Ek moet seker deur al my vorige blogs gaan soek.
Luiheid.
Vergewe maar .. en lees maar weer.
Vandag 20 Mei was my oorle Ma se verjaarsdag. As ek terugdink kan ek nie onthou of sy vreeslik gekoek en tee het oor haar verjaarsdag nie. Soms was daar ‘n groot koek (wit dik koek-soos sy dit genoem het) en so speseryerige koek (vermoed iets met gemmer of kaneel ) . Ag dit was nou regtig nie vir my lekker nie maar die Flan ! Heerlik , so sagte sponskoek met ‘n pynappel vulsel.
Ons Ma was en is ons kosbaarheid. Diabetes . Swak sig. Dik lensbril plus nog vergrootglas om te lees wat sy wou lees. Boeta maar dit is nou die storie van swak sig. Jy begin jou brein so oefen – eenkeer lees en onthou -want dit is nogal uitputtend vir jou oë om te herlees.
“My kind, dit is so ‘n genade om te lees sonder bril, geniet dit waardeer dit. ” Lees en nogmaals lees het ons met ons daaglikse brood ingekry. Ons vier is boekbedinges danksy haar liefde vir lees.
..en Ma kon sing. So mooi. So paar maande voor haar oorlye het ek en sy nog in die Outehuis Stille Nag saam gesing. ..en op berge en in dale en oweral is …
Ag nou ja .
Maar 20 Mei het ek mos eendag goed gedink om vir die ouetehuis mense in haar gang van die kliniek iets te ete te maak. So donker sjokolade koek deurdrenk met so stropie en dik roompie bo-op.. wat maak dit tog saak sy was al op haar laaste en sinielerig , sy mag dit tog maar geniet.
Laatmiddag gaan kuier ek toe by Ma en die kantoor by Avondrus . Die dienssuster vra toe summier die resep. Ag en voel so gelukkig. Ek deel dadelik die resep. Sy noem dit was o so geurig, maar ek dink jou hand was so bietjie swaar…
Die stropie bo-oor moes Rumessens kry. Toe was daar nie. Toe gebruik ek sommer van daardie Bottel Rum wat uit sekere mense se kas gegrawe word – se inhoud.
Ek het eers ‘n teelepel ingegooi. Stropie het na niks geproe. Toe raak dit naderhand lepelsgewys. Toe raak die stroop geurig. Behoorlik geurig. Genadiglik was ek nugter.
Ek kom by Ma en druk haar styf vas en wens haar weer geluk want sy’t toe al vergeet dit was ‘n mooi dag om haar lewe te vier.
“Ma, hoe het die koek toe geproe?”
Ek sien nog daardie skewe glimlag..met ” Dit was baie lekker my Kind, geurig.. baie fyn tekstuur”
Nou ja toe hoor ek agterna , ek het die oumense in die Kliniek soveel vreugde verskaf. Pienk wange. Blink oë. Heeltemal te veel geproe, tot die stropie so met die ou stram voorvingers uit die bordjie afgelek.
Foeitog.
Nou ja ek is seker die enigste mens wat ‘n hele spul oumense in ‘n kliniek se alkohol vlakke vinnig laat styg het..
So sal ek haar altyd onthou Ons dierbare Ma Wouda .
