ઘણાં લોકો ડાયરી લખતા હોય છે,કેમ લખતા હશે ?પોતે જે કઈ અનુભવ કર્યું ,જોયું કે જાણ્યું કે પછી ધાર્યું એ બધું લખી ને કેવો સંતોષ અને આનંદ મળતો હશે?

પોતાની જાત સાથે સો ટકા ની ઈમાનદારી રાખી બધું શબ્દો માં વર્ણન કરવા માટે ખરી હિંમત જોઈએ.કોઈ ને કહી ના શકાય એવી લાગણીઓ ને પેપર પર વેહતી મૂકી દઈ મન હળવું ફૂલ ચોકસ લાગતું હશે.અને સારા અનુભવ લખી ને એને ફરી જીવી લેવાની પણ મજા હશે.

દરેક વ્યક્તિ અંતર ની વાત નિર્ભય બની વેહતી મુકી .હદય ને હળવું ફૂલ બનાવી, સંતોષ અને આનંદ લઇ શકે એ માટે ડાયરી જ લખવી એવું નહિ.પોતાનું મન ખાલી કરી શકાય ,અનુભવો અને લાગણીઓ વેહતી મૂકી શકાય એવું કોઈ વ્યક્તિ પણ હોઈ શકે.

તમને કોઈ વ્યક્તિ જેની સાથે કારણ –અકારણ ની વાતો કરી સંતોષ થયો છે?

અંતર ની વાતો ને જે વ્યક્તિ સમક્ષ વેહતા ઝરણા ની જેમ બહાર લાવી શકાતી હોય ,કીધા પેહલા કે કહ્યા પછી અંતર પર કોઈ ભાર કે ક્ષોભ  લાગતો ન હોય એ જ તમારી ડાયરી.કઈંક સારું કે નરસું ,નવું કે અજુકતું ઘટે અને જેને એ બધું કહી દેવાની ઈચ્છા થઇ આવે એજ તમારી ડાયરી.

(*) ડાયરી લખનારા એક જ ડાયરી લખે છે અને ખુબ અંગત વસ્તુ ગણી ને સાચવી રાખે છે,જીવન માં અંગત અને બધી વાતો જાણી શકે એવી વ્યક્તિ (ડાયરી) એક જ અને અંગત હોવી જોઈએ.

ગણિત માં તમે કેટલા પાક્કા? ગણિત માં કેટલા પણ ગુણ લઇ આવતા હોઈએ -અત્યારે  એનો મોટા ભાગે ઉપયોગ રૂપિયા ,ડોલર અને પાઉન્ડ વગેરે વગેરે ગણવા ,ઉમેરવા અને ગુણવા માટે જ કરતા હોઈએ છે. એટલે બાળપણ થી લઇ ને અત્યાર સુધી એ ગણિત તો બધાં નું પાક્કું થઇ જ ગયું હશે.

પણ  લાગણીઓના ગણિત નું શું ?

પ્રેમ નો ગુણાકાર,લાગણીઓ ના ભાગાકાર અને સબંધો ના સરવાળામાં આપણે કેટલા પાક્કા છીએ ?એનું પ્રમાણપત્ર કે પદવી કોઈ શૈક્ષણિક એકમ આપતું નથી. તો ખબર કેવી રીતે પડે કે આપણા ગુણ કેટલા?

જે પાસે નથી એની યાદ માં કે એના વિરહ માં કરેલા બધા ગણિત નક્કામાં છે.જે આપણી જોડે રહે છે, આપણી સાથે એક એક દિવસ અને જીવન પસાર કરી રહ્યા છે. એને આપેલો સમય અને આપેલું સુખ એટલે લાગણીઓ નું ગણિત.એને એક સુખ આપો એટલે સામે જે સંતોષ મળે એ થયો સબંધો નો સરવાળો અને એની લાગણીને માન આપો તો બદલામાં મળેલી હૂફ એટલે થયો પ્રેમ નો ગુણાકાર. આપણી સાથે આપણું જીવન જીવી અને જીરવી રહ્યા હોય એ લોકો ના ચેહરા પરનો સંતોષ અને સ્મિત એજ આપણું પ્રમાણપત્ર.

(*જે નથી કરી શક્યાં એનો અફસોસ કરવાં કરતા જે કરી શકીએ છે એનો વિચાર કરવા માં વધુ સમય આપવો જોઈએ નહીતર લાગણીઓના ગણિત માં નાપાસ થયા સમજો.)

કહે છે ઘણાં કે ચર્ચા (શાબ્દિક યુદ્ધ)  નો ફાયદો નથી ,કારણકે એમાં કોઈ ની હાર- જીત નક્કી કરી શકાતી  જ નથી અને સમય નો વ્યય થાય છે.

શબ્દો ની રમત હમેશાં મને આકર્ષી જાય છે.કારણકે ચર્ચા કરવાથી હાર-જીત નક્કી કરવાની મજા કરતાં મોજ એ વાત માં પડે કે સામાં પક્ષ નો યોદ્ધા, વિજેતાં બનવાના પ્રયાસ માં એના મન માં છુપાવી ને રાખેલા વણકહેલા ભેદ ઓકી નાખે છે.એટલે જીતવા માટે નહી પણ સામાપક્ષ ના મન ને ખંખેરવા ,ચર્ચા કરતા રહો.

એવું બને કે ચર્ચા માં ઉતર્યા પછી પણ સામે પક્ષ થી, ચર્ચા ને ટાળી નાખવાના પુરા પ્રયાસ માત્ર ટૂંક માં આપેલા જવાબો થી જ થઇ જાય.

છતાં  ,બોલતા રહો મન ની વાત ખુલી ને કેહવા અને સ્વીકારવા માટે શબ્દો કરતા હિંમત ની જરૂર વધારે છે.ચર્ચા કરતાં  વિશેષ છે એની પાછળ ની લાગણી કે તમે તમારા મન ની વાત કેહવાની હિંમત ધરાવો છો.

(*)ઓછુ બોલવાનું કે શાબ્દિક યુદ્ધ માં ઉતરવાનું પસંદ ન કરતા લોકો ખરેખર તો મન ની વાત (આશય) નીકળી ન જાય એ વાત થી આખી જિંદગી ભયભીત રહે છે. યુદ્ધ કોઈ પણ હોય ભયભીત (ડરપોક) નું કામ નહિ.)