ΚΕΝΟ

Πέρα από αυτό το απέραντο γκρίζο, υπάρχει αρκετό γαλάζιο

Αν γκρεμίσουμε αυτές τις ψηλές, απρόσωπες πολυκατοικίες-που τόσο αγαπάς, ίσως καταφέρουμε να δούμε επιτέλους εκείνο το ηλιοβασίλεμα

Κάτω από τα τσιμέντα αυτής της χαοτικής πόλης, βρίσκεται μια άλλη λίγο πιο ουτοπική

Δίπλα από την παιδική χαρά είναι η αλάνα που παίζαμε όταν είμασταν παιδιά

Μέσα σε αυτόν το χειμώνα θα βρεις πολύ καλοκαίρι

Σε εκείνο το παλιό ημερολόγιο βρήκα και κάτι ξεχασμένες λέξεις που κάποτε ίσως και να σήμαιναν κάτι

Κάτι σ ‘αγαπώ φυλακισμένα κάτω από κάποια γεμάτα από άμμο σεντόνια

Ίσως αν καταλάβαινες το τραγούδι που τραγουδούσαν ανελλιπώς τα τζιτζίκια εκείνο το καλοκαίρι

Ίσως αν δεν έκλεινες εκείνα τα ξύλινα μπλε παντζουρόφυλλα

Ίσως τότε να έγραφες και εκείνο το μοναδικά δικό μου τραγούδι

Ίσως με έκανες αθάνατη όπως σε έχω κάνει εγώ

Αν προχωρούσα και δε γύριζα σε αυτό το μονότονα μαύρο βαμμένο αδιέξοδο

Θα άφηνα ανοιχτά τα παράθυρα κάθε μέρα και θα τραγουδούσα μαζί με τα τζιτζίκια

Μεταξύ μας πάντα το έκανα όταν έφευγες

Μεταξύ μας πάντα έφευγες

Μεταξύ μας δεν ξέρω αν παίζαμε κρυφτό, κυνηγητό ή κλέφτες και αστυνόμους

Πίσω από εκείνο το πλατύ χαμόγελο πάντα έκρυβα τα συναισθήματά μου

Ίσως για να μη φανώ ευάλωτη

Και όταν έτρεχα, πάντα σταματούσα για να με προφτάσεις

Και όταν έτρεξες εσύ, κουράστηκα να τρέχω

Και εσύ είναι κρίμα που κρυβόσουν τόσο καλά και κάπου κάπως κουράστηκα να σε ψάχνω

Σου έλεγα έλα να φύγουμε μαζί και έχασα δυο αεροπλάνα περιμένοντας σε

Αλλά όταν βράδιασε έφυγα μόνη μου

Ίσως έχεις υψοφοβία, κλειστοφοβία, ανθρωποφοβία και άλλα τέτοια σαχλά

Και μια μέρα ξαφνικά επέλεξες να μπεις σε ένα με άλλον προορισμό

Μια μέρα έτσι απλά άρχισες να αναπνέεις από αυτές

Και εγώ ξεκίνησα να μην περιμένω

Δεν έχασα άλλο αεροπλάνο

Δε θα χάσω άλλο αεροπλάνο

Άσε με εδώ, μου αρέσει αυτό που ζω

Ζήσε στο παρόν.

Πάρε μια βαθιά ανάσα, ίσως και δυο, -όσες χρειαστούν τέλος πάντων. Και ζήσε στο παρόν.

Να ξυπνάς κάθε μέρα και να θες να ζήσεις περισσότερο, κάθε λεπτό και κάθε δευτερόλεπτο.

Τόσο μεγάλη να είναι η όρεξή σου, ποτέ να μην χορταίνεις και να θέλεις κι άλλο.

Να παρατηρείς τα λουλούδια, τις αμυγδαλιές- μου είπαν είναι η εποχή τους τώρα.

Μέσα στην βουή της καθημερινότητας, κάτω από τα δυνατά φώτα της αυλαίας, η ζωή μοιάζει με όνειρο και μυρίζει καλοκαίρι. Έφτασε και ούτε που το καταλάβαμε.

Να χαρίζεις την καρδιά σου σε όποιον αξίζει να έχει θέση σε αυτήν. Να αγαπάς και να αγαπιέσαι. Δεν υπάρχει πιο όμορφο πράγμα από την αγάπη.

Να ερωτεύεσαι. Συχνά. Έντονα. Να ερωτεύεσαι τον άγνωστο στην γωνία του δρόμου, τα πουλιά που κελαηδούν ένα απόγευμα Ιουνίου, τα τζιτζίκια που σε ξυπνούν τα πρωινά του Αυγούστου, την θάλασσα όλες τις εποχές του χρόνου.

Να ερωτεύεσαι εσένα. Κάθε μέρα και από λίγο. Τότε, σίγουρα, ο κόσμος θα είναι πιο φωτεινός. Γιατί θα είναι ο κόσμος σου. Θα τον έχεις επιλέξει.  Θα σε έχεις επιλέξει.

Να αισθάνεσαι τα συναισθήματα στο μέγιστο. Άνευ ορίων.  Δεν οριοθετούνται τα συναισθήματα.

Να τους συγχωρείς όλους, μα κυρίως τον εαυτό σου. Βασική προϋπόθεση για να σε αγαπήσεις είναι η συγχώρεση. Να συγχωρείς. Είναι πολύτιμος ο χρόνος για να τον σπαταλάμε σε αρνητικά συναισθήματα.

Μην επιμένεις σε ανθρώπους που δεν έχουν να σου προσφέρουν αυτά που ζητάς. Ας τους να φύγουν, αν δε σε κάνουν ευτυχισμένη.

Δεν ξέρω ακόμα αν φοβάμαι μήπως αγαπηθώ ή μήπως αγαπήσω εγώ η ίδια.

Στο πρώτο σενάριο πρέπει να παραδεχτείς στον εαυτό σου πως δεν έχεις υψηλή αυτοεκτίμηση γιατί σε έκαναν να πιστεύεις πως δεν είσαι αρκετός, δεν αξίζεις και άλλα χίλια τέτοια σαχλά.

Στο δεύτερο σενάριο πρέπει να ρίξεις τον εγωισμό σου και να συνειδητοποιήσεις πως δεν ξέρεις να αγαπάς πραγματικά.

Υπάρχει και τρίτο σενάριο. Να ισχύουν και τα δυο ταυτόχρονα.

Η πρώτη επεξήγηση του τρίτου σεναρίου είναι το πρώτο και το δεύτερο σενάριο.

Η δεύτερη επεξήγηση του τρίτου σεναρίου είναι πως φοβάσαι να αγαπήσεις γιατί ξέρεις πως είναι να πληγώνεσαι και να χάνεις κάποιον από φυσικά ή μη- αίτια. Και φοβάσαι μήπως αγαπηθείς για τους ίδιους ακριβώς λόγους. Ή ίσως να φοβάσαι μην αγαπηθείς, γιατί αν ανήκεις στην αιτιολόγηση του πρώτου σεναρίου, θα ανέβει ξαφνικά η αξία σου αφού εξαρτάται από τους ίδιους εκείνους που σε έκαναν να πιστέψεις πως δεν έχεις και αυτό θα έχει ως συμπέρασμα να εξαρτηθείς από αυτούς. Σε ποιον αρέσουν οι συναισθηματικές εξαρτήσεις και οι εθισμοί σε ανθρώπους άλλωστε;

Μπορεί να σε μπερδέψουν αυτά που λέω. Θα είναι που είμαι κάπως μεθυσμένη απόψε. Ίσως να φταίει που σκέφτομαι πολύ και κάποιες φορές χάνομαι στις σκέψεις μου. Όχι μωρέ, μάλλον θα φταίει το αλκοόλ.

Χρειάστηκε να ξεθάψω αναμνήσεις που ήταν πολύ καλά χωμένες στο μπαούλο του μυαλού μου για να εξηγήσω τους λόγους που επιλέγω ασυνείδητα ανθρώπους που γνωρίζω εξ αρχής πως είναι μη συναισθηματικά διαθέσιμοι για να με πληγώσουν. Γιατί πάντοτε εγώ τους επιλέγω πρώτα. Αυτοί μάλλον ποτέ. Αλλά πάντοτε με πληγώνουν. Και εγώ πάντα τους αιτιολογώ. Ή μάλλον αιτιολογούσα. Και τους συγχωρούσα. Και αν ρωτήσεις κάθε έναν από αυτούς για εμένα, θα σου πουν πως είμαι μια καταπληκτική κοπέλα που κάποτε πλήγωσαν και μετανιώνουν για αυτό. Και πως κανένας δεν τους έχει συμπεριφερθεί με τον τρόπο που τους συμπεριφέρθηκα. Ναι, σωστά κατάλαβες. Όσο περνάνε τα χρόνια, έρχονται για το συγχωροχάρτι τους. Πάντα τους το δίνω και τελειώνω τη συζήτηση με ένα ” Περασμένα ξεχασμένα μωρέ. Να κανονίσουμε για κανένα καφέ να πούμε τα νέα μας, μη χαθούμε.” Και βεβαίως θέλουν και καφέ. Και μου λένε και τα νέα τους. Συγκεκριμένα αυτά που δε θα ήθελε κάποιος στη θέση μου να ξέρει. Κάποιοι μετά από εμένα βρήκαν τον έρωτα της ζωής τους, άλλοι αποφάσισαν να παντρευτούν και όλοι τους απορούν με το πως μια τόσο καταπληκτική κοπέλα περιπλανιέται ακόμα μόνη της. Ίσως αυτή η καταπληκτική κοπέλα να ήθελε απαντήσεις που δεν είχε, ίσως να φοβάται να εμπιστευτεί, ίσως να φοβάται μήπως αγαπηθεί ή μήπως αγαπήσει.

Και αφού ξετύλιξα το νήμα της Αριάδνης και κατάλαβα πως λειτουργεί το ασυνειδητο μου και γιατί επιλέγω τους ανθρώπους που επιλέγω, ένιωσα κάπως περίεργα. Κατάλαβα και γιατί επέλεξα εσένα. Στην αρχή προσπάθησα να εκλογικεύσω τα συναισθήματά μου. Σήμερα σου λέω πως ενώ ξέρω, ακόμα επιμένω πως δεν ήσουν η ανάγκη μου να πιαστώ από κάπου, αλλά η λύση μου σε όλα τα προηγούμενα. Γιατί αν δεν υπήρχες εσύ, να μου καθρεφτίσεις όλους μου τους φόβους και τα θέλω μου, δε θα έφτανα στο σημείο που βρίσκομαι τώρα.

Ακόμη δεν έχω καταλάβει αν δε μπορώ να κοιμηθώ γιατί σε σκέφτομαι ή αν δεν κοιμάμαι για να μη σταματήσω να σε σκέφτομαι στιγμή.

Εθισμένη εγκεφαλικά στην ταχυπαλμία.

Νικοτίνη, καφές και άντρες γυμνοί που δε δίνουν μια.

Ίσως να φταίω κάπου κι εγώ, που δεν δίνω την πρέπουσα σημασία.

Ίσως και τίποτα από όλα αυτά να μην έχει πλέον αξία.

Εθισμένη παθολογικά στην αμηχανία.

Ίσως η έλλειψη νικοτίνης να μου δημιουργεί αυτήν την αδυναμία.

Ίσως να ήταν όλα αλλιώς αν η απουσία σου μετατρεπόταν σε παρουσία.

Ίσως πάλι να έχω μάθει να είμαι κάπου εθισμένη, ζώντας στην δική μου ουτοπία.

Σε ανθρώπους, ουσίες, καταστάσεις, παράλληλα σύμπαντα ή σε κάποιον άλλον γαλαξία.

Αν μπορούσα να χρησιμοποιήσω μια λέξη να με περιγράψω θα ήταν : τρικυμία

Πολλές φορές αναρωτιέμαι αν ζω σε μια πόλη που όλοι κοιμούνται ή αν απλά ξέχασαν να ξυπνήσουν. Χτύπησε άραγε ποτέ το ξυπνητήρι τους ή ξέχασαν να βάλουν; Έμειναν για πάντα στην ανατολή ή στη δύση; Γιατί θα είναι κρίμα αν ξεχάστηκαν στο ενδιάμεσο. Μα τι λέω; Αφού αιώνια κοιμάται αυτή η πόλη. Βρήκαν την Ιθάκη που απεγνωσμένα προσπαθούσαν να φτάσουν ή δεν έμαθαν Ιθάκες τι σημαίνουν;

Δεν είναι πως βαρέθηκα τα ίδια και τα ίδια. Είναι πως βαρέθηκα τους ίδιους και τους ίδιους. Και βαρέθηκα να γυρίζω πάντα πίσω. Όλο γυρίζω πίσω. Δεν είναι πως με φοβίζουν οι αλλαγές. Είναι το ανεκπλήρωτο που με φοβίζει και τα απωθημένα αυτού. Ερωτεύομαι για να ξεφύγω από τα καταθλιπτικά μου σύνδρομα, γιατί μου αρέσει να ξυπνάω -σε μια πόλη που όλοι κοιμούνται -ερωτευμένη. Ερωτεύομαι για να ξεφύγω από εμένα. Για να με βλέπω πάντα με την σεροτονίνη στα ύψη. Όπως προανέφερα: Εθισμένη παθολογικά στην ταχυπαλμία. Μα η σκέψη πως θα ερωτευτώ ξανά μου υπενθυμίζει πως είμαι μόνη. Ερωτεύομαι για να συντηρήσω τα αδιέξοδα μου.

Αναρωτιέμαι αν αυτά που γράφω φαίνονται σε κάποιον ενδιαφέροντα.Αναρωτιέμαι αν νιώθω αυτά που γράφω ή αν απλά γράφω για να νιώσω κάτι. Είσαι κενός, αν νιώθεις το κενό;

Τόσα χρόνια μετά και επιμένω και σου λέω πάμε να φύγουμε. Και εσύ αναλώνεσαι στο που, για πόσο και το πως. Μα εμένα μου έμαθαν πως στον έρωτα σημασία δεν έχουν οι ερωτήσεις, ούτε τα δευτερόλεπτα, ούτε το μέρος. Αυτοσχεδίασε ρε γαμώτο. Ας ζήσουμε επιτέλους και εμείς οι χλιαροί κάτι που να θυμίζει ταινιά.

Πέρασα ένα μήνα και κάτι μέρες μόνη μου.

Πέρασα ένα μήνα και κάτι μέρες σε ένα σπίτι με κλειστά τα ξύλινα παντζούρια και όλες τις πόρτες.

Την ώρα την καταλάβαινα από μια μικρή σχισμή που υπάρχει σε αυτά. Έμαθα με βάση την ένταση ή το χρώμα να ξεχωρίζω αν είναι ξημέρωμα, αν έχει ηλιοβασίλεμα και αν έχει πλέον βραδιάσει. Άνοιγα μόνο το βράδυ για να μπει λίγο οξυγόνο και να φύγει ο καπνός. Την πρώτη εβδομάδα ούτε αυτό.

Πέρασα ένα μήνα και κάτι μέρες μόνη μου σε ένα σπίτι πλήρως εξοπλισμένο με φαγητό για την πρώτη εβδομάδα.

Και όπως ζαλισμένη από τις σκέψεις που τόσο καιρό απέφευγα, βρήκα την λύση.

Για κάθε πρόβλημα που υπάρχει, υπάρχει και μια λύση. Κι εκεί, βαθιά μέσα μου αποκαλύφθηκε το μεγαλύτερο μυστικό. Δεν υπήρχε πρόβλημα. Μόνη μου με είχα βάλει σε αυτήν την κατάσταση. Δεν μπορείς να καταλάβεις για το τι λύτρωση ένιωσα όταν το συνειδητοποίησα.

Έπειτα προσπάθησα να έρθω αντιμέτωπη με όλους μου τους φόβους. Να τους απαριθμήσω. Να τους ξεπεράσω αν γίνεται ή τουλάχιστον να βρω την πηγή τους. Δεν μπορείς να φανταστείς τι αστεία που είναι κάποια πράγματα για να τα φοβάσαι.

Ασχολήθηκα με εμένα. Εγώ ήμουν το επίκεντρο όλης μου της προσοχής αυτό το διάστημα. Με αγάπησα. Με συγχώρεσα.

Κατάλαβα, ακόμη, πως, τόσα χρόνια, απεγνωσμένα προσπαθούσα να παγώσω τα συναισθήματα μου για έναν άνθρωπο. Γιατί ήταν τα πιο έντονα που έχω ζήσει μέχρι τώρα. Και όταν λέω παγώσω, εννοώ φυλακίσω, και όταν λέω φυλακίσω, εννοώ να τα έχω πάντοτε μέσα μου για να μην νιώθω κενή. Κολλημένη και κλειδωμένη σε ένα κουτάκι συναισθημάτων για να μην δώσω την ευκαιρία σε άλλον να με πληγώσει. Γιατί φοβήθηκα για κάτι που δεν είναι καν βέβαιο. Και μέρα με τη μέρα, κατάλαβα πως ήρθε η ώρα να προχωρήσω. Να τα αφήσω να ξεθωριάσουν. Θα είναι πάντοτε εκεί άλλωστε. Να δώσω ευκαιρία στον εαυτό μου να νιώσω από την αρχή, κάτι καινούριο, κάτι αμοιβαίο.

Δε θέλω τελίτσες, ερωτηματικά και κόμματα. Θέλω τελεία. Επιτέλους την έβαλα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Πέρασαν οι ημέρες που διάλεγα βιβλίο από τον τίτλο τους, την γραμματοσειρά και την περίληψη. Πλέον διαβάζω ό,τι πιάσει το χέρι μου. Σταμάτησα να διαβάζω περιλήψεις. Θέλω να δω ποια από όλες τις φορές θα αιφνιδιαστώ περισσότερο με την επιλογή μου.

Πέρασαν οι ημέρες που επέλεγα να ακούσω τα ίδια τραγούδια ξανά και ξανά, φοβούμενη πως δεν έπιασα το νόημα των λέξεων, φοβούμενη πως θα σταματήσω να σκέφτομαι αυτά που σκεφτόμουν την ώρα εκείνη. Πλέον ακούω ό,τι μου βάλουν. Μαθαίνω νέους καλλιτέχνες.

Πέρασαν οι ημέρες που σημείωνα ό,τι ωραίο είχα διαβάσει. Από ποιήματα κυρίως. Τα αγαπώ τα ποιήματα. Αλλά είναι τόσα πολλά για να γράψω κάτι που είναι ήδη γραμένο. Προτιμώ να γράφω τα δικά μου.

Πέρασε και μια ημέρα χωρίς να σε σκεφτώ.

Ξανά από την αρχή.

Σε σκέφτομαι τώρα.

Πέρασε σχεδόν μια ημέρα που δεν σε σκέφτηκα. Ένα σχεδόν εικοσιτετράωρο. Πέρασε σχεδόν μια ημέρα παρά κάτι δευτερόλεπτα που δε μου έλειψες. Που δε σε αναζήτησα.

Ίσως να φταίει που χθες βράδυ κοιμήθηκα 11 αντί για 12. Τότε ίσως να ήταν ολόκληρο εικοσιτετράωρο.

Και αν μου πεις πως δεν μετράνε τα λεπτά και τα δευτερόλεπτα, θα σου πω πως αυτά με έκαναν να σε ερωτευτώ.

Και αν μου πεις πως καμία αξία δεν έχει ο χρόνος, θα σου πω πως καμία αξία δεν έχει ο χρόνος μακριά σου.

Και αν μου πεις πως δεν με καταλάβεις, θα σου πω πως το θέμα είναι να με νιώσεις.

Πέρασε ένα σχεδόν εικοσιτετράωρο με μια υπέροχη αυγή και ένα ηλιοβασίλεμα μπροστά στη θάλασσα

Την αυγή δεν σε σκέφτηκα γιατί έτρεχα

Ναι το συνηθίζω τις τελευταίες μέρες

Έγινα από αυτούς όπως λες κι εσυ

Από αυτούς που δεν καταλαβαίναμε πως το κάνουνε

Αν με έβλεπες θα μου ελεγες πως αντέχω να θυσιάζω τον ύπνο μου

Αν σε έβλεπα θα σου έλεγα πως σχεδόν δυο μήνες τον έχω χάσει, όποτε δεν έχω κάτι να θυσιάσω

Σχεδόν δυο μήνες βλέπω όνειρα τόσο παραστατικά και έντονα που μαλλον κουράζομαι να κοιμάμαι

Ίσως πάλι αν έβλεπα εσένα στα όνειρα μου να μην ξυπνούσα και ποτε

Ξέρεις ποσό τα αγαπάω τα ηλιοβασιλέματα

Και ποσό απεγνωσμένα τρέχω να τα προφτάσω

Έστω και λίγο από τον ήλιο να δω

Δεν έχω ακούσει νέα σου,

δεν ξέρω αν είσαι καλα

Δεν ξέρω πως περνάς τις ημέρες σου

Αν είσαι ευτυχισμένος

Πας κι εσυ στην θάλασσα;

Βλέπουμε τον ίδιο ουρανό τις ίδιες ώρες;

Και αν πέσει αστέρι θα κανεις ευχή;

Κι αν κοιμηθείς και δεν το δεις θα κάνω εγώ για εσένα

Απορίας άξιο αν υπάρχει αυτό που λέμε τηλεπάθεια

Άραγε όταν σε σκέφτομαι με σκέφτεσαι κι εσυ;

Όχι απαραίτητα όλες τις φορές έστω και μια στις σχεδόν τόσες

Αναρωτιέσαι τι να κάνω;

Και αν αναρωτήθηκες γιατί δεν επιδίωξες να το μάθεις

Μια ημέρα θα είναι Αύγουστος και θα βρεθούμε στην ίδια παραλία για όσα σχεδόν εικοσιτετράωρα αντέξουμε

Θα μιλήσουμε για εσένα

Θέλω να ξέρω τα πάντα για εσένα

Θέλω να σε ακούω να μιλάς

Εγώ δεν έχω άλλωστε κάτι άλλο να πω..

Πολύ μεγάλο πράγμα η συνήθεια.

Ο καφές, το τσιγάρο, το πρωινό ξύπνημα και χίλια δυο πράγματα ακόμα. Συνήθειες.

Ακόμα και τις ημέρες που δεν δουλεύεις, ξυπνάς νωρίς, γιατί έχεις συνηθίσει. Βουρτσίζεις τα δόντια σου, πλένεις το πρόσωπό σου και ίσως και να κάνεις μπάνιο. Αν είσαι αθλητικός τύπος, πηγαίνεις για τρέξιμο ή αν έχεις σκύλο, βόλτα με τον σκύλο σου. Αν είσαι στην δική μου κατηγορία ανθρώπων, βάζεις αγαπημένα σου τραγούδια στη διαπασών και φτιάχνεις το πρωινό σου και ένα φλιτζάνι ζεστό καφέ, ή κρύο ανάλογα τον καιρό.  Πίνεις τον καφέ σου, ανάβεις το πρωινό σου τσιγάρο, αν είσαι καπνιστής και κάπως έτσι ξεκινάει η ημέρα σου. Στην συνέχεια, μεσημέρι, απόγευμα, βράδυ.

Ο λόγος που δεν αναλύω το τι μπορεί να κάνεις ή να κάνω τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας, είναι γιατί τα  θεωρώ περιττά λόγια, εφόσον θέλω να καταλήξω αλλού.

Εάν για μια εβδομάδα ξυπνάς νωρίς, την επόμενη θα ξυπνήσεις πιο εύκολα, και πιο εύκολα μέχρι που κάποια στιγμή δεν θα χρειάζεσαι καν ξυπνητήρι. Το βιολογικό σου ρολόι θα το κάνει για εσένα. Συνήθεια. Και μας αρέσει, γιατί carpe diem ή όπως έλεγε η γιαγιά μου <<όποιος σηκώνεται πρωί κερδίζει το φλουρί>>.

Όσο μεγαλώναμε βλέπαμε τις μανάδες και τους πατεράδες μας να πίνουν το πρωινό τους καφέ, στην πορεία δοκιμάσαμε, δεν μας άρεσε, ξαναδοκιμάσαμε, καταλάβαμε τους σκοπούς που εξυπηρετεί και την ενέργεια που σου δημιουργεί, ξαναήπιαμε γιατί πως να το κάνεις “ο καφές σε ξυπνάει” ή “δεν ανοίγουν τα μάτια μου χωρίς καφέ”, ήπιαμε πάλι με την παρέα, καταλάβαμε την γεύση του, αναζητήσαμε για περισσότερες, κάποιοι από εμάς γίναμε και μάστερ τύπου “πρέπει οπωσδήποτε να δοκιμάσεις ελληνικό από τα χέρια μου” και εν τέλει τον συνηθίσαμε. Και μας άρεσε. Συνήθεια. Σε κάποιες περιπτώσεις και εξάρτηση.

Οι άνθρωποι καμιά φορά δεν προχωράνε και μένουν προσκολλημένοι στο παρελθόν γιατί έχουν συνηθίσει. Μπορεί να γνωρίζεις πως ο άλλος δεν είναι διατεθειμένος να γυρίσει ή να σου δώσει ούτε το ελάχιστο από αυτό που ζητάς και εσύ εκεί να επιμένεις. Γιατί το γνώριμο δύσκολα το αποχωριζόμαστε. Και μιλάω για τα συναισθήματά σου. Ξέρεις πως θα νιώσεις, ναι για αυτές τις πεταλούδες που όλοι μιλούν, για αυτές θα μιλήσω. Είναι γνώριμο συναίσθημα. Σε έχεις δει σε αυτήν την κατάσταση, σου αρέσει αυτή η συνήθεια. Γι’ αυτό και κάποιοι δυσκολεύονται να βγουν από τοξικές σχέσεις, γιατί μωρέ ξέρεις κάτι; που να γνωρίζω κάποιον καινούριο; Και ξανά πάλι από την αρχή. Και αυτό το καρδιοχτύπι; Αυτό που το πας; Συνήθεια. Σε κάποιες περιπτώσεις και εξάρτηση.

Άνθρωποι χαμένοι στις σκέψεις και τις συνήθειές τους. Στην ρουτίνα τους. Στην ζώνη ασφαλείας τους όπως την αποκαλώ. Συνηθίσαμε τον εαυτό μας σε συγκεκριμένες εκδοχές του, πιστεύοντας πως είναι οι καλύτερες και άλλες όμοιες δεν θα υπάρξουν. Δεν ρισκάραμε. Δεν δοκιμάσαμε. Και όταν μας είπαν, “όλο καφέ, καφέ καταστρέφεις την υγεία σου, πιες καλύτερα ένα τσάι” , επιμείναμε στον καφέ γιατί μωρέ πάει και με το τσιγάρο. Κι όταν μας είπαν μπορείς να βρεις κάτι καλύτερο, κάναμε πως δεν το ακούσαμε, ίσως και να πήγαμε με περισσότερο φόρα στον ίδιο άνθρωπο, γιατί μωρέ δεν καταλαβαίνεις το πως νιώθω. Φοβηθήκαμε να φύγουμε από το γνώριμο, φοβηθήκαμε μην ξεχάσουμε πως νιώσαμε, φοβηθήκαμε το διαφορετικό, το καινούριο. Κι όμως, δεν είναι κάτι δύσκολο. Θυμήσου πως ξεκίνησες να πίνεις καφέ.

Αγαπημένε μου άνθρωπε,

μια Κυριακή θα μαζέψω όλα τα σκόρπια χαρτιά, γεμάτα ασύνδετες σκέψεις και λέξεις, γεμάτα εικόνες που θα φωνάζουν το όνομά σου. Μια Κυριακή θα συγκεντρώσω όλα τα κομμάτια, τα ποιήματα και τις σκέψεις που έγραφα ατελείωτες ώρες τις νύχτες, τα πρωινά και τα μεσημέρια. Και αφού τα συγκεντρώσω, θα τα αφήσω στο πάτωμα και θα τα διαβάζω ένα ένα. Ίσως να καταφέρω να τα ταξινομήσω και χρονολογικά. Τουλάχιστον όσα πρόλαβα και είχα βάλει ημερομηνία επάνω. Δεν έχει σημασία ο χρόνος, όταν η ένταση των συναισθημάτων εξακολουθεί να είναι η ίδια. Και αφού τα διαβάσω, έχοντας ένα ποτήρι λευκό κρασί στο πλάι, θα τα καθαρογράψω με μια παλιά γραφομηχανή, ξεχασμένη σε ένα μπαούλο ενός σπιτιού. Δεν σου αξίζουν μουντζουριασμένες σημειώσεις, τσαλακωμένα χαρτάκια και δακρυσμένα γράμματα. Υπόσχομαι πως θα είναι βράδυ. Γιατί τα βράδια, κανένα ίχνος μετάνοιας και δεύτερης σκέψης δεν υπάρχει στο μυαλό μου. Τα βράδια πάντα εσένα επιλέγω. Είναι που φοβάμαι πως στο φως της ημέρας θα ντραπώ για τις σκέψεις μου. Είναι που φοβάμαι μην σβήσω κάτι. Είναι που φοβάμαι μην τα σκίσω όλα ή τα κάψω και πω στον εαυτό μου να πάμε παρακάτω. Δεν θέλω να πάω παρακάτω. Είναι που φοβάμαι μη με μισήσω για όλες τις φορές που έκλαψα, που δάκρυσα, που φοβήθηκα, που ένιωσα ανασφαλής για εσένα. Θέλω να σε έχω στο μυαλό μου έτσι ακριβώς όπως σε έχω πλάσει. Και ίσως μια Κυριακή μετά από χρόνια να σου τα στείλω όλα μαζεμένα. Απλά να τα έχεις. Να τα κοιτάς. Και που και που να τα διαβάζεις. Να σου θυμίζουν πως κάπου, κάποτε γνώρισες έναν άνθρωπο που είδε τα καλύτερα κομμάτια της ψυχής σου. Πως κάπου κάποτε, γνώρισες μια κοπέλα που όλοι αγαπάνε μα κανείς ποτέ δεν ερωτεύεται. Και αν κάπου βρεις ένα κλειδί, κάπου σε έχω φυλακίσει. Και αν θες να μπεις, πλέον ξέρεις τον τρόπο.

Νιώθω πως δεν αξίζει καν να ανήκεις στις σκέψεις μου. Αλλά ποιος μπορεί να τις ελέγξει;

Λέγοντας πως δεν αξίζει κάτι, μειώνω την συναισθηματική μου νοημοσύνη. Πάμε πάλι.

Ερωτεύομαι άτομα που δεν μπορώ να έχω, ώστε να μην τα χάσω. Γιατί αν έχεις κάτι, μπορεί να το χάσεις. Έτσι ξεκίνησα. Στην πορεία συνειδητοποίησα πως αναφερόμαστε σε συναισθήματα. Ποτέ δεν έχεις πραγματικά κάποιον, πάντα όμως χάνεις κάτι. Και κερδίζεις. Πάμε πάλι.

Δεν μπορώ να καταλάβω πως γίνεται να μου λείπει ένας άνθρωπος, που στα τόσα χρόνια γνωριμίας μας, συνολικά οι ώρες που τον έχω δει είναι λιγότερες από τρία εικοσιτετράωρα. Μην με ρωτήσεις πόσες τον σκεφτόμουν. Θα είναι υπερβολικό αν σου πω να πολλαπλασιάσεις τα χρόνια γνωριμίας μας, τις ημέρες ενός χρόνου και τις ώρες μιας ημέρας. Αλλά όχι αν σου πω το αποτέλεσμα αυτού να το διαιρέσεις με το δυο. Πάμε πάλι.

Μου λείπει να σε ψάχνω κάθε μέρα στην ίδια πόλη και να μην μπορώ να σε βρω. Μου λείπει να σε βρίσκω τις ημέρες που δεν σε έψαχνα. Μου λείπει να μην έχω οξυγόνο όταν είσαι τριγύρω. Μου λείπουν οι πεταλούδες που φυλάκισα για κάθε φορά που σε συναντάω. Μου λείπουν οι ώρες που πέρασα σε παγκάκια ευχόμενη να περάσεις τυχαία από εκεί και μου λείπουν οι ώρες που πέρασα κοιτάζοντας ζευγαράκια να πηγαίνουν να κάθονται σε αυτά. Πάμε πάλι.

Κάπου άλλαξα στην μέση. Δεν μιλάω τόσο πολύ για εμένα, μου είπες. Προτιμώ να σε ακούω. Φοβάμαι πως όταν σε βρω ξανά, δεν θα έχω τίποτα να σου πω ή ίσως και να σου πω τα πάντα. Δεν είναι που δεν το έχω με τα λόγια, και  με τα λόγια το έχω και με τις λέξεις. Είναι που κάποιες από αυτές, δεν τις αρθρώνω καν καλά. Και είναι αστείο που φτιάξανε την λέξη αρθρώνω για άνθρωπο που δεν μπορεί καλά. Πάμε πάλι.

Ίσως να μην είμαι ερωτευμένη μαζί σου. Ίσως να σ’ ερωτεύτηκα κάποτε και απλά να επιμένω να ζήσω με την ανάμνηση αυτή. Ίσως να σε ερωτεύομαι μόνο όταν σε σκέφτομαι ή σε βλέπω. Ίσως να σε ερωτεύομαι στα όνειρά μου. Α ξέχασα να σου πω…καμιά φορά μπερδεύω τα όνειρα με την πραγματικότητα. Ίσως έτσι να είναι και μαζί σου. Ίσως να ερωτεύτηκα μια πλαστή εικόνα σου, σε κάποιο όνειρο, κάποιο ξημέρωμα, κάποιου Αυγούστου ή κάποιου Οκτώβρη. Ίσως να ήταν μεσημέρι. Ναι, σίγουρα ήταν μεσημέρι. Ίσως να ήταν Οκτώβρης. Ναι, σίγουρα ήταν Οκτώβρης. Πάμε πάλι.

Αν σε τρόμαξα κάπου στα μισά, να ξέρεις πως δεν σε προσμένω πια. Μια εύκολη ερώτηση σου έχω μόνο. Μας έχω ονειρευτεί να φεύγουμε από αυτήν την πόλη. Θα έρθεις να φύγουμε μαζί;

 

Υ.Γ. Κάθε βράδυ κοίταζα από το παράθυρο μήπως και περνούσες για καληνύχτα. Κάθε βράδυ σε δικαιολογούσα πως πέρασες νωρίτερα, πως τάχα ξέχασες που μένω. Κάθε βράδυ ευχόμουν να μην σου έτυχε κάτι. Και τα βράδια που δεν περίμενα, τότε σίγουρα θα περνούσες.

 

Ερωτεύομαι για να ξεφύγω από τα καταθλιπτικά μου σύνδρομα.

Ερωτεύομαι για να ζήσω ξανά. Πάει καιρός που έκανα διάλειμμα από το ανεξήγητο συναισθηματικό μου κενό.  Και πλέον το σώμα μου, η ψυχή μου, το μυαλό μου περιλούζονται από μια ανεξήγητη χαρά για ζωή. Φωνάζω δυνατά πως είμαι καλά. Και είμαι. Τόση χαρά που δεν μπορείς να την αντέξεις.

Ερωτεύομαι κάθε μέρα εμένα, τον διπλανό μου, τον άγνωστο στην γωνία του δρόμου. Όταν η οπτική σου γωνία αλλάξει και αρχίσεις και βλέπεις τα πράγματα θετικά, θα καταλάβεις πως πετάνε ακόμα πεταλούδες, πως ανθίζουν  λουλούδια και στις πιο περίεργες καιρικές συνθήκες, πως αυτός ο άγνωστος σε κοίταξε και σου χαμογέλασε γιατί του άρεσε η ενέργειά σου, πως για κάθε πρόβλημα υπάρχει πάντοτε η λύση και πως η ζωή είναι ένα δώρο.

Κάποιος σοφός άντρας μου είπε πρόσφατα πως ο έρωτας, αυτός ο δυναμικός και επαναστάτης φτερωτός θεός, είναι τεράστιος για να είναι μονόπλευρος. Ακόμα, μου έμαθαν πως όταν ερωτεύεσαι θολώνει ο νους σου και βλέπεις χρώμα στο μαύρο και κοιμάσαι με τα μάτια ανοιχτά. Τόση χαρά δεν μπορείς να την αντέξεις. Και  νιώθεις ξανά αυτό το παιδικό συναίσθημα, νιώθεις ατρόμητος και ούτε που σε νοιάζει το αύριο, γιατί ζεις το τώρα.

Του είπα πως είμαι το κορίτσι που όλοι αγαπούν, μα κανείς ποτέ δεν ερωτεύεται. Του είπα πως καμιά φορά, σκέφτομαι πως δεν υπάρχεις, πως είσαι πλάσμα της φαντασίας μου. Σε έπλασα έτσι ακριβώς όπως σε ήθελα, γιατί σε είχα ανάγκη. Σε έπλασα χωρίς κανένα ψεγάδι. Ο ορισμός του τέλειου. Ή τουλάχιστον επέλεξα να έχω αυτήν την εικόνα για εσένα όταν έρχεσαι στο μυαλό μου. Πάνε μήνες που δεν σε σκέφτηκα.

Μου είπε πως είναι σημάδι πως προχωράω. Πως άργησα να συγχωρέσω τον εαυτό μου. Πως η ζωή μου, άλλαξε σελίδα και η γεύση που μου άφησες είναι γλυκιά.

Και φωνάζω παντού, να το ακούσει όλος ο κόσμος πως είμαι καλά. Καμία μελαγχολία. Ίσως καμιά φορά όταν κοιτάζω τον ουρανό..έτσι φευγαλέα να περάσεις από την σκέψη μου και να σου χαμογελάσω.

ΥΓ: Εκείνη τη μέρα δε θα βρέχει, θα το δεις. Κι όλα θα είναι βγαλμένα από όνειρο, το όνειρο μου.