنظرم زیرکانه) از قلم انداخته٬‌   با اینکه ابتدایی و تکراری هستند بازگو کنم. دوباره می گویم : بی گمان بسیاری از ایرانیانِ زمان ساسانیان از حکومت ناراضی بودند٬ ولی ناراضی بودنشان باعث نشد که از حمله ی وحشیانه ی اعراب بیابان نشین شاد و خرسند شوند و خدای عرب و اسلام را با آغوش باز بپذیرند یا بقول نویسنده متن فوق الذکر: «بقدری از حاکمان‌شان زده شده بودند که حتی حمله اعراب مسلمان را تحمل‌پذیرتر از ادامه حکومت یزدگرد دیدند».  این برداشتِ مغرضانه از تاریخ٬ چرندیات آخوندی است که قرن ها در گوشمان خوانده اند. ایرانیان که یکتاپرست و زرتشتی بودند‌٬ چند قرن با اعراب اشغالگر جنگیدند و سرانجام زورشان به شمشیر متجاوزان نرسید٬ تسلیم شدند و برای پرهیز از پرداختن جزیه به اسلام گرویدند. همیشه بخودم گفته ام که اسلامِ عرب ها هرگز در معده ی ایرانیان هضم نشد. شاید بدلیل انزجارم از این آيین اهریمنی٬ کمی زیاده روی می کنم. بهر روی٬ حقیقت این است که ایرانیان رنگ دیگری به اسلام زدند و نهایتا شلم شوربایی از آن ساختند (شیعه دوازده امامی) که بمراتب مضحک و عقب مانده تر از اسلامِ ۹۰٪  جمعیت مسلمان دنیاست. هنوز شماری از ایرانیان و بقیه شیعه ها٬‌ هرسال در ایران و انگلستان و آمریکا و استرالیا در ماه محرم بخیابان ها می ریزند و برای بزرگداشت – یا سوگواری بمناسبت – چاقوکشی بین دو گروه از اعراب در ۱۳۰۰ سال پیش٬  بخود گِل می مالند و توی سرو کله خویش می زنند و منتظرند که یک مرد عرب که هزار سال ته چاهی پنهان شده٬ یکی از همین روزها بیرون بیاید و ۹۸٪ مردم کره ی زمین را که شیعه نیستند و کافرند٬ از دم تیغ بگذراند.  

صرفنظر از دخالت های شرق وغرب و لاس زدن های جیمی کارتر با خمینی در نوفل دوشاتوی فرانسه و بقول دکتر عباس میلانی {ابر و باد و مه و خورشید و فلک} که کمر به پایین کشیدن محمد رضاشاه پهلوی بسته بودند٬  وقتی خود شاه  بدلیل ضعف بنیه ٬  بیماری سرطان و عدم تمایلش به حفظ جایگاهش به بهای ریختن خون هم میهنانش٬ ایران را ترک کرد و خمینی دجال با عزت و احترام و هواپیمای اختصاصی ایرفرانس قدم نحسش را روی خاک ایران گذاشت و برای نطق تاریخی ٬٬ آب و برق و اتوبوس را مجانی می کنیم. دلخوش باین مقدار نباشید٬ ما شما را بمقام انسانیت می رسانیم….من توی دهن دولت می زنم٬٬ یکسر به بهشت زهرا رفت٬ نیش دوم اژدهای اسلام گلوی ملت ایران را نشانه گرفت و یکی از بزرگترین تراژدی های فرهنگی و محیط زیستی ۳ هزار سال تاریخ ایران رقم خورد. تا جاییکه حتی امروز با وجود اینترنت٬ هوش مصنوعی و عصر ماهواره ها٬ ایستگاه بین المللی فضایی و فضاپیمای جیمز وب (رازگشای کهکشان ها٬  ما هنوز با ورژن فکاهی- کمونیستی- ماتریالیستی قرن بیست و یکم تجاوزها٬ جنایات و چپاولِ جنون آسای اسلام دست و پنجه گرم می کنیم.

 باورمندم که حملهً ۴۶ ساله جمهوری اسلامی و سلطه اش بر جان و مال و روان ایرانیان دست کم از یک جهت٬ دردناک و ننگبار تر از حملهً اسکندر و مغول و افغان است. وقتی اسکندر و چنگیزمغول بایران حمله کردند٬ ایرانیان بافاصله دریافتند که مورد تجاوز قرار گرفته اند ولی پس از حملهً جمهوری اسلامی  ۳۹ سال طول کشید تا متوجه شوند و فریادبزنند ٬٬ دشمن ما همین جاست – دروغ میگن آمریکاست٬٬ . دشمن امروزی ما  در غارت ثروت٬ سوختن و سوزاندن= تحریف و نابودسازی کتاب و فرهنگ ما با اعرابِ ۱۴۰۰ سال پیش تاخت میزند و در ویران سازی طبیعت و محیط زیست٬ تخریب و حتی سرقت آثار باستانی مان حتی الامکان از آنها پیش پیشی می گیرد. اصل ولایت فقیه٬ بزرگترین ننگ تاریخی ایران٬  سرطان مهلکی است که طی قرن ها (باورهای خرافی مذهبی) درون خود ما بوجود آمد و کمین کرده بود٬ با سقوط نظام پادشاهی٬ عود کرد و نزدیک به نیم قرن است که چهره ی منحوس و مرگبار خود را بنمایش گذاشته است. این سرطان٬ با سرمایه ی خود ما از دنیای علم و صنعت چین و سیستم های امنیتی روسیه بهره و آموزش می گیرد. مخالفان خود را در خیابان ها شناسایی و به سرو سینه و چشمان جوانان ایران با گلوله های جنگی و ساچمه ی شات گان شلیک می کند. هفتاد درصد مردم ایران را بزیر خط فقر کشانده تا جاییکه کودکان و پیران در سطل های زباله دنبال آت آشغال و غذا می گردند و حکومت اسلامی تا پیش از ۷ اکتبر ۲۰۲۳  افزون بر موشک و تجهیزات نظامی٬ سالی ۳۰ میلیون دلار برای تروریست های حماس و ۱۵۰ میلیون دلار برای حزب الله می قرستاد. دیروز شنیدم که پس از فاجعه ی ۷ اکتبر٬٬‌حماس از قاآنی (آقای دقت کنید) فرمانده بعد از اینِ سپاه قدس درخواست کرده بود ۵۰۰ میلیون دلار برای جنگیدن با رژیم صهیونیستی بفرستد (که نتوانستند و فقط ۳۰ میلیون فرستادند)!  جمهوری اسلامی دست کم ۳۰ میلیارد دلار در سوریه برای کشتن سوریه ای های مخالف بشار اسد هزینه کرد تا اسد بماند٬ صدها هزار شهروند سوریه را بکشد و ۱۲ تا ۱۵ میلیون تن را آواره کند.  همه میدانیم قاسم سلیمانی با افتخار گفته بود (با دزدیدن از سفره ی ایرانیان) شش ارتش در منطقه تاسیس و تجهیز کرده بود تا آمریکا مجبور شود برای حمله به ایران٬ مانند زمان بوق٬ از این ۶ ارتش عبور کند. اکنون بخش های دیگری از خیانت ها و جنایات جمهوری اسلامی بازنگری کنیم.

https://bit.ly/4ePwzvJاز تارنمای تابناک در باره ی جنگ ایران و عراق:

بر اساس برآورد‌های برخی کارشناسان ایرانی، ۴۴۰ میلیارد دلار خسارات مستقیم جنگ تحمیلی بوده که اکنون به ۱.۱ تریلیون دلار یا ۱۱۰۰ میلیارد دلار می‌رسد. این‌ها به جز غرامتی است که برخی جانبازان ایران به واسطه لطمه انسانی به کشور، انتظار دریافتش را دارند. حتی اگر قرار باشد صرفاً رقم ۹۷ میلیارد دلاری گزارش هیات کارشناسی سازمان ملل پرداخت شود، اکنون باید بالغ بر ۲۴۲ میلیارد دلار به ایران خسارت پرداخت شود.

جمهوری اسلامی از دریافت این غرامت صرف نظر کرد. دلیلش فراتر از دایره ی ادراک من است. فقط میتوانم حدس بزنم که از دشمنی با مردم ایران و ایران ستیزی ذاتی اش ناشی می شود (شاید هم بدلیل عراقی بودن برادران لاریجانی! 🙂

http://bit.ly/4lUsUik از تارنمای ویکی پیدیا در باره ی تلاش برای دستیابی به سلاح هسته ای:

برنامه هسته‌ای ایران یکی از ناکارآمدترین طرح‌های راهبردی از نظر اقتصادی در تاریخ معاصر به‌شمار می‌آید، به‌ویژه پس از حمله اسرائیل که بخش بزرگی از سرمایه‌گذاری‌های گذشته را از بین برد.‏ با آن‌که هزینه‌های زیرساختی و عملیاتی از ۵۰۰ میلیارد دلار فراتر رفته است، بار واقعی در زیان بالقوهٔ اقتصادی ۲ تا ۳ تریلیون دلاری و انزوای خارجی     ‎نهفته است.٬ در حالی‌که سهم آن از تولید برق کمتر از۱٬۵٪ است. ایران به دلیل مذهب شیعه و ایدئولوژی رهبرانش همچنان در این برنامه بسیار ناکارآمد سرمایه‌گذاری سنگینی انجام داد

بگمانم متنی که ذکر کردم٬ پس از حمله ی اسرايیل به جمهوری اسامی (جنگ ۱۲ روزه) نوشته شده است. نویسنده اش در نتیجه گیری نهایی و دعوت ایرانیان به آگاه شدن٬ ضمن استفاده از کلمات لشگر و موشک٬ برای خالی نبودن عریضه لگدی هم به پهلوی (شاه) می اندازد. شمار نسبتا اندکی از ایرانیان-که خوشبختانه در اقلیت هستند- پس از ۴۶ سال تحمل زندانی کردن و کشتار مردم بیگناه ایران٬ فساد٬ چپاول٬ خشک و ویران کردن ایران٬ با حمله ی هوشمندانه و هدفمند اسرايیل و کشته شدن بسیاری از قاچاقچیان٬ تبهکاران و قاتلان فرزندان ایران (از جمله غلامعلی رشید و امیرعلی حاجی زاده) و انفجار پایگاه های سرکوب  از قبیل اطلاعات سپاه٬ قرارگاه ثارالله- قرارگاه خاتم الانبیا… یادشان افتاد که وطن و هموطن دارند. وقتی سهم ایران از دریای خزر از ۵۰ درصد به ۱۱٪ رسید٬ وقتی جمهوری اسلامی با چین قرارداد ۲۵ ساله ای (بخواسته ی چین) مخفیانه بست٬ وقتی قایق های تجاری- ماهیگیری چین ته خلیج فارس را با تورهای صنعتی از ماهی تهی می کردند٬ وقتی در آبان ۹۸ در یکهفته الی ۱۰ روز بیش از ۴ هزار ایرانی* ↓ بیگناه را در خیابانها با گلوله های جنگی کشت (بگفته ی رویترز ۱۵۰۰ تن) ٬ صد ها تن را کور کرد٬ دگمه ی وطن و هم وطن دوستی شان خاموش بود و خفه خونِ مرگ گرفته بودند. کسی که امروز از هلاکت اراذل و اوباش جمهوری اسلامی٬ قاتلان مردم ایران آزرده خاطر می شود و بجای جمهوری اسلامی که ۴۶ سال شعار نابودی اسراییل را داده٬ تنها بشعار دادن بسنده نکرده٬ بلکه با دزدیدن از سفره ی ایرانیان٬ چندین ارتش را هم برای این هدفِ شوم تجهیز و مسلح کرده٬ اسراییل را محکوم می کند٬ اگر دشمن مردم ایران نیست٬ چیست؟ خودم پاسخ خواهم داد. او یا ابله است یا پشت جمهوری اسلامی ایستاده٬ نان در خون مرد و زن ایرانی میزند. تصور کنید در یک قیام همگانی٬ مردم ایران برای دسترسی و از بین بردن این جانیان و تبهکاران٬ بر فرض امکان پذیر بودن٬ باید چند تن قربانی می دادند؟

* آبان ۹۸

ویکی پیدیا

    https://bit.ly/40cDPf4 متن کامل

در ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۹ سازمان عفو بین‌الملل جزئیات مرگ ۳۰۴ نفر از معترضان آبان ۱۳۹۸ در ایران را منتشر کرد.^[۶] بر اساس این گزارش آن‌ها در فاصله ۲۴ تا ۲۸ آبان توسط نیروهای امنیتی کشته شدند.^[۷] خبرگزاری رویترز در روز در ۲۳ دسامبر ۲۰۱۹ تعداد کشته‌شدگان را بر اساس دریافت آمار از سه مقام وزارت کشور ایران که خواسته‌اند نامشان فاش نشود، حدود ۱٬۵۰۰ تن در ۱۹۰ شهر اعلام کرد که تا کنون اسامی ۵۴۷ تن از آن‌ها مشخص شده است.^[۸][۹] از سویی برخی پژوهش‌ها نشان می‌دهد بیش از ۷۵۰۰ مرگ بدون دلیل در پاییز سال ۱۳۹۸ و ۶۳۰۰ مرگ بدون دلیل در آبان ۱۳۹۸ ثبت شده است که علت این مرگ‌ومیر کرونا، آنفولانزای فصلی، تصادفات جاده‌ایی و حوادث طبیعی  نبوده است

رادیو فردا:

https://bit.ly/4lsIC4I متن کامل

 با مقایسه آمار ثبت احوال در فصل پاییز ۹۸ با آمار میانیگین پاییز سال‌های قبل درمی‌یابیم که در این فصل بیش از ۷ هزار و ۵۰۰ فوت اضافه ثبت شده است که بیشترین آمار فوت اضافه مربوط به آبان ۹۸ است.

بر اساس این آمار در ماه آبان ۹۸، تعداد فوت ثبت شده ۳۸ هزار و ۵۱۷ نفر بوده است. این آمار در ماه قبل از آن یعنی مهرماه ۳۴۳۱۶ نفر بوده است و در ماه بعدی یعنی آذر ماه سال ۹۸، ۳۳۶۱۵ نفر . آمار نشان می‌دهد که در ماه آبان، آمار مرگ و میر ثبت شده ۴۲۰۱ نفر بیشتر از ماه مهر و ۴۹۰۲ نفر بیشتر از ماه آذر بوده است.

علاوه بر این، مقایسه آمار با ماه‌های بعد نشان می‌دهد که میزان مرگ و میر در این ماه با آمار بالای فوت در ماه‌های اوج ابتلای به کرونا در تابستان و پاییز ۹۹ برابری می‌کند و همچنین میزان فوت در آبان ۹۸، شش هزار نفر بیشتر از تعداد فوت ثبت‌شده در ماه آبان سال ۹۷ بوده است

کشور بزرگ ما هیچگاه دشمنی به پلیدی و دون مایگی جمهوری اسلامی نداشته است. یک مشت گدا صفت وطنفروشِ آدمخوارند که ۸۰ میلیون ایرانی را بگروگان گرفته اند.  بهمین خاطر٬ من هم مانند میلیون ها ایرانی درون و بیرونِ ایران٬ از حمله ی اسرايیل نه تنها دره ای ناراحت نشدم٬ با علم بر اینکه اسرايیل دلش برای من و شما نمیسوزد و این حمله در راستای حفظ امنیت خودش بود٬ همواره سپاسگزار اسرايیل خواهم بود که بسیاری از دشمنان ما را بدرک فرستاد و راهکار را برای نیل بهدف مان (آزادی) هموار یا دست کم آسانتر کرد. افزون بر آن٬ معتقدم که کار اسراییل هنوز بپایان نرسیده است. وقتی جمهوری اسلامی با صرف میلییاردها دلار برای حزب الله و حماس تونل های مجهز به تهویه هوا و سرویس های بهداشتی می ساخت و وقتی رهبر خیانتکارِ بزدلش بدست و پیشانی تروریست های ۷ اکتبر بوسه زد٬ مرتکب اشتباه برزگی شد٬ چندان که گویا به  هشتم اکتبر نیاندیشیده بود. این زمین گرد است.  حتما شنیده اید که اسرايیل (یهودی جماعت) هرگز قاتلان شهروندانش را فراموش نخواهد کرد که بگذارد آب خوش از گلویشان پایین برود.  ما و اسراییلی ها پیشینه ی دوستی چندهزار ساله داریم. اسراییل دشمن ما نیست. از آگاهی می گفتیم: سخنان بسیاری از هم میهنانم از درون ایران و سطح آگاهی شان از رویدادها تحسین برانگیز است: خیلی بالا و والاتر از آگاهی اجتماعی ۵۰٪ مردم آمریکا که در کشوری آباد و آزاد زندگی می کنند. ما امروز برای تلاش در راه آزادی خود و میهن مان به آگاهی لازم دست یافته ایم. شعارهای طلایی مردم در سال ۹۶: اصلاح طلب٬ اصولگرا – دیگه تمومه ماجرا  یا شعار {رو به میهن- پشت به دشمن} در واکنش بسخنان یک امام جمعه و… حتی شعارهای دشنام آلود و دلنشین ۱۴۰۱ قصه ی غصه های  مردم ستمدیده  را می گویند و بیداری  را نوید می دهند. حتی با وجود ۴۶ سال سمپاشی٬ کینه کاشتن و دروغ بافی جمهوری اسلامی٬ بنظر می آید که اکثر مردم ایران اسراییل را دشمن خود نمی شمارند. از هر ده نفری که به شبکه های خبری خارج کشور زنگ می زنند یا پیام صوتی میفرستند٬ ۸-۹ تن با اینکه از زیر آتش قرار گرفتن ایران غمگین٬ بیمناک و شرم زده هسنتد٬ از کشته شدن فرماندهان و کارگزاران سپاه و پرسنل امنیتی ابراز شادمانی می کنند. اصلا ما در ایران چرا باید جاهایی با نام ثارالله و خاتم الانبیا داشته باشیم؟ بقول دکتر سکویی این پدر سگ ها (که اصلا شبیه ما نیستند) از کجا آمدند؟ چرا روی در و دیوار بانک ها و اداره های دولتی ….و بالای سر خامنه ای نوشته های عربی دیده می شود؟ مگر نه اینکه ما ایرانی هستیم و بفارسی سخن میگوییم و می نویسیم؟ اگر من بنویسم ایران نزدیک به نیم قرن بدست یک مشت اراذل و اوباشِ دزدِ بی لیاقتِ تازی تبار و تازی پرست اشغال شده اغراق بحساب می آید؟

دریاچهً ارومیه را اسراییل خشک نکرد. اسراییل زاینده رود و رود کارون را خشک نکرد و به لجن نکشاند. اسرايیل تالاب های هورالعظیم و هامون و جمعا نیمی از تالاب های ایران را خشک نکرد. اسرايیل به جنگل های هیرکانی  ایران آسیب نزد و کمر بنابودی شان نبست. اسرايیل آبهای زیرزمینی ایران را (با سو مدیریت و حفر چاههای عمیق بی رویه) از بین نبرد. در پی خشک شدن آبهای زیرزمینی٬ اسرايیل باعث فرونشست بیش از ۳۰۰ دشت (از مجموع ۶۰۹) در ایران نشد. سیستم آب و برق ایران را اسرايیل مستهلک و ناکارآمد نکرد. اسرايیل باعث آمیخته شدن اب و نمک با چاه های نفتی ایران نشد. اسراییل پسران و دختران نازنین ما را در خیابان ها ی ایران نکشت٬ آنها را از بالای ساختمان ها بپایین پرتاب نکرد٬ به چشمانشان شلیک نکرد. در زندان ها خودکشی شان نکرد!  زنان و مردان ما را به فحشا و اعتیاد نکشاند. دختران ایران را برای تن فروشی به دوبی و استانبول نفرستاد. پول و پاسپورت مارا جزو بی اعتبارترین های دنیا نکرد. بانک هامان را ورشکسته نکرد و……

 حال ایران مان خوب نیست. از این سَموم که بر طَرْف بوستان بگذشت/عجب که بوی گلی هست و رنگ نسترنی     وضع مسکن٬ اجاره نشینی٬ آب و هوا٬ دارو و بهداشت شهروندان٬ شرایط زندگی بازنشستگان٬ کارمندان و کارگران اسفبار است. منهای ۵-۴٪ که سر سفره ی انقلاب نشسته اند٬ مافیاهای نفت و آب٬ بانکداری و خودروسازی٬ اینترنت و فیلترشکن٬ دست اندرکارانِ ساخت و ساز فاجعه بارسدها و برجهای غیر اصولی…کاسبان تحریم که از قبل فلاکت مردم میلیاردر شده اند٬  مردم عادی آسایش و آرامش ندارند٬ در واقع زندگی نمی کنند٬ فقط زنده مانده اند.۸۰ تا ۹۰٪ مردم از جمهوری اسلامی بریده اند و خواهان نابودی اش هستند. خوشبختانه نیمی از این راه دشوار را خود جمهوری اسلامی با موفقیت پیموده است. انصافا از هیچگونه اقدامی برای تخریب خودش (فروپاشی) و تواماٌ گند زدن به ایران فروگذار نبوده است. کفتارهای حکومتی آماده هستند سر بزنگاه گلوهای همدیگر را بدرند. میماند نصف دیگرِ راه. بخش کلیدی ومهمی از این نصف باقیمانده راه را هم فرزندان موسی آسفالت کرده اند که به حول و قوه الهی – تا نابودی تک تک جنایتکاران و دزدان رژیم – امیدوارم به این کار درخشانِ تاریخی شان ادامه بدهند. فقط کافی است ۳٪ از جمعیت ناراضی و جان به لب رسیده ی ایران روزی بگویند دیگر بس است. ما باید کشورمان را از این قوم اشغالگر پس بگیریم. من باورمندم آنروز فرا خواهد رسید. دوست دارم اینگونه بفردا فکر کنم.

دشمنان ما اسرايیل و آمریکا نیستند. دشمنان ما همان کسانی هستند که دیروز جلومان را گرفنتد که برای گرامیداشت کورش بزرگ به پاسارگاد نرسیم و امروز به مداح هفت تیرکش می گویند {اگر خسته نمی شوی سرود ایران را بخوان}  و بهترین تلاشت را بکن که به آن هم گند بزنی. او هم می خواند و با تبدیلش به نوحه به گندش می کشد. هما ن سرودی که سراینده اش را از ایران راندند.  همان مرد نازنینی که سرود: ای ایران ایران- دور از دامان پاکت دست دگران٬ بدگهران. چه می دانست که بَدان و بدگهران سرودهً او را خواهند دزدید تا با احساس خطر از سوی بزرگترین دشمنانشان- مردم ایران- بدروغ خود را دوستدار ایران جلوه بدهند؟ دشمنان ما چنان حقیر و درمانده شده اند که ۴۶ سال از پادشاهان ایران بد گفتند و هخامنشیان و تخت جمشید را طاغوتی نامیدند و امروز در کمال وقاحت تصاویر شاهان ساسانی با تاج پادشاهی را در خیابان های تهران نصب کرده اند! ما آنقدر آگاه شده ایم که مادر زنده نام پژمان قلی پورگفت: خودتونم میدونید که با آبان نابود شدید.

زمان٬ زمان آزادی ایران است.

پ.ن: کیبرد لپتاپ من برای فونت فارسی٬ کاما ندارد یا من پیدایش نکرده ام. پوزش مرا بپذیرید.

روز ۲۹ آوریل ۱۹۷۱ وارد فرودگاه بوستون-ماساچوست شدم؛ درست یادم نیست چرا و چطور تاکسی گرفتم ولی مسلم است برای رفتن بفرودگاه یا ترمینال دیگری بوده. راننده تاکسی- گس وات- ایرانی از آب در آمد! چون خودش هنوز درست انگلیسی بلد نبود باور نمی کرد من قبلا در آمریکا نبوده ام. ناسلامتی از سوم چهارم دبستان در بهترین مدارس تهران انگلیسی خوانده بودیم وهمیشه ممتازترین شاگرد کلاس هایم بودم. اگر ۱۹ می گرفتم اعتراض می کردم. پرواز بعدی ام از بوستون به شیکاگو بود. دوست دبیرستانی ام مهدی که سه سال آخر مدرسه ام را با حضور پرشکوه روزانه اش گذرانده بودم؛ قرار بود دنبالم بیاید. مهدی دو برادر بزرگتر داشت و حدود ده ماه پیش از من بآمریکا آمده بود. در سایه و با نظارت برادرانش زندگی می کرد. من برادر ندارم (کاش من هم یک داداش بامعرفت مثل خودم داشتم! هاهاها) و مهدی در ایران مثل برادرم شده بود. یکروز در میان بخانه ما می آمد تا با هم به سینما یا از ۱۷ سالگی ببعد که ماشین پدرم را می دزدیدم دنبال الوات بازی برویم. چند بار تمام دارایی اش را که سه تومان (یعنی ۳۰ ریال) بود بتاکسی داده بود و چون حتما باید بسینما می رفتیم اینجور مواقع سه تومان پول بلیط سینمایش بگردن من می افتاد. وقتی می آمد در نمیزد؛ با مداد یا پیچ گوشتی لولای در خانه مان را که چفت و بست درست حسابی نداشت پایین میزد و وارد می شد. پدرم او را بنام خانوادگی اش میخواند. بمن میگفت شهاب کلید خانه مان را از اخوین بگیر؛ دیروز لخت از حمام بیرون آمدم و یکهو اخوین در را باز کرد و وارد هال شد. یا بمن می گفت وقتی با اخوین زن به خانه می آورید؛ روی تخت من نبریدش! البته ما هرگز چنین عمل شنیعی روی تخت ایشان انجام نداده بودیم. پدرٍ کول من عشق بود

مهدی بگمان اینکه من مستقیما از ایران یا اروپا میآیم بفرودگاه بین المللی رفته بود و من در قسمت پروازهای داخلی سرگردان و سراسیمه مانده بودم. بعد از چند ساعت بخانه اش زنگ زدم و فهمیدم مرا که پیدا نکرده؛ با ماشینی که قرض کرده بود؛ بشهر خودشان برگشته. گفت چاره ای نیست؛ تاکسی بگیر و بیا. به دیکلب-ایلی نوی Dekalb-Illinois که رسیدم مهدی به پیشواز تاکسی آمد! لابد شهر بسیارکوچکی بود. راننده گفت ۴۰ دلار من ۱۴ شنیدم؛ مهدی لبخند ملیحی زد و پول تاکسی را داد. یک هفته در دیکلب ماندم و عازم شهری در ۲۰-۳۰ مایلی جنوب دالاس بنام سیدار-هیلز شدم که سه ماه انگلیسی اجباری بخوانم. زمان طاغوتِ خدابیامرز که ما در دنیا آبرو و حیثیت و در ایران سفارت آمریکا داشتیم و نه شرقی نه غربی جمهوری مستعمره ی چینی-روسی اسلامی نشده بودیم؛ وقتی با  فرم پذیرشم برای گرفتن ویزا بسفارت رفتم گفتند هزار دلار برای کالج و ۲۰۰ دلار برای کلاس زبان ای-اس-ال E.S.L بفرست؛ رسیدش را بیار و ویزایت را بگیر؛ چون بعضی از ایرانیان عزیز با ویزای تحصیلی به اینجا می آمدند و بمدرسه نمی رفتند. پدرم که توان پرداخت هزینه تحصیل خارج مرا نداشت؛ وقتی بهش گفتم میخواهم بآمریکا بروم گفت مبارک است؛ میدانی که من پول تامینت را ندارم. گفتم بله می دانم؛ هم کار می کنم (که لزوما قانونی نبود) هم درس می خوانم. بیادم می آید پدرم آن ۱۲۰۰ دلار را قرض گرفت و فرستادیم. در کلاس ای-اس-ال بعد از یکماه و نیمِ ترم اول معلم کلاس بمن گفت میتوانی به کالج بروی؛ اینجا چیزی برای یادگرفتنت نمانده؛ وقتت را تلف نکن. به کالج رفتم. کالج ناوارو در شهر ۳ هزار نفری کورسیکانا. شهری آرام و بقول آمریکایی ها خشک که مشروب فروشی نداشت. تنها یک کالج؛ یک سالن بولینگ؛ هفشده تا رستوران و تا دلت بخواهد کلیسا سر و ته شهر را تشکیل میداد

یادم رفت بنویسم وقتی از ایران بیرون می آمدم مادرم در فرانسه بود؛ دوره ای مربوط به شغلش در گمرگ را می گذراند. عاشق شاه (و بعدها از حکومت اسلامی متنفر) بود. وقتی بآمریکا می آمد؛ چون من منتقد شاه بودم؛ بارها دعوایمان شده بود. بعد از خودکشی ایران و پیروزی عن قلاب شکوهمند خودش را بازنشسته کرد. در سنین بالاتر متاسفانه بمکه هم رفته بود ولی طی دوران کارمندی اش در کوچه و خیابان بلوزدامن شیک می پوشید و اهل روسری اجباری بسر گذاشتن و بله گفتن بریشوهای بیسواد ج اسلامی نبود. سر راهم یکهفته ده روزی را هم در پاریس پیش او گذراندم. با آمدن من بآمریکا بدلیل سنم مخالف بود (حق هم داشت) ولی چون با ما زندگی نکرده بود؛ حرف و نظرش برو بیا نداشت. با این وجود قرار نانوشته بر این گذاشته شد که پدر و مادر هر یک ماهی ۱۰۰ دلار برایم بفرستند. ماهیانه های پدرم اکثرا نامرتب بود و پس از چندی بالکل قطع شد.* از همان ترم اول دوم کالج در رستوران؛ کارخانه بارکشی یا هر جا می شد کار دست و پا می کردم و با اشاره شصت (بیلاخی) و سواری گرفتن از ماشین هایی که رد می شدند؛ سر کار می رفتم

 پیرزن ۶۰-۷۰ ساله سرپرست خوابگاه دانشگاه نمیدام چه شد که بمن- و نه هیچکس دیگر!- نظر لطف داشت و گهگاه مرا بآپارتمانش راه می داد و برایم تخم مرغ و بیکن درست میکرد. یادش بخیر. چند ماه بعد از شروع کالج نامه ای از پدرم رسید که چون دو سال آخر در ایران ماشین زیر پایت بود؛ نمیخواهم به ت بد بگذرد؛ ۴۰۰ دلار میفرستم؛ زیاد نیست میدانم ولی برای خودت ماشینی فراهم کن. در همان خوابگاه یک دانشجوی هیپی ماشین خوشگل شورلت ایمپالای ۶۴ سیاه رنگ با داخل چرم را ۴۰۰ یا ۴۵۰ بفروش گذاشت و من خریدمش. دیگر شمر هم جلو دارم نبود. ویکند بود و میخواستم دوشنبه اول وقت بگاراژ ببرمش تا آب و روغنش را چک کنند ولی ندای آبجو در Ennis انیس شهری در ۱۶ مایلی کورسیکانا مجال نداد. ماشین را توی بزرگراه انداختم. بلانسبتِ الاغ؛ در نهایت بیشعوری بدون چک کردن روغنش. موتور ماشین سوخت و بدنه اش را چون گفتم که خوشگل بود؛ ۱۲۵ یا ۱۵۰ دلار فروختم و خجالت کشیدم بپدرم بگویم چه غلطی کرده ام

سه سیمستر در کالج ماندم و معدل کلّم ۳.۸ از ۴ بود. کلاس های انگلیسی و کلکولس و اسپیچ speech گل کاشتم و سرشناس شدم. معلم کلکولس مان با ناز و اطوار چنان معادلات را می نوشت و با آرتیست بازی درس میداد گویی سفیه فضایی هوا می فرستد. وقتی چیزی از کلاس می پرسید و آمریکایی ها و بقیه مثل بز نگاهش می کردند و من هم برای اینکه منفور کلاس نشوم بعد از چند جلسه دیگر دستم را بالا نمی بردم؛ می دانست من جوابش را میدانم. کمی صبر می کرد و آخرسر اسم مرا صدا میزد که تو بگو. در کلاس انگلیسی مان چندبار نوشته های شاگردان آمریکایی را تصحیح کردم چون گرامر را از آنها بهتر می دانستم. از کلاس اسپیچ هم دیگر برایتان نگویم.  سیمستر آخر کالج؛ دیگر شاید چون درسها برایم آسان بود یا سربه هوایی ابلهانه فریبم میداد یا هر دو؛ به علافی؛ علف کشیدن و دختربازی افتاده بودم. سر امتحان نهایی کتبی اسپیچ که بزور رسیدم؛ رسما گیج و های (نعشه یا نشئه بالاخره نفهمیدم) بودم و بقول آمریکایی ها تست را flunk کردم یعنی نمره زیر ۶۰ گرفتم و رد شدم ولی معلم نمره نهایی ام را A داد چون  پیش تر بخاطر یک سخنرانی نهایی شایسته ۱۰ دقیقه ای ام سر کلاس که همه را میخکوب کرده بود٬ موفقیتم از نگاه استاد تضمین شده بود. بعد از اسپیچ من و ۱۰-۱۵ ثانیه سکوتِ کلاس؛ استادمان رفت جلوی تخته و گفت ۴ ماه است بشما ها می گویم چطور بایستید چطور به مخاطبین تان نگاه و توجه شان را جلب کنید؛ سخنرانی را چطور شروع کنید و چطور بپایان برسانید. این شاگرد در ۷-۸ دقیقه همه اش را بنمایش گذاشت. او میخواست جلوی جماعت ایستادن و حرف زدنِ درست بما یاد بدهد و من نشان دادم که یاد گرفتم. دم آن استاد هم گرم که معرفتش را نشان داد.

چون در دبیرستان (خوارزمی) به مکانیزمِ حرکت؛ شتاب و سقوط اجسام علاقه داشتم میخواستم مهندسی فضایی Aerospace(ایرو سپیس) بخوانم. اینجا فهمیدم که پیش از مهندسی ایروسپیس باید مدرک مهندسی مکانیک گرفت. از کورسیکانا عازم هیوستن شدم یو آو اچ. U of H فرمودند باید امتحان تافل بدهی و نمره بالای ۴۵۰ بگیری. گفتم تافل دو ماه دیگر است و دانشگاه یکماه دیگر شروع می شود. شما اجازه بدهید ثبت نام کنم اگر نمره نیاوردم اخراجم کنید. گفتند نه؛ مرغ یک پا دارد؛ همین که گفتیم. بدانشگاه دیگری برو. برو دانشگاه لامار در بومانت که تافل نمی خواهد. از حرصم برای تافل ثبت نام کردم ولی به بومانت رفتم و کاش پایم سر راه چلاق شده بود. از بومانت هنوز که هنوز است متنفرم. سیر نزولی زندگی من در آمریکا آنجا آغاز شد و با سفر تابستانی به ویرجینیا برای کتابفروشی در به در و ملاقات جویس به اوج رذالت و درماندگی رسید. شبیه جمهوری اسلامی. سراسر باخت؛ پلیدی و نکبت. دوماه بعد امتحان تافل دادم و ۵۷۹ گرفتم**؛ نتیجه را برای آن پدرسگ که نگذاشته بود در هیوستن نامنویسی کنم؛ فرستادم. رشته مکانیک دانشگاه لامار ثبت نام کردم. استاد مکانیک-۱ مان در یکی دوماه مرا از هر چه مکانیک و فرمول و مهندسی بود بیزار کرد. امتحان میداد جواب ها با ۴ یا ۵ گزینه ی multiple choiceمالتیپل چویس که A یا B؛ C یا D را انتخاب کنید. مسئله را حل میکردیم اگر راهمان درست بود و جواب درست مثلا B-۱.۲ بود و ما C-۱.۳ را میزدیم؛ نمره آن سئوال را صفر میداد. خب خاکبر سر نفهم؛ باید ببینی اگر شاگرد راه را درست رفته بهش کمی امتیاز بدهی. وقتی ازش چیزی می پرسیدیم می گفت من که معلم نیستم؛ مهندسم. گور بابای هندسه ای که تو را مهندس کرده؛ پس اگر معلم نیستی سر کلاس من چه غلطی میکنی؟ از مکانیک فرار کردم و چون در کلاس فورترن Fortranکامپیوتر ماهر شدم و جزو معدود کسانی بودم که درس معلم را که دم تخته بآرامی وزوز میکرد؛ می فهمیدم؛ سراغ کامپیوتر ساینس (نرم افزار) رفتم. یکی دو سال بعد که بویرجینیا رفتم؛ ترک تحصیل کردم و در بیغوله های ویرجینیا لولیدم و سرانجام از فرط درماندگی کم مانده بود به نیروی دریایی آمریکا بپیوندم. امتحان کتبی ام را با رده بالا قبول شدم و قرار بود بعد از شش ماه؟ بوت کمپ Boot Camp چون کمی کالج رفته بودم؛ از سرباز صفر نه؛ کمی بالاتر شروع کنم و افزون بر حقوق ماهیانه؛ خرج ادامه تحصیل و مرمت دندان هایم…همه چیز را بپردازند. پیش از امتحان بدنی که آنرا هم حتما قبول می شدم؛ مادرم مثل شیر خودش را به ویرجینیا رساند؛ آمد پیدایم کرد و نجاتم داد. گوشم را گرفت و بدانشگاه خراب شده در بومانت برگرداند.

نوشتم پیدایم کرد چون من واقعا گم شده بودم. پدرم بتگزاس نامه می فرستاد و فکر میکرد چون درگیر پول برای گذران زندگی هستم؛ جوابش را نمی دهم. درست است در گیر بودم ولی نه در تگزاس. در همان حول و حوش که من در ویرجینیا مشغول بدبخت کردن خود بودم؛ خواهرم با همسرش برای ماه عسل به آمریکا آمده بود. از اول و موقع برگشتن به ایران در به در دنبال من گشته بودند که اتوموبیل بیوکی را که خریده بودند بمن بدهند و از من اثر و نشانی نبود. وقتی تصمیم گرفتم یعنی متوجه شدم که بهیچوجه نمی توانم بدانشگاه برگردم؛ بمادرم نامه نوشتم که دیگر برای من پول (تحصیل) نفرست چون خاکبرسرم ریخته ام و در ویرجینیا راننده تاکسی شده ام. مادرم سالها بعد دو سه بار بمن گفت من کسی را بصداقت تو ندیده ام؛ یعنی چه پول نفرست؟! ولی از حق نگذریم؛ نامردی نکرد؛ حرفم را به گوش دل گرفت و نفرستاد. لول. وقتی به بومانت برگردانده شدم امید پدرم برای یکبار دیگر دیدنٍ تنها پسرش در دلش دوباره جان گرفت. اما گویا حالش دیگر خیلی بد شده بود. پدر من حدود سال ۱۹۵۳ یکی از اولین جراحی های قلب باز دنیا را در پاریس با موفقیت پشت سر گذاشته بود. عملی با ۱۷ درصد شانس نجات و ۸۳ درصد خطر مرگ. دکترها در ایران جوابش کرده بودند؛ مادرم با تلقین مادربزرگ عفریته ام حاضر بفروش خانه شان  (که پدرم بنامش خریده بود) نشده بود؛ پدربرزگ متولم از خوی آمده به پسرش قرض داده بود! نیمه جان از ایران رفت؛ عمل بسیار خطرناکی را گذراند و دوسه کیلو چاقتر؛ زنده بایران برگشت. وقتی ورقه عمل را خیلی زود بدون فکر کردن امضا کرده بود؛ فکر کرده بودند نخوانده و نفهمیده امضا کرده است. بعد از آن عمل دوبار دیگر برای معالجه و مداوا بفرانسه رفت ولی تن به تیغ جراحی نداد. وقتی می پرسیدم چرا؛ میگفت دیگر شهامت ۳۰ سالگی ام را نداشتم؛ دغدغه شماها نمی گذاشت که خطر ۵۰ درصدی عمل مجدد را براحتی بپذیرم.  گویا در تین ایجری دچار دو بیماری شده بود که داروهای متضادشان به قلبش صدمه زده بود. از خودش نگهداری هم نمی کرد. درد می کشید تحمل میکرد و لب به گله باز نمی کرد. بارها جلوی چشمان نگران من و خواهرم از درد قلبش بیهوش شده بود. آنوقت ها می گفتیم قلبش گرفته! امروز میدانیم که سکته قلبی می کرده. مشروب و سیگارش را هم قطع نمی کرد. چون خوشگل و خوش تیپ بود؛ دمش گرم خانم بازی هایش هم بقول آمریکایی ها همیشه full throttle فول تراتل برقرار بود. البته عرق خور نبود؛ هرگز به تنهایی نمی نوشید. اهل شعر و ادب؛ مهمان نواز؛ سخنور و ادیب بود. پرونده من را در اداره مهاجرت گم کردند و کار را از نو بجریان انداختیم؛ پدرم اواخر برایم نوشته بود هر وقت کارت سبز تو میخواهد درست شود؛ خدای بومانت سنگی می اندازد و من فکر می کنم دیگر موفق به دیدن تو نشوم. و همان شد که نوشته بود. یکسال بعد از نزول وبای اسلام و خمینی دجال؛ پدرم در سن ۵۶ سالگی چشم از دنیا فرو بست. چندین ماه بمن نگفتند تا دیوانه نشوم. سیمستر آخر دانشگاه را می گذراندم. این را که چرا اینقدر و بعضا تکراری (برای خواننده های قدیمی این وبلاگ) از پدرم نوشتم؛ بعدا توضیح خواهم داد. داستان ما در ۴-۳ صفحه نخواهد گنجید. بقول الیزابت بنت دوست توییتری ام؛ با ما باشید!

با جویس در ویرجینیا ازدواج ۱۵ دلاری کرده بودم. ازدواج کردیم تا بتوانیم دختر دو ساله اش را که در خانه تنها گذاشته بخرید رفته بود و CPS +-سی پی اس- ازمان گرفته بود؛ پس بگیریم و گرفتیم.( ۳۰ سال بعد آن دختر بگفتهْ خودش با ۲۵ سال! جستجو سرانجام مرا پیدا کرد و به دیدنش رفتم). وقتی من بتگزاس بر می گشتم؛ جویس چون لوطی منش و با معرفت بود و می دانست چه بلاهایی بسرم آورده؛ اصلا اشکال تراشی نکرد ولی دیری نگذشت که تماس گرفت که من تصادفی داشتم و آسیب دیدم و از لحاض روحی بتو نیاز دارم. چه می توانستم بگویم؟  بدنبال من بتگزاس آمد تا اینجا هم نگذارد آب خوش از گلویم پایین برود. وقتی آمد و دیدم در آن رابطه از هر جهت باخته ام؛ بر خلاف اغلب عزیزان که فردای روز ازدواج شان اقدام می کنند؛ دو سال و اندی بعد از تاریخ ازدواجمان؛ برای گرفتن کارت سبز در تگزاس وکیل گرفتم و دست بعمل شدم تا دست کم بهره مثبتی هم از این رابطه شوم ۴-۵ ساله نصیبم شود و دیگر باید (با تحمل دشواری ها)  تا آخر راه را می رفتم. آنزمان بود که پدرم را با پدیده کارت سبز آشنا کردم. تلفن نداشت ولی قرار بود بگیرد و می گفت اگر گرفتم میتوانی اقلا با من و خواهرت گپ بزنی. خیلی دلم میخواست بروم و دست و رویش را ببوسم و ببویم. نشد. آنچه بیادم مانده؛ در ۱۸ سال زندگی ام در ایران؛ پدرم تنها یکبار هنگام خداحافظی فرودگاهی مرا بآغوش گرفت و بوسید. ولی خواهرم می گفت بعد از رفتنت با شنیدن ترانه سفرسوسن: بستی تو تا بار سفر از خونه ما… آرام اشک می ریخت.  بعد از ۴۲ سال هنور وقتی به او و ندیدنش فکر می کنم گریه ام می گیرد. یک دنیا عشق و محبت؛ صفا و مردانگی در وجودش می جوشید. هر وقت دوست و آشنایی از من می پرسد چرا در این ۴۰-۵۰ سال هرگز به ایران نرفتی؛ میگویم وقتی از لحاظ سیاسی گیری نداشتم و می توانستم بروم؛ پولش را نداشتم و بعد تر که دستم باز شد؛ با فحش هایی که در فیس بوک؛ پتیشن ها؛ اینجا و آنجا؛ به کرات به خدا و پیغمبر و اسلام عزیز و از خدا بالا و مهم تر خمینی سگ پدر و خامنه ای جاکش داده ام؛ یقین دارم بدو ورودم در همان فرودگاه امام هیچی دستگیر و روانه اوین خواهم شد.

ببند ایرج از این اظهار غم دم – که غمگین می کنی خواننده را هم. کمی فست فوروارد داشته باشیم. زمان پایان تحصیلم آمریکا در رکود اقتصادی بود. برای استخدام به پالایشگاهی نزدیک بومانت بوگندو رفته بودم. ده ها تن دیگر برای همان شغل درخواست داده بودند. وقتی در محوطه پالایشگاه با ماشین کوچکی شبیه ماشین گلف چرخ می زدیم؛ از یکی شان پرسیدم شما این بوی مشمئز کننده را چگونه تحمل می کنید؟ او هم پرسید: کدام بو؟! چند ماه بعد (تصادفا) در یک کمپانی حفاری نفت و گاز در دریا کار گرفتم. کارم را از کارگر دون پایه آغاز کردم. هیچکسی را با مقامی بالاتر استخدام نمی کردند مگر اینکه آقازاده میبودی. کارم ماهی دو هفته بود که با آمد و شد ۱۵ روز می شد وهر ماه دو هفته یعنی ۱۲-۱۳ روز مرخصی داشتم. حقوق دو هفته در ماه کار کردن در یکسال ۲-۳ هزار دلار کمتر از آن برنامه نویسی برای پالایشگاه بود که نه بمن می دادند نه من قبول می کردم. با دو سه بار به دریا رفتن؛ می دانستم که قادر به ترقی خواهم بود چون معلوماتم بیشتر از بقیه بود. فوت و فن شیرها و لوله ها؛ محاسبات بالانس کشتی-ریگ را (وقتی شناورش می کردیم که جای دیگری ببریم)  به کمک دوستم رضا که مدرک مهندسی راه و ساختمان داشت و مهندس ریگ بود افزون بر پشتیبانی و تشویق یکی از روسای ریگ یاد گرفتم. آن رییس ساده و مهربان مان می گفت یکروز در شهر اسم همه کارکنان ریگ را توی کامپیوتر کمپانی زدند و اسم شهاب بیرون آمد! (دنبال کسی با مدرک دانشگاهی می گشتند)  بعد از یکسال و نیم مهندس-آموزنده شدم و ششماه بعد آماده بودم ریگ خودم را بگیرم که آنهم ۶ ماه طول کشید. +۲۰ سال مهندس ریگ/دکل بودم و در خلیج مکزیک بکارم ادامه دادم. ۲۰۰۸ ریگ من بهمراه ۳-۴ ریگ دیگر قراردادهای درازمدت با عربستان بست و راهی خلیج فارس شد. من نمیخواستم بعربستان بروم. گفتم ۱۵٪ اضافه حقوق -هر چند به بالای سالی ۱۰۰هزار دلار می رسید-کافی نیست؛ به رفتن و برگشتن های ۲۸ روزه نمی ارزد -۲۸ روز کار ۲۸ روز مرخصی-که سه ۴ روزش را هم در فرودگاه ها بگذرانی

سه ۴ سال آخر کارم را در خشکی پشت میز و به روز رسانی دو سه تا اسپردشیت spreadsheetهای ده ها میلیون دلاری اکسل از عملیات salvage سلوج که در دریا در جریان بود و ما از دور تسهیل و مدیریت می کردیم؛ گذراندم ولی آنهم فقط ماهی دو هفته + مرخصی آخر هفته ها + تمام تعطیلات رسمی! مزایایی که در دریا هرگز نداشتیم. آسانترین و خوشمزه ترین خاطرات کاری ام همان سه سال آخر بود. در واقع ماهی ۱۰ روز کار می کردم و آنهم روزی یک ساعت تا یکساعت و نیم! بقیه اوقات را جوک می گفتیم؛ وبگردی یا مطالعه می کردیم؛ من و رئیسم که در اتاق بغل دستی ام نشسته بود؛ ایمیل های جالب و خنده دار برای یکدیگر می فرستادیم. بعد از کمپانی سلوج که برای بالا کشیدن/بیرون آوردنِ سه چهار ریگ مان که در طوفان غرق شده بودند؛ استخدام کرده بودیم می آمدند و ما را به گرانترین و مرغوبترین رستوران های شهر می بردند. دو ساعت صرف رفتن؛ غذا خوردن و برگشتن می شد بعد به مثلا کارمان بر می گشتیم دو سه ساعت لم میدادیم قهوه می خوردیم کرسی شعر می بافتیم تا ۵-۶ بعد از ظهر که روز کاری طاقت فرسا بپایان می رسید تا ۶ صبح روز بعد. یکبار برای خنده برنامه کارم را که به شوهرخواهرم در ایران گفتم؛ گفت اجازه بده من بیایم کیفت را بردارم برایت حمل کنم

۲ برگ از ۵ برگ ماند. ادامه دارد

پی نوشت ها:

*۱-پست «نامه به شهابم» کمی پایین تر در همین وبلاگ که شعری از پدرم را نوشتم

**۲-سال آخر کالج برای ایرانی های عزیز که درسشان خوب بود ولی انگلیسی سرشان نمی شد و میخواستند فوق لیسانس یا دکترا بگیرند امتجان تافل می دادم و نمره را خودم تنظیم میکردم باین معنی که فقط باید حساب می کردم چند سئوال را باید غلط بزنم که خیلی تابلو نباشد. بسته بموقعیت طرف و نمره ای که می خواست؛ برای ۲-۳ ساعت امتحان ۳۰۰ تا ۶۰۰ دلار پول می گرفتم

۳-+C.P.S = Child Protective Services

شاهزاده رضا پهلوی مقاله ای در وال استریت ژورنال نوشته است که من موفق بخواندنش نشدم. چون WSJ میخواست عضو شوم و  دلار بپردازم. دلار هم که مستحضر هستید سر بفلک زده و اصلا صرف نمی کند. اگر شما توانستید آنرا بخوانید، لطفا کپی اش کنید و در کامنت بگذازید. دوست دارم متن انگلیسی را با فارسی که در تلگرام پیدا کردم، مقایسه کنم. شخصا ارادت چندانی به جناب شاهزاده ندارم. در واقع اصلا به ایشان ارادت ندارم چون بنظرم شُل و کمی سوسول می آید. کاریزما در حدود منهای شصت و پنج.   حتی شُل تر از پدرش که دست کم آموزش و روش نظامی داشت، در هنگام قدرتش کمی ابهت داشت و راه رفتن نظامی اش هم (بگفته یک اقسر ارشد که مخالفش هم بود) بسیار زیبا و برازنده بود. کاش علیرضا زنده مانده بود. یادم می آید-وقتی بزندگی اش خاتمه داد، یا دادند –  بانویی که از کودکی او را می شناخت، نوشته بود حرکات و رفتارش شباهت عجیبی به پدر بزرگش (عشق من) رضاشاه بزرگ داشت. فعلا کسی بهتر از شاهزاده رضا پهلوی نداریم که در نزدیکی سقوط #فرقه_تبهکار، تا برگزاری رفراندوم، اندکی به مردم دلگرمی بدهد. اتفاقا در تظاهرات دیماه 96 خیلی ها در خیابان ها نامش را فریاد زدند. به امید آزادی ایران و، حتی برای دو سه ماه هم شده، برگشتن من به زادگاهم. اووووه، چه شود! خیلی سخت و عجیب است که خدا باشی ولی نتوانی به کشورت برگردی، نه؟ مقاله را اینجا میگذارم. چیزی نگفته که قبلا نشنیده باشیم، بجز کشته شدن رضا اوتادی، جوان 26 ساله ای که خامنه ای جاکش (پوتین) در کرج کشت

در تازه‌‌‌ترین دور تظاهرات سراسری علیه جمهوری اسلامی، جوانی به نام «رضا اوتادی» به همسایگانش در خیابان‌های کرج ملحق شد. آنها با هم شعار دادند: «مرگ بر دیکتاتور» و «آخوند باید گم بشه!». رضا سپس توسط دستگاه امنیتی رژیم شناسایی شد و در شب دوازده مرداد در حالی‌ که به سمت خانه می‌رفت، نیروهای امنیتی رژیم، وی را به ضرب گلوله کشتند. او ۲۶ ساله بود.

اطلاعات زیادی درباره رضا اوتادی در دسترس نیست. می‌دانیم که مغازه‌دار بود و نامزد کرده بود. در صفحه توئیترش که فقط یک بار در آن توئیت کرد در روز اول خرداد نوشت: «تغییر رژیم ایران؛ برای آزادی، زندگی‌ بهتر، آرامش، امنیت اقتصادی و روانی‌، خنده‌‌های بدون استرس.» در این تنها توئیتِ غم‌انگیز ولی‌ مصمم، رضا اوتادی خواست اساسی یک ملت را ثبت کرد. او شاید این را می‌دانست و نیازی ندید که بیشتر از این بگوید.

تظاهرات اخیر در ایران، تازه‌‌ترین فصل از یک تلاش تقریباً چهل ساله است. این تظاهرات بر خلاف آنچه بعضی‌ طرفداران رژیم گفته‌اند صرفا به خاطر مشکلات اقتصادی مثل «قیمت تخم‌مرغ» نیست؛ بلکه حوزه گسترده‌تری را شامل می‌شود و اهداف آن بسیار عمیق‌تر از هر موضوع واحد اقتصادی و اجتماعی است.

جنبش اعتراضی ملی در ایران، بی‌عدالتی‌های اجتماعی، سیاسی و اقتصادی زندگی‌ زیر سایه جمهوری اسلامی را تشخیص می‌دهد و تقبیح می‌کند و آنها را نشانه‌های یک بیماری‌ واحد می‌داند: جمهوری اسلامی؛ هم ایدئولوژی و هم ساختار آن. جنبش اعتراضی ایرانیان، ریشه این بیماری را هدف قرار می‌دهد و نه صرفا نشانه‌های آن مثل فساد یا سرکوب را. هم‌میهنان من به دنبال پایان دادن به جمهوری اسلامی هستند نه فقط به خاطر اینکه رژیمی اقتدارگرا، فاسد و بی‌کفایت است بلکه به این دلیل که رژیمی است غیر ایرانی‌ و ضد ایرانی‌.

جمهوری اسلامی از همان آغاز به دنبال ویران کردن ایران با تبدیل آن از یک ملت به یک نهضت بود. جمهوری اسلامی پرچم کشور را که چندین قرن قدمت داشت عوض کرد؛ جلوی آموزش تاریخ و ادبیات ما را گرفت؛ از گرد هم آمدن مردم ما بر مزار قهرمانان‌شان مثل کورش کبیر و فردوسی‌ در مناسبت‌های خاص جلوگیری کرد؛ در نظام طبقاتی مبتنی بر آپارتاید مذهبی‌ و جنسیتی خود، هر ایرانی‌ را در جایگاه حقوقی و اجتماعی خاصی قرار داد به طوری که زنان و اقلیت‌های مذهبی‌، شهروندان درجه دوم و سوم یا پایین‌تر شدند؛ و در سرزمینی که به خاطر شعر و موسیقی‌اش شهره است، هم شعر و هم موسیقی را سانسور و گاه به طرز وحشیانه‌ای سرکوب کرد.

صبر ایرانیان به سر آمده‌ است. در خیابان‌های ایران و در شبکه‌های اجتماعی، شعار پرطرفدار «می‌میریم، می‌میریم، ایران رو پس می‌گیریم» با حسی سرشار از عزم راسخ و فوریت، طنین‌انداز شده‌ است. ایرانیان علاوه بر اینکه آزادی، عدالت و فرصت می‌خواهند، خواهان شکوه، افتخار و احترام برای کشورشان هستنند. آنها می‌خواهند جایگاه شایسته خود در جامعه جهانی‌ را باز پس بگیرند. آنها می‌خواهند به خاطر خدمات بزرگ علمی و فرهنگی تمدن باستانی‌شان شناخته و تحسین شوند. آنها هم‌چنان‌ که اداره کشورشان را به دست می‌گیرند و راهی درخشان به سوی توسعه و نوآوری می‌گشایند، می‌خواهند دوستانی نزدیک و شریکانی قابل اعتماد شناخته شوند. در یک جمله، هم‌میهنانم می‌خواهند ایران را از جمهوری اسلامی پس بگیرند.

در بهمن‌ماه گذشته، رژیم در حالی‌ سی‌ و نهمین سالگردش را «جشن» گرفت که هیچ‌گاه تا این اندازه نامحبوب و غرق در بحران نبود. رژیم به طور هم‌زمان با چندین چالش وجودی روبرو است که همه آنها را خودش به وجود آورده: یک اقتصاد آشفته، نابودی وسیع زیست‌محیطی‌، جدا شدن نیروهای امنیتی، تظاهرات سراسری و اعتصابات کارگری بی‌‌سابقه، و مهمتر از همه، جمعیتی نترس که به طور فزاینده درگیر فعالیت‌های روزانه مقاومت و نافرمانی می‌شوند.

‌هم‌چون بسیاری از رژیم‌های اقتدارگرا، جمهوری اسلامی با ترس از مردم حکومت می‌کند. رژیم به تازه‌ترین موج تظاهرات، همان پاسخی را داد که همیشه می‌دهد: توهین، تهدید، زندان، شکنجه و کشتن ایرانیان بی‌گناه. رژیم همچنین در تلاشی برای جلوگیری از هماهنگی‌ مردم، اینترنت و تلفن را در تهران، کرج، قم و شهر‌های دیگر کُند یا قطع کرد تا معترضان نتوانند مبارزه‌شان و پاسخ وحشیانه رژیم را با جهان خارج به اشتراک بگذارند.

من برای دهه‌ها از برقراری یک دموکراسی سکولار در ایران دفاع کرده‌ام و گفته‌ام که مسیر رسیدن به این هدف، با قبول دو واقعیت بنیادین شروع می‌شود: اول اینکه جمهوری اسلامی تهدیدی برای موجودیت ایران و ایرانیان است و دوم اینکه جمهوری اسلامی قابل اصلاح نیست. این مسیر به نافرمانی مدنی، تظاهرات عمومی‌ و اعتصابات ملی‌ نیاز دارد تا به سقوط ساختاری رژیم منتهی شود. این همان چیزی است که اکنون در ایران دارد اتفاق می‌‌افتد.

بعد از سقوط رژیم، این مسیر باید با برگزاری انتخاباتی آزاد و منصفانه برای تشکیل مجلس مؤسسان دنبال شود. و در نهایت، باید به یک همه‌پرسی‌ ملی‌ برای برقراری یک دموکراسی سکولار برسیم که در آن، حقوق انسانی یکایک شهروندان تضمین شده باشد.

مأموریت من این نیست که یک نقش رهبری شخصی را در حکومت آینده بر عهده بگیرم. بلکه، برای بیش از ۳۹ سال گذشته، ماموریتم این بوده و است که برای مردم ایران، منبع امید، صدایی برای اتحاد و وسیله‌ای برای تغییر باشم. وقتی‌ هم‌میهنانم به نقطه عطف برگزاری همه‌پرسی‌ ملی‌ رسیدند، و وقتی‌ ایرانیان توانستند برای اولین بار رهبرانی را که می‌خواهند انتخاب کنند، مأموریت من انجام شده است.

مانند انقلابیونی که ایالات متحده آمریکا را بنیان گذاشتند، رضا اوتادی در آرزوی «زندگی‌، آزادی و جستجوی خوشبختی‌» بود. جرم او تظاهرات مسالمت‌آمیز برای رسیدن به این آرزو‌ها بود. مانند عده بی‌شمار دیگری که جمهوری اسلامی را در تقریبا چهار دهه گذشته به چالش کشیدند، رضا برای رسیدن به این آرزو‌ها جانش را از دست داد. مثال او، ماهیت اعتراضات ایران را آشکار می‌سازد. ایران مملو از میلیون‌ها رضا اوتادی است، و من مطمئنم که آنها به زودی کشورشان را پس خواهند گرفت و آن را دوباره خواهند ساخت.

 

Source: مردم ایران پیامی دارند: کشورمان را پس می‌گیریم  – Telegraph

جمهوری اسلامی یک ستاره ی بزرگ به پرونده ی خیانت هایش افزود: بگفته روزنامه ی جوان (سپا) سهم %13 از دریای خزر!

همین که یک روضه خوان بعنوان رئیس جمهور ایران به قزاقستان رفت و دست کم %30 حق ایران از دریای خزر را واگذار کرد، تا با حمایت روسیه، جمهوری اسلامی چند صباحی بیشتر بماند، نشان می دهد که ما درمانده، شکست خورده و تحت اشغال دزدها و چاقوکش ها هستیم. اگر توانستیم اینرا بپذیریم شاید روزی بتوانیم خودمان را نجات بدهیم، وگرنه نیست و نابود خواهیم شد. رجب صفروف کارشناس روس که فارسی بلد است گفت: سال 96 ما فکر نمی کردیم ایران از حق %50 خود که طی قراردادهای 1921 و 1940 از آن بهره مند بود، باین آسانی بگذرد. شگفت زده شدیم!

شگفت زده نشو کثافت خایه مال*، اینها آخوند هستند. همه از دم کونی اند و پایش بیافتد خواهر و مادر خودشان را هم می فروشند. ویدیوی 2 دقیقه ای را حتمن ببینید. پایین تر شاید بعدن از بی بی سی ورژن 5 دقیقه ای (همین ویدیو) را هم بگذارم

https://twitter.com/Tavaana/status/1028728808684351488

رؤسای‌ جمهور پنج کشور ساحلی دریاچه مازندران شامل ایران، روسیه، قزاقستان، ترکمنستان و آذربایجان یکشنبه، ۱۲ اوت (۲۱ امرداد) در شهر بندری آکتاو جمهوری قزاقستان سند نهایی کنوانسیون وضعیت حقوقی دریاچه خزر را امضا کردند. مهمترین  مشکل در مورد کاسپین، بزرگترین دریاچه جهان، «تحدید حدود و  سهم کشورها» و «تقسیم‌بندی» آن است و جمهوری…

بنمایه: نگاه به شرق یعنی ترکمانچای کاسپین و تبدیل ایران به ایرانستان

 

*این صفروف دیوث که مثلن باید کمونیست باشد وقتی از خامنه ای میگوید، خداشناتس می شود.  یکبار گفت وقتی خامنه ای حرف  می زند آدم یاد خدا می افتد یا چیزی شبیه آن! اصلن نور الهی می تابد