Bente Nueve

A little less than two months from now, BIG DAY na namin!

Raine & I

Today actually marks the first year anniversary of my marriage proposal. Up until now, napapangiti at napapatawa pa rin ako tuwing naaalala ko ang lahat. At hindi ko ma-imagine na magagawa ko pala yun! 🙂

Hindi ko naman talaga ginusto na maraming audience sa event na yon. Kung ako ang papipiliin, mas gugustuhin ko pa rin na kaming dalawa lang talaga. Pero minsan, may mga planong hindi natutupad…kasi may mas maganda at memorable na pangyayari pala ang magaganap.

My original “own” plan was to propose on our first anniversary (June 26, 2014). Yung private lang ba pero syempre gagawan ko ng paraan na may participation yung mga mahal naming sa buhay.

Pero sabi ko nga, may mga planong biglaang naiiba. I purchased the engagement ring way ahead of my plan. At ang plano kong private proposal, dinis-approve ng mga kasamahan namin sa Singles for Christ (SFC). Kaya kahit ayoko sanang may witnesses, wala na ako nagawa. Mas masaya daw kasi kung nasi-share ng babae ang happiness, specially ang surprise.

Nagbuo sila ng isang exclusive at secret group chat sa Whatsapp. Syempre hindi kasama si Raine. Sekreto nga eh. Nagbuo rin sila ng isa pang group (kasama si Raine) para sa kunya-kunyariang birthday surprise sa ka-SFC naming magsi-celebrate ng birthday. So tatlo na ang group chats namin dahil may regular na group chat. Taking into considerations some “restrictions” (budget, time constraints kasi magbabakasyon din ako nung panahong yun, etc.). Nagbigay sila ng kanya kanyang inputs, nagbuo ng plano. Bukod sa group chat, nag-uusap kami ng tinaguriang “event organizer” ko. Until finally, everything was set and finalized. Pero dahil hindi nga sa group chat nabuo ang plano, my “event organizer” had to relay our “plans” to all. She screen grabbed our conversations and sent them to the group. Bale apat lahat ang nasend. Then, isa na namang unexpected and surprising twist: wrong send.

“Na-wrong send ako!,” sabi ng “event organizer” ko.

“Na-wrong send ako!,” sabi ng “event organizer” ko.

Sa maling group chat na-send ang detalyadong plano (as in detalyadong plano). Nagkagulo na!

Panic mode lahat.

“Bro, tawagan mo si Raine!”

“Bro, agawin mo yung phone ni Raine!”

“Bro, puntahan mo si Raine!”

FYI: nasa bahay ako at nasa office si Raine nang mga oras na ‘yon, at least 15 minutes travel from my place kung makakasakay agad ako ng taxi. How can I possibly snatch her phone from her?

With no solutions at hand at that moment, all I could do was to distract her. I phoned her. Kinulit ko sya sa Facebook chat. That’s all. Yun lang talaga ang magagawa ko.

When I came back to Whatsapp chat, Raine was removed from the group chat. The group chat admin has left the group. The perpetrator has left also. Lol! They thought the group would be deleted at once. I know it won’t. Indeed, it was not.

On-line na sya sa Whatsapp. Alam ko nabasa na nya lahat. Wala kasing reply sa Facebook. Malamang nagbabasa pa. Nung bumalik na sya sa chat namin sa Facebook, lahat ng reply nya kahit seryoso ang usapan namin may mahabang “hahahahahahahahaha.” “Anong meron?,” tanong ko. “Wala. Hahahahahahahahaaha!,” sagot nya. Parang baliw lang.

Raine was removed from the group hoping na hindi makita ang mga photos

Epic fail!

Buti na lang there was back-up plan. Sabi ko, back to my own version of proposal – yun naman talaga ang orig kong plano. Ang mahirap lang e ang timing. Sa sobrang tamang hinala nya noon, alam ko mas sobrang tamang hinala sya ngayon. Gagawin ko ba ang proposal sa monthsary namin (March 26)? O makikiagaw ako sa birthday celebration ng kasama namin sa Thursday (March 27)? O isabay ko ba sa padespedida party ng magreresign kong officemate sa Friday? O sa airport paghahatid sa akin? I was running out of time. O gawin ko na lang na sa first anniversary namin?

Nag-suggest uli ang “event organizer” ko. Bumawi. Mukhang OK naman ang suggestion. Kinagat ko. Pero basta kasama pa rin daw sila. Magtatago na lang daw at lalabas kapag tapos na. And then I have decided. I’m gonna propose hindi sa monthsary namin, hindi sa birthday celebration, hindi sa despedida party, hindi sa airport at lalong hindi sa anniversary namin. Kundi sa simbahan…sa malapit sa altar…pagkatapos ng misa….sa Friday, March 28, 2014.

March 28 na. Friday na.

Sinundo ko sya sa bahay nya. Ayoko nang tingnan ang cellphone ko baka kasi makahalata pa sya sa plano. Kaso may tumawag…unregistered number.

Ako: Hello?

Other Line: Hello, bro asan na kayo?

Ako: On the way pa lang, BRO. (Ka-bro ko sa SFC ang tumawag)

Ka-Bro: O sige, simba na rin kami. (Then we hang up.)

Raine: Sino yun? Ako: Si Mam Beth. (Haha! Langya, di ko alam kung narinig nyang tinawag kong “bro” yung nasa kabilang line tapos ang nasabi kong alibi e “mam.”

Sa church, bukod sa nagdadasal ako nang pabulong, nagme-memorize din ako ng mga sasabihin kong linya. Pabulong din. Habang papatapos ang misa, padagdag nang padagdag ang kaba ko. Bago matapos ang misa, maiihi daw sya (sya pa ang naiihi e ako itong kinakabahan).”Paano ko ba sya mayayaya sa malapit sa altar?,” tanong ko sa isip ko. Ako rin ang sumagot, “bahala na.”

Tapos na ang misa. Bumaba na si Father sa altar at lumagpas na rin sa may pwesto namin. Luminga-linga ako sa paligid. Hala, marami pang tao. Kaya ko ba? Inilabas ko ang cellphone ko at kunyaring pinicturan ang altar. “Hindi maganda ang shot, lapit pa tayo..” inakay ko sya papalapit sa may altar (habang ako tumitingin sa paligid). Marami pa ring tao. Hindi ko kaya to. Niyaya ko sya palabas, “Tara, CR na tayo.” Hahahaha!

Inilabas ko ang cellphone ko at kunyaring pinicturan ang altar. (Eto yung pic)

Nag-CR din ako, minessage ko ang mga kasabwat ko. “CR muna kami. Grotto na lang.” Habang nasa CR sya, tinawagan ko ang mga kasabwat ko.

Sa Grotto

Madami ring tao kaya hinintay ko munang mag-alisan ang iba (at para makahinga-hinga man lang ako dahil sobrang kaba ko na…)

And then, the rest is history…

The collage would say it all. Salamat sa mga paparazzi sa mga photos, sa Team Al-Sadd sa palawers, sa officemates ko sa ideas, sa family ko sa prayers. Salamat sa inyong lahat. Salamat kay God for giving me Raine. Salamat kay God sa pagbibigay sa akin ng lakas ng loob na lumuhod, iabot ang singsing, at tanungin si Raine ng “Will you marry me?” At syempre , salamat uli kay God dahil sumagot si Raine ng “YES.”

***

EPILOGUE

Marami pa ring audience pero alam kong hindi naman talaga mauubos ang mga taong nagdarasal sa grotto. Kasama dito ang mag-ina na kinukulit na daw ang nanay umuwi.

Little Girl: Mommy, mommy, tara na.

Mommy: Wag kang maingay! May nagpo-propose!

“Wag kang maingay may nagpopropose” – Our “moment” was witnessed not just by our “intended audience” kundi pati na rin ng ibang parishioners. As much as I wanted to propose in a more private place, minsan may mga planong hindi nangyayari pero napapalitan ng mas magandang pangyayari.

21 Days – Eksaktong 21 days bago ako magbakasyon,sinend nya sa akin yan. Napaisip ako, anong posibleng mangyari sa loob ng 21 days? I had no plan for a proposal at that time. Wala pa nga akong balak bumili ng singsing noong mga araw na iyon.

Ang mga kasabwat…

The Polished Nail – On our 8th monthsary (February 2014), we had a fine dinner date in a hotel. I asked her to wear formal attire. Sinabi nya yon sa dati nyang SFC leader na nag-advise, “Naku sis, maglinis ka ng kuko mo. Baka bibigyan ka na ng singsing.” Kaso walang singsing. Sa 9th monthsary pala mabibigay. Pero ang totoo, tinesting ko kung OK yung lugar for a proposal.

Greetings from the Bisaya Group of Companies

Hindi ko na-recite ang “proposal lines” ko dahil sa sobrang kaba. Pero naiyak pa rin sya nung sinabi ko sa kanya ang pinaghirapang kong linya…

Pagkatapos ng Baptism namin noong Friday, bigla akong napaisip na medyo matagal-tagal na rin pala akong uma-attend sa Christian Life Program. Binalikan ko tuloy kung paano nga ba ako napasali doon.

Sa totoo lang, hindi ko alam bakit umoo ako nang inimbitahan akong sumali. Sa gala kong ito, minsan kulang pa ang half day ng Thursday at buong araw ng Friday sa pagliliwaliw ko. Sabi ko nga, ayokong mag-commit sa isang bagay na hindi ko sigurado kung mapapangatawanan ko.

CLP Infosheet

Unang beses na sinabihan ako, umoo ako. Sabi nung nang-imbita sa akin, sasabihan na lang daw ako kung kelan magsisimula. Napa-“sige” na lang ako kahit sa likod ng utak ko, matapos ko kaya ang programa nang walang absent? Dumating ang araw na sinabihan ako sa pangalawang pagkakataon. May schedule na daw, sa darating na Friday. Tinanong ko kung ilang linggo o buwan aabutin. Ang sabi lang may 12 Talks na divided into 3 modules. “Ok,” sabi ko. Kahit di ko naintindihan at di nasagot kung ilang linggo o araw ba talaga ang aabutin. Basta parang ang pagkakaintindi ko, sa isang Friday 3 Talks so base sa computation ko, isang buwan lang. OK lang. Ramadan naman. Mas maiksi ang oras ng trabaho namin kaya OK lang na makain ng “extra activity” na iyon ang buong araw ng Friday ko.

ISANG BUWAN LANG NAMAN PALA.

Unang Friday. Registration. Orientation. Walang Talk na naganap.

Pangalawang Friday. Talk 1. Groupings. Teka? Talk 1 lang? Ah, baka kinulang lang sa oras.

Pangatlong Friday. Talk 2. Wala nang sumunod na Talk. Teka?  Paisa-isang Talk lang? 12 Talks means 12 Fridays which means 12 weeks which means 3 months? Huh?! Kala ko isang buwan lang? Pagkatapos ng Ramadan, babalik na ang normal na bilang ng oras ng trabaho namin. Babalik kami sa 10 hours per day na trabaho tapos ang kaisa-isang day-off ko ay halos mawawala pa? Kaya ko ba to? Pano kung may biglaang lakad o gimik ang tropa? Paano ako makakasama? Paano kung may magyaya ng inuman? Aabsent ako sa CLP?

Ngunit sa pagkalibang ko, hindi ko namalayang natapos na ang Talk 9 at natapos na rin kaming binyagan. Hindi ko na nabilang kung ilang Friday ba ang nagdaan. Wala akong absences. Akalain mo yong lagi akong nagiging available kapag Friday. At akalain mo yong natatanggihan ko ang bawat magyaya ng inuman. Bukod pa doon, present ako kapag may activity o kelangan naming magkita-kita kahit hindi Friday. Nagsisimba ako sa umaga ng Friday at nag-aattend ng CLP sa hapon hanggang gabi. Akalain mo yon? I am practically spending almost my whole Friday in the church.

Nagtaka rin ako sa sarili ko. Napatanong na kung wala bang CLP nasaan ba ako ngayon? Umiinom at naglalasing tuwing Thursday ng gabi? O gagala sa gabi ng Thursday at uuwi ng bahay sa gabi ng Friday o umaga ng Saturday. O maghapong tulog-kain-internet tuwing Friday.

And the realization came upon me. Yung araw ng Friday na halos ipagdamot ko, heto at halos di ko namalayang buwan na ang inabot.

My CLP Household

Hindi ko ipinapangako at sinasabing magiging mabait ako, na hindi na ako magmumura, hindi magkakasala. Hindi ko sinasabi o ipinapangakong hindi na ako iinom na alak. Hindi ko sinasabi o ipinapangakong hindi na ako maggagala. Hindi ko sinasabi o ipinangakong matatapos ko ang CLP. At lalong hindi ko ipinapangakong magiging very active ako sa serbisyo pagkatapos ng CLP. Pero sa mga pangyayari, everything seems to fall into proper places…into proper order…

All I can say for now is that I am a work in progress…

Ako po ay bumabati ng isang magandang araw (kung araw), gabi (kung gabi) sa lahat ng aking mambabasa (meron ba? Lolz!).

Ako ay nawala at muling nagbalik. At ngayon ay sisikapin kong bubuhayin at itayong muli ang aking munting tahanan ng mga kaisipan at kuru-kuro.

Whew! It’s been long nine months since I last posted a blog here. Ops, napapa-English na (mahina tayo dyan! Hehe.). At ang huling post ko pa pala ay isang pamamaalam. Tama lang pala na isang pagbati ang aking bagong post.

Basta kung anuman ang dahilan ng pagkawala at muli kong pagkabuhay ay wag na nating pag-usapan dahil sabi nga ng isang commercial (na paborito kong produkto), “mahaba-habang kwentuhan” din yon kaya hindi ko na lang iku-kwento. Baka malasing lang kayo. Lolz!

Bilang panghuli, ilang update lang. Hindi na pala ako Saudi Boy, apat na buwan na rin akong Qatar Boy ngayon. Hehehe. Pero same as before, kalbo pa rin! Hahaha!

Sana naman may mag-welcome back sa ‘kin kundi iwi-welcome ko ang sarili ko. Lolz. 🙂

Kalagitnaan ng Disyembre, taong 2007 nang umpisahan kong asikasuhin ang pag-aaplay ko sa abroad. Ipinasa ko ang resume at iba pang dokumento sa isang agency. Kasunod nito’y agad akong tinawagan para sa ilang examinations. Awa ng Diyos, naipasa ko naman. Bago o pagkatapos yatang mag-Pasko ay nakapagpa-medical na ako. At bago matapos ang taong iyon, sinabihan akong “fit to work” na ako.

Ilang dokumento pa ang hiningi sa akin at sa mga ka-batch ko sa unang linggo ng January nang sumunod na taon. Noong araw ding iyon, sinabihan kaming January 17 daw ang flight namin. Bagama’t inaasahan, nabigla ako dahil sinabihan ko sila na kailangan nila akong i-inform dahil may 15-day period policy bago ang effectivity ng resignation ang kumpanyang pinapasukan ko. Nagulat pa sila nang malamang hindi pa pala ako resigned. Dahil sa urgency, kinausap ko ang team leader ko na baka pwedeng i-apply sa akin ang tinatawag na emergency resignation. Hindi pala ganoon kadaling magsabing “Ma’am, I am resigning.” Hindi ko kasi alam kong paano ko uumpisahan. Minahal ko ang trabaho at kumpanyang iyon dahil sa mga ka-trabaho ko. (Sige na, aaminin ko, naluha ako noong nagsasabi pa lang ako.)

Nag-text ako sa pamilya ko ng schedule ng flight ko. Pag-uwi ko, ramdam na ramdam ko ang lungkot sa bahay. Lahat kami ay nag-i-expect na darating ang araw na ito pero sa bilis ng pangyayari, parang kabigla-bigla pa rin.

Hindi nangyari ang emergency resignation pero napagbigyan akong bawasan ang 15-day period policy. Hindi rin natuloy ang flight noong January 17 pati ang January 25 na schedule na sinabi sa amin. February 6 ang naging actual flight namin.

Nandito na nga ako sa kaharian ng Saudi Arabia kasama ang siyam ko pang ka-batch at ilang naging kaibigan na naging pamilya ang turingan sa isa’t-sa.

Labing-walong buwan ang paunang kontrata naming lahat. Ako, nakaka-dalawampung buwan na. Ilan sa batch ko ay nasa bakasyon at ang ilan ay nakabalik na galing bakasyon. Naka-schedule na rin ang ibang umuwi. Ako kaya?

Nag-file ako ng resignation sa boss kong Arabo. August 1 ko pa isinubmit at October 25 sana ang effectivity date. Pero dahil magbabakasyon sya at pumasok pa ang buwan ng Ramadan, puro “Let’s talk about it later” ang ipinangako sa akin ng amo ko. Dumating ang buwan ng October ay hindi ko pa uli makausap tungkol sa resignation ko. Feeling desperate, I sent one e-mail with the copy of my resignation letter and exit form as attachments.

Sa wakas, nagkausap din kami. Ayaw nya akong mag-bitiw sa trabaho. Tila iyon ang dahilan kaya dini-delay nya ang pag-uusap namin. Tatlong bagay ang sinabi kong dahilan: personal (na hindi ko kayang mai-discuss sa kanya), salary at vacation. Dahil walong buwan pa lang daw ako sa departamento nya, hindi pa ako pwedeng magbakasyon sa ngayon pero bibigyan nya daw akong ng magandang bakasyon sa December at gagawan ng paraan ang sahod ko, iyon ang pangako nya. Sinabi kong ilan lamang iyon sa mga rason pero hindi iyon ang primary reason. Sabihin ko daw kung ano ang problema ko, pamilya man o sa trabaho. Sabi pa niya, “I am talking to you as a brother, not as your boss.” “You have a good future here,” dagdag pa niya. Bibigyan nya daw ako ng isang linggo para makapag-isip. Bago natapos ang usapan namin, nasabi kong decided na talaga ako.   Kakausapin ko uli sya after one week pero wala nang makapagbabago ng decision ko. Unang araw pa ng Agosto ako nag-file at bago pa iyon, decided na talaga ako. Hindi naman ito overnight decision lamang.

Hindi pa natatapos ang isang linggong palugit ay alam kong may kumausap sa kanya. Ipinatawag nya ako pati ang isang Indianong kasama ko sa trabaho. Naka-schedule na rin for vacation ang Indianong iyon pero nag-adjust para mag-give way sa “bakasyong” ibibigay sa akin. November 14 ang pinili kong flight dahil dalawa sa mga ka-batch ko ang uuwi rin sa ganoong petsa. Kelan daw ako babalik. Hindi agad ako nakasagot pero nakangiting kong sinabi, “Sir, I thought I am not coming back?” Isang ismid ang isinagot nya sa akin sabay tingin sa Indianong kanang kamay nya (kaliwa kasi ako. lol). Sumabat ang Indiano kasi base daw sa pag-uusap namin, bakasyon lang ang gusto ko.

OK, give me 60 days vacation. Ayaw. Masyado daw mahaba. 45 days. Ayaw pa rin. Marami daw trabaho. Wala na akong magagawa. 30 days. OK daw, December 14 dapat nasa office na uli ako.

Desperado ako. Tinanggap ko kahit unfair para sa akin. Ang gusto ko kasi makaalis na.

Hindi nila alam, ayoko at hindi na ako babalik. Ganoon ako ka-decided. (Wag kayong maingay, baka makarating sa kanya e magbago pa ang isip…Hehe) Na-overlook nila ang pangunahin kong dahilan ng pagbibitiw: PERSONAL REASONS. Tila hindi na nito kayang tumbasan kung magkano mang dagdag sa sahod ang magagawa nya. Basta ang mahalaga, makakauwi na ako.

Ang saya ko noong mga oras na iyon. Naibalita ko agad sa mga ka-batch ko. Naitawag ko agad sa pamilya ko sa Pinas.

Pero pagtapos nun, habang nakahiga na ako sa kama, matinding lungkot ang naramdaman ko. Noon lang nag-sink in na “this is it. Uuwi na ako at iiwan ko na ang tropa ko dito.” Pinilit kong matulog kasi ilang araw na rin akong puyat pero ang hirap dalawin ng antok. Isang text message ang isi-nend ko sa mga ka-batch ko. Nahawa sila sa nararamdaman ko.

My Batchmates

Iiwanan ko ang Saudi Arabia nang walang malinaw na hinaharap sa pag-uwi ko sa Pilipinas. Hindi ganoon kalaki ang naitabi kong pera (meron nga ba?). Wala akong pending applications sa ibang bansa at lalong hindi ako pwedeng makabalik agad ng Saudi dahil may re-entry visa ako. Hindi naman naging malupit ang kahariang ito sa akin. Ang totoo, nagbigay pa nga ito ng pagkakataon para sa akin upang malinang nang husto ang aking kakayahan. Ang dami kong natutunan, professionally and personally. Naging mabait ang mga naging boss ko lalo na nga itong huli. Ipinakita niyang may tiwala siya sa akin at sa aking kakayahan. Gusto ko lang linawin na hindi siya ang dahilan ng aking pagre-resign. Kung anuman ang dahilan ko, na alam kong kayang-kaya ko namang lagpasan, nakapag-decide na ako. Sabi ko nga, I quit not to LOSE but to WIN the game.

Uuwi na ako. Malungkot man, uuwi na ko.

My Tropapips

Ang naramdaman ko noong araw na sinabing may schedule na kami paalis ng Pilipinas ay katulad na katulad ng nararamdaman ko sa mga oras na ito. Ang lungkot ng pag-iwan sa pamilya at kaibigan sa Pinas noon ay katumbas ng lungkot na bumabalot sa akin ngayon habang iniisip kong iiwan ko na ang mga kaibigan kong tila mahirap nang magkasama-sama muli nang kumpleto. Silang mga istranghero lamang noon pero pamilya ang naging turingan namin sa isa’t-isa ngayon.

***

Naluluha ako habang tinitipa ko ang istoryang ito pero sa loob ng puso ko, masaya ako dahil nagkaroon ako ng pagkakataong makilala ko kayo.

Sa mga ka-batch ko: Mike, Jess, Eds, Daddy Yo, Tolits, Mads, Jepoy, Ryan at Emer; pati sa mga naging tropa ko: Chris, Richard, Gilbert, Rogelio, Choi, Wil, Junell, dalawang Rommel, Adonis, Cidney at Alan; at sa lahat ng nakilala ko sa accommodation ko.

Mami-miss ko kayong lahat. Sana magkita-kita tayong muli. Salamat…Paalam.

Akala ko ibang lahi lang ang nalilito sa spelling ng pangalan ko. Mas malupet pa pala ‘tong isang kalahi ko.

"Dear Marlon,"

Hindi ko alam kung saan at paano nya nakuha ang pangalang iyon samantalang bago ako mag-send ng e-mail sa kanya ay tinawagan ko muna s’ya at syempre nagpakilala ako. Pero kahit hindi ko sya tawagan, nasa e-mail ang BUONG-BUO kong pangalan. Anu beh?!

Impernes kay kabayan, nag-sorry sya. Tinawagan nya kasi ako at hinanap si “Marlon.” Natawa talaga ako at itinama ko sya. “Glenn po,” sabi ko. Sorry sya nang sorry.

Hahaha.

Dahil maganda raw akong magsulat(?!) lagi akong nai-elect as Secretary sa class officers noong elementary pa lang ako. Ako ang nagsusulat sa blackboard, ako ang nagsusulat ng mga pangalan namin sa lahat ng kailangan sa klase mapa-attendance, listahan ng maiingay, mga may multa dahil naka-tsinelas pumasok, walang panyo, walang belt, walang panty o brief, late at iba pa.

Sa lahat ng pagkakataon, sinisikap kong tama ang spelling ng pangalan naming lahat. Ako mismo kasi ay medyo naiirita kapag wrong spelling ang pagkakasulat nila sa pangalan ko at ayokong ganoon din ang maramdaman nila. Hindi naman mahirap isulat ang mga pangalan nila dahil halos ordinaryo lang naman at madali lang ang spelling maliban sa mangilan-ngilan na syempre pinag-aralan ko na nang todo kung paano ang tamang spelling.

Noong elementary, naiintindihan ko rin naman kahit papaano kung bakit nagkakamali ang iba sa spelling ng pangalan ko dahil nga mga bata pa. Pero noong highschool na, parang hindi na katanggap-tanggap na mali pa rin nilang isulat ang pangalan ko. Hindi naman ganoon kahirap at kahaba para magkamali pa sila. Ang tatanda na nila para sa simpleng pangalan ay wrong spelling pa. GLENN. G-L-E-N-N. OK, accepted ko kung magkulang ng isang “N” pero kapag sinabi ko nang dapat dalawang “N” sana hindi na sya magkamali sa susunod. Ang hindi ko matanggap ay kapag naging double “L” o double “E” at minsan, parehong double pa. Aba naman!

Eto pa ang mas malala. Dahil tila hindi masyadong pinagtutuunan ng pansin ang tamang spelling dito sa bansang ito, mas lalong “nababoy” ang pangalan ko.

Kung noon ganito lang ang kalimitang pagkakasulat nila sa pangalan ko:

–Glen (slightly accepted kaso nickname daw ito ng ate kong Glenda ang pangalan kaya hindi ako to)

–Gleen (hanggang ngayon, ganyan pa rin pag-spell nya sa pangalan ko. May asawa’t anak na mali pa rin)

–Gllen

–Glleenn (parang sumisigaw lang)

–Glleen

Aba naman dito sa Saudi, may tumatawag sa aking Mr. Glue. At dahil nalilito ang mga ibang lahi kung alin ang first o last name ng mga Pilipino, minsan may nag-a-address pa sa kin ng Mr. Marcado (e ang ganda-ganda pa naman ng apelyido ko nabababoy talaga. Tsk!).

Noong isang linggo lang, hiningi ko sa isang section head ang contact number ng isang tao. Ibibigay daw sa kin ng secretary niyang Pilipino rin. Nang tinawagan ako ng secretary sabi daw ng boss nya (translate ko na lang ha), “Ibigay mo nga kay Queen ang number ni ganito…”

Waaahhhh!!! Bakit ganon?!!! Unfair! Unfair! Naging pangalang reyna pa ako!

At isa pang eto pa. 

Buti na lang walang "Mr."

Nasa e-mail na nga ang BUO kong pangalan, mali pa. Pano na lang kung nilagyan niya ng “Mr.” yon e di lumalabas na isang brand ng sabong panglaba ang pangalan ko?

Parang nang-aasar lang ‘to. ‘Wag nyang ipalusot na dahil nauubos na ang buhok ko. Wala naman siyang clue dun kasi hindi pa kami nagkikita.

FYI: Hindi po ako si Glen, hindi rin Gleen o Gllen at lalong hindi Queen o Clean.

I am Glenn.

Nag-meeting kami sa opisina kahapon. Medyo mahaba-haba nga. Sampu lahat kami. Ako lang ang Pilipino, isang Indiano at ang natitirang walo ay puro katutubong Arabo na. Simula’t sapul, sa lahat ng meeting na na-atenand ko, hindi nawawala ang eksenang mag- uusap sila sa salitang Arabic kahit related sa agenda ng meeting ang mga pinag-uusapan nila. Ngayon as usual, nag-usap na naman sila sa kanilang lengwahe. Bagamat kahit papaano ay may maiintindihan rin dahil sa kanilang facial expressions at gestures, iba pa rin kung nagsasalita sila ng English para maintidihan din namin.

Sa gitna ng kanilang pag-uusap ay bigla na lang akong nagmuni-muni ng kung anu-anong bagay.

Kakasalin na sa Linggo ang kuya ko. Kinasal na noong Sabado ang ate kong panganay. Ang ikalawa kong ate ay matagal na ring may asawa. Apat lang kaming magkakapatid.

Huh! Napaisip ako bigla. Ako na lang pala ang walang asawa sa amin!

Wahhh! Wala naman akong naiwan sa ‘Pinas. Parang na-pressure tuloy ako!

Sinong mamahalin ko sa Saudi? Camel?!