Pazham Neeyappaa [Thiruvilaiyadal – 1965] K.B. Sundarambal This song collapses devotion, gratitude, and surrender into one trembling address to a parent-figure. It feels like speaking to an eternal father after a lifetime of unanswered questions. Hearing KBS sing those gamakas effortlessly brings tears. Her voice carries divine authority and maternal warmth together.
Garaj Garaj [Bandish Bandits] – Ajoy Chakrabarty, Javed Ali Its slow, aching rise feels like suppressed grief finally finding a voice. The music swells the way tears do… quietly at first, then uncontrollably mirroring emotions that have waited too long for release. The singer’s restrained intensity gives the song its aching honesty. The song is like distant thunder…low, repetitive, and impossible to ignore once it settles in the mind.
Robert Miles – Children This track feels like nostalgia without a memory. It sounds like innocence drifting away, like childhood running ahead while adulthood stands helplessly behind, unable to follow. Though wordless, the sensitivity is unmistakable. The sounds are like a half-remembered dream, looping gently, carrying a sadness you cannot name but cannot escape.
Skyfall [Skyfall] – Adele The song carries the weight of resilience forged through loss. It acknowledges falling, breaking, and still standing—strength that comes only after something precious has already been destroyed. This is like a slow burn…with its gradual, inevitable descent, like fate approaching—grand, unavoidable, and emotionally overwhelming.
Tera Chehra – Adnan Sami Adnan Sami’s voice is celebrated for its unique warmth, freshness, and soulful quality, blending Indian classical with Western pop, known for heartfelt melodies, romantic hits, and powerful renditions, often showcasing his mastery as both a singer and accomplished pianist with a versatile range, making him a beloved figure. This song aches with longing that never demands fulfillment. It understands how love can survive on memory alone, living quietly in absence rather than presence. Adnan Sami’s voice trembles with sincerity. The song haunts softly, like a memory you revisit voluntarily, knowing it will hurt, yet unable to stay away.
Mahabharath Title and End Card Songs They make me cry because they compress generations of dharma, betrayal, loss, and inevitability into a few haunting notes. It feels like history reminding me that suffering and choice are eternal companions. Lost my dad during this first run of this mega serial. Mahendra Kapoor’s vocal presence feels ancient and knowing. The song haunts like destiny itself—cyclical, heavy, and echoing the inevitability of loss, duty, and consequence.
Bharat Ek Khoj – Theme Title and End Card Songs The hymns are like history whispering in your ear, reminding you of time’s vastness and humanity’s recurring mistakes. These feel like the soul of a civilization speaking softly. They remind me how vast, layered, and fragile our collective journey has been—and still is. My dad used to love this song and the series.
Darpan – Title BGM Salil Chowdary’s orchestration is so layered that this background score feels like a mirror turned inward. It quietly asks uncomfortable questions about identity, truth, and the versions of ourselves we refuse to acknowledge. Even without lyrics, the musical voice feels searching. It plays like a question left unanswered, replaying gently yet insistently within your conscience.
Ishq Sufiyana [Dirty Picture] – Kamal Khan and Sunidhi Chauhan Composed by Vishal-Shekhar and performed by Kamal Khan (Male version) and Sunidhi Chauhan (Female version). The song is a ‘Sufi-rock’ ballad where ‘Ishq Sufiyana’ refers to a selfless, spiritual, and all-consuming love that transcends the physical. This song blurs the line between human love and divine surrender. It feels like devotion that hurts, love that dissolves the self, and longing that seeks no reward. The song dissolves ego into devotion.
Kismat Se Tum [Pukar – 2000] – Sonu Nigam and Anuradha Paudwal Widely regarded as one of Indian cinema’s most musically complex and vocally demanding romantic ballads. Composed by AR Rahman and performed by Sonu Nigam and Anuradha Paudwal. Famous for its extreme vocal range, requiring singers to master both soaring high notes and deep, resonant low notes within a single track. It is often cited as a benchmark for vocal technicality in Bollywood. Its gentleness feels earned, not naïve. It makes me cry because it suggests that love arriving through fate still carries fear—of loss, of impermanence, of time eventually undoing miracles. Both the singerss vulnerability feels unguarded. Me and my wife consider this as our love anthem.
Rote Hue [Muqaddar Ka Sikandar] – Kishore Kumar A legendary anthem that defines the philosophy of resilience and triumph over tragedy. It dignifies sorrow instead of escaping it. The grief feels raw, resigned, and painfully honest—like someone finally admitting defeat without shame. Kishore delivers a powerhouse performance, blending his trademark energy with deep emotional gravitas. He embraces sorrow without theatrics. Love AB’s costume and singing on the bike, a novelty to behold in those times for our gen.
Meri Bheegi Bheegi Si [Anamika] – Kishore Kumar Kishore gives a hauntingly restrained performance. His voice feels soaked in loneliness. Eschewing his typical high-energy style, he uses a soft, almost conversational tone that perfectly captures the character’s bitterness and vulnerability. It romanticizes loneliness without glorifying it. The rain feels symbolic… washing memories that refuse to fade, turning solitude into something tender yet unbearably heavy.
Ajnabi Tum Jaane Pehchaane [Hum Sab Ustad Hain] – Kishore Kumar Kishoreda captures emotional distance with finesse. The tune haunts through its pauses, making silence feel louder than words. A timeless masterpiece that captures the essence of familiarity at first sight. This song hurts because it captures the tragedy of emotional distance. Knowing someone deeply and still remaining strangers feels more painful than never knowing them at all. Kishore showcases his incredible versatility here. Moving away from his yodeling and comic persona, he uses a deep, velvety, and soulful baritone that conveys profound romantic longing and mystery. The legendary Laxmikant-Pyarelal kept the arrangement elegant and uncluttered. The soft use of the piano and subtle strings ensures that the focus remains entirely on the haunting melody and the vocals.
Woh Kabhi Mil Jaaye Toh – Ghulam Ali Ghulam Ali’s voice aches with unfulfilled hope. It is like an unfinished sentence, forever suspended between anticipation and resignation. Truly an iconic ghazal. It is celebrated for its deep emotional resonance and poetic simplicity. It is built entirely on hope deferred. The song lives in ‘what ifs,’ reminding how ‘many’ lives are shaped not by meetings, but by missed chances.
Sharadamba Sharadindu Nibhanana – Balamuralikrishna A sublime devotional masterpiece performed by the legendary Dr. M. Balamuralikrishna. It is a classical composition dedicated to Goddess Sharadamba of Sringeri. This kriti makes me cry because it blends devotion with vulnerability. The purity of BMK’s gamakas and expressions feels like a soul kneeling—softly, sincerely—before something infinitely larger than itself. BMK’s voice is devotion personified with purity, circling the mind like a sacred lamp that refuses to be extinguished.
Bandish Bandits Title Song – Mame Khan, Shankar Mahadevan and Shivam Mahadevan The title track of Bandish Bandits (2020) is a high-octane fusion masterpiece that bridges the gap between classical Indian music and modern electronic pop. The song features a stellar vocal lineup, including Mame Khan, Shankar Mahadevan, and Shivam Mahadevan. Mame Khan’s earthy, folk-infused texture provides a grounding contrast to the polished, high-pitched classical flourishes. This song brings tears because it celebrates legacy and inheritance—not just of music, but of wounds, discipline, and love. It reminds me how art carries both beauty and burden across generations. The singers balances tradition and emotion seamlessly.
Raghavendra: Hi Rami here is an incident Anna keeps saying which I recollect all the time. I think it’s a good example of value system that was passed on: ——————— Anna had just returned from a field trip to a few islands around Andaman part of his higher education in Central collage Bangalore. Upon returning to Bangalore he learnt tata was not keeping well.
Anna packed his bag and took the next bus to Mysore. When he arrived, tata smiled and asked “Why did you come, man?”. “You should be studying, not worrying about me. I’m perfectly fine.”
Respecting his wish, Anna returned to Bangalore, his mind filled with both comfort and unease. A week later, the news came—tata had passed away peacefully. That brief visit in Mysore, became Anna’s last memory of his father—a memory he would carry for the rest of his life.
Reply from Thandu: Never visited the Andaman dweepa, but during My college days, along with CBZ students of B.Sc course we to coastal areas for collecting the Marine animals, like Shark , and several other species to the habitat . Rameswaram, pamban bridge, Trichy, Bombay Ellora,Karwar , about,3 Times nearly for 2to,3 weeks by Booking Boogie to accomodate 40 members. ________________________________________________________________________________________
Above pics shared by Savitha
Savitha:
Savithramma Ajji was my cherished companion during school breaks, and we would play alaguli mane and chowkabhara together. She was known for her impeccable handwriting, often writing “Rama Naama” in green ink on a desk to ensure her writing remained pristine. On ekadashi, we eagerly anticipated the delicious kosambri & Payasa when we went back home after school. Not to miss the palahara that Ajji used to have every night after distributing each one of us our portions and not worrying about what is left for her.I always used to admire Ajji’s long jet black hair which she washed daily with seege pudi. Despite her fragility and frequent bouts of chest pain, she remained steadfast. Whenever she was going through the pain, we would quickly get the brown glass bottle of Isordil from her off white butti, take out a pill and place it under her tongue for relief. Simultaneously, we would massage her back and chest to help her feel better.Meticulous in her work, Ajji took great care in sorting soppu and not to forget her creativity in hatti kelsa. She would keep a billu to help her clean the hatti and make it fit for usage.One other instance of Ajji is she would never wear any new saree given to her or bought for her withought first having one of us wear it. I would eagerly await her request to wear the saree as I always loved wearing them.Another endearing trait of Ajji was her belief that bisi Neeru was a remedy for everything. She would always have it in hand and encourage us to drink it for relief. I still cherish the sangeetada pustaka she handwritten for me, filled with her blessings. Ajji rarely laughed, but when she did, she would cover part of her face and chuckle, enjoying the joke in a way that was utterly adorable.Instances with Ajji can go on and on.We miss her dearly…Thanks Rami for creating this forum to express our experience.
BR Thandaveshwara Rao: Dear Ramakrishna, Already enough has been written by several connected to Bellur family.as my father Dr.. RamachandraRao served in remote places of Old Mysore State, except for a while in KR hospital mysore.my remembrance stat from Bellur,where in the midst of Plague epidemic,when the entire Bellur vacated, my father probably the only family stood inthe midst as a doctor to treat the plague victims.not only that,even my eldest Daughter Kamalus marriage happened., facing the wrath from local people.from Bellur his next place was Holaikere, Chitradurga district,later to SNR hospital Kolar,then to Srinivasapura , local fund hospital, around 1960,came to Mysore,to live in Electronic lit city.all the while we the family terminated only with Kerosene lamp, water usually drawn from well, very poor sanitary disposals.the entire family settled in Mysore till,1963,when My father expired working Mysore Jail hospital as medical officer.he also served in Chamarajanagar, visiting the Elephant, Stricken forest,later to T.Narsipura.the entire narration probably requires to describe the Anecdote of Bellur family.my eldest brother spent his education in Bangalore, later to shoulder the the responsibility with my mother Savitramma ,a silent woman caring the entire Bellur family.my grand mother Narasakka was a source of support to us. she passed away 1959. In Mysore, a noble soul.
Dear Ramakrishna, very nice to read Dr.Bellur RamachandraRao, anecdote, so well framed,an Art you can do.Although he lived only 57 years, but today he has completed 63 years, a father as you described it,a work oriented committed person. we are indeed certainly take pride in recollecting his life to My Family. – Thandu.
Shubha: Rami,Thanks for taking time out to do this. What do I say about dear ತಾತ? besides some nostalgic anecdotes as told to me by members of the family. The first memory that comes to my mind is a picture of him and rest of family where he is carrying my father little Satya who is all of 91 and going strong. I wish his father and dear ದೊಡ್ಡಪ್ಪ did too.
It is probably ತಾತನ blessings some of his genes that directed me to my chosen path? Although I do not treat patients, I have performed several autopsies (which he did apparently as the only village doctor performing all tasks). My other memories about him are from Shankarapuram house. I remember seeing giant bottles of cod liver oil, tincture of Iodine that once was a part of his compounding. We continued to use these magic potions that healed wounds (my father was an expert in making a quick tincture seal using thin layer of cotton and dabbing it with a bud dipped in tincture). It did sting the wound, but promptly healed it too. I have had the good fortune to use his sphygmomanometer to check BP of various members of the extended family. I also remember seeing his glass syringes and steel needles of varying sizes, but never used them as you know we progressed to disposable syringes and needles. I’ll share more anecdotes as and when I recall. 🙏🏽
Rohini: Hi Rami, We are all doing well. Thank you for yet another wonderful initiative. I remember so few things about Thatha, sadly 😔
Anna would say that he barely remembered the names of his kids, let alone what grades/standard they were studying in! He used to be so busy with work and sudden patient calls that day-to-day family details were very sparse.
Anna remembers Narasakka looking after him as a child. Until I saw your post, I had thought that Narasakka was his sister! Turns out that was Thatha’s mother!
So nice to know that Sri Rangapuravihaara was his favorite song!
Ajjayya’s handwriting resembles my Anna (Thandu’s) handwriting! Both Kannada and English, especially English. So fascinating!!
About Savithramma Ajji, I remember a few more things more clearly. She always wore a white blouse and a saree with multi-colored checks. Ever since I remember, she was already bent over.
I remember her basket (red color?) that would contain all her Rama-nama books. In my mind, I can clearly picture her spending hours writing ಶ್ರೀ ರಾಮ in nice handwriting, evenly spaced across in the long-page single lined notebook
It is so important to document these memories, which is all we have really! Except for a few photos here and there.
Yes, I am inspired to do this now with my maternal grandparents, thanks to you! Will share it, when I get to it.
For Savithramma Ajji, I forget if she wrote the full ಶ್ರೀ ರಾಮ ಜಯ ರಾಮ ಜಯ ಜಯ ರಾಮ or just ಶ್ರೀ ರಾಮ. I hope someone has saved at least some of those books!
I remember her glasses and how her baths would take so long!! Hours spent in ಬಚ್ಚಲು ಮನೆ.
If we had to get ready for school on time, we better shower soon before Ajji got in there! 😅😁 I think she would have her own separate ತಟ್ಟೆ and ಲೋಟ. I vaguely remember her liking ನಿಂಬೆಕಾಯಿ ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ, ಗೊಜ್ಜು type dishes. Hope I am not misremembering those details. She had nice long hair. ಅವರ ಜಡೆ ಜ್ಞಾಪಕ. Parted in the middle. Whenever Raghu made some mischief and got a scolding, or worse beating by Anna, she would say: ಯಾಕೋ ರಾಘಣ್ಣ! I remember her chanting shlokas but never really heard her sing. Although, Amma said she learned many ಸಂಪ್ರದಾಯ ಗೀತೆ from her, including ಕೇಶವ ನಿಮ್ಮ ನಾಮ if I am not mistaken.
Arkalgudu Srikantaiah [Eldest son of Arkalgudu Nanjundaiah, nephew of Dr.Ramachandra Rao]
ರಾಮಕ್ರಿಷ್ಣಾ, ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದುದು ರಾಮಚಂದ್ರರಾಯರ ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ. ಹಾಗಾಗಿ ಅಜ್ಜನ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯಬೇಕಾದರೆ ನಮ್ಮಪ್ಪನ ಹತ್ತಿರ ಕೇಳಿ ತಿಳಿದಿದ್ದು ಮಾತ್ರಾ. ಒಂದು ಬಹುಮುಖ್ಯವಾದದ್ದು, ನಿಮ್ಮಜ್ಜನ ಮದುವೆಯ ಬಗ್ಗೆ. ಅಜ್ಜಿಯವರ ತಂದೆ ಕಲ್ಲಿಕೋಟೆ ವೆಂಕಟರಾಮಯ್ಯನವರು ಮಗಳ ಮದುವೆ ವರಪೂಜೆ ಮುಗಿಸಿ ಅರ್ಧ ನೆಮ್ಮದಿಯಲ್ಲಿದ್ದರು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ಧಾರೆ ಎರೆದುಕೊಟ್ಟರೆ ಮದುವೆ ಮುಗಿದಂತೆ ಅನ್ನುವ ಹಂತದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಮದುವೇ ಮನೆಯಿಂದ ವರ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದ ! ಹುಡುಗಿಯ ತಂದೆ ತಾಯಿಯರು ಬಹಳ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿದ್ದರು. ಆಗ ಯಾರೋ ಸಂಬಧಿಗಳು , ಮದುವೆ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಗಂಡೊಂದು ಇರುವುದಾಗಿಯೂ, ಹೇಗಾರು ಮಾಡಿ ಅವನನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿದರೆ ಆಗಲೂ ಮದುವೆಯ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ ಎಂದು ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಿದರು. ತಕ್ಷಣ ವೆಂಕಟರಾಮಯ್ಯಾ ದಂಪತಿಗಳು ಓಡಿಹೋಗಿ ಆ ಹುಡುಗನನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿ, ಮರ್ಯಾದೆ ಉಳಿಸಬೇಕೆಂದು ಕಾಲು ಹಿಡಿಯುವುದಕ್ಕೂ ಸಿದ್ಧವೆಂದಾಗ ಆ ಹುಡುಗನೂ ಹೆಚ್ಚು ಯೋಚಿಸದೇ ಆಗಬಹುದು, ಆದರೆ ಮದುವೆಗೆ, ಇರುವ ಒಬ್ಬಳೇ ಅಕ್ಕನನ್ನು ಅರಕಲಗೂಡಿನಿಂದಾ ಕರೆತಂದರೆ ಮಾತ್ರ ಎಂದರಂತೆ. ಆಗ ಅರಕಲಗೂಡಿನಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ನಿಮ್ಮ ಮುತ್ತಜ್ಜನ ತಮ್ಮ ಕಲ್ಲಿಕೋಟೆ ಪುಟ್ಟಶ್ಯಾಮಯ್ಯ ನವರನ್ನು ತಕ್ಷಣ ನಮ್ಮಜ್ಜಿಯನ್ನು ಕರೆತರಲು ಸಂದೇಶ ಕಳುಹಿಸಿದರು. ಹಾಗೆ ಒಪ್ಪಿ ಸಾವಿತ್ರಮ್ಮನವರ ಕೈ ಹಿಡಿದ ವರನೇ ಬೆಳ್ಳೂರು ರಾಮಚಂದ್ರರಾಯರು, ನಿಮ್ಮಜ್ಜ. ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿ ಜಾತಕದ ಬಗೆಗೆ ಮಾತನಾಡುವಾಗೆಲ್ಲಾ ನಮ್ಮಪ್ಪ ಈ ಕಥೆ ಹೇಳೋರು. ಯಾವುದನ್ನೂ ನೋಡದೆಯೂ ಸಂಸಾರ ಎಷ್ಟು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಬಂದು ನಂಜುಂಡನ ಸಂಸಾರವನ್ನೂ ಅದೇ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಎತ್ತಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದರು.
Below Photos and captions shared by Arkalgudu Srikantaiah
ನಿಮ್ಮ ತಾತನ ಅಕ್ಕ ಭಾವ, ಅಂದ್ರೆ ನಮ್ಮ ಅಜ್ಜ ಅಜ್ಜಿ ಇವರೂ ಸಾವಿತ್ರಮ್ಮನೇ Arkalgudu Nanjundaiah’s parents : Smt. Savitramma and Sri Narasimhayya [Narasayya] This Savitramma is Ramachandra Rao’s elder sister
ಜುಟ್ಟಿನ ಹುಡುಗ ಶಂಕರ, ಕೊನೆಯವಳು ಗಾಯತ್ರಿ, ಮಿಕ್ಕವರು ಕಮಲು ಮಕ್ಕಳು [L to R] Puttu, Nataraja on Thatha’s lap, Vijaya, Gayatri
ಕೂತಿರುವುದು ಧೊರೆ ಕಮಲು, ನರಸಕ್ಕನ ತೊಡೆ ಮೇಲೆ ಮೈಲಾರು, ಅಜ್ಜನ ಹತ್ತಿರ ಸತ್ಯ
Now imagine a restored version of the above Photo…
Purandhara: I only knew Tripuramba ‘Ajji’; for a few years I really did not know who Savitramma Ajji was! It took me some time (a few summers!) to understand she was Doddappa’s mother!
All I remember of Savitramma Ajji is her being bent and walking … and I always wondered how that had happened! She would occasionally put on a pair of spectacles to read some stotras late in the morning!
She must have led a very tough life; great respect for taking care of such a large family! 🙏🏻
ಪ್ರೀತಿಯ ರಾಮಚಂದ್ರ ತಾತ ಹೋದಾಗ ನನಗೆ 9 ತಿಂಗಳು ಅಂತ ಅಮ್ಮ ಅಣ್ಣ ಹೇಳಿದ್ದು ಜ್ಞಾಪಕ ಇದೆ ಹೊರತು ತಾತನ್ನ ನೋಡಿದ್ದಲ್ಲ ಅವರು ನಂಗೆ ಕಾಫಿ ರುಚಿ ತೋರಿಸಿದ್ದಂತೆ ಅದಕ್ಕೇ ಏನೋ ಕಾಫಿ ಬಿಟ್ಟು ನಾನು ಬೇರೆ ಏನನ್ನೂ ಕುಡಿಯಲು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ
Dear Savithramma ajji I really loved her as I grew up with her. Every morning I would sit in front of ajji in the kitchen and wait for the coffee she used to make for me and the day would begin like that. I always remember dear ajji’s fresh happy face when she wrote ಶ್ರೀರಾಮ ಜಯರಾಮ ಜಯಜಯ ರಾಮ beautifully every single day. She has filled so many books with ಶ್ರೀರಾಮನಾಮ ಜಪ and has given me also a book which I have kept with all the deities which is ajji’s blessings. I always loved washing all the ದೇವರ ಪಾತ್ರೆಗಳು which was made of silver ,copper and bronze and dear ajji always praised how good my work was and always said very proudly that I always complete the task successfully, never half done,in complete she would add. All clear in my memory and had to share. Dear ajji’s cooking was so good,that taste still remains. My dear Anna always said ಕೂಟು ಮತ್ತು ಬೋಂಡ only Savithramma ajji makes the best! I don’t even remember ajji complaining about her bent back or anything anytime. I really loved our time in the unforgettable Shankarapura with dear Savithramma ajji and everyone else. I enjoyed when dear ajji applied coconut oil for the head and the leftover she would apply on hands and on the feet too. We were blessed to have dear ajji visit our house in namma JP Nagar on many occasions with my dear parents sister and brother. Ajji’s blessings and presence with my family were the best memories. All of us were very lucky. Dear Savithramma ajji wrote an inland letter after we migrated to Australia. Ajji said ಮಕ್ಕಳ ಸೇವೆ ದೇವರ ಸೇವೆ ಅಂತ when I told her that I look after children, work with children. In the letter she wrote that my nature remains the same. I always remember very affectionate Savithramma ajji. My love and regards always for my dear grandparents. Thank you for the opportunity dear Rami.
***
Shekar (Subbulakshamma-Lingappaiah’s grandson, son of Puttalakshmi-Sreekantaiah)
Good initiative remembering grand parents, i vaguely remember as child used to visit Savitriama ajji, Anna avaru, she used to make delicious sweet rice kesaribhat, in there basavanna Gudi house. With my grand mother Subbalakshmi and my mother used to visit there house
Thanks for documenting these memories Rami. I don’t remember a lot about Savitramma Ajji, I think I was 8yrs old when she passed away. But I’m happy reading everyone’s experiences and memories
Btw that picture with Thatha and 5 kids, juttina kid is Appa anthe 🙂
Sharadha: About Doctor Thatha – Unfortunately, I have not heard many stories or I don’t remember. But Tathan Thiti was something that I would look forward to. It was one time in the whole year when the whole family would gather. It was more a celebration of his life than his death anniversary if I think about it. A ritual that had a way of anchoring a family. It felt less like a thiti and more like a living thread that kept everyone connected. A single day when the house filled up, families who didn’t see each other often suddenly shared food, laughter, maybe a few quiet moments and all of it orbiting around the memory of someone who was the key foundation.
It makes sense that it stood out the most for me. As kids we don’t always remember the details, but I remember the feeling in the room. Warmth, togetherness, and a sense that something important was happening, even if we couldn’t articulate it. Those details paint such a vivid little world. It’s amazing how the mind remembers the stories and the routine around it. The walk from Shankarpuram to Gandhi Bazaar, the familiar rumble of the 41 bus, the last stretch from 18th Cross… it feels like a ritual within the ritual. Almost like the journey itself was part of the ceremony. And then that moment of arrival, everyone gathered in the angala, the quiet hum of everyone catching up, cousins running around each other, and the dodappa and chikappas tucked away performing the rites. Also, those closed windows always felt mysterious and at the same time almost sacred. When we are young, anything hidden becomes a whole universe of imagination. I probably sensed that something solemn was happening, even though I had no idea or didn’t know the specifics. Thathan thiti day memory sticks because it was tied to movement, place, and emotion.
Everyone would be present at Namaskara time. It felt like a second wave of the gathering, almost like the moment when the house reached full strength. And then the prasada of course would be the highlight of the thiti. Rave unde, ambade, vade… those are the tastes that have imprinted so deeply that even thinking of them brings back, the murmur of voices, the clatter of steel plates. Kamala atte always handing out prasada feels like one of those small, steady roles that quietly define her role on that day, almost making it a family tradition. Dodappa and Shankra serving, move through the crowd with ladles and tumblers, making sure everyone is fed. Avarekai huli was the signature dish with vade, and rave unde. And Malige huvin hara on the photo of thata and all the chikappas, dodappa and annas forehead stuck with akshate. Shalya tied to their waist…… I can keep going on and on.
If I think about it now, what part of the day lingers the most are the atmosphere, the gathering, the rituals, or maybe just the sense of belonging? It was not about the ceremony itself, it was about the feeling of being part of something bigger than the unknown, something that only happened once a year and rearranged the whole family’s rhythm.
Thanks for initiating a thought about childhood memories Ramie. Especially the ones that sit quietly until something nudges them, and suddenly you’re right back in a moment you hadn’t thought about in years. I’m glad you sparked it. Those little flashes of nostalgia are grounding, comforting, and even surprisingly insightful.
Vijaya Dattatri ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಶುಭಾಶಯಗಳು ನಿನಗೂ ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಕುಟುಂಬದ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ನೀನು ಕಳುಹಿಸಿದ ಫೋಟೋಗಳು ನೋಡಿ ನನಗೆ ಬಹಳ ಸಂತೋಷವಾಯಿತು ಹಾಗೂ ನಮ್ಮ ಹಾಗೂ ನಿಮ್ಮ ಅಜ್ಜಿ ತಾತ ಸಂಬಂಧ ಬೆಳೆದು 50 ವರ್ಷಗಳೇ ಕಳೆದು ಹೋಯಿತು ಈಗ ಅವರನ್ನು ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟು ಮತ್ತೆ ಅವರಿಗೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಮನ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನಮಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ಹಾಕಲು ಅನುಕೂಲವಾಯಿತು. ಸದ್ಗುರು ಗುರುನಾಥರು ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಆಯಸ್ಸು ಆರೋಗ್ಯ ಕೊಟ್ಟು ಕಾಪಾಡಲಿ ಎಂದು ಹಾರೈಸುವ ವಿಜಯ ಮಳಲಿ ದತ್ತಾತ್ರಿ ಕುಟುಂಬ
*****
About Kittu Thatha & Tripuramba Ajji
Poornima: Kittu Tatha is a blur of a memory as I must’ve been 5 yrs when he passed away due to a heart attack. Kittu tatha was a rugged guy in black jacket and T ajjii was a fair, shy n demure lady. 16th cross means Tripuramba Ajji’s house – opens up a whole box of memories. My entire fun Ajji’s house – childhood memories with Uma, Suma n you (Dodappa n Machi ofc) much later. Tripuramba Ajji was a quiet and shy lady. She was super “madi” – after bath and puje she wd sit down on the floor and cook away till 3. Wd hv lunch and then step out to bisilu kaysakke – which I wd wait for bcoz only then cd we touch/ hug her! Bu sadly the last days of life were in Pune with us – her paralysis and being bedridden and her finallly passing away in Pune ….
________________________________________________________________________________________________ Uma: Dear Thripuramba ajji and kittu Thatha, Krishnaswamy. We know Malleshwara only because of them. They have given us so much love and affection. Suma and I simply loved going to Malleshwara from our house in Shankarapura on the Saturday after morning school and stay overnight and would come back on Sunday. We were so brave to go by ourselves to the Gandhi bazar bus stand to catch the bus to go to our ajji Thatha ‘s house. We would go during summer holidays too. Dear Thripuramba ajji used to make very tasty kattina saaru, vegetable bhaths, and she would make Gorikai bhath and would call it Govardhan bhath, very delicious. The Rasayana,sajjige taste is still very fresh. Kittu Thatha used to give us special bread topped with fresh cream (ಕೆನೆ) and sugar in the morning. He would bring pineapple juice and would take us to the fruit and vegetable market and on the way sometimes Suma and I would play in the park and Thatha would pick us up after finishing his shopping. We just would go walking everywhere. It used to be so much fun. Ajji Thatha always ate their food in the silver plates which was very special. They also used to come to our house in Shankarapura on special occasions and we would be eagerly waiting for them to come and would run to receive them soon after spotting them walking in the big field towards our house! Dear Thripuramba ajji was very soft spoken and kittu Thatha also. We got a lot of treats whenever we visited their house. I remember visiting Northside Hospital when dear kittu Thatha was admitted and before we left I remember dear Thatha for the first time ever holding my hand and gave a kiss on my hand which made me shy. I remember dear Thripuramba ajji after her prayers every day taking little Mrittike theertha. ಮೃತ್ತಿಕೆ ತೀರ್ಥ And she always sang Sri Keshava Nama and remember her saying this line particularly, ನಾರಸಿಂಹನೆಂಬ ದೇವನೂ ನಂಬಿದಂತ ನರರಿಗೆಲ್ಲ ವರವ ಕೊಡುವನು Every day after lunch ajji had to go to the sun before having afternoon nap and evening we loved sitting in front of the gate with dear ajji, It felt so good. The quality time spent with dear ajji and kittu Thatha was so memorable to this day. We were so blessed to have experienced all the precious moments while growing up. Dear Thripuramba ajji was very much looking forward to seeing her first great grandchild and was saying many times whether God would fulfill her desire Abhilashe, ಅಭಿಲಾಷೆ or not I believe as she was ill and was hospitalised . My dear mother told me all of the above and suggested that we name our dear son Abhilash with dear Thripuramba ajji ‘s blessings. It was so touching. Thoroughly enjoyed going down the memory lane and have shared the precious moments spent with dear kittu Thatha and Thripuramba ajji. Love and regards. Straight from the heart
***
I remember going to Kashmir,Delhi,Alahabad,Gaya,kashi ,Bombay,(Ambala, Ludhiana, not very sure though!) Guruvayur, Trivandrum,Madhurai,Rameshwara, Palani, Kanyakumari ,kollahpur with my dear parents,dear Savithramma ajji and Thripuramba ajji and my sister and brother. We travelled for One month. It’s amazing how dear ajji’s managed,so much responsibility for our parents taking care of all of us. Dear Savithramma ajji walked with her bent back wherever we needed to walk. My father actually had gotten a wheelchair especially made for dear Savithramma ajji to move around comfortably. But the wheelchair never got used as dear ajji walked with her bent back. She was so determined. They were very understanding and coped at all different places with food etc We had cooks who travelled with us and prepared fresh,hot food at all the places we stayed. In the bus both ajji’s sat next to each other. What a wonderful experience the whole journey was. I only remember to share this much!
Forgot to say this about dear kittu Thatha. He used to clap his hands and make hand gestures to call my sister and I to come inside while we were playing or sitting in front of the gate in Malleshwara. We used to ignore him a few times just to see him do more and more because we liked his way of calling us.
ಬಳಗ ಅರ್ಧ ಡಝನ್ ವರ್ಷಗಳು ನಡೆಯಿತು ಮುಕ್ತಬಳಗ ಆ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಅದು ಚತುರ್ದಶ ಬ್ಲಾಗು ಭುವನಗಳಲ್ಲಿ ಸಶಕ್ತಬಳಗ ನಂತರ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರಿ ಆಯಿತು ಸುಪ್ತಬಳಗ ಬಳಗದ ಸದಸ್ಯರು ಇಂದು ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೋ..ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಗುಪ್ತಬಳಗ ಬುದ್ದಿವಂತರು ತುಂಬಿರೋ ಈ ಅಡ್ಡ ಎಂದಿಗೂ ಯುಕ್ತಬಳಗ ಜ್ಞಾನವಿನಿಮಯ ಮಾಡಲಿಕ್ಕೆ ಇದು ಸದಾ ಸೂಕ್ತಬಳಗ ಬೆಳ್ಳೂರ್ ಈ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಗೀಚಿದ್ದು ಇಂದು ಬೆಳ ಬೆಳಗ !
ಭಾವವೆಲ್ಲ ಪದವಾಗಿ ಇಳಿದಾಗ ಕವಿಮನಕೆ ಮುಕ್ತಿ ಸ್ನೇಹ ಚುಕ್ಕಿ ಗೆರೆಯಾಗಿ ಬೆಳೆಸಿದರೆ ಸ್ನೇಹಭಾವಕೆ ಮುಕ್ತಿ ಮೌನದಿಂದ ಕಾಲ ಒಯ್ದು ಸಾಗುತಿರೆ ಕಾಲಮಾನಕೆ ತಕ್ಕ ಮುಕ್ತಿ ಮತ್ತೆ ಸೇರಿದೆವು ನಾವು ಮುಕ್ತ ಮುಕ್ತ ಬಳಗ
ಕಾಲ ಉರುಳಿ ತಿಳಿ ಜ್ಞಾನ ಹೊಮ್ಮಿಸಿದೆ ಯುಕ್ತಿಯ ಸ್ವರೂಪ ಗೆಳೆತನಕ್ಕುಂಟೆ ರೂಪ
ಬಳಗದಿಂದ ಸೆರೆ ಒಡೆದ ನಾವು ಗ್ರೂಪಿಂದ ಬಹಳ ದೂರ ಬಿಡಬಾರದಿಂಥ ತೇರ
ಭಾವವೆಲ್ಲ ಪದವಾಗಿ ಇಳಿದಾಗ ಕವಿಮನಕೆ ಮುಕ್ತಿ ಸ್ನೇಹ ಚುಕ್ಕಿ ಗೆರೆಯಾಗಿ ಬೆಳೆಸಿದರೆ ಸ್ನೇಹಭಾವಕೆ ಮುಕ್ತಿ ಮೌನದಿಂದ ಕಾಲ ಒಯ್ದು ಸಾಗುತಿರೆ ಕಾಲಮಾನಕೆ ತಕ್ಕ ಮುಕ್ತಿ ಮತ್ತೆ ಸೇರಿದೆವು ನಾವು ಮುಕ್ತ ಮುಕ್ತ ಬಳಗ
***
***
ನಮ್ ನಮ್ಮೋರ ಬಗ್ಗೆ ನಮಗೆಷ್ಟು ಗೊತ್ತು ?
i. ಗೊಂದಲವಿಲ್ಲದ _ ಮನಃಸ್ಥಿತಿಯ ಪಯಣಿಗ [3] ii. ಇವರನ್ನು ಕೆಲವರು ಟೀಚರ್ ಅಂತ ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಡಿಟೆಕ್ಟಿವ್ ಅಂತ ಕರೀತಾರೆ [2,5] iii. ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದ ಮನುಷ್ಯ [3,3] iv. ಆ ಹೆಸರಿನ ಊರು ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿರೋದು ಮೂರು …ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಇವರದ್ದು [3] v. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿರೋದು ಇವರ ಹೆಸರಲ್ಲೇ ಇದೆ [3,3] vi. ಆಕಾಶ ” [2] vii. ಫ್ಯಾನ್ ಅಂದ್ರೆ _ [2] viii. ದಾಸರು ಇವರನ್ನು ನೋಡಿದ್ದಿದ್ರೆ, ‘ಆಚಾರ ತುಂಬಿಹ ನಾಲಗೆ’ ಅಂತ ಬರೀತಿದ್ರೇನೋ ! [5] ix. ಇವರ ಸರ್ನೇಮ್ ಕೇಳಿದಾಗೆಲ್ಲ ‘ನೋಡಿ ಸ್ವಾಮಿ ನಾವಿರೋದು ಹೀಗೆ’ ಶಂಕರ್ ನಾಗ್ ಪಾತ್ರ ನೆನಪಾಗತ್ತೆ [3,5] x. ಚಿತ್ರರಂಗವನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ತಿಳಿದಿರುವ ನಿರ್ದೇಶಕರು [3,4] xi. ಮೇಲಿನ ನಿರ್ದೇಶಕರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಸಾನ್ನಿಧ್ಯ [2] xii. ನಮ್ಮ ನೇಷನ್ನಿನ ಹೊರಗಿದ್ರೇನಂತೆ… ಇವರೇ ಡೆಸ್ಟಿನೇಷನ್… [3] xiii. _ ಮಹಾಪ್ರಭುಗಳು [3] xiv. ಕಗ್ಗವನ್ನು ಗಾಢವಾಗಿ ತಿಳಿದಿರುವ ಡಿ ವಿ ಜಿ ಭಕ್ತರು [4,2] xv. ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ! [2]
ಉತ್ತರ : i. ಪ್ರಶಾಂತ್ ii. ವೀಣಾ ಶಿವಣ್ಣ iii. ಮೋಹನ್ ಪ್ರಕಾಶ್ iv. ಬೆಳ್ಳೂರು v. ಗಿರೀಶ್ ಹಂಪಾಳಿ vi. ವಾಣಿ vii. ಉಷಾ viii. ಪ್ರಾಣೇಶಾಚಾರ್ ix. ಸಂಜಯ್ ಮೈಸೂರುಮಠ x. ವಾಸುಕಿ ರಾಘವನ್ xi. ದಿವ್ಯ xii. ಶ್ರೀಕಾಂತ್ xiii. ಚೈತನ್ಯ xiv. ವೆಂಕಟೇಶ ಮೂರ್ತಿ xv. ಶ್ರುತಿ
The New Yorker at 100 ಡಾಕ್ಯುಮೆಂಟರಿ, ಶತಾಬ್ದಿ ಹಬ್ಬದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ The New Yorker ಮಾಗಜೀನ್ನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತದೆ. ನ್ಯೂಯಾರ್ಕರ್ನಲ್ಲಿ ಪದಗಳು ಎಷ್ಟು ತೀಕ್ಷ್ಣವೆಂದರೆ ಅವುಗಳಿಗೆ ಕತ್ತರಿ ಬೇಕಿಲ್ಲ, ಅರ್ಥವೇ ಕತ್ತರಿಸುತ್ತದೆ.
ಈ ಡಾಕ್ಯುಮೆಂಟರಿ The New Yorker at 100 Netflixನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ, ಶತಮಾನ ಪೂರೈಸಿದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಮಾಸಪತ್ರಿಕೆ The New Yorker‑ನ ಒಳಜೀವನವನ್ನು ನಿಖರವಾಗಿ, ಹಬ್ಬದಂತೆ ಆಚರಿಸಿದರೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ನೋಟದಿಂದ ತೋರಿಸುವ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಚಿತ್ರ. ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದ ಕಥೆ ಹೇಳುವ ಕಲೆ, ಮತ್ತು ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್ ನಗರದ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸ್ಪಂದನ – ಈ ಮೂರನ್ನೂ ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹಿಡಿಯೋಕೆ ಚಿತ್ರ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದೆ.
ಆಶಯ ಮತ್ತು ಕಥನಶೈಲಿ
ಈ ಡಾಕ್ಯುಮೆಂಟರಿಯ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಎಡಿಟರ್ ಡೇವಿಡ್ ರೆಮ್ನಿಕ್ ಮತ್ತು ಅವರ ಸಂಪಾದಕೀಯ ತಂಡ, 100ನೇ ವರ್ಷಾಚರಣೆಯ ವಿಶೇಷ ಸಂಚಿಕೆಯ ತಯಾರಿಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವ ದೈನಂದಿನ ಕೆಲಸ ಇದೆ.
ಸಂಪಾದಕೀಯ ಮಿಟಿಂಗ್ಗಳು, ಕಥೆಯ ಆಯ್ಕೆ, ಕವರ್ ಆರ್ಟ್ ಚರ್ಚೆ, ಕಾರ್ಟೂನ್ ಸೆಲೆಕ್ಷನ್, ಫ್ಯಾಕ್ಟ್ ಚೆಕಿಂಗ್– ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಚಿತ್ರ ಚೆನ್ನಾಗಿ ತುಂಡು ತುಂಡಾಗಿ ಜೋಡಿಸಿ, ಒಂದು ಹರಿವುಳ್ಳ ಕಥೆಯಂತೆ ಕಟ್ಟಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ನಗು ಜೋರಾಗಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ತಲೆಯೊಳಗೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸ್ಪೋಟವಾಗುತ್ತದೆ.
ವಿಷಯ ಮತ್ತು ಹೈಲೈಟ್ಗಳು
ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ The New Yorker‑ನ ಐಕಾನಿಕ್ ವರದಿಗಳು – ಹಿರೋಶಿಮಾ ಲೇಖನ, ಪರಿಸರ ಕುರಿತು ರೇಚಲ್ ಕಾರ್ಸನ್ ಕೆಲಸ, ಹಾಗೂ ಹಾರ್ವೆ ವೈನ್ಸ್ಟೀನ್ ವರದಿಗಳಂತಹ ಹಲವು ದೊಡ್ಡ ಸ್ಟೋರಿಗಳನ್ನು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ನೆನಪಿಸಿ ಅದರ ಇತಿಹಾಸದ ತೂಕವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತವೆ.
ಜೂಲಿಯನ್ ಮೂರ್ನ ನ್ಯಾರೇಷನ್ ಜೊತೆಗೆ, ಅಲನ್ ಗಿಂಸ್ಬರ್ಗ್, ಜೇಮ್ಸ್ ಬಾಲ್ಡ್ವಿನ್, ಟ್ರೂಮನ್ ಕಪೋಟ್ ಮುಂತಾದ ಹಳೆಯ ಬರಹಗಾರರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಇಂದಿನ ಕಾರ್ಟೂನಿಸ್ಟ್ಗಳು, ಕ್ರಿಟಿಕ್ಗಳು, ಇನ್ವೆಸ್ಟಿಗೇಟಿವ್ ರಿಪೋರ್ಟರ್ಗಳ ಮಾತುಗಳವರೆಗೂ ವಿವಿಧ ಧ್ವನಿಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈ ಡಾಕ್ಯುಮೆಂಟರಿ ನೋಡಿ ಮುಗಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ಮೌನ ಕೂಡ ಬುದ್ಧಿವಂತವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ.
ತಾಂತ್ರಿಕ ಮೌಲ್ಯ ಮತ್ತು ಅನುಭವ
ಸಂಪಾದನೆಯ ವೇಗ ಸ್ಮೂತ್ ಆಗಿ, 96 ನಿಮಿಷಗಳ runtime ನಲ್ಲಿ ಇತಿಹಾಸ, ಕಾರ್ಯಪದ್ಧತಿ ಮತ್ತು ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಒಡನಾಟ – ಈ ಮೂರು ಲೇಯರ್ಗಳನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸದೇ ಹಿಡಿದಿರೋದು ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ.
ಆರ್ಕೈವ್ ಫುಟೇಜ್ ಮತ್ತು ಇಂದಿನ ಆಫೀಸ್ ವಾತಾವರಣದ ದೃಶ್ಯಗಳ ಮಿಕ್ಸ್, ಜೊತೆಗೆ ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್ ನಗರದ ಶಾಟ್ಗಳು, ಬೀದಿ ಸೌಂಡ್, ಕೆಫೆ, ರೈಲು – ಇವೆಲ್ಲವೂ ಪತ್ರಿಕೆಯ ‘ನಗರ’ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಅನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ.
ಬಲಪಡಿಸುವ ಅಂಶಗಳು
The New Yorker‑ನ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಫ್ಯಾಕ್ಟ್‑ಚೆಕಿಂಗ್ ಸಂಸ್ಕೃತಿ – ಉದಾಹರಣೆಗಾಗಿ ಒಂದು ಲೇಖನದ ಸೋರ್ಸ್ನ ಮೂವರು ಬೆಕ್ಕಿನ ಹೆಸರನ್ನೂ ಕ್ರಾಸ್ ಚೆಕ್ ಮಾಡೋ ಹಂತದವರೆಗೆ ಹೋದ ವಿವರ – ಪತ್ರಿಕೆಯ ನೀತಿ, ನಿಷ್ಠೆ ಮತ್ತು ಕೆಲಸದ ಧೋರಣೆಯನ್ನು ತುಂಬಾ ಜೀವಂತವಾಗಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.
ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಈಗ ‘ಫ್ಯಾಕ್ಟ್’ ಗಳ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆ ಕುಂದಿದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಬದ್ಧವಾದ ದೀರ್ಘ ವರದಿ (long‑form journalism) ಇನ್ನೂ ಯಾಕೆ ಮುಖ್ಯ ಎಂಬುದನ್ನು ಚಿತ್ರ ಸೊಗಸಾಗಿ, ಆದರೆ ಉಪದೇಶದಂತೆ ಕಾಣದೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ.
ಸ್ವಲ್ಪ ಮಿಸ್ ಆದ ಭಾಗಗಳು
ಚಿತ್ರ ಒಟ್ಟಾರೆ ಅಭಿಮಾನಪೂರ್ಣ ‘ಲವ್ ಲೆಟರ್’ ಆಗಿರುವ ಕಾರಣ, ಕಾರ್ಮಿಕ ಸಂಘ ಹೋರಾಟ, ಮಾಲೀಕತ್ವ ರಾಜಕೀಯ, ಒಳಗಿನ ಗಲಭೆಗಳು ಮೊದಲಾದ ಕಠಿಣ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿಗಷ್ಟೇ, ಮೇಲ್ಮೈಯಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿ ಮುಂದೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ.
ತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಅದ್ಭುತ ಆಗಿದ್ದರೂ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಗೆ The New Yorker ಬ್ರಾಂಡ್ ಬಗ್ಗೆ ಮೊದಲೇ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಹಲವು ರೆಫರೆನ್ಸ್ಗಳು – Seinfeld, Sex and the City ಮುಂತಾದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಉಲ್ಲೇಖಗಳು – ಅಷ್ಟು ಬಲವಾಗಿ ತಾಕದೇ ಹೋಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ.
ಒಟ್ಟು ನಿರ್ಣಯ
The New Yorker at 100” ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ, ಬರಹ, ಅಥವಾ ಮಾಧ್ಯಮ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಇರುವವರಿಗಾಗಿ ಅತ್ಯಂತ ಶಿಫಾರಸು ಮಾಡಬಹುದಾದ, ಮನದಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವ ಡಾಕ್ಯುಮೆಂಟರಿ. ಬ್ರಾಂಡ್, ಎಡಿಟೋರಿಯಲ್ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಮತ್ತು ಸತ್ಯಾಧಾರಿತ ಲೇಖನಗಳ ಪ್ರಭಾವ ಇಷ್ಟವಿರುವ ವೀಕ್ಷಕರಿಗೆ ಇದು Netflixನಲ್ಲಿ ತಪ್ಪದೆ ನೋಡುವಂತಹ, ಆಳ ಮತ್ತು ಸೌಂದರ್ಯ ಎರಡನ್ನೂ ಹೊಂದಿರುವ ಅನುಭವ ನೀಡುವುದು ಖಚಿತ.
ಇದು ಡಾಕ್ಯುಮೆಂಟರಿ ಅಲ್ಲ — ಕಾರ್ಟೂನ್ಗಳು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವ ಶತಮಾನೋತ್ಸವ ಸಭೆ!
ನಮ್ಮ ಮಾನ್ಯ ಸಂಪಾದಕರು ನನಗೆ ಈ ಡಾಕ್ಯುಮೆಂಟರಿ ಸೂಚಿಸಿದ್ದಲ್ಲದೆ, ಅವರೊಡನೆ ರುಚಿಯಾದ ಕೋಡುಬಳೆ-ಚಹಾ ಸವಿಯುತ್ತ ವೀಕ್ಷಿಸುವ ಅವಕಾಶ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಅನಂತ ವಂದನೆಗಳು. [ಮನೆಗೆ ಹೊರಟಾಗ ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ಕೋಡುಬಳೆ ಕೊಟ್ಟಾಗ ಆನಂದಭಾಷ್ಪ !]
There once was a flight from Indi-Go, Where tempers took off more than the aero. As chaos took wing, Crew couldn’t keep things— And passengers thought, ‘We’ve hit Indi-Low.’
ನಮ್ ಅಪರಂಜಿಗೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಸಿಕ್ತು ! ವರದಿ ಒಪ್ಪಸ್ತಿರೋದು: ರಾಂಕಿ ಬೆಳ್ಳೂರ್
ಭಾರತೀಯ ವಿದ್ಯಾ ಭವನ ಮತ್ತು ವಿದ್ಯಾರಣ್ಯ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾನ ಆಯೋಜಿಸಿದ್ದ ಭವನದ ಖಿನ್ಚ ಸಭಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ನವೆಂಬರ್ ನ ಕೊನೆಯ ಶನಿವಾರದ ಛಳಿಯ ಕೊರೆತದಲ್ಲಿ ಸಭಿಕರು ಒಳಗೆ ಬಂದಾಗ ‘ನ(ಡ)ಗ್ತಾ’ ಬಂದ್ರು… ಒಳಗೆ ಬಂದೊಡನೆ ಡ-ಕಾರ ಬಿದ್ದು ‘ನಗ್ತಾ ನಗ್ತಾ’ ಕಾಲ ಕಳೆದರು. ಡಾ. ಎಚ್. ಕೆ. ರಂಗನಾಥ್ ಸ್ಮಾರಕ ಮೊಟ್ಟಮೊದಲ ಹಾಸ್ಯಪ್ರಶಸ್ತಿ ದತ್ತಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ದಲ್ಲಿ ಅಪರಂಜಿ ಹಾಸ್ಯಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪ್ರದಾನ ಏರ್ಪಾಡಾಗಿತ್ತು.
ಭವನದ ಜಂಟಿ ನಿರ್ದೇಶಕರಾದ ಹೆಚ್ ಎನ್ ಸುರೇಶ ಅವರು ಸ್ವಾಗತ ಭಾಷಣ ಮಾಡುತ್ತ “ಡಾ.ರಂಗನಾಥ್ ಅವರು ಭವನದ ನಿರ್ದೇಶಕರಾಗಿ ಅನೇಕ ಶ್ಲಾಘನೀಯ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದಲ್ಲದೆ ‘ಸ್ಟಡಿ ಸರ್ಕಲ್’ ನಿರಂತರವಾಗಿ ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಬಂದರು. ಅವರು ಹಲವಾರು ಸಂಶೋಧನೀಯ ಧ್ವನಿ ಮುದ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ಹೊರತಂದರು. ಕುಟುಂಬದವರು ತಮ್ಮ ಮನೆಯವರ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ದತ್ತಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ನಡೆಸುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ. ಆದರೆ ಇಂದು ರಂಗನಾಥ್ ಅಭಿಮಾನಿಯೊಬ್ಬರಾದ ಶ್ರೀ ಎಂ.ವಿ.ಸತ್ಯನಾರಾಯಣ ಆಡ್ಮೈರರ್ ಆಗಿ ಈ ದತ್ತಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ವಿಶೇಷ ಸಂಧರ್ಭ.” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಗಣ್ಯರಿಂದ ದೀಪ ಬೆಳಗಲಾಯಿತು.
ಗಾನವಿನೋದಿನಿ ತಂಡದ 86ರ ಯುವಕ ಶ್ರೀ ರಾಜಗೋಪಾಲಾಚಾರ್ ಅವರು ‘ಇಂದು ನಮಗೆ ಆನಂದ’ ಎಂದು ಹಾಸ್ಯಗೀತೆಯೊಂದಿಗೆ ರಂಜಿಸಿದರು. ಅಪರಂಜಿ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಸಂಪಾದಕರಾದ ಶಿವಕುಮಾರ್ ಅವರು ‘ಕೊರವಂಜಿ ಅಪರಂಜಿ ನಡೆದು ಬಂದ ಹಾದಿ’ ಎನ್ನುವ ಸೊಗಸಾದ ಪ್ರಸ್ತುತಿ ನೀಡಿದಲ್ಲದೆ ಛಾಯಾ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ರಸವತ್ತಾದ ಸಂಧರ್ಬೋಚಿತ ಕಥನಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡರು. ಪ್ರಸ್ತುತಿ ಲಕ್ಷ್ಮಣ್ ರಿಂದ ರಾಂಕಿ ವರೆಗಿನ ಹಲವಾರು ವ್ಯಂಗ್ಯ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನೂ ಒಳಗೊಂಡಿತ್ತು.
ವಿದ್ಯಾರಣ್ಯ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾನದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾದ ಎಂ.ವಿ.ಸತ್ಯನಾರಾಯಣ ಅವರು ದತ್ತಿಯ ಉದ್ದೇಶ ಸಾರ್ಥಕತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಡಾ. ಎಚ್. ಕೆ. ರಂಗನಾಥ್ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ತಮಗಿರುವ ಗೌರವ ಭಾವವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡರು. “ಮೊದಲ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗೆ ಸದಭಿರುಚಿಯ ಹಾಸ್ಯ ನೀಡುತ್ತಿರುವ ಅಪರಂಜಿ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಒಮ್ಮತದಿಂದ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ. ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ನಾವು ಋಣಿಯಾಗಿದ್ದೇವೆ ಮತ್ತು ಸಮಾಜಮುಖಿಯಾಗಿ ಕಿಂಚಿತ್ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ವಿದ್ಯಾರಣ್ಯ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾನ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ. ಇದು ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿ – ಭಾಷೆ – ಜನ -ಸಂಸ್ಕಾರ – ಇವನ್ನು ಆದಷ್ಟು ಮಟ್ಟಿಗೆ ಬೆಳೆಸಲೆಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ನಡೆಸ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದೀವಿ” ಎಂದರು.
ಅಪರಂಜಿಯ ಸಂಪಾದಕರಾದ ಶಿವಕುಮಾರ್ ಅವರಿಗೆ ವಿದ್ಯಾರಣ್ಯ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾನ ‘ಡಾ. ಎಚ್. ಕೆ. ರಂಗನಾಥ್ ಸ್ಮಾರಕ ಹಾಸ್ಯಪ್ರಶಸ್ತಿ’ ನೀಡಿ ಗೌರವಿಸಿತು. ಪ್ರಶಸ್ತಿ ವಾಚನವನ್ನು ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ಶ್ರೀಮತಿ ಅನಘ ಮಾಡಿದರು.
ನಂತರ ಭಾರತೀಯ ವಿದ್ಯಾ ಭವನದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾದ ಶ್ರೀ ಕೆ.ಜಿ.ರಾಘವನ್ ಅವರು ‘ಹಾಸ್ಯಪ್ರಜ್ಞೆಯು ಜನರೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸುವ ನಾಯಕತ್ವದ ಕಲೆಯ ಭಾಗವಾಗಿದೆ. ನಗಿಸಬೇಕು, ನಕ್ಕು ನಲಿಯಬೇಕು – ಬಟ್ ನಾಟ್ ಅಟ್ ದಿ ಕಾಸ್ಟ್ ಆಫ್ ಅದರ್ಸ್ ‘ ಎಂದು ಸ್ಫೂರ್ತಿದಾಯಕ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಮುಗಿಸಿದರು.
ಇದಕ್ಕೆ ರಾಮಮೂರ್ತಿಯವರು – ಸರ್, ನಿಮ್ಮ ಮಾತು ನಾವ್ ಒಪ್ಪಲ್ಲ… ನಮ್ಮ ಹಾಸ್ಯವೆಲ್ಲ ಅಟ್ ದಿ ಕಾಸ್ಟ್ ಆಫ್ ಅದರ್ಸ್-ಏ (ಸ್ಪಾನ್ಸರ್ಸ್) – ಎಂದು ರಾಘವನ್ ಅವರ ಕಾಲೆಳೆದಾಗ ಎಲ್ಲೆಡೆ ನಗೆಯ ಅಲೆ !
ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಸಂಧರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದ ಶ್ರೀ ಶಿವಕುಮಾರ್ – ಅಂದಿನ ಸಸಿ ಅಪರಂಜಿ ಇಂದು ಹೆಮ್ಮರವಾಗಿ ಬೆಳೆದು ನಿಂತಿದೆ. ಶ್ರೀ ರಂಗನಾಥ್ ಅವರೊಡನೆ ಇದ್ದ ಬಾಂಧವ್ಯ ಮತ್ತು ತಾವು ಕಳೆದ ಮಧುರ ಸಂಜೆಗಳನ್ನು ಮೆಲುಕು ಹಾಕಿದರು. ಅಪರಂಜಿಗೆ ರಂಗನಾಥ್ ನೀಡಿದ ಸಹಾಯ ಹಸ್ತ ನೆನೆದರು. ಅವರ ಸಂಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿ ಅಪರಂಜಿಗೆ ದೊರೆತ ಈ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಒಂದು ಸೌಭಾಗ್ಯ. ಈ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಕೇವಲ ಅಪರಂಜಿಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ – ಹಾಸ್ಯ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ಪೋಷಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿರುವ ಎಲ್ಲ ಹಾಸ್ಯ ರಸಿಕರಿಗೂ ಸಲ್ಲುವ ಗೌರವ ಇದು. ಈ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹದಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿತಳಾಗಿ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಹುರುಪಿನಿಂದ ಕನ್ನಡಾಂಬೆಗೆ ಹಾಸ್ಯದ ಬೆಡಗನ್ನು ನೀಡುವಳೆಂದು ಭರವಸೆ ನೀಡುತ್ತಾ ಧನ್ಯವಾದಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.
ಮುಖ್ಯ ಅತಿಥಿ ಪ್ರೊ.ಎಂ ಕೃಷ್ಣೇ ಗೌಡ ಅವರು ಗುರುಗಳಾದ ಅ .ರಾ. ಮಿತ್ರ, ಪ್ರಭುಶಂಕರರನ್ನು ನೆನೆದರು. ಅನೇಕ ಹಾಸ್ಯ ಪ್ರಸಂಗಗಳನ್ನು ಸಭಿಕರ ಜೊತೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡರು. “ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸೋದು ಬಹಳ ಗೌರವ. ಅಪರಂಜಿ ಒಂದು ಮಿಡಲ್ ಕ್ಲಾಸ್ ಸಂಸಾರದ ಥರ… ನಾಳೆ ನಾಳೆಯ ಸದ್ಯದ ಸದ್ಯದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಿಕೊಂಡು ನಲವತ್ತೆರಡು ವರ್ಷಗಳ ನಿರಂತರವಾಗಿ ನಡೆದುಬಂದಿದೆ. ಈಗ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಜೀವನ ಬಹಳ ಲೌಡ್ ಅಂಡ್ ಸ್ಪೀಡ್. ಸಾಹಿತ್ಯಾಸಕ್ತರಿಗೆ, ಇಷ್ಟು ಗದ್ದಲ, ಇಷ್ಟು ವೇಗ ಅನಪೇಕ್ಷಣೀಯ. ಬದುಕು ಹೀಗಿರಬಾರದಿತ್ತು ಅನ್ಸತ್ತೆ. ಯಾಕೆ ಈ ವೇಗ ? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಯಾರೋ ಬಂದ್ರೆ, ಹೋದರೆ, ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬ ಆಚರಿಸ್ಕೊಂಡ್ರೆ, ಇಷ್ಟು ಗದ್ದಲ ಬೇಕಾ? ಭಾರತೀಯ ವಿದ್ಯಾ ಭವನಕ್ಕೆ ಗೊತ್ತು – ಇಷ್ಟು ಗದ್ದಲ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ ಅಂತ, ನಮ್ರವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಾರೆ. ಇಂಥ ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ಆಪ್ತ ಭಾವ, ಪ್ರೀತಿ ಹರಿದಾಡುತ್ತೆ. ಆದರ್ಶ- ಗುರಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬದುಕಬೇಕು. ಎಲ್ಲ ಅಭಿರುಚಿಯ ಪ್ರಶ್ನೆ ಆಗಿದೆ. ಅಪರಂಜಿಯಲ್ಲಿ ತುಂತುರು ಬರೆಯೋ ಶ್ರೀ ಆನಂದ ಅವರು ಸ್ಫೂರ್ತಿ ನನಗೆ. ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ವನ್ ಲೈನರ್ ಬರೀತಿನಿ. ಅಧಿಕಾರ ಇಲ್ಲದವರು ದೇಶ ಆಳಿದರೆ, ಬಡವರು ಕೂಡ ಬಾಳಿದರೆ, ದನಿ ಇಲ್ಲದವರೂ ಹೇಳಿದರೆ – ಅದು ಒಳ್ಳೆ ಸಮಾಜ. ಸದಭಿರುಚಿಯಾದ ಹಾಸ್ಯ ಬರಬೇಕು ಅನ್ನೋದು ಅಪರಂಜಿ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಬದ್ಧತೆ ಇದೆ. ವಿನಮ್ರವಾಗಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಹಾಸ್ಯವನ್ನು ಪಸರಿಸಬೇಕು ಅನ್ನೋ ಉದ್ದೇಶ ಇದೆ. ಬಹಳ ಮುಖ್ಯವಾದದ್ದು ಅದೇನೇ. ಇದರ ಜೊತೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳೋದು ನಮಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ. ಸತ್ಯನಾರಾಯಣ ಅವರನ್ನು ಕುರಿತು : ನನಗೆ ರಂಗನಾಥ್ ಅವರ ಪರಿಚಯವೇನಿರಲಿಲ್ಲ… ಆಪ್ತವಲಯದವನೇನೂ ಅಲ್ಲ ನಾನು. ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಇದ್ದ ಗೌರವ ಈ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಇನ್ಸ್ಟಿಟ್ಯೂಟ್ ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ ಅಂತಾರೆ. ಏನು ದೊಡ್ಡ ಮನಸ್ಸು ಅವರದ್ದು. ಇಂಥ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಸಂಪನ್ನರಿಂದ ಈ ಜಗತ್ತು ಬೆಳೆಯಬೇಕು”ಎನ್ನುತ್ತಾ ಸಭಿಕರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು. .
ಭಾರತೀಯ ವಿದ್ಯಾ ಭವನದ ಶ್ರೀಮತಿ ನಾಗಲಕ್ಷ್ಮಿ ವಂದನಾರ್ಪಣೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದರು. ಹಾಸ್ಯ ರಂಜನೆಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಅಪರಂಜಿಯ ಕಾರ್ಟೂನಿಸ್ಟ್ ರಾಂಕಿ ಬೆಳ್ಳೂರ್ ಎರಡು ಅಣಕವಾಡುಗಳನ್ನು ಹಾಡಿದರು.
‘ನೆಂಟರು ಬಂದರು ಜುಗ್ಗನ ಮನೆಗೆ’- ರಚನೆ: ಶ್ರೀ ಬೇಲೂರು ರಾಮಮೂರ್ತಿ – ಕೆ.ಎಸ್ ನ. ರವರ ‘ರಾಯರು ಬಂದರು ಮಾವನ ಮನೆಗೆ’ ಧಾಟಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ‘ಅಡುಗೆ ಪುಸ್ತಕ ಹುಡುಕಿ’ – ರಚನೆ: ರಾಂಕಿ ಬೆಳ್ಳೂರ್ – ಅಶ್ವಮೇಧ ಚಿತ್ರದ ‘ಹೃದಯ ಸಮುದ್ರ ಕಲಕಿ’ ಧಾಟಿಯಲ್ಲಿ. ‘ಸಾಕ್ಷಿ’ ಮತ್ತು ‘ಜೋಡೀದಾರ’ – ಎರಡು ಹಾಸ್ಯ ಪ್ರಹಸನಗಳನ್ನು ಶ್ರೀ ಅಶ್ವತ್ಥನಾರಾಯಣ್ ಮತ್ತು ಶ್ರೀ ರಾಜಗೋಪಾಲಾಚಾರ್ ಅವರು ನಕ್ಕು ನಗಿಸಿ ರಂಜಿಸೋದಲ್ಲದೆ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಕನ್ಫ್ಯೂಸ್ ಮಾಡಿಸೋದರಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾದರು.
ಡಾ. ಎಚ್. ಕೆ. ರಂಗನಾಥ್ – ಭಾರತೀಯ ವಿದ್ಯಾ ಭವನ – ಅಪರಂಜಿ – ಕೊರವಂಜಿ ಅಪರಂಜಿ ಟ್ರಸ್ಟ್ – ಎಂದರೆ ಒಂದು ಸರ್ಕಲ್ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ… ಇಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ , ನಾವುಗಳೆಲ್ಲ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದೇವೆ
ಎಂದು ಬೇಲೂರು ರಾಮಮೂರ್ತಿಯವರು ಹೇಳಿ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ನಿರೂಪಣೆ ಮಾಡಿದರು. ಶ್ರೀ ರಂಗನಾಥ್ ಅವರ ಇಬ್ಬರು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ಉಪಸ್ಥಿತರಿದ್ದುದು ವಿಶೇಷ.
ಬಿಸಿಬೇಳೆಬಾತ್ ಕುರಿತು ರಾಂಕಿ ಹಾಡಿದ ಅಣಕವಾಡಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಭೋಜನದಲ್ಲಿ ಬಿಸಿಬೇಳೆ ಹೈಲೈಟ್ ಆಗಿತ್ತು ! ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ರಸದೌತಣ ಸವೆದ ಅತಿಥಿಗಳು ಇಂತಹ ಸಾರ್ಥಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಮುಂದುವರಿಯಲೆಂದು, ಇನ್ನಷ್ಟು ಜನ ಭಾಗವಹಿಸಿ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಸಂದೇಶವನ್ನು ತಲುಪಿಸಲು ಮುಂದಾಗಲೆಂದು ಆಶಿಸಿದರು.
Rambling with Bellur 