Buikberg

Dat betekent:

De decembermaand is voorbij !

Joepie ! Hoera !!

Het gebeurt niet elke dag, dat iemand mijn adres vraagt, om me een cadeautje op te sturen.

Ik heb een fan !

Geen knappe jonge blonde die met rozen, teddybeertjes of ondergoed gooit, maar een echte fan ! Hij (helaas, een hij …) leest wat ik hier plaats, stuurt me af en toe een mail, en bestudeerde mijn verlanglijstje op pinterest.
Zijn grootmoeder moest helaas onlangs haar eigen thuis inruilen voor een bejaardentehuis, en bij het snuisteren op de zolder vond hij twee rekenlatten tussen de herinneringen. Hij dacht aan mij. (zou hij vaak aan mij denken ?) Hij hield er een voor zichzelf (en/of zijn kinderen), en stuurde er mij een op. (wel, stuurde het naar de buren eigenlijk) Ze kwam hier na een maand of twee toch toe, en ik had ondertussen al een deluxe-editie op een rommelmarkt op de kop getikt.

Linde is tegenwoordig zot van cijfers. Apetrots (preus ‘lijk 40) gaat ze aan iedereen die het horen wil uitleggen dat zij 9 kilo weegt en 13 jaar is, dat kleine zus 26 kg weegt en 0 jaar is, dat het naar oma 6 uur rijden is omdat ze 12 meter van ons woont. Ze heeft 3 boterhammen gegeten, gaat om 4 uur slapen en 7 weken op reis. En vraagt ’s avonds als het nu nog voormiddag is.

Cijfers zijn overal. Dus cijfers moeten wel heel belangrijk zijn. Hoe laat? -> cijfers. Hoe veel? -> cijfers. Hoe goed? -> cijfers. Weegschaal -> cijfers. Voltmeter -> cijfers. Plooimeter -> cijfers. Benzinepomp -> cijfers. Uurwerk -> cijfers. Thermometer -> cijfers. Wijzertjes (die ook een cijfertje aanduiden, maar tegelijk ook tonen wat veel/weinig en meer/minder is) zijn hopeloos ouderwets. En een maat op een plankje afschrijven om over te brengen is al helemaal ‘not done’.
‘375 gram bloem en 2 eieren’ (als je er even over nadenkt compleet belachelijk, maar we doen het wel !)
‘hoe laat is het? zestien uur vierentwintig‘ (De vraagsteller moet vervolgens de cijfers weer decoderen om eruit op te maken dat het ‘bijna 4-en-een-half’ is, en dus inderdaad tijd om even te pauzeren.)
‘een wandeling van 7.4 km’ (Bergop door zompige paadjes en veel te zien onderweg)
‘uw klantnummer is 19650892’ (Waaw, hebben die zoveel klanten ?)
‘89.95 euro’ (Maar je mag niet met kleingeld betalen)
…

Vader doet ondertussen verwoedde pogingen om zijn leven iets meer cijfer-vrij te maken: rekent in dagwanden, duimen en voeten, driekwart, Sint-Jan en half oogst, daglonen. Vergelijkt, schrijft af, gebruikt passers en imperial units.
(wie vraagt hoeveel duim er nu in een voet gaan heeft er duidelijk niks van begrepen)

De rekenlat. Voor als er toch moet gecijferd worden. Precisie? Iets van een 2 beduidende cijfers – meer dan genoeg voor de meeste toepassingen. Voeling? De grootte-orde van het resultaat moet je zelf achterhalen – de lat geeft je enkel de mantissa van het resultaat. Platte batterij of kapotte elektronica? Deze rekenmachine heeft er geen last van. Snelheid? Voor een geoefend gebruiker veel sneller dan een (eveneens geoefend gebruiker) op een zakjapanner, of godbetert Excel (gemaakt voor/door boekhouders). Duurzaamheid? Na 50 jaar ziet het er nog niet naar uit dat de maatstreepjes afgesleten zijn tot een minder leesbaar niveau (aan uw hoeveelste gsm zit u al ?)
Moeilijke bewerkingen? machten en wortels, logaritmen en exponentielen, sinussen en co en de hele familie, het getal pi (kent Excel in 2013 dat nu al ?), herhaaldelijk vermenigvuldigen en delen.
Open en transparant (maar toch mysterieus), educatief en prikkelend naar de achterliggende wiskunde (wiskunde, geen cijfervreterij)
Beperkingen? kan niet optellen en aftrekken – daarvoor dient u een ander toestel aan te schaffen ;p (of te oefenen:  google ‘flash anzan‘)

Ze zit met de lat te spelen, ge-intrigeerd door al die streepjes en cijfertjes.

“Oei, het middelste latje is eruit gevallen, is het nu kapot ?”
“Dat is een rekenmachine van vake. Als je in leefgroep 4 zit, wil ik je ook leren hoe je het kan gebruiken. En nog veeeel later, ga je leren begrijpen hoe het werkt”

Men bracht mij naar een grote zaal vol mensen. Ze zaten voorovergebogen aan tafeltjes, zoveel mogelijk van elkaar afgekeerd. Elk had een grote, lichtgevende plaat voor zich staan, waarnaar ze zaten te staren. Af en toe was er een minieme verandering zichtbaar op die lichtgevende plaat. Stil en onbeweeglijk zaten ze daarnaar te gapen. De enige handelingen die hen toegestaan werden waren het schuiven van een klompje, en tokkelen op een rammelplankje. Ze zaten op een vreemd soort karretjes met kleine wieltjes onder. Zouden ze zich niet zelfstandig kunnen bewegen? Deze mensen leken zich al lang bij hun lot neergelegd te hebben. Ik was bang, mijn aanwezigheid in deze zaal was zo vreemd.

Iemand stond op en stapte tussen de tafeltjes door. Was ik hier getuige van een opstand? Niemand keek op. De persoon slenterende naar een kleine naastgelegen ruimte. Ik zag hoe hij aanklopte op een grote zwarte kast. Er klonk wat gestommel. Vanuit de kast werd door een klein luikje onderaan een beker toegeschoven. Er werd koffie ingeschonken. Zonder te bedanken en nog voor de koffie volledig uitgeschonken was, trok de man de beker weg en stapte traag terug vanwaar hij gekomen was.

Ik vroeg wie deze mensen waren, wat ze deden, waarom. Men zei mij dat deze mensen aan het werken waren. Dat ze vrijwillig elke dag hier naartoe kwamen en gelukkig waren en trots op wat ze deden. De mensen in deze zaal maakten de toekomst mogelijk. Maar meer kon en mocht men mij daar niet over vertellen werd mij gezegd. De mensen hier ontvangen een rijkelijke beloning om hier dagelijks te komen, waardoor ze zich alles kunnen veroorloven wat ze maar wensen.

Ik geloof dat mijn gidsen iets mankeren. ledereen die daar in mijn plaats aanwezig geweest was, zou be-amen dat hier iets niet pluis was. Dag in dag uit zalen vol mensen verplichten naar de lichtgevende plaat te staren in plaats van het daglicht. Hen van de buitenwereld afschermen. Mij vertellen dat deze mensen aan het werken zijn. Dat ze hun vrijheid vrijwillig afstaan, maar tegelijk kunnen krijgen wat ze wensen.
Hier is iets duisters aan de gang. Wat ik daar gezien heb is slavernij die de wil en het verstand van deze mensen totaal gebroken heeft. Deze zielen zijn hun tijd, hun vrijheid, hun leven kwijt. Ze worden braaf gehouden door het ruilmiddel, dat is waaraan ze verslaafd zijn.

Zo blij dat het weer eens weer was om een baby buiten te zetten. Kleuter trok zich gelukkig niets aan van het herfstweer en bleef de voorbije weken stug in zomerkleedjes zonder mouwen en sandalen moddersoep maken.

“Gaat het wel met jou grote zus, je doet weer zo zot?”

“Ah, het is voor de foto”

Grote zusterliefde! (meestal toch ;-))

En als na dit weekend ook het sprookjesbos weer voorbij is (vandaar Lindes ‘ik-ben-14-en-heb-aan-de-mascara-gezeten-ogen’, de schmink ging er wat moeilijk af), dan kunnen we weer met alle energie in de moestuin en beestenboel vliegen. .

Maandagmorgen, 31 december.

We moeten mogen nog een dessertje voor vanavond verzinnen. Niet te zwaar (want de tegenpartij heeft al overvloedig room en chocolade gebruikt); visueel aantrekkelijk (want er zijn meer kindjes dan grote mensen); lekker (aja) en als het kan niet te veel werk (de rest van het eten die avond is ook kant-en-klaar uit pakskes)

“We gaan naar Delhaize, en kopen daar van alle soorten ‘raar fruit’ 1 stuk”. Linde ging mee en hielp kiezen.

We begonnen ’s avonds met de Tamarillo: een langwerpig ei, geelrood, zag er relatief ‘veilig’ uit om mee te beginnen. Binnenin zaten vrij grote zwarte pitten (‘zou je die mogen opeten ?’) in een oranje slijm en oranje vruchtvlees. Zo zag hij er al veel minder smakelijk uit. De smaak viel nog meer tegen: bitter, helemaal niet zoet, totaal het tegengestelde van wat je van een stuk tropisch fruit zou verwachten. Wikipedia leert ons dat het om een tomatenras gaat – dan is de smaak al heel wat begrijpelijker.

Dan maar de Ramboutans aansnijden. De stekelige lichi’s zagen er vanbinnen net zo uit als we ons voorgesteld hadden: inderdaad familie van de lichi. Qua smaak: niet slecht, maar minder zoet, en eigenijk minder lekker dan hun bekende broertjes.

De Pithaya: alvast de hoofdprijs voor ‘er speciaal uitzien’, zowel vanbuiten als vanbinnen. Helaas bleek het schoonheid zonder inhoud te zijn: de pitjes deden wat aan kiwi denken, de textuur aan watermeloen, de geur aan iets van groenten. Maar eigenlijk smaakte het bijzonder flauw. Naar niets. Pithaya blijkt een cactusvrucht te zijn (vandaar dat water), en de passende bijnaam ‘drakenfruit’ te hebben.

Verder zijn we op oudjaar niet geraakt (er waren ook nog de lekkere desserts …). Jammer, want nu moesten we de rest thuis alleen opeten:

Cherimoya: minder ‘flashy’ dan de pithaya, zag deze er uiterlijk ook op zijn minst interessant uit: blutsen, een drake-ei, of een attribuut uit Harry-Potter-films. Vanbinnen zat een dikke witte creme met grote zwarte pitten. De pitten waren van die grootte dat ze verondersteld werden niet opgegeten te worden; dus die hebben we er uitgepeuterd. En de rest met een lepeltje uitgelepeld. De geur/smaak was even wennen, (deed me ergens aan een soort baby-billen-creme denken) maar uiteindelijk wel lekker. Iets waarvan je, als je er een paar gegeten hebt, wel zou kunnen van genieten.

Grenadillo: daarvan dacht ik: ‘dat is een granaatappel, we snijden dat open en dat zit vol met knalrode pitjes en smaakt een beetje naar grenadine’. Ik weet niet van waar ik dat beeld gehaald heb, want het zat inderdaad vol met pitjes, maar voor de rest leek het vooral op passievrucht. Blekere pitjes, een iets ander aroma, maar vooral veel meer inhoud (wat ik altijd een nadeel vond aan passievruchten). Veruit de lekkerste van het experiment.

Het Bedrijf was in Groote Crisis. Kwartaalresultaten waren keer op keer niet spectaculair hoger genoeg dan de meest optimistische verwachtingen. Een waar drama voor onze vrienden shareholders. Het Bedrijf deed er alles aan om hen dit drama nog iets draaglijk te houden. Overal werden onnodige kosten verminderd – en dus ook de jaarlijkse ‘familiedag’. Dit jaar werd geen Plopsaland of Para Disio afgehuurd voor de werknemers en hun kroostrijke gezinnen.

Iemand moet plots gedacht hebben: “Het Bedrijf is toch een pret-park op zich ? We laten gewoon iedereen naar hier komen ! (dat kost ons niets)”

Werknemer ffx8mc (a.k.a. 19650892) is dolenthousiast voor dergelijke briljante ideeën. (Als het goed is, mag het ook eens gezegd worden – het Bedrijf heeft soms ook iets minder briljante ideeën). Eindelijk konden we het lijstje afmaken. “Linde, als het kerstvakantie is, mag je eens een dag mee naar het werk van vake.”

En gisteren was het die dag:

Welk van deze bureaus is van vake ? Ze zien er allemaal hetzelfde uit.

Een kaartje van Hilke – zo is het natuurlijk gemakkelijk he.

Stempelen op de computer.

Tekeningetje maken.

Moeke bellen

HET machien. Nu chocomelk, straks nog eens terug voor soep te proberen ook.

We tekenen blauwe lijntjes op de computer. Overal waar wij blauwe lijntjes tekenen, gaan ze in de fabriek elektriekedraadjes maken. Heel klein, op zo’n heel klein dingske.

In het labo met echte elektriekedraadjes aan het spelen. Een beetje als Duplo, je kan er ook torens mee bouwen.

Goed kijken he: als ikke aan het knopje draait, brandt het lampje meer en dan nog meer, en nog meer.

Voor naar de draadjes op ‘mijn klein dingske’ te kijken moeten we dat dingske vanonder leggen en dan van boven door het vensterje kijken. En dan is dat heeeel groot.

Daarna gingen we nog kijken naar de fabriek zelf, waar ze zoals in de drukkerij, allemaal kleine fototjes maken van die draadjes die wij op de computer getekend hebben. Maar hele kleine fotoojes, op van die kleine dingskes. In de fabriek zagen we allemaal witte pakken, maar dat waren geen spoken. Als die dat pak uitdeden, kwam daar gewoon een lieve meneer uit.

In de refter kregen we een sapje, een pistolet met zalm en asperge, een ballon die een clown in de vorm van een muis geknoopt had, en een foto van ons.

Maar dan wilde ze nog eens terug naar het bureau: nog een soepje uit dat machien, en nog een beetje naar de computer (screensaver) kijken:

Kijk ! dat is ikke !!

“globale financieel-economische crisis”

“de economie zuurstof inblazen”
“gedwongen verlofopname in het eerste kwartaal”
“de bank is moeten gered worden”
“kredietwaardigheidsbeoordeelaarsratingsverlagingsdreiging”

Het boerke schudt zijn hoofd. Hij is toch te ‘achterlijk’ om iets te snappen van al die dingen die ‘van Brussel’ komen. ’t Is een goed voorjaar geweest voor zijn patatt’n (‘return on investment in Q2 better than expected by the analysts’)
Met Willy en Jacqueline van de buren is weer de hele zomer prei voor boontjes geruild, courgetten voor frambozen, bloemkolen en sla. Kersen, peren en appels konden er dit jaar helaas niet geruild worden. (‘environmental disasters hit us terribly’)
Een paar weken terug heeft hij nog met twee gezinnen een schaap geletst, er was meer vraag naar dan dat hij dit jaar lammetjes had om te slachten (‘book to bill larger than 1’)

Geletst ??

Hier ‘te lande‘ wordt er niet langer met ‘euro’ts’ betaald. (Is dat wel echt geld ? Het lijkt van plastiek, dacht je toch ook toen je de eerste keer die roodkoperkleurige centjes vastkreeeg. En je kreeg er een rekenmachientje bij – kon het nog verdachter ?)
Sinds een goed half jaar wordt er ook in ‘ietskes’ gehandeld op de Buikberg. Georganiseerd ruilen zeg maar. <Albert> doet iets voor <Bernard>, <Bernard> doet iets voor <Claudine>, … <Yasmine> doet iets voor <Zoe>, en <Zoe> doet terug iets voor <Albert>.

Een ‘rekening’ van ‘ietskes’ (een even creatieve naam als de euro) houdt bij hoeveel je voor een ander gedaan hebt, of ‘geprofiteerd’ hebt (niets mis mee).
Eigenlijk hetzelfde als de peren voor appels ruilen met de buren Willy en Jacqueline, maar met de extra voordelen dat er een veel ruimer aanbod is. En geen verplichting om met dezelfde persoon iets gelijkaardigs te ruilen.

We verletsten al courgettes, eieren, herstelden een platenspeler, printer, lamp en cdspeler, ‘kochten’ allerlei boompjes en struikjes, en ‘verkochten’ dus twee halve lammetjes. In plastiekzakjes steken kwamen de ‘letsers’ zelf doen.

Maar weetjewadde ? Probeer het gewoon zelf ! (Hoe meer mensen in het systeem zitten, hoe beter het werkt)

http://en.wikipedia.org/wiki/LETS

http://en.wikipedia.org/wiki/Cincinnati_Time_Store

http://en.wikipedia.org/wiki/Cost_the_limit_of_price