Baruman's Blog

Baruman: de laatste ronde.

Beste vrienden, bloggers(sters), dit wordt mijn laatste blog. Vorig jaar berichtte ik jullie over mijn slokdarmkanker. Helaas kwam begin van dit jaar de ziekte in alle hevigheid terug. Opnieuw volgde ik een chemotherapie maar daar werd ik zo ontzettend ziek van dat ik, na een gesprek met mijn kinderen, vriendin en mijn internist besloot om daarmee te stoppen. Ik bevind mij, zoals dat heet, in de terminale fase.

Aanstaande maandag word ik opgenomen in een hospice, alles is fantastisch en goed geregeld. Mede met behulp en steun van mijn onvolprezen kinderen. Hoe raar dat ook klinkt, ik kijk er “verlangend” naar uit en weet dat ik uitstekend wordt verzorgd. Daarom neem ik nu afscheid van jullie. Van al die bloggers die mijn bijdragen de moeite waard vonden, zoals ik van die van hen genoot. Ik groet en bedank Barbara, Jezzebel, Gingy, George en Knutselsmurf, van dorpsgenoot Francois en vele andere bloggers.

 In het hospice zal ik jullie, zo lang als ik het nog kan, blijven volgen. Gegroet!

“Zes woorden en een beeld”

Baruman’s eerste hond was een boxer. Eenmaal een boxer, altijd een boxer wordt er vaak gezegd en ook hij was door dat virus besmet.

Het waren de jaren zestig van de vorige eeuw. Jaren die de voorbode bleken te zijn van veel sociaal-maatschappelijke en culturele veranderingen in de samenleving. Baruman had,  zoals het in die tijd gebruikelijk was, eerst 4 jaar verkering en was daarna 4 jaar verloofd. Er werd traditioneel en keurig gespaard voor de uitzet. Hij kreeg een woning, huwde, kreeg zijn eerste kind en alles wat in die tijd bij een jong stel gebruikelijk was.

Daar hoorde, om het gezinnetje compleet te maken, ook een hond bij vond hij. Het stond vast dat het, gelet op Baruman’s familietraditie, dat het een boxer moest worden. Geen ‘vuilnisbakkenras’ maar een rashond met stamboom en al. Daar denk ik inmiddels anders over maar dat geheel terzijde. De naam voor de boxer moest volgens de fokker met een Z beginnen. In die tijd vonden we de film “Zorba de Griek” fantastisch dus kozen we voor de naam Zorba. Maanden later kregen we het bericht dat de fokker een foutje had gemaakt, de naam van de boxer moest beginnen met een A, hij had voor onze boxer vast de naam Axel gekozen. Maar eenmaal Zorba, altijd Zorba vonden we.

Kort geleden vond ik in mijn bureaulade een oude, wazige en gescheurde foto van onze nog jonge boxer Zorba. Een ontroerend moment, al mijn herinneringen aan die tijd passeerden de revue. Vandaar deze bijdrage voor het thema “een dier in zes woorden en een beeld”.

‘mijn hond maakt mijn hart gezond’

‘mijn hond maakt mijn hart gezond’

Baruman, zes woorden en een beeld.

Het spel met zes woorden en een beeld  is voor Baruman een weliswaar tijdelijke maar toch belangrijke inspiratiebron. Voortdurend bekijk ik vanuit dat thema mijn oude en nieuwe foto’s, 3d ontwerpen en tekeningen. Vandaag voeg ik er weer een aan de serie toe:

‘de verbazing zit in een olifant’

‘de verbazing zit in een olifant’

Het getoonde beeld is het resultaat van een samenvoeging van mijn werk met dat van mijn inmiddels volwassen kleindochter Rosa.

Zij maakte in haar kindertijd het verbaasd kijkende “kleikopje”. Ik ontwierp ooit voor een gemeente de op schaal gemaakte stalen draadsculptuur, voorstellende een idee voor een klimrek voor kinderen.

Baruman: “verknipt”.

‘Een bijdrage aan het thema ‘6 woorden en een beeld’.

‘verknipt’ bericht voor jou en mij’

‘verknipt bericht voor jou en mij’

Baruman en Jatgappe.

Baruman wandelt dagelijks circa 3/4 uur, niet omdat hij het leuk vind maar omdat zijn behandelend artsen hem dat adviseren. Om die opgave dragelijk te maken verzint hij wisselende routes door Velp en/of zijn favoriete stad Arnhem.

Vandaag wandelde ik door Arnhem-noord. Door de wijk Klarendal en vervolgens in de richting van het centrum van de stad. Bij de Ir van Muijlwijkstraat aangekomen zag ik een expositie van beeldend kunstenaar Meri de Geest. Nooit van gehoord, dat kan gebeuren. Haar werk vind ik qua karakter heel bijzonder. Vooral de naam JATGAPPE intrigreerde mij, van deze stroming had ik nog nooit gehoord. Ik citeer de folder van de expositie om u te informeren over de achtergrond van die naam.

Jatgappe is de samenvatting van ‘Jatten’ en ‘Gappen’, Jiddische woorden voor stelen.

In het Jatgappe project gaat het om het gebruik van bestaande afbeeldingen om iets nieuws te creeren. Dat is een vorm van kunst, die ontwikkeld werd in het Manierisme en later door de Dada beweging. Jatgappe gebruikt verschillende technieken om dit doel te bereiken. Het geexposeerde project begon met de traditionele 2D collage techniek. Later werd de vorm 3D door de collage techniek toe te passen op vazen, kastjes en andere bestaande voorwerpen.

Jatgappe is het project van Meri de Geest. Ze houdt haar expositie in de Ir van Muijlwijkstraat 23 in Arnhem. Helaas eindigt haar expositie op 18 mei a.s.. Daarom maakte ik een paar foto’s van haar bijzondere, zeer gedetailleerde en intensief gedecoreerde werk. Ik beperk me min of meer noodgedwongen tot haar 3D-werk. Haar 2D-werk, waarbij zich zeer fraaie kunstwerken bevonden, zaten helaas achter glas en waren daarom lastig om verantwoord te fotograferen.

Drie levensgrote beelden (3D)

Leuke ‘wandelschoenen’ (3D)

Een vaas (3D)

Haar ‘stofzuiger’ (3D)

Stoeltje (3D)

Baruman en blonde Geert.

Dat werkt niet. Vanaf Geerts komst tot op heden wringt het tussen hem en mij. Baruman ziet een ondemocratische alleenheerser, voorzitter van een stichting, een “vereniging” zonder leden. Met daarin alleen aanhangers die geen van allen inspraak kennen. Voorzitter van een Tweede Kamerfraktie waarin dezelfde cultuur heerst als in zijn “vereniging”. Een Tweede Kamer waarin hij dankzij zijn kiezers zijn politiek bedrijft maar die hem in feite geen donder interesseert, zoals Geert in het laatste intervieuw in het AD van zaterdag j.l. zegt. Hij voegt daar minzaam aan toe dat hij meer heeft met (extreem-) rechtse partijen in het buitenland dan met de hele 2e kamer. Partijen die allen anti-Europa zijn maar waarin ook Geerts eigen partij deel van uit maakt.

Geert heerst en verdeelt. Hij, zijn beweging, wordt gefinancieerd door onduidelijke, bij voorkeur niet bekende geldschieters die er, om welke redenen dan ook, baat bij hebben dat hun namen niet worden genoemd. Geert en zijn beweging worden populisten genoemd. Dat mag, maar Baruman ziet vooral Geerts grote intolerantie jegens bepaalde groepen mensen, moslims, illegalen, linkse mensen en ga zo maar door. En, hoe wonderlijk ook, Baruman ziet ook Geerts liefdevolle aandacht voor het volk van Israel. Het enige beginsel dat Baruman met blonde Geert deelt.

Waarom gaat Baruman nu, en bij wijze van uitzondering, zijn blog gebruiken om het over de politiek, over blonde Geert te hebben. Dat komt door Geerts laatste plannen, hij slaat zijn vleugels uit en flirt met Marine le Pen en haar Front National. Met het Vlaams Belang en met gelijkgestemde Duitse, natuurlijk rechtse groeperingen. Voorlopig  is blonde Geert over de laatstgenoemde, waarschijnlijk uit meer strategische overwegingen, nog onduidelijk. Kortom, Geert zoekt aansluiting bij diverse rechtse, soms rechts-extremistische bewegingen in Europa en elders in de wereld.

Daarom dacht Baruman opeens terug aan zijn eerste “bange gedachten”, ten tijde van Geerts eerst opkomst en toen hij later meer macht verwierf. Baruman staat namelijk zeer wantrouwend tegenover (extreem-) rechtse en intolerante bewegingen. Dat heeft hij meegekregen van zijn vader, die bescheiden verzetswerk verrichtte gedurende de 2e wereldoorlog. Dat kreeg hij mee van zijn geschiedenisleraren, van zijn Joodse familie, vrienden en kennissen in binnen en buitenland en door veel te lezen over de perioden voorafgaande aan de 2e wereldoorlog. Kortom, blonde Geert laat stukje bij beetje zien wat zijn werkelijke drijfveren kunnen zijn bij zijn geflirt met die enge groeperingen. Baruman hoopt dat hij het te somber inziet en verneemt graag de zienswijze van zijn medebloggers. Is Baruman te bezorgd, ziet hij teveel leeuwen en beren op zijn blog?

Baruman en de gitaar, thema:

‘muziek’

‘zes woorden en een beeld’

ik luister stil naar mijn gitaar

“ik luister stil naar mijn gitaar”

“Licht”, een beeld en zes woorden.

Begin dit jaar tekende Baruman een min of meer experimentele ‘landschaps-compositie’. Daarin stonden een fictief landschap en het gebruik van de ‘kleuren’ zwart en wit centraal.

Het gekozen thema “licht” deed Baruman aan die tekening denken. Dat thema ‘licht’ (versus ‘donker’) kan volgens hem ook worden vertaald als ‘wit’ (versus ‘zwart’).

Zie onderstaande tekening.

” Elk Fel Licht Start Met Donker “

Baruman werd door “De Gelderlander” aan zijn vader herinnerd.

Ik werd zaterdag 6 april j.l. door een artikel in “De Gelderlander” verrast en herinnerd aan mijn vader. Het artikel droeg de vette kop “Cooperatie opnieuw springlevend“. De cooperatie is weer ‘trendy’ meldde de krant, deze oude ondernemingsvorm kent de laatste tijd een spectaculaire revival. Naast dit bericht stond een oude reclameaffiche (zie de onderstaande foto).

(foto Reclame Arsenaal)

Dit affiche deed me denken aan mijn vader. Na de 2e wereldoorlog, in 1946, verhuisde ik  (ons gezin) van Amersfoort naar Arnhem. Ik ben nog van ‘voor de oorlog’. Mijn vader zou daar een filiaal gaan leiden van zijn werkgever de firma “NV Maatschappij De Veluwe”. Op de dag van onze verhuizing ging die onderneming helaas failliet. Hij raakte werkloos, solliciteerde en kreeg een baan bij de “Cooperatie”. Hij begon als winkelbediende in de wijk Lombok in Arnhem. Door hard werken en studeren klom hij in de daarna volgende jaren op tot adjunct-directeur van die firma.

Terug naar het krantenartikel. In het bovenstaande fraaie affiche staat heel bescheiden het logo van de vroegere “Cooperatieve Groothandels Vereniging de Handelskamer, ‘HAKA”. Die firma werd in 1914 opgericht en stond bekend als een van de zuilen van arbeidersbeweging. Tot ongeveer 1936 werkte mijn vader bij die firma. Daarna kreeg hij een baan als hoofdcontroleur  bij de maatschappij “De Veluwe”. Aanvankelijk in Dordrecht, later in Amersfoort. Hij werkte daar gedurende de hele 2e wereldoorlog. Zijn werk bracht met zich mee dat hij door het hele land reisde. Mijn Opa en (later bevestigd door) mijn moeder vertelden mij pas jaren later dat hij in oorlogstijd daarbij gevaar liep omdat hij berichten overbracht van en naar het verzet. Mijn vader zweeg altijd over zijn ervaringen en rol in oorlogstijd. Maar terug naar mijn verhaal.

Hij koos zowel voor- als na de oorlog bewust voor werkgevers en organisaties die voort kwamen uit de arbeidersbeweging. Hij was namelijk een sociaal-democraat in hart en nieren en lid van de SDAP. Met grote regelmaat droeg hij het speldje met het prachtige (Art Deco-) logo van zijn “Sociaal Democratische Arbeiders Partij”, een partij die reeds op 26 augustus 1894 werd opgericht. Dat speldje heb ik zorgvuldig bewaard, ik draag het zeer regelmatig, als een soort eerbetoon aan mijn vader. Ook vandaag nog, maar dat terzijde (zie onderstaande foto).

SDAP speldje van mijn vader.

Ik ben al jaren een overtuigd lid van de Partij van de Arbeid. Mijn vader is dus in veel opzichten mijn voorbeeld geweest voor wat betreft mijn politieke voorkeur. Ik ben mij er van bewust dat na de jaren zestig van de vorige eeuw de samenleving ingrijpend is “ontzuild” en veranderd. Maar desondanks mis ik vaak wat men vroeger noemde het bestaan van een “rooie familie”. Ik ben en blijf overigens, wellicht ter uwer geruststelling, een zeer kritisch lid.  Mijn partij, de PvdA, ontstond in 1946 uit een fusie van de SDAP, de VDB (Vrijzinnig-Democratische Bond) en de CDU (Christen-Democratische Unie).

Terug naar de herinneringen aan mijn vader. Hij vond het in 1946 dus volstrekt logisch dat hij ook in Arnhem voor een cooperatieve firma koos. Hij kende die firma, ontstaan in 1920 en destijds CBNV genaamd, een afkorting van de “Centrale Bond van Nederlandse Verbruikscooperaties. Daar waren in Nederland 380 cooperaties bij aangesloten met ca 200 000 leden. Uit die bond zijn de latere kruidenierswinkels van de Cooperatie (CO-OP’s) voort gekomen. De CO-OP’s hebben zich later afgesplitst en zijn als zelfstandige supermarkten verder gegaan. Mijn vader koos er jaren later voor (in 1960) om als een kleine, zelfstandige kruidenier in Bussum verder te gaan. Zijn voornaamste argument was dat zijn bij de CO-OP opgebouwde pensioen veel te gering was om zijn gezin er van te onderhouden. Hij was toen 59 jaar en ging er van uit dat hij tot zijn pensionering (zijn 65e jaar) voldoende zou hebben verdiend voor een redelijk pensioen daarna. Hij is overigens tot zijn 73e jaar met zijn winkel in Bussum doorgegaan maar dat terzijde.

Na mijn terugkeer als marinier uit Nederlands Nieuw Guinea, ik verbleef er 15 maanden om het land te “zuiveren” van “peloppers” (Indonesische infiltranten), heb ik nog circa drie maanden bij hem gewerkt. Een verkeerde keuze bleek snel. Kort daarna belandde ik, mede op verzoek van mijn oude werkgever, weer als stedenbouwkundig tekenaar achter mijn oude tekentafel. Waar een krantenartikel artikel al niet toe kan leiden…………

ingezoomde foto.

Baruman schrikt van de aantasting van het natuurgebied Beekhuizen.

In het belang van mijn gezondheid wandel ik elke dag zo’n drie kwartier tot een uur in mijn woonomgeving in het dorp Velp en/of in de aangrenzende stad Arnhem.

Op 2e Paasdag wandelde ik met mijn zeer dierbare vriendin in de natuurgebieden de  “Keijenberg” en “Beekhuizen”. Ik ben een bevoorrecht mens, deze prachtige landschappen   bevinden zich op ongeveer 100 meter van mijn huis, aan de oostzijde van Velp. Ze maken deel uit van het zogenaamde Veluwemassief.

Deze gebieden hebben elk hun eigen landschappelijke en natuurlijke kenmerken. Ik noem er een paar: afwisselend naald- en loofhoutbossen, grote hoogteverschillen, natuurlijke paden, mooie slingerende beken met glashelder water en in het natuurgebied Beekhuizen prachtige, natuurlijk vormgegeven vijvers.

Mijn overbuurman had mij een paar dagen geleden, na zijn wandeling door Beekhuizen, al getipt. Beste Baruman, ik ben me rot geschrokken, ga alsjeblieft eens kijken bij de vijvers! Wat ze daar aan het doen zijn kan en mag niet, ze hebben (forse vloek) beton in het natuurgebied geintroduceerd. Ik vroeg wie hij met “ze” bedoelde. De vereniging “Natuurmonumenten” en de door hen ingeschakelde ontwerpers en uitvoerende bedrijven antwoordde hij.

Beste bloggers, mijn vriendin en ik zijn op 2e Paasdag in dat prachtige gebied gaan wandelen en we zijn ons inderdaad rot geschrokken. Aan de kop van de door mijn overbuurman genoemde fraaie vijver zijn met behulp van grootschalige betonelementen over een grote lengte “treden” aangelegd (zie onderstaande foto). Ter uwer informatie, voor deze grootschalige ingreep was er sprake van een natuurlijke, groener vijver-randafwerking met een enkel houten bankje met uitzicht over de vijver.

De betonnen treden van grote afstand gezien.

ingezoomde foto.

Deze grootschalige betonnen ingreep, een in mijn beleving ‘stadse’ aanpak, acht ik zeer strijdig met het natuurlijk- landschappelijke karakter van de omgeving van die vijver. Met zijn van oorsprong houten, traditionele randafwerkingen en begroeiing, met getrapte watervalletjes. Met hier en daar een bescheiden houten bankje waarop je kunt uitrusten van je wandeling en je kunt genieten van de stilte en van deze rustige plek.

Het afschuwelijke, veel te grootschalige betonnen bouwwerk is nog niet gereed, evenals de renovatie van de randen van deze vijver. Terug draaien van deze ingrepen zal, gelet op de uitvoeringsfase waarin de renovatie zich bevindt, niet meer lukken. Evenmin kan ik mij herinneren of er over de plannen en voornemens inspraak is geboden.

Los van mijn afschuw van de ingrepen maak ik me nu ook zorgen over de toekomstvisie van de eigenaar (Natuurmonumenten, die ik notabene tientallen jaren steunde inclusief mijn vertrouwen in hun beheers- en onderhoudcultuur). Ik neem gemakshalve aan dat de door Natuurmonumenten ingehuurde  landschappers en vormgevers zich hebben kunnen vinden in de visie van hun opdrachtgever. Tegengas zullen ze niet hebben gegeven.

Hoe dan ook, ik hoop dat de genoemde lelijke “bouwwerken” geen voorbode zijn van meer grootschalige betonnen ingrepen in het prachtige natuurgebied “De Veluwe”. U zult begrijpen dat mijn zorgen niet zijn verdwenen. Ik hou de vereniging  “Natuurmonumenten” en hun gevoerde toekomstige landschappelijke beleid in de gaten.