چــاله

میفروشمت … میفروشمت تا برای خود مقامی داشته باشم و دنیایی زیباتر .

میفروشمت تا در آسایش باشم و باشند آنهایی که با من اَند.

می فروشمت تا این باشد فرق من با آنهایی که ایستاند

و نمی خواهم بدانم چه می آید بر سر آنهایی که نفروختندت و ماندند بر سر آرمانهایشان

با این که ارزشت بالا رفته بود این روزها

فروختمت شرف

دنیا خاکستری نیست اصلا رنگ ندارد , فقط نورانیست , صدای قشنگی هم دارد ما نمی شنویمش .

گوش هایمان صدای دنیا را نمی شنوند و چشمهایمان رنگش را نمیبینند.

ولی مشکل جای دیگری است گوش و چشم وسیله اند این خودمان هستیم که بستیمِشان ,

این ماییم که ایجاد تغییر را در خودمان بیدار نمیکنیم .

این دنیایی که ما ساخته ایم برای خودمان فقط مرگ را کم دارد , ولی این دنیا آن دنیایی که باید باشد نیست ,

کاش چشممان خوب میدید و گوش هایمان خوب میشنیدند ,

کاش دنیا برایمان اینطوری نبود.

دیوار ها بلندند , در و حفره هم ندارند .

دنبال جای پا هم نگرد قبلا کسی از این دیوارها عبور نکرده .

طی کردنشان اراده می خواهد , بها می خواهد.

ریسک دارد بالا رفتن و زمین نخوردن .

بالا که میروی پایین میکشنت ,سنگ می اندازند طرفت .

سخت است چاله نشینی و بالا نرفتن از دیوارش ,

ولی تا پشت دیوار هستی و هستیم هیچ نداریم .

همین رفتارهاست حالا با خواننده با دانشجو با کارگر با راننده اتوبوس اصلا با همه , فرقی نمی کند ,

دلیل پیشرفت ما , دلیل آرامش مردم ما , دلیل رضایت من
و نشانه ی آزادی است , نشانه ی این است که در چاله نیستیم و همه چیز خوب است و بال نمی خواهیم .

شاهین نجفی حرف زد , زبانش شعر بود , پتک توهین را به دستانش ندهید این فقط زبان بود , او هم مثل خودتان است , ما همه مثل خودتانیم , نسل ما حرف میزند , فرقمان این است بعضی هایمان فکر میکنیم و حرف میزنیم و بعضی برای فکر بقیه حرف میزنیم ,

جوابِ زبان جان نیست , بهای ازادگی جان است

اگر بد هستیم با زبانتان نشان دهید نه با جانمان