beware of the dogs

shanghai, σεπτέμβριος 2007 - by konstantinos12

Αυτό είναι ένα post που ήθελα να συντάξω από τη στιγμή ακριβώς που ξεκίνησα να βλέπω την τελετή έναρξης των ολυμπιακών αγώνων στο Πεκίνο. Αλήθεια, πως μπορεί να υπάρχει τόση υποκρισία στον κόσμο…

Αν δεν με απατά η μνήμη μου αυτήν την φωτογραφία την τράβηξα ακριβώς ένα χρόνο πριν, στις 1 σεπτεμβρίου του 2007 στη shanghai και ούτε λίγο ούτε πολύ φανερώνει τις συνθήκες ζωής του μέσου κινέζου. Όσο σκέφτομαι ότι αυτή η φωτογραφία είναι τραβηγμένη στη shanghai, απλά ανατριχιάζω προσπαθώντας να αναλογιστώ τις συνθήκες διαβίωσεης των κινέζων σε άλλες, λιγότερο glamorous, πόλεις…

Δεν έχω τι να πω, δεν ξέρω πως να μετατρέψω τα συναισθήματά μου σε λέξεις – αυτός είναι και ο λόγος που καθυστέρησε αυτό το post. Άνθρωποι που πεινάνε, άνθρωποι που δουλεύουν 24 ώρες το 24ωρο και το χειρότερο άνθρωποι που δεν αντιδράνε… Αυτή η δουλική αποδοχή μιας απελπιστικής κατάστασης ως φυσιολογική…

Στην τελετή έναρξης αηδίασα… Μου δείξανε ξανά την ίδια εικόνα καλοπισμένη… Άνθρωποι στρατιώτες – είχαν το θράσσος να φορέσουν πάνες σε εκατοντάδες κινέζους και να τους έχουν επί 7 συνεχόμενες ώρες να κρατάνε ένα σεντόνι…

Όσο σκέφτομαι τις συνθήκες που συνάντησα, τα πρόσωπα των ανθρώπων που κοίταξα κατάματα και μετά αναλογίζομαι τα ποσά που δαπανήθηκαν για τους ολυμπιακούς αγώνες, τις δηλώσεις των κινέζων πολιτικών για την «ευρωπαϊκή» προοπτική της κίνας θλίβομαι, νιώθω συνυπεύθηνος… Η γνώση είναι ευθύνη.

Άνθρωποι που έστησαν μια γιορτή, που δούλευαν μέρα-νύχτα γι’αυτή τη γιορτή, πολλοί έχασαν και τη ζωή τους ακόμη σ’ αυτό το στήσιμο, για να γιορτάσουν… οι άλλοι. Κι ο κομμουνισμός… μια χούντα σε κόκκινο φόντο. Που ξέρει πολύ επιδέξια να κάνει την υποταγή συνείδηση.

Δεν έχω άλλες λέξεις, μόνο σκέψεις…

Αναρτήθηκε στις εικόνες
Ετικέτες: εικόνες

«Σημειώσεις για τη Μετάλλαξη και την αναζήτηση της Φρίκης (και κάποιες φορές του τερατώδους)

Πόσο βαρετή έχει γίνει η τελειότητα; Απόδειξη αυτού βρίσκεται στο γεγονός ότι οι σχεδιαστικές μας εμμονές βασίζονται στην εκτίμηση της διαστροφής της μεταλασσόμενης μορφής, μια προτίμηση που έχουμε διδαχθεί από τις ταινίες και έχει μεταφερθεί στην αρχιτεκτονική.

Αναπαράγεται στην σχεδιαστική πράξη – στην επικεντρωμένη αίσθηση του «εντοπίζω και κλικάρω» . Αυτή η αίσθηση μοιάζει περισσότερο με ζωγραφική παρά με μηχανική. Εικόνες/μορφές που αποτελούν προΪόντα της επιτάχυνσης και της επιβράδυνσης, του διαμελισμού και της ανάμειξης, της ρευστοποίησης και του διαχωρισμού – επαναλήψεις σκηνικών πυθμών μαθημένων από μια ζωή εμπνευσμένης από κινηματογραφικές επιρροές.

Μικρο-τεχνικές εξερεύνησης των ορίων ανάμεσα στο φρικιαστικό-που-γίνεται-ωραίο και στο ωραίο-που-γίνεται-φρικιαστικό έχουν αποτυπωθεί αυτόβουλα ως οπτικοχρονικά συνθήματα στον σχεδιαστικό μου αμφιβληστροειδή. Η τερατομορφία είναι το νέο σεξ. Η λαγνεία ακόμη κυβερνά την αυτοκρατορία της επιθυμίας, μόνο που τώρα οι επιθυμίες μας είναι ακόμη πιο σύνθετες – πολλαπλές, πολύπλοκες, εθφυείς, συγκινισιακές. Η σπουδαιότητα της πολλαπλότητας βρίσκεται στο ότι επιτέλους έχει ανοίξει την πόρτα στην μετάλλαξη ως μια μόνιμη κατάσταση του παρόντος.

Γινόμαστε τέρατα – ένα είδος που διεγείρεται από μη τέλειες εικόνες προερχόμενες από τέλειες μεθοδολογίες. Εδώ συμβαίνει μια πραγματική μεταμόρφωση. Υπονομεύουμε τη λογική της τελειότητας: το ενδιαφέρον για το δεξιοτεχνικό αποτέλεσμα μιας μη τέλειας διαδικασίας σήμερα έχει μετατοπιστεί στην παραγωγή του τερατόμορφου και του γκροτέσκου μέσα από τη μαθηματική τελειότητα ενός εξελικτικού μηχανισμού. Λοιπόν, γιατί να μην είμαστε αισιόδοξοι; Στο τέλος, έτσι είναι η ζωή, έτσι είναι η αγάπη…

xefirotarch»

Μήπως είναι πια καιρός να προσπαθήσουμε να απαλλαγούμε από τη διαστροφή της αναζήτησης της τελειότητας – της τελειότητας που γίνεται ουτοπία ακριβώς τη στιγμή που θα επιχειρήσουμε να την μεταφέρουμε από το «εγώ» στο «εμείς»; Μπορεί να υπάρχει «εγώ» στην αρχιτεκτονική, στην αγάπη, στη ζωή;

Αντιλαμβανόμαστε τη διαρκή εξέλιξη της ζωής και σχεδιάζουμε μια αρχιτεκτονική εξελικτική, μεταλλασόμενη, τελικά ευπροσάρμοστη αλλά δημιουργούμε μια αρχιτεκτονική στατική, άκαμπτη και πιστεύουμε οτί μπορεί αυτή να είναι τέλεια. Μα πόσο παρανοϊκοί μπορούμε να γίνουμε;

Ας απαλλαγούμε επιτέλους από τον ναρκισσιστικό μανδύα του «εγώ» μας, ας σταματήσουμε να βλέπουμε στο δημιούργημά μας την αντανάκλαση του εαυτού μας. Ας σταματήσουμε να αντιλαμβανόμαστε την κοινωνία ως κομμάτι του εαυτού μας, ας γίνουμε εμείς κομμάτι του συνόλου. Και, λοιπόν, ας είμαστε αισιόδοξοι. Στο τέλος, έτσι είναι η ζωή, έτσι είναι η αγάπη…

Υ.Γ.: Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τους xefirotarch, http://www.xefirotarch.com/

Αναρτήθηκε στις αρχιτεκτονική
Ετικέτες: αρχιτεκτονική