Carloislord's Blog

Napakaraming mga status updates na lumabas. Madaming mga notes. Madami lalong mga threads na nagawa. Isinulat, binuksan, para makapaglinaw sa napakaraming mga isyu na bumalot sa PUP nitong nakaraang dalawang linggo.

At dahil tapos na sila, ako naman. Ayos ba? hehe

Ayoko na mag-narrate tungkol sa mga nangyari. Alam na iyon nang halos lahat ng mga estudyante. Ang isyung pang-lokal ng PUP ukol sa pagtataas ng matrikula, ay naging pambansang kampanya para sa panawagan sa mas mataas na budget sa edukasyon. Nag-protesta, sinunog ang mga upuan, at ikinulong ang 5 estudyante. Tapos na ang BOR meeting, nakalaya na ang 5, wala nang TFI para sa Academic Year na darating. So ano pang sense ng mga sinasabi ko? Actually, gusto ko lang banatan yung mga estudyante na binabanatan ang kanilang mga kapwa estudyante.

Sa tingin ko ay naisulat na ito sa ibang sanaysay, ginamit na ring pamagat ang tema, pero gusto ko pa ring pag-usapan ang moralidad at etika ng naganap na protesta.

Barbariko ang tawag nila sa atin. Walang modo. Bastos. Astang halimaw. Radical.

Marami pa naman maaaring gawin. Marami pa naman raw paraan. Hindi tayo dapat nag-resort sa karahasan. Pinapapapangit lamang natin ang ating imahe sa napakaraming mga tao at mga kumpanya. Papaano na lang ang mga nakatapos nang mga Iskolar ng Bayan? At isa pa. Sayang ang mga upuan. Maaari pa itong gamitin, puwede pang pag-tyagaan. So bakit hinagis, bakit sinunog? Kaya nagagalit sa atin si Arn-arn. 🙂

Napakaraming mga columns mula sa Philippine Star ang lumabas para kundenahin ang mga ginawa natin. Alex Magno, Danny Macabuhay, at Marichu Villanueva. Sila ang ating mga dakilang moralista. Tinawag tayong mga Maoist youths, walang common sense, at asal-HALIMAW. Isang tanong para kay Danny Macabuhay na tumawag sa atin nito, mayroon ba talagang mga halimaw na nag e-exist? Spatial at temporal beings na halimaw na ginamit niya as point of comparison? Baka naman sarili lamang niya itong mental construction. 🙂

Nakagugulat na sa atin mismong pamantasan, mayroong mga estudyante na tinawag tayong Barbariko. Na para bang tayo pa ang mayroong kasalanan ng lahat nga mga nangyayari. Na hindi tayo dapat naghagis at nagsunog na mga upuan. Na napakarami pang paraan para solusyonan ang problema.

Ilang beses ko na rin itong naitanong. Pero gusto ko pa rin ulitin. Sa isang pamantasan na wala nang planong pag-aralin ka dahil sa taas ng tuition, alin ang mas marahas: Ang simbolikong pagsusunog ng mga sirang upuan bilang protesta, o ang pagpapabaya ng administrasyon sa pag-aaral ng mga estudyante? Hindi ko kasi maintindihan, bakit pinag-iinitan ang pagsusunog ng upuan at hindi ang isyung nasa ating harapan?

Maraming disgustong pwedeng ipukol, pero mas maraming mga tanong ang pabalik nating ibabato. Sa ganitong kontektso, na tinatawag tayong mga imoral, sino nga ba ang nagdidikta ng moralidad? Papaano ba natin ipinag-iiba ang tama sa mali?

Ang sabi ni David Hume sa kanyang “Treatise of Human Nature”, hindi naman kasi ang ating reason o rationale ang nagdidikta sa atin ng ating gagawin. Hindi sapat ang rationale, dahil gumagamit ito ng non-secular na basis. Ang origin ng morality, ay passions and sentiments. Sympathy kumbaga. Mabagal ang rationale, hindi kayang sabayan ang human impulse and spontaneity. Halimbawa, kung nakakita ka ng taong ninakawan o ginagahasa, hindi ka na magpo-proseso sa utak mo kung anong gagawin. Impulse na natin na tumulong sa nangangailangan. Unless, manhid ka, o walang pakiramdam. Kung ilalapat natin ito sa konteksto ng protesta, na alam mo na may naka-ambang tuition fee increase, automatic sa atin ang pumalag at mag-aklas. Sinubukan naman natin makipag-usap. Sinubukan na natin ang halos lahat ng avenues para makipag-usap. Dialogue dito, consultation doon. Pero walang pumansin. So anong gagawin? E di mag protesta, mag sunog ng upuan nang mapansin. Simboliko ito. Kung papaano natin sinusunog ang mga bulok na pasilidad, tulad ng kung papaano natin susunugin ang mga polisiyang hindi para sa interes natin.

Sa “Thus Spake Zarathustra” naman ni Friedrich Nietzsche, sinabi na niya na ang kasalukuyang moralidad ay walang ibang itinuturo sa atin kundi maging pasibo at mahina. Dynamic ang tao, ever changing. Absolute ang dogma ng kasalukuyang morality, kaya hindi ito magsasalubong kahit kailan. Walang ibang paraan kundi sirain ang kasalukuyang moralidad para bumuo ng bago. Sa mga Nitzscheans, “revaluation of morals” ang tawag dito. Sa ating mga aktibista, pagbabagong panlipunan ito.

Walang nakinig sa atin nang sinabi natin na hindi maaaring magkaroon ng TFI sa PUP. Nagprotesta tayo pero walang pumansin. So anong gagawin? Para tayong itinutulak sa pader. Walang ibang pagpipilian kundi ang mag-aklas, maging mapangahas. Ang dating militante lang, barbariko na ngayon. Pero kaninong standpoint ba ang ginagamit nila? Standpoint ito ng ruling-class. Na nagtuturo sa atin na bawal tayong pumalag. Hindi pwedeng sumigaw. Kahit bulong ng pag-angal, bawal. Hindi tayo pwedeng magksaya dito. Gagawa tayo ng sarili nating tama at mali. Moral relativism ang tawag dito. Relativist na kung relativist, pero nakasandal tayo sa kapakanan ng halos 10,000 na mga bagong estudyante na papasok sa PUP. Nakasandal tayo sa mga pangarap nila na makapag-aral. Nakasandal tayo sa dasal ng kanilang mga magulang ng magandang bukas.

Ang sabi ng ating mga kritiko, “the end will never justify the means.” Even if we have already won the fight, it will never justify the fact that the means to achieve this victory was out of line. Pero, kaninong linya ba ang hindi natin pinansin? Moralista sila, pero para kanino ang morality na ipinipilit nilang isiksik sa atin? E papaano pala kung sinabi natin na mga pragmatists tayo? Na nakikita natin ang utility o kahalagahan ng ating ginawa sa mga makikinabang dito. Na ang pagsusunog ng mga upuan, ang pagiging barbariko, ay nagresulta sa pagkakabasura ng pagtaas ng matrikula. Ergo, the end now justifies the means.

Tapos na ang issue ng TFI para sa taon na ito, pero alam ko na babalik pa rin ito sa PUP, parang mga multo. Pero hindi tayo titigil sa pagiging barbariko. We will transcend the word’s dictionary meaning and create our own. Transgression ang tawag dito.

Kahit naman kasi kailan, hindi sasapat ang pagdadasal at pagsisindi lang ng kandila para maging akto ng paglaban.

Sa ilang mga bagay na itinuro as akin ng mga magulang ko, ito yung dalawa na sa palagay ko ay aakma sa panahon ngayon at sa sitwasyon na ating kinapapalooban sa panahon ng eleksyon sa ating pamantasan. Una, hindi raw ako dapat na basta-basta magbitiw ng mga salitang makasisira sa ibang tao lalo at wala akong kongkretong batayan upang suportahan ito. At pangalawa, hindi raw ako dapat manahimik lalo at may nakikita akong ginagawang mga kamalian at kalokohan sa aking paligid.

Ang hindi ko maintindihan ay ito, bakit nga ba sa panahon ng Student Council Elections, sumusulpot ang maraming paninira sa SAMASA Party na wala namang objective basis, at bakit lumilitaw ang isang grupo na nagpo-posturang para sa mga estudyante pero sa totoo ay lumilitaw lamang naman talaga sa panahon ng eleksyon upang makaluklok sa puwesto. Baka kaya hindi sila tinuruan ng mga magulang nila ng mga aral, o hindi lang talaga sila marunong makinig?

ANG SABI NG KILOS PARTY, ANG SAMASA PARTY RAW AY BINUBUO NG MGA “DESTRUCTIVE ACTIVISTS.”

Sa ganitong usapan, ang unang tanong dapat ay – ano nga ba ang destructive sa kontekstong ito? Kung sila ang pagba-basehan natin, ang destructive raw ay mga maiingay, mahilig magdikit ng mga propaganda at mga panawagan, mga mahilig sa rally, at mahilig mag-aral ng mga bagay na hindi naman laging itinuturo sa akademya. Sa madaling sabi, aktibista. Sa unang tingin, mukhang tama naman sila, destructive nga tayo. (o mas tama bang distracting? ang gugulo kasi magsalita ng mga tinamaan ng lintek na mga dilawan e.) Ang lakas nga naman natin makabulahaw ng mga klase, ng mga professor na nagle-lecture, at ng mga natutulog. Pero kasi, may counter-proposition ako sa mga sinasabi nila. Hindi ba at mas destructive (distracting) ang katahimikan? Kapag may inaapi at nanahimik ka lang habang nanonood, hindi ba at mas nakakainis yun? Kapag mayroong mga anti-estudyanteng mga polisiya ang administrasyon ng PUP na ipinatutupad, at hindi ka pumalag, hindi ba at mas nakakapikon ang ganun? At hindi ba mas nakaka-buwisit na ang Kilos Party (KALIPI) , na youth-wing ng Liberal Party, ay lilitaw lang sa panahon ng eleksyon sa PUP, at pagkatapos ay magpapanggap na mga tunay na nagsilbi sa mga iskolar ng bayan at pagkatapos ay magbabato ng kung anu-anong paninira sa SAMASA Party. Nagulat ako, ngayon ko lang sila nakitang ganito ka-desperado. I can now say that I have seen a party that is so pathetic that it even exceeds the word’s dictionary meaning. 🙂 Subukin nating i-transgress ang salitang DESTRUCTION. Ito siguro ang ginagawa ng SAMASA. Ano nga ba naman ang panandaliang ingay na idinudulot ng mga rally kumpara sa longterm effect nito para sa pagtatanggol sa mga karapatan ng mga iskolar ng bayan?

ANG SABI NG KILOS PARTY AY HINDI RAW NAG-AARAL ANG MGA TAGA-SAMASA PARTY, KAYA’T HINDI SILA KARAPAT-DAPAT MAMUNO

Hayaan ninyo na gumamit ako ng kaunting aral mula kay Plato. Ang sabi kasi ni Plato, “for a government to be effective, the ideal leaders should only be of one class distinction, the PHILOSOPHER-KINGS. Those who are critical thinkers and posses wide knowledge about their society. Brave but wise, and are ready to make the sacrifice of leaving their own personal interests behind, even their family’s interests, for the sake of their country’s well-being.” Simple at maisking aral mula sa Ancient Philosophy ni Plato. Pero alam na natin dapat kung ano ang gusto kong sabihin. Akma ang aral na ito para sa SAMASA at sa kagustuhan nitong mamuno at magsilbi sa mga Iskolar ng Bayan. Nakakainis, tatlong taon na akong nag-aaral sa PUP, at talong taon ko na rin naririnig sa Kilos Party na ang mga taga-SAMASA ay hindi nag-aaral. Anak ng tinapa, sabihin niyo na na nagyayabang ako, pero kung magyayaya ako ng debate sa kanila, malakas ang loob ko na ako ang mananalo. Dahil alam kong nag-aaral ako, hindi lang ng mga araling pang-akademya, kundi maging ng society ko. ( take note of the word society. ayoko gamitin ang salitang lipunan, masyado na ata siyang typical tibak word. haha)

HINDI KO ALAM KUNG BAKIT NAPAKA-PERSONAL NG MGA ATAKE NG KILOS PARTY SA SAMASA PARTY

One word – PATHETIC. Nakita ko sa fanpage ng Kilos, litrato ni former Student Regent Henrie Enaje, may hawak na pera, naka- Dolce and Gabanna na salamin sa mata. Ang sabi ng Kilos Party, hindi raw siya sumusunod sa prinsipyo ng mga aktibista ng simpleng pamumuhay at puspusang pakikibaka. Teka, teka. Naisip ko, kapag hindi nag-ayos ang mga taga SAMASA, ang tawag sa amin ay mababaho at madudusing. Kapag naman nagbihis ng maayos batay sa kanilang pamantayan, ang saabihin sa amin ay tumatalikod kami sa aming prinsipyo. Saan kami lulugar nito? Ang ganitong prinsipyo ay isinasabuhay, sabay sa pagpapanibagong-hubog ng tao, sabay sa paglahok sa pagbabagong panlipunan. Hindi puwedeng hiwalay, hindi puwedeng biglaan. Kasalanan ba ni Henrie Enaje, for that matter, na ganoon ang kanyang salamin? Papaano kung peke lang pala ang kanyang D&G niya, ano na sila? Papaano kung personal niyang pera ang hawak niya, ano na lang ang gagamitin nilang propaganda?

ANG SAMASA PARTY RAW AY FRONT NG MGA KOMUNISTA SABI NG KILOS PARTY

Isang tanong para sa kanilang lahat. Bago nila punahin ang salitang komunismo, alam ba nila kung ano ito? Alam ba nila ang thery ng class struggle ni St. Simon? Ang dialectics ni Hegel? Ang materialism ni Thomas Hobbes at Baruch Spinoza? E ang human potential at alienation ni Marx? Papaano pa ang superstructure at base structure? This, if synthesized properly, will be the framework of communism. Kapag naintindihan na nila ito, at nakagawa ng counter arguments na mahusay laban dito. Baka sakali maniwala ako sa inyo. E ano kung communist ang tao? Ang sabi sa 1987 Constitution, malaya tayong maniwala sa mga bagay o adhikain na gusto nating paniwalaan, kahit relihiyon, hindi itinatakda. Pero meron ba silang kahit isa na naiintindihan dito para i-tag ang SAMASA bilang front at recruiter ng mga komunista? Sa logic, hindi suportado ng unang premise ang ikalawa, fallacy ang labas nito, o assumption. Patay tayo kapag ganon. Mga paratang na nakalutang sa hangin, putik na ibinabato sa kalaban na tanda ng desperasyon.

SAMASA PARTY- TUNAY, PALABAN, MAKABAYAN!

Buo ang aking loob na hindi kailanman magiging epektibo ang mga paninirang ibinabato sa SAMASA. Lalo lamang nitong inililitaw ang desperasyon ng kabilang partido na humawak ng posisyon, sukdulang manira ng kanilang mga kapwa estudyante gamit ang mga walang basehan at mga personal na atake.

Naniniwala ako/ kami na maipagtatagumpay namin ang laban dahil sa suporta ng malawak na hanay ng mga iskolar ng bayan sa aming TUNAY, PALABAN, AT MAKABAYANG PARTIDO. Hindi na namin kailangang makipagsabwatan, hindi na rin namin kailangang mandaya. Dahil nakasandig ang aming elektoral na laban sa malalim naming pagkakaugat sa mga iskolar ng bayan at sa buong komunidad ng PUP.

(pasensya kung mahaba. ang dami kasing kailangang linawin.)

Ayoko naman ito gawing sobrang haba. Ayoko rin naman kasi na magmukhang defensive tayo masyado. Kailangan lang na makapaglinaw. Ang laki kasi ng problema ng mga tinamaan ng lintik na mga dilawan. Ok, game.

Ganito ang nangyari. Ang sabi ng Comelec sa PUP, ang filing ng candidacy ay hanggang alas-tres lang ng hapon ng Feb. 17. Ang una ko pa ngang alam e hanggang alas-dose lang dapat. Walang problema yung SAMASA party. Kasi kami, nakapag-file na before 12 pa. Kaya nga maaga rin kami nakapag-kampanya. Kaya nga nakasama kami sa SAMASA Convention. Ang problema ganito, pag-akyat namin ng kasama kong paralegal rin ng SAMASA sa Comelec office para kumustahin kung sarado na ang filing, inabutan namin na nagfa-file pa ang Kilos-COA. Ok, wala kaming habol doon dahil sa ine-entertain pa sila ng Comelec. Ang ruling kasi ng Comelec, pwede na lang i-entertain ang mga nagfa-file ng candidacy nila basta’t nakapasok ang paralegal ng nasabing partido sa opisina nila bago ang 3pm deadline. Ok, kaya raw considered pa ang Kilos-COA.

Ang may malaking problema kasi e ang Kilos-CEFP. Pumasok sa opisina ng Comelec ang kanilang paralegal para mag-file ng candidacy ng lagpas sa oras na nakatakda. Ito ang simula ng kanilang problema. Pwede ko na rin sigurong sabihin na ito ang naging simula ng kanilang katapusan sa 2nd floor. 🙂

Debateng umaatikabo sa pagitan naming mga paralegal ng SAMASA at sa mga paralegal nilang secret. haha (mga tarantadong dilawan. hinahanap namin kung sino ang paralegal nila sa CEFP at sa CE, ang sagot ba naman sa amin e secret raw. gago talaga.) So ang nangyari ay ganito, nagbigay ng ruling ang Comelec na magkakaroon na lang ng paralegal meet noon ring araw na iyon upang makapag-hapag kami ng aming mga batayan at ng makapagbigay na rin ang Comelec ng kanilang desisyon.

Mahirap detalyehin yung buong nilaman ng paralegal meet. Ang masasabi ko lang e comedy sila. Anak ng tinapa, ang inaasahan kong mga kadebate sa kanila, bilang mga taga Kilos na naglalako ng self-proclamation nilang academically excellent raw sila, e mga matatalino sila. Putangina. Kahit sa context sarili nilang context ng matalino, hindi sila papasa. 🙂 Ang isa sa mga pinakanakakatawa nilang sinabi ay ito — na kung sakali raw na hindi pumabor ang ruling ng Comelec sa kanila, ang sabi nila ay magsasampa raw sila ng motion for reconsideration. Sabi namin, malamang. Dapat lamang nilang gawin yun, karapatan nila iyon. Ang sabi pa namin, sakali at hindi pa rin sila kuntento sa desisyon ng Comelec sa kanilang motion for reconsideration, pwede naman sila maghabol sa SCA (student council assembly). Ito kasi ang nakasaad sa ERR (election rules and regulations). Ang sumunod nilang sinabi ang nagpatawa talaga sa akin. Hindi raw nila ito gagawin dahil illegal raw ang ERR na ginagamit na batayan at gabay ng Comelec. Anak naman ng tinapa, kung illegal pala ang ERR at ang Comelec, e bakit pa sila naghahabol na bigyan pa sila ng consideration ng Comelec? Bakit pa sila nag-file ng certificate of candidacy para lumahok sa eleksyon, in the first place? At bakit pa nila hinihintay ang descretion ng Comelec sa kanilang apela. Mga tanga. 🙂

Nagbigay na ng ruling ang Comelec. Hindi na sila pwede mag-file dahil hindi sila umabot sa takdang oras.

Ito lamang ang aking sagot sa kanilang mga paratang na mayroong sabwatan ang Comelec at SAMASA para gipitin at i-disqualify sila — handa ang SAMASA-CEFP at maging ang buong partido ng SAMASA sa PUP na lumahok sa isang halalan na Kilos Party ang kalaban. Panatag ang aming loob na maipagtatagumpay namin ang laban dahil sa suporta ng malawak na hanay ng mga iskolar ng bayan sa aming TUNAY, PALABAN, AT MAKABAYANG PARTIDO. Hindi na namin kailangang makipagsabwatan, hindi na rin namin kailangang mandaya. Dahil nakasandig ang aming elektoral na laban sa malalim naming pagkakaugat sa mga iskolar ng bayan at sa bung komunidad ng PUP.

Hindi naman dapat mawalan ng pag asa ang Kilos. Pwede pa naman sila mag-file ng motion for reconsideration. Hindi naman nilang kailangang umatungal sa opisina nila. 🙂

Piece of advice para sa kanila, hindi naman kasi hahantong sa ganun ang problema nila kung naghanda sila at nag-file ng mas maaga. Kung sa bagay, naiintindihan ko naman sila. Mahirap nga naman manghikayat ng mga estudyante na tumakbo sa ilalim ng partido nila. Papaano nila mapapapaniwala ang mga estudyante e hindi man lang sila kilala ng mga iskolar ng bayan. Papano, parang mga kabute na lumilitaw lang kapag tag-ulan, sila lumiitaw lang sa panahon ng eleksyon.

Ayan napahaba tuloy. :))

Kanina, nanonood ako ng Criminal Minds. May bagong labas na kasing episode. Tuwan tuwa naman ako. Para sa mga hindi nanonood nito, bahala kayo kung paano kayo makaka-relate sa sinasabi ko. Hindi, joke lang. Ok. Ang Criminal Minds e isang series tungkol sa mga FBI Behavioral Analysts na nanghuhuli ng mga serial killers, mga arsonists, bombers, psychopaths, at mga sociopaths. So basically, parang CSI rin. Pero they do not really deal with the tangibles that much. Ang mas binibigyan nila ng pansin, yung behavior ng kriminal dun sa krimen, and from that, dun sila kumukuha ng pattern para mahuli ang may sala. Komplikado, so subukin niyo na lang na panoorin.

Naisip ko, sa Amerika, uso ang mga serial killers. Mga tao na tinalikuran ng lipunan. O sila ba yung tumalikod sa lipunan? A basta. Mga tao na maraming sikreto. Para mag-materialize yung mga pantasya nila para sa pagpatay. Pero sa Pilipinas, walang ganun. O baka meron, pero sobrang bihira lang. Bakit? Kasi kahit yung pag-aaway niyo ng asawa mo dahil sa panty na pula ang suot mo, at itim ang ang gusto niya, alam ng kapit-bahay mo. 🙂 Ang daming mga tenga na laging naka-abang, ang daming mga tambay na nasa kanto, handa kang tagayan para mag kwento ng problema mo.

Wala na atang konsepto ng privacy ang mga Pilipino.

Kasabay sa mabilis na pag-usad ng modernong teknolohiya, ay ang mabilis naman na pagkabura ng salitang “privacy” sa diksyunaryo ng mga Pilipino. Subukan nating isa-isahin.

Una’y ang cellphone. Ang alam kong paggamit ng cellphone ay para maka-contact kaagad sa mga tao na kailangan kausapin, sa mga pamilya at kaibigan na malayo sa atin, sa mga nanliligaw na torpe at hindi kaya makipag-usap ng personal, at para sa mga magkarelasyon na nagtatago sa magulang, hindi pwede magkita, kaya text na lang. Ang hindi ko maintindihan e kung bakit kahit sa text, para tayong nagpapapansin. Nung minsan may nagtext sakin, ang sabi, “gUd aFteRNUn, kaEn Na kaU poH luNCh. AqoH poH ulAm qoH SiniGaNg.WhaG poH fpapAgUtoM.” Labo. Ok. Salamat sa pagiging concerned. Salamat sa pag-alala. Thoughtful mo naman. Pero putangina naman. Ano bang pakialam ko kung sinigang ang ulam mo? Minsan pa may magtetext, lasing daw sila, nalulungkot, pinagalitan ng nanay, kinikilig sa mga nanliligaw sa kanila. Mga group message na hindi mo naman alam kung bakit ka nadadamay sa kanila. Mga group message na walang katuturan, sayang pa sa battery ng cellphone ko.

Tapos ngayon syempre, uso na ang Facebook ,Twitter,at lalo yung mga Blog (gaya nito). Olats na yung friendster. Sa mga social networking sites na tulad nito, tinuturuan nila tayong magpapansin. Tinuturuan nila tayong magpilit na maging mga artista. Na parang kailangan sa mga post natin, laging may mga nagco-comment. Na laging may nagcha-chat. Lalo na sa Twitter. Isang site na ilalagay mo yung mga ginagawa mo, kahit ano, kahit walang kwenta, kahit na sinisira mo na yung privacy ng pagkatao mo. Blah-blah is eating a blackforest cake right now from red ribbon. Drinking coffee at starbucks. Surfing the net with his Macbook. Fucking at Princeton Hotel.

Ang technology, tinuturuan tayong mag-self destruct. Na wasakin yung isang bagay na innate sa mga tao. Kasabay sa pagtanggap at pakatuto natin sa pagamit ng mga makabagong teknolohiya ay ang pagsuko natin sa ating mga pribadong buhay. Hinahayaan natin, na para tayong nag-iimbita na kalkalin, kalikutin, at babuyin ang mga buhay natin. Parang The Buzz at SNN. Pati reality, ini-infiltrate. Full, absolute surrender.

Tignan mo na lang ang Pinoy Big Brother. Reality show. Pinapakita raw ang reyalidad ng buhay. Alin dun ang reality? Na magtatayo ka lang ng tower na ide-defend mo from other people that would want to bring it down, e meron ka ng one week supply ng pagkain? Sarap naman ng buhay pag ganun. 🙂 Actually, ang concept ng Big Brother ay mula sa libro ni George Orwell na 1984. Merong isang big brother na laging nakabantay sa mga citizens nung state na yun. Kumbaga, 24-hour surveillance. Sa political view, totalitarian ang dating. Pero sa isang bansa na tulad natin, na hindi naman declared ang martial law, (pero parang meron) sino nga ba ang Big Brother na nag i-infiltrate sa privacy ng mga buhay natin? Ang technology ba, o tayo mismo?

Ang sabi ng isang professor sa PUP, si Dekki (Dekki Morales. hanapin niyo na lang.:) ), bunga raw kasi ito ng consumerism na itinuturo sa atin ng mga kapitalista. Actually, hindi naman itinuro, parang mind conditioning. Sa culture idinaan, hindi lang basta economic ang usapan. Mas swabe kasi sa culture. Hindi self imposing, hindi mo maramdaman yung power na nagdo-dominate sayo. Dahan-dahan ka na palang ginagapang. Yuck gapang. Parang manyak.haha Sa society kasi natin ngayon, kapag hindi ka sikat, para ka na ring non-existent. Kaya merong need para sa pagpapapansin. Sa Philosophy naman, nakita na rin yang problema na yan dati ni Thomas Hobbes. Sabi niya sa kanyang akda na “Leviathan”, people come down to a consensus to create a society because of the need for self-preservation as social beings. Si Baruch Spinoza naman, sabi, man is by nature afraid of solitude. Kaya pala kailangan natin magpapansin. Ayaw natin mag-isa.

So ang tanong ay ito. Cultural ba o Economic ang ugat ng problema? Sociological ba o Philosphical ang dapat na approach? Meron nga ba talagang problema?

Hindi ba at kahit ang pagsusulat ko nito, (bilang blog) ay self destructive na rin sa context ng privacy ng thoughts ko? Labo.

Teka, magsa-status update muna ako sa Facebook ko, Carlo Sales has a new blog now.

Ang sabi nung isang kakilala ko dun sa post niya sa FaceBook, hindi daw niya alam kung bakit bigla na lang daw siyang natutulala sa mga panahon na ‘to. Ang daming sumagot, baka daw gutom siya o nababaliw, o inaantok. Di naman daw. Naisip ko naman, papaano niya nalaman na natutulala siya kung nandun siya sa state ng pagkatulala? hehe. Ayun, as usual, nag-Alien Talk na naman daw ako. Pag ba nagtanong Alien na? Ayos pala yung mga alien. Matanong. Hmm. Pero feeling ko, di uubra yung mga Alien dito sa Pilipinas. Yari sila kay Great Leader A.K.A Pambansang Nunal. Kasi naman, ang mga matanong dito sa Pilipinas, imbes na tawaging matalino, bigla na lang dinudukot, o kaya pinapatay. Yari talaga. Kaya siguro namatay si Kokey. :))

Pero salamat na din sa post na yun, may naalala tuloy akong bigla.

Nanonood ako ng balita kagabi, tapos napanood ko na based on the SWS survey yung lamang ni Noynoy Aquino kay Manny Villar e lumiit na. Halos 8% na lang ata. Not sure about the figures.

Noynoy Aquino. Hmm. Ulit. Hmm. Ulit. Hmm. haha :))

Ang lapit-lapit na ng eleksyon, at meron pa rin akong mga bagay na hindi maintindihan. Anak naman ng tinapa.

Bakit ba kasi tatakbo pa si Noynoy Aquino? Nai-post ko na din yata sa mga nakaraang blog ko ‘to, pero masarap talagang ulitin.

Dahil lang ba sa nanay mo si Cory Aquino, na dating Presidente ng Pilipinas, at tatay mo si Ninoy Aquino, na tagapag-tanggol daw ng demokrasya natin (hanep nga naman ano? Si Ninoy, parang si Shaider, ang pulis pangkalawakan– TAGAPAGTANGGOL), e dapat ka nang tumakbo para sa pinakamataas na posisyon sa bansa natin? Ano nga ba ang credentials mo? Dahil lang ba sa namatay ang nanay mo e ginising na daw nito ang “DAMDAMING MAKABAYAN” ng mga Pilipino kaya naman itinulak ka nila para tumakbo? Pasikatan na lang ba ito ng nanay? E di sana si Manny Pacquiao na lang. Mas kwela, mas groovy pa ang nanay na si Aling, este Donya Dionisia. :))

Ilan lang naman talaga ang mga bagay na nakakapagpa-init ng ulo ko:

1. Mga fans ng mga artista na akala mo, wala ng ibang dapat atupagin kundi yung mga idolo, o mas tamang tawagin na mga Diyos nila.

2. Kapag naririnig ko yung kanta na tungkol sa mga lalake na gusto yung mga bakla.

3. Mga F.M radio stations na puro kapulpolan ang sinasabi, at

4. Mga Pilipino na “ningas kugon”. Napakaiksi ng memory span

For the nth time– putangina naman. Bakit niyo trip si Noynoy Aquino? Nakalimutan niyo na ba ang HACIENDA LUISITA MASSACRE?

14 na mg magsasaka at manggagawang bukid ang pinag-babaril, at walang awang pinatay habang sila ay nasa picketline dahil sa kanilang panawagan sa maayos na lupang sakahan, makataong trabaho at pagpapasahod. Akalain mo nga naman, 199 pesos lang ang suweldo nila kada araw, malayong malayo sa minimum wage noong panahon na iyon (2004), at kapag ibinawas ang utang, at kung anu-ano pang mga kaltas, magiging 9.50 na lang ang kanilang sahod. Sino nga naman ang hindi magagalit? Hawak mo yung karet nang buong maghapon, tagpas ng tagpas ng mga tubo, habang si Cory Aquino, walang ibang alam gawin kundi mag-rosaryo, at ang bunsong anak na si Kris Aquino, hayun at umaarte sa t.v at radyo. Gago. Gaga pala. Sila. :))

Alam na natin ang nangyari. Nag-picket ang mga manggagawang bukid para marinig ang kanilang mga hinaing. Imbes na makataong sagot, batuta, truncheon, teargas at water cannon ang itinugon. Para nga naman mabuwag ang hanay ng mga welgista. And when all of these failed, they resorted to shooting the farmers, head-on, open fire. 14 ang patay. Maraming sugatan. At ang ating Great Leader, kasama ang dating DOLE Secretary Patricia Sto. Tomas, sinisi pa ang mga magsasaka. Sa kanila daw nagmula ang provocation kaya naging violent ang nangyaring action. Violent nga ba o benevolent na? Baka pandemonium? O fatal? Tapos si Cory, dinaan sa pagro-rosaryo. Si Kris, sa Deal or No Deal, at si Noynoy “the WIGman” Aquino, sinabi pa na mga NPA raw na kasama sa hanay ng mga magsasaka ang nanggulo, kaya umabot raw sa ganoon ang nangyari.

14 apat ang namatay, pero higit pa sa labing apat na buhay ang mga nabago, at nasira dahil sa kahayupan ng Pamilya Cojuangco at ng Gobyerno ni Great Leader A.K.A Pambansang Nunal.

Ngayon ninyo sabihin sa akin na si Noynoy ang tagapagtanggol ng demokrasya. Ngayo ninyo sabihin sa akin na si Noynoy Aquino ang tagapamandila ng Bagong Uri ng Politika sa bansa natin. Ngayon ninyo sabihin sa akin na si Noynoy ay may malasakit para sa mga Pilipino.

Ang tamis nga naman ng asukal mula sa Hacienda Luisita.

(Heto ang isang tula)

BALLAD OF THE SUGARCANES
-Jaime Dasca Doble

Stand fast, dear comrades!
Hold the lines against
these mad bulls charging
with such arrogance.

They force upon us
an early harvest and run
us to the ground, but
time remains on our side.

They will flood our ranks
with wild water and wood.
They will use bitter smoke
and fire to cut us down.

But our great reason binds us
as we march together,
pledging only the truth
that no paper wishes to capture.

We will not be afraid
of their guard dogs who bark
and salivate at our sweetness.
Our gaze will lock up their jaws.

Remember each wager
as a sign of deceit. Let us mark
every face that conspires
to delay our advance.

Keep the line marshals
ever vigil. Protect our mothers
and children. Our love for them
assures us of victory.

Some of us may fall, but
as the wind sharpens
the last quarter of the year,
we will find room to maneuver.

They will withdraw as dusk
falls on the frontline. And at dawn
we will strike again, unleashing on them
the whip-blood of our martyrs.

Ang tagal tagal na mula nung huli akong nag-post ng blog dito. Ang pakiramdam ko kasi, parang nagiging robotic na ang buhay ko. Na para bang umiikot na lang sa isang malaking routine yung tinatakbo ng buhay ko.Kaya walang interesting na ilagay dito. Teka, bakit ngayon ko lang ‘to napansin? Ang bagal ko naman mag-isip.

May tanong tuloy ako, malaya nga ba ang tao tulad ng sinabi ni Heidegger na “men are condemned to be free”? Teka, si Heidegger nga ba ang nagsabi nun o si Sartre? A basta ang alam ko mga existentialist sila. Balik sa freedom, malaya nga ba tayo, o nagiging robotic na tayo? Slave kumbaga. Teka ulit, papaano kung slave tayo ng kalayaan? We are the slaves of freedom. Anak ng… 😀

Pero syempre, babalik ulit tayo sa title ng kuwento ko. Basagan ng itlog. Hmm. Bakit pag ito yung statement, pain agad ang pumapasok sa isip ko?

Ang sabi ni Chairman Mao Tse Tung, a revolution is not a picnic. Tama nga naman. Ang rebolusyon, batay sa mga naririnig ko sa mga aktibista na laging naghuhumiyaw sa PUP e, isang proseso ng pag-agaw sa pampolitikang kapangyarihan ng isang uri mula sa isa, for that matter, yung proletariats against the bourgeoisie.

Bigla tuloy ako napaisip, kaya pala ganito sa Pilipinas. Dahil mula 1986, hanggan noong 2001, ang mga ipinagmamalaking rebolusyon ng mga Pilipino sa buong mundo, ibigsabihin yung EDSA, e hindi naman talaga rebolusyon, ni hindi nga papasa na picnic sa konteksto ng picnic ni Chairman Mao e, mas tama sigurong tawagin na EDSA PEOPLE POWER FIESTA. Oo. Fiesta. Bakit? E saan ka nga ba naman nakakita ng political rally na may nagsasayawan, nagkakantahan, at mga tao na kahit tutukan ng baril at tangke e tatapatan lang ito ng bulaklak? Siyempre, only in the Philippines. Kaya nga naman, dapat, yung mga text books ng mga elementary at highschool students, dapat ng i-revise. Teka, lagi naman yun revised. Pero bakit parang wala naman napapalitan? Nananatiling mali-mali yung nakalagay sa mga libro, at mga kabataang kapag kinausap mo ay wala sa wisyo. Hmm. EDSA REVOLUTION o EDSA FIESTA?

Hindi ko maubos maisip kung bakit ganito ang mga Pilipino. Nakatira tayo sa isang tropical country na ang ibigsabihin e mas madalas na mainit kesa malamig ang panahon, plus the island heat effect sa mga city, plus the climate change/global warming issue, plus a moronic, elf-like president that we have right now (oops, mamaya pa yung banat ko sa Great Leader natin) kaya naman talagang dapat na tayong mainitan, ng pakiramdam (hindi yung iniisip mo, bastos) at lalong lalo na, dapat ng mag-init yung mga ulo natin. Pero ewan ko ba, siguro talagang puno lang ng pasensya ang mga Pilipino.

Pagbigyan niyo na ako, ngayon lang– Tangina.

Bakit ang daming mga Pilipino na nagkakanda-kuba sa pagta-trabaho araw-araw at matapat sa pagbabayad ng buwis nila, ang hanggang ngayon e hindi pa rin nagagalit sa mga kalokohang ginagawa ng gobyerno, lalo ni Great Leader a.k.a Pambansang Nunal sa atin?

Bakit ang daming mga Pilipino na wala ng makain kahit ang sipag-sipag naman sa trabaho, yung mas pinipili pang problemahin yung problema ni Kim Chiu at Gerald Anderson kesa sumama sa mga rally na nananawagan ng rebolusyon, este, pambansang demokrasya pala.

Tignan mo nga naman ang irony ng mundo. Kung sino ang karpintero, siya yung walang bahay.

Kung sino ang magsasaka, siya yung walang makaing kanin.

Pero kasi, minsan, nakakabadtrip isipin, na halos nakasubo na sa mukha mo yung mga problema, at nakalatag na ang lahat ng kundisyon para ikaw ay magalit at magrebolusyon dahil sa katarantaduhang ginagawa sa’yo ng gobyerno, mas pinipili mo pang problemahin kung kelan darating sa Pilipinas si Hannah Montanna, o kung kelan nga ba aamin si Papa Piolo Pascual na bakla siya. 😀

Bakit nagkakasya na lang tayo na daanin sa ngiti yung mga problema natin kesa kumuha ng dos-por-dos at gamitin para basagin yung bungo ng mga congressmen natin na mas pinili pang manood ng laban ni Pacquiao kesa tumulong sa mga nasalanta ng kalamidad. Bakit nagkakasya na lang tayo na daanin sa dasal yung mga bagay na alam naman natin na nangangailan ng agarang aksyon at pagkilos. Bakit nagkakasya na tayo sa pagsuot ng dog-tag ng Ako Mismo at pag register sa Boto Mo I-patrol Mo kung mas masarap sa pakiramdam yung pumunta ka sa Malacanang at House of Representatives para pukulin ng kamatis o kaya bato, yung mga halimaw na nakatira doon.

Dapat di lang itlog ang binabasag, pati bungo nila. O kaya, nunal ni Great Leader. Sana brittle yun.

Siguro dahil sa pop culture ng panahon. Hmm. Teka, ibang usapan na yun.

Anong buwan na ba ngayon? Oktubre na pala. Kung susumahin, halos 7 buwan na lang at panahon na naman ng halalan. Para sa mga tao na nangagarap na maging susunod na Pangulo ng republika ng Pilipinas.

Marami na rin nangyari sa loob ng halos ilang buwan, mula ng magdeklara ang ilang mga politiko ng kanilang interes sa pagtakbo. Si Mar Roxas umatras na sa pagkandidato, kasi si Noynoy yung tatakbo para sa Liberal Party. Ang bait ni Mar. Para raw kasi sa greater good of the Filipino people yung kanyang gagawin (ginawa). Ang nakatatawa, at nakagugulat na rin, ay kung bakit. Dahil lang sa pagkamatay ni dating Pangulong Cory Aquino, diumano, ay muling nabuhay ang damdaming makabayan ng mga Pilipino, kaya naman pinili ng marami ( na sa totoo’y kaunti lamang) na tumakbo bilang pangulo si Noynoy, na anak ni Cory at Ninoy. Tiwala ang mga tao, kahit mga political analyst, na hindi raw sisirain ni Noynoy ang pangalan at legacy na iniwan sa kanya ng kanyang mga dakilang magulang. Nakakapagtaka lang, ang bilis magtiwala ng mga Pilipino. Dahil lang sa ang magulang ni Noynoy ay ganoon, automatic na rin ban a si Noynoy ay magiging ganoon na rin? Teka, marami pang kuwento. Si Bayani Fernando, bitter na lang kasi hindi siya ang pinili ng LAKAS-KAMPI CMD na maging Standard Bearer ng Partio nila. Talo siya sa debate kay Gilbert Teodoro. Si Chiz Escudero, naghihintay na lang ng Birthday bago magdeklara ng pagtakbo. At si Manny Villar, hayun at patuloy pa rin sa paggastos.

Talaga nga naman at malapit na ang halalan. Kahit mga Media Groups, mainit na rin sa pagbabantay sa darating na eleksyon. Marami na talagang campaigns para raw masigurado na katiwa-tiwala ang magaganap na halalan sa 2010.

Kung iisipin, aba, mukhang malaki pa rin ang tiwala at sampalataya ng mga tao na magbabago ang paghihirap nila sa kasalukuyang sistema ng dahil sa eleksyon na darating. Na ang bawat boto na kanilang isusulat sa balota ay mangangahulugan ng pag-aambag sa pagbabagong panlipunan.

Sa konteksto, at mandato ng 1987 Konstitusyon ng Pilipinas, nakasaad na ang pagboto ay hindi lamang isang karapatan, kung hindi ay isa rin obligasyon para sa pagtulong upang mabago ang umiiral na sistema sa ating lipunan. Bahagi raw ito ng ating Demokrasya. Aba. Ang sarap pakinggan.

Pero kasi, ang hirap nang magtiwala.

Huwag naman sanang isipin na ako ay isang skeptic, na walang ngang tiwala sa mga nangyayari sa ating lipunan. Mayroon pa naman akong tiwala. Lamang, ako ay talaga naman na dalang-dala.

Kung pag-aaralan ang isang Pilosopo na si Friedrich Nietzsche, makikita ang batayan ng aking mga sinasabi. Isa siya sa mga nagtaguyod, kung hindi man nagpasimula sa pilosopiya ng NIHILISM. Pero ano nga ba ito. Simple. Si Nietzsche, bilang isang forerunner ng existentialism ay naniniwala na wala ng universal truth. Na wala na rin right or wrong dahil wala ng Christian God na siyang pinagmumulan ng lahat ng Moral ng bawat tao. Kaya nga ba at sa kanyang libro na Gay Science, sinabi niya na “God is Dead, and we have killed him”. Hindi na kasi sumasapat pa, maging ang turo ng relihiyon upang magtiwala pa ang tao sa kasalukuyang sistema. Kahit ang relihiyon kasi, ay may bahid na ng dumi at katiwalian. Na ang inihahapag nitong mga katuruan, ay hindi na sumasapat upang mapabuti ang kabuhaya ng isang tao. Tulad halimbawa ng isang kasabihan. “Blessed are the poor in spirit, for theirs is the kingdom of heaven.”. Hala ka. Papaano kung wala naman talagang Kingdom of Heaven na naghihintay para sa mga mahihirap. E di habangbuhay nilang niloko ang sarili nila na sila ay pinagpala ng Panginoon?

Ganito ang Moral, at maging ang Existential Nihilism. Tinuturuan ang tao na magduda sa mga kasalukuyang sistema. Politikal man yan o ispiritwal, mahirap ang magtiwala. Siguro, kung marami ring Pilipino ang nakapagbasa na, kung hindi man naaral ang Nihilism ni Nietzsche, marami na ang nagbansag sa sarili nila na mga Nihilist. O baka Postmodern. O mga Antifoundationalist. Wala ng sampalataya ang mga tao sa kasalukuyang sistema. Ika nga ng ilang mga matatanda, “kahit sino pa ang ilagay sa puwesto, parehas lang na kurakot ang mga iyan!” Ang hirap na kasing magtiwala sa mga tao na namumno sa atin. Lalo na sa sistemang napakahabang panahon na na nagpapahirap sa atin. Si Marcos na diktador ay pinalita ni Cory na haling naman sa Privatization, na isa rin sa mga may-ari ng Hacienda Luisita kung saan marami ang pinaslang na magsasaka at manggagawang bukid. Si Erap na kurakot, pinalitan naman ng isang mas kurakot na, mas pasista pa na si Gloria Macapagal Arroyo. EDSA 1 na walang ibinunga na maganda, hanggang sa EDSA 2 na lalo pang napasama. Parang napakahirap nang maniwala sa ganitong sistema. Pangalan laman ang nagbabago, pero ang kahirapan ng tao, ganoon pa rin. O di naman kaya ay mas lalo lamang lumala.

Pero kung mayroong NIHILISM, gumawa rin naman si Nietzsche ng solusyon para rito. Kung hindi na nga naman sasapat ang Panginoon para turuan tayo ng tama at mali, bakit hindi tayo ang gumawa ng sariling verion natin nito? Nagpanukala siya na palitawin ang mga bagong uri tama at mali. Na tinawag niya na revaluation of values/ morals, na ang mga tao rin ang magtatakda.

Ang panukala ko naman ay ito. Bakit kaya hindi magkaroon ang mga Pilipino ng sarili nitong version ng revaluation of values/ morals sa usapin ng sosyo-politikal na pagbabagong panlipunan?

Kung mahirap nang magtiwala sa ganitong klase ng sistema, mas mahirap naman yata na mayroon ka ng disgusto, o ikaw ay diskontentado na sa sistema, ikaw ay mananatiling tahimik at nagpapaloko. Masakit man na isipin, ganito ang karamihan sa mga Pilipino. Nagkakasya na lamang tayo na magtext sa Boto mo, I-Patrol Mo, o kaya naman ay magsuot ng dog tag ng Ako Mismo para sa pagsuporta sa pagbabago.

Hindi na ako mangangaral. Mag-iiwan na lamang ako ng paalala. Hindi tao ang dapat na binabago kung hindi ang sistema. At hindi kailanman sasapat ang halalan, o eleksyon para magdala ng tunay na pagbabago. Dapat siguro ay manawagan na ng rebolusyon.

Sabado ng umaga. Makulimlim ang langit. Kasabay ng marahan ngunit may bigat na bagsak ng mga patak ng ulan. Pero ang tingin ko ay normal pa yung nangyayari. Kagabi pa ay nabalitaan ko na na mayroong bagyo. Ondoy ang pangalan nito. Akalain mo nga naman. Parang sarcastic. Gumaganti na yung kalikasan sa pambubusabos ng tao rito, binigyan pa rin ng pangalan ng tao. E di lalong katampalasan nga.

Ang usapan ay ganito, magkikita kami ng GF ko sa LRT station ng anonas para makapunta ng PUP. Alangan na kami kung may pasok pa o wala. Pero tumuloy pa rin kami. May meeting rin kasi na dapat puntahan yung GF ko kasama yung mga groupmates niya para sa shooting nila. Requirement sa isang subject. Kaya heto, tumuloy pa rin kami. Around 10 a.m, nakarating na kami sa Pureza station. Ang tingin ko e hindi pa ganoon kataas ang baha kaya ang sinakyan pa namin e pedicab papunta ng school. Anak ng tinapa, yung baha pala e abot tuhod na. Nakatalungko na nga kami sa upuan ng pedicab para lang hindi mabasa. Pero ganun pa rin. Pagkarating ng PUP, nakumpirma yung hinala ko. Hindi na nagpapapasok sa loob ng campus. Medyo badtrip. Sayang lang yung effort na magpakabasa para lang pumasok. Pero wala ng magagawa. Kaya kailangan ng mag isip ng ibang dapat magawa.

Lakad kami ng GF ko papuntang Jollibee, hindi pa kami nakakapag-almusal at nagrerebolusyon na ang aking sikmura. Nakapag-order na, nasa harapan ko na yung pagkain at inumin. Ang sarap ng dampi ng mainit na tsokolate sa tyan at katauhan mong giniginaw. Nagpalipas ng ilang minuto, pagpatak ng alas onse, kailangan na namin pumunta ng SM Sta.Mesa para kitain yung mga ka-grupo at kaibigan ng GF ko. Ang akala ko, ayos pa yung paligid ko, hindi na pala. Pagbaba ng Jollibee, wala na kaming masakyan. Ang lakas ng buhos ng ulan. Hintay. Hintay. Nagulat ako biglang may dumating na jeep. Di naman ako nagdasal pero mukhang nagpadala ng sugo ang langit. Naisip ko, baka GF ko yung nanalangin kay Kristo.

Umusad yung sasakyan, kasabay ng pag andar ng isip ko. Papaano kaya kami nito? Ang lakas ng ulan. Pagtingin ko sa paligid ko, mataas na rin ang baha. Sa tantya ko ay lagpas tuhod na ang baha. Tama pala ako. Pagbaba namin ng jeep, lumusong na kami sa tubig. Lagpas ng tuhod, nasa hita ko na ang maruming tubig. Pagdating ng SM, akala ko, kami na ang nakaranas ng pinaka matindi. Yun pala, mas masuwerte pa kami. Yung mga kaibigan namin ng GF ko, naglakad pa ng napakalayo, nilusong yung baha. Yosi na lang sabi ko, para kahit papaano mainitan. Nung nakapasok na ng SM at nakabili na ng mga pamalit na damit, ang akala ko ayos na. Yun pala, paparating pa lamang ang mas malala.

Nakaupo kami sa may SM groundfloor. Sampu kaming lahat na magkakaibigan. Kuwentuhan sa simula, kanya-kanyang pabida kung papaano nilusong ang baha. Nakukuha pa naming tumawa sa mga nangyayari. Pero bigla, nagtatakbuhan na yung mga tao, mukha ng taranta. Yung mga guards, nagsisigawan pa. Anak ng.., yan na lang yung nabanggit ko bago kami tumakbo paakyat ng 1st floor ng SM. Yung tubig, mas mabilis pa kay Michael Phelps na nakalangoy papasok ng ground floor. Wala pang ilang minuto, lumubog na ang buong ground floor. Puta. Mabilis talaga yung akyat ng tubig, umkayat na rin kami ng 3rd floor, tapos 4th floor Cinema Lobby para maging safe na. Nung nag settle na ang komosyon, saka ko lang nakita yung mga nag-iiyakan na mga tao. Babae, lalake, bata o matanda. Lahat nabigla sa bilis ng mga pangyayari. Kahit naman ako nagulat. Di ko inakala na magiging ganoon kagrabe yung dadanasin namin.

Bakit Cinema 9 yung title ng kuwento? Kasi sa Cinema 9 kami pinag-stay ng management ng SM for crowd control, at ng malaon ay doon na rin kami nagpalipas ng gabi. Hindi ko na dedetalyehin pa. Naging maayos naman kami. Lalo at makausap namin yung mga kapamilya namin at nalaman namin na ayos naman sila. Hindi lang pala para sa ligawan ng kabataan ang text messaging. Nakita ko na rin yung gamit at esensya nito sa panahon ng kagipitan. Sa Cinema 9 na kami nagpalipas ng gabi. Pinatay ang oras gamit ang mga kuwentuhan at tawanan na alam naman naming lahat na hungkag. May tinatago pa rin kaming takot. Hindi man para sa sarili namin, kundi para sa mga minamahal na malayo sa amin.

Kinaumagahan, nakauwi na kami. Ang akala ko, kami na ang nakaranas ng pinakamatindi. Muli, binigo na naman ako ng aking akala.

Pagdating ng bahay, agad ibinungad ng nanay ko na mabuti raw at hanggang sakong lang yung tubig na pumasok sa bahay namin. Malas yung tiyahin ko, buong bahay niya, nilubog ng tubig. Yung isang tiyahin naman, hanggang first floor ng bahay ang tubig. Siyempre, andap rin ang nanay ko sa kuwento ko. Pero pagbukas ko ng TV, ako na yung ginulat ng mga nakita ko.

Alam na nating lahat yung mga nangyari. At alam ko, na hindi ko man lamang pala nakita yung buong galit at ganti ng kalikasan sa tao.

Hindi ninyo unang nabasa ang mga salitang ito, pero pag kalikasan na ang humambalos sa tao, wala na tayong magagawa. Para tayong mga musmos na walang pagtanggi na tinanggap yung bawat alagwa ng kamao ng kalikasan sa atin.

Naalala ko yung sinabi ni Protagoras, “Man is the measure of all things“. Nakita ko ang sagot rito ng kalikasan, “ulol kayong mga tao“. Nakatatawang isipin na kung ano yung lakas ng loob natin sa pagputol ng puno, pagpatag ng bundok, pagdumi ng hangin at tubig, ganoon din naman yung hina ng loob natin kapag nararanasan na natin yung balik sa atin nito.

Bumalik sa isip ko yung isang nanay sa SM, kausap ang anak sa telepono. Ipagdasal na lang daw siya at baka iyon na ang kanyang katapusan. Nangiti ako. Naisip ko tuloy, narinig kaya ng Diyos yung panalangin ng anak niya para sa kanya? Baka siguro oo. Kaya inuna siyang iligtas kaysa sa iba. Busy yung linya ng tao sa Langit, marami tuloy namatay. Sana, marami rin call center sa langit. Para marami yung taga-sagot ng Diyos sa panahon na marami yung nangangailangan sa kanya. 😀

Hay buhay.

Pero pagkatapos ng ito, mayroon pa rin naman akong nakita kahit katiting na aral.

Sabi ni Nietzsche, “That which cannot kill us, will make us stronger.” O ha. 😀

Ang sabi sa commercial ng colt 45, “Men should act like men”. Anak ng puta, Patriarchal Society pa rin ba yung tatalakayin ko sa sulatin na ito. Hala ka Carlo, wala ka na yatang ibang alam kundi patriarchal society at feminism e. Weh. Hindi naman. Kaya ko lang naman ginamit na panimula yung quote mula sa colt 45 kasi, yung kuwento ko ngayon, may relasyon pa rin sa alak. Hala ka talaga, lasenggero ka na Carlo. 😀

Game, inuman na! Ay, kuwentuhan na pala!

Ang set-up ganito, ako, yung kaibigan ko na call center agent, at yung kaibigan ko na haling na haling sa math, (wag kayong mag-alala, yung intellectual capacity ng dalawang kaibigan ko, malupet.haha) e nakapaikot na naman sa harap ng lamesa. Hindi naman kami nagbabaraha mga loko. Di naman kami mga sugarol. Kaya kami nakapaikot kasi, dinadasalan ulit namin si San Miguel. GSM Blue na naman kasi yung tinitira namin.

As usual, umikot na nang umikot yung tagay. Umikot na rin ng umikot yung ulo ko, hilo na ko, pati sikmura at tiyan ko, umiikot na rin, nasusuka na ko. Pati pala yung dalawang kasama ko ganoon na rin yung nararamdaman, kaya ang napagkasunduan, break muna kami. Ang hirap kaya talunin ng anghel, mga tao lang naman kami e. 😀

Dahil nagpapa-cooldown kami sa amats ng alak, napagkasunduan na ilabas yung laptop ng kaibigan ko na haling sa math. Nagyabang ang loko, marami raw pelikula sa laptop niya. Kami naman, natuwa. Titignan namin kung gaano kami kalakas. Susubukin na intindihin yung pelikulang ingles kahit na lasing na kami. Mayabang nga lang yung call center agent namin na kasama, inglesero kasi ang gago. Nilabas yung laptop, sumalang yung pelikula. Anak ng puta, nagulat ako, Marley And Me yung papanoorin. Napaisip ako, kako sa sarili ko, yari, mukhang iyakan blues yung mangyayari. Naghanda nako, kaya binigyan ko muna sila ng sarili kong synopsis ng kuwento para handa sila. Nagalit naman yung mga ulol, spoiler daw ako. Kaya bago ko ituloy yung kuwento, explain ko muna yung Marley and Me sa inyo.

Simple lang naman yung plot nung kuwento. May mag boyfriend na nagpakasal. Wala pa silang anak kaya kumuha muna ng aso. Makulit yung aso. At matakaw. Kaya lumaki ng husto. Hanggang sa nagkaroon na rin ng anak yung mag-asawa, tatlo. Kasama pa rin nila yung aso na si marley. Tapos, yumaman, umunlad yung pamilya kahit papaano. Ang conflict ng kuwento, nagkasakit si marley sa katandaan, at namantay. Ang ending, nilibing yung aso at nagbigay ng Eulogy ang pamilya. Simple yung plot pero nakakaiyak. Lalo kung may alaga kag hayop, o mahilig ka sa mga hayop (hindi sa mga politiko ha).

Balik na ulit sa kuwento.

Yung kaibigan ko na call center agent, parang doble, o 2 and a half ng katawan ko. Sa mga nakakakilala sa akin, try niyo na lang i-imagine. 😀

Edi nanood na. Kinuwento ko pa sa kanila na nung pinanood ko yung pelikula sa sinehan kasama yung GF ko, naiyak kami pareho. Natawa ang mga loko. Para pelikula lang daw e umiyak ako. Sabi ko sa inyo e, men should act like men. haha Pinabayaan ko sila manood, seryoso ang mga gago. Pagkatapos ng pelikula, nakita ko yung kaibigan kong call center agent/ wrestler, umiiyak na. Nakaka-touch daw yung kuwento. Anak ng puta. Natawa ako. Buti inianak lang ng postmodernism yung commercial ng colt 45. Kung totoo yun at nagkataon, baka nabagsakan pa kami ng malalaking bote na pipisat sa amin lupa.

Maganda naman talaga yung pelikula. I really recommend it to you people. Kahit na ang tagal na niya. Try niyo pa rin hanapin. (Alam ko late na nga lang yung recommendation ko.)

Simple lang yung naintindihan ko sa pelikula. Maging mabait ka sa hayop.

Oo. Tama. Kaya bwakangina ng lahat ng mga tao na mahilig manakit ng hayop. Pusa man yan o aso o kahit ano pa man. Hayop yan. Tulad ng mga tao na hayop rin. Mabuti nga ang mga hayop, hindi mapagpanggap. Ang mga tao, akala mo kung sino, ayaw pa tanggapin na hayop rin sila. Hindi lang dahil sa theory of Evolution ni Charles Darwin, kundi dahil sa yung asal ng mga tao, masahol pa sa tao. Malabo ba? E wala naman kasing masahol na hayop. Wala naman kasing consciousness yun na tulad ng tao. E ang tao, may consciousness, pero hindi ginagamit. Kawawang mundo, pinapaikot ng mga tao. Sabi nga ni Mahatma Gandhi, “you will know how succesful a country is just by looking on how the people treat their animals.” Tama naman. Tignan mo yung Pilipinas. No need for any explanations.

Hala, ang layo na ng inabot ko. 😀

Nong nakaraang sabado, isang kaklase at kaibigan mula noong high school ang ikinasal, kaya siyempre, pumunta ako. Medyo excited ako, bago yung damit e, mayabang yung dating ko. haha 😀 Pero siyempre, mas masaya dahil kaibigan namin yung ikakasal. Masayang punto ng buhay niya yun kaya suportado namin siya.

Pero, hindi puwedeng walang adventure, ako yung bida e. Kaya heto, may kuwento ulit ako.haha

September 5 ang date ng kasal, isang linggo bago yun, naghanda na kami ng GF ko. Bestfriend niya kaya yun. Nakuha na rin namin yung invitation. 14-d Don Sergio Extension St., Brgy. Holy Spirit, Diliman Q.C yung address. Ganito yung set-up. Dahil hindi kami kasya sa taxi, ang kasabay ng GF ko e yung dalawa pa naming kaibigang babae. Samantalang ako, dakilang bestfriend mula pa noong high school ang kasabay sa taxi.

Umpisa pa lang ng araw, akala mo nagbabadya na ang kalangitan. Umuulan. Makulimlim ang langit. Yari, masisira ata agad ang aking porma. Pero hindi. Kaya pa. Nakailang para na kami ng taxi, ayaw nilang magsakay kapag sinabi namin na bandang Commonwealth ang daan namin. Aba, ang mga lokong drayber, mapili. Ang akala pa yata nila, dahil nakapormal kami ng kaibigan ko, pupunta kami sa burol ni Ka Erdy Manalo ng Iglesia ni Kristo. 😀 Ang mga loko, ginawa pa kaming relihiyoso. haha Pero pagkatapos ng ilang minuto, nakasakay din kami ng taxi, lintek nga lang, nanghingi ng dagdag na 50 pesos dahil daw trapik sa Commonwealth. Pumayag na din ako para lang makapunta na kaagad. Trapik nga talaga. Nakarating kami dun sa village na lugar ng pagkakasalan dahil na rin sa matagal na pag-ikot at pagtatanong sa mga tao. Don Antonio yung pangalan ng lugar. Pero ang hindi namin mahanap, yung mismong pagkakasalan. Mukhang badtrip na rin yung drayber kaya bumaba na lang kami at nagtraysikel ng kaibigan ko. Narprisinta yung drayber. Ihahatid daw kami sa harap ng village tapos dun ulit sasakay ng traysikel na papunta dun sa address. E di pumayag na kami. Lintek, 30 pesos ang pamasahe. Tapos pagbaba, traysikel ulit. Alam na daw niya yung lugar. Pagdating sa Don Sergio St., hinanap na namin yung eksaktong lugar. Anak ng tinapa, wala. Lakad kami ulit papuntang Don Sergio Extension, dead end ang lugar. Malas ata, naisip ko. Siguro dapat pumunta na lang kami ng kaibigan ko papunta sa burol ng Punong Ministro ng Iglesia Ni Kristo. 😀 Pero hindi, kailangan magpursige. Makulimlim yung panahon pero mainit na yung ulo ko. Tinawagan ko yung GF ko, nadoon na daw sila sa lugar. Pucha, sabi ko sa sarili ko, ang hirap naman hanapin nung lugar na pagkakasalan. Pati GF ko napagbuntunan ko ng init ng ulo ko. Buti pinagtyagaan ako. Sige, lakad pa. Na may kasamang pagtatanong. Hanggang sa may nakita kaming matandang lalake. Naka mp3 pa at may headset sa tenga. Aba si lolo, nakikisabay pa sa pop culture ng panahon. Groovy. 😀 Itinuro sa amin ang daan. Akyat daw kami doon sa bakod na pader. Nabigla ako. Hala ka Carlo, ito na ang ganti ng panginoon sa iyo. Pupunta ka lang ng kasal, gagawin ka pang action star. Wala na kaming nagawa. Kahit nakaporma, akyat kami sa pader. Over the bakod ang eksena. Tawa pa ng tawa yung kaibigan ko. Akala mo nakakaloko. Pagbaba ng bakod, lakad pa uli ng kaunti, nakita ko na yung GF ko, nakangiti sa akin. Saka ko lang nalaman kung bakit may Don Sergio St. at may Don Sergio Extension.

Paglibot ng mata ko sa paligid, nawala na yung ambiance ng village. Hindi na mukhang subdivision ng mayayaman. Nagmukha ng lugar ng mga totoong tao sa Pilipinas. (Yung mga mayayaman, hindi yun mga tao. Demigods yung mga yun. Pinagpala ng Panginoon.) Naisip ko, kahit pala sa mga streets may discrimination. May hierarchy. Mayroong main street. Tapos yung extension, para sa mga less privilaged. Madaya ang society. Para lang talaga sa mga may-kaya yung magandang pangalan. Kung mahirap ka, kahit pangalan ng kalye niyo, secondary lang. Kaya hindi totoo yung sinasabi ng mga relihiyoso na “blessed are those who are poor for they will be blessed in the kingdom of God”. E paano kung walang kingdom of God na dadating? Papaano na lang yung mahihirap? Habangbuhay na lang ba na tutunganga ng nakanganga? Na laging sekundarya na lang dahil sa outcast sila sa society na kinapapalooban nila. Siya nga naman, mahirap mangarap na umunlad sa isang lipunan na wala naman pangarap man lang na paunlarin ka. 😀

Pero kahit ganun. Masaya pa rin naman. Naging maayos naman yung kasal ng kaibigan namin. Ang cheesy nga e.