Κρυσταλλία Κατσαρού

Βρέχομαι πάλι
Σταλλάζω
Τζάμια δακρυσμένα
Μάτια σκουριασμένα
Πολυκαιρισμένες λαμαρίνες
Διάτρητες παρωπίδες

Οδήγηση σε περιοχή περιορισμένης σκέψης

Χωρίς φανάρια
Χωρίς φώτα
Καμιά προστασία

Μία μόνο πινακίδα

Ζώνη ευαίσθητου ψυχισμού
Παρακαλώ ελαττώστε ταχύτητα

Κατάσταση: Απύρετη

Με ρίγη από παγίωση συναισθημάτων
και κόπωση από κατεδάφιση ψευδαισθήσεων

Συστήνεται:
επαφή με το κέντρο
ξεκούραση σε ώριμες καρδιές
αποφυγή τοξικών αγκαλιών
άφθονη τροφή για σκέψη

Διάγνωση:
Σταθερή πορεία ανάρρωσης
από αναδόμηση Εγώ—
χωρίς επιπλοκές

Υπογραφή:
Ο εφημερεύων εαυτός

Τραύμα.
Μαύρα πλοκάμια.
Σφιχτοπλεγμένος ιστός
που πάλλεται, απλώνεται
και θρέφεται από φόβους, φοβίες,
αδύναμα Εγώ,
σε ένα παράλληλο σύμπαν
πνιγμένων φωνών.

Έρπονται υπόγεια.
Κάτω από το χαλί της κουζίνας.
Στο μουχλιασμένο υπόγειο.
Στον καλογυαλισμένο πολυέλαιο.

Μέγγενη εμπιστοσύνης
που δεν δόθηκε ποτέ.
Υφασμένη στο συλλογικό ασυνείδητο.
Πλεγμένη διαγενεακή αυταπάτη.

Πράγματα αλλόκοτα.

Ή πράγματα τόσο κοντά —

Αόρατα
αλλά απτά;

Ποτέ δεν σβήνει η φωνή που σου ψιθύριζαν,
τα λόγια που υπέμενες «στοργικά» να ακούς,
η πίεση στα αυτιά, στους ώμους,
αυτό το βαρίδι με γλυκιά χροιά.

Δεν είμαι δέκα πια.
Ούτε είκοσι, τριάντα — κάποιος δεκαδικός αριθμός.

Χρώμα θα έλεγα λευκό· τα περικλείει όλα:
κλάματα, μπουσουλήματα, πρώτες λέξεις,
πρώτες μη-σχέσεις.

Κι ένα μαύρο. Πηχτό.

Μπροστά σε μια εικόνα, έντρομος, στο έλεος.

Η μεγαλύτερη νύχτα,
η μεγαλύτερη μη-μέρα,
η μεγαλύτερη μη-ζωή.

Εδώ είμαι.

Προσμένω.

Το χαμένο μου λεπτό.

Κι ύστερα ντύνομαι. Καινούργια ρούχα Παπούτσια καινούργια Έτσι αισθάνομαι Παραπατώ Ξενίζουν λίγο Θέλω να τα πετάξω

– Τι δουλειά έχουν αυτά εδω;
– Έλα μωρέ… χρόνο θέλει...

Κι έναν καθρέφτη Χωρίς τζάμι Τα θραύσματά του, εξάλλου, ξήλωσαν τις ραφές μου Κι όπου μάτωσα το αίμα πέτρωσε — έγινε φωνή

Έμεινε μόνο σάρκα  Χωρίς Προσωπικό Αριθμό
Κάποιο χαρτί Υπογραφή Τίποτα απ’ όλα αυτά

— Μα ποιος είσαι τελικά;

Είμαι εγώ Είμαι καλά

Στέκομαι.
Γραπωμένη από μια άγκυρα,
να μην παρασυρθώ
στον ωκεανό της σκέψης.

Παραπαίω.

Και κάπως έτσι γεννιέται ένα ποίημα:
από σκέψεις σκόρπιες
ή όχι και τόσο —
θραύσματα παλιών μοτίβων
που σαν γυαλάκια
με τρυπούν, με καίνε,
μόνο και μόνο
για να απορριφθούν,
σαν μόσχευμα ενός παλιού εαυτού.

Air Chrysalis.

Ξεδιπλώνω τα φτερά,
σιγά σιγά, αναγνωριστικά.

Κι ύστερα — 
μια γείωση:

Καλημέρα.
Όλα καλά;

Νομίζω υπεκφεύγω —
να δω το τραύμα κατάματα,
να το συνθλίψω.

Παρατηρώ.
Ζυγίζω.

Σε παρακαλώ —
να έρθει μόνη της η αφή.

Για όλα τα όχι και τα μη,
για ένα δαχτυλίδι στο χέρι
τυλιγμένο σε δαχτυλίδια καπνού —
πάλι το ένιωσα, το κράτησα, το είδα.

Μου είχες πει, θυμάμαι, γι’ αυτό
πως είναι το ένα τοις εκατό.
Τώρα πάει, τα έσβησες όλα·
δεν υπάρχει ούτε ένα, ούτε εκατό —
μόνο επιθυμίες, πόθοι, προβολές.

Ορίστε λοιπόν το ποίημά σου
μια αφιέρωση που δεν δόθηκε ποτέ,
έμεινε κόμπος — άλυτος, σφιχτός.

Κόψ’ τον λοιπόν.
Γόρδιος δεσμός.

Ελευθερία.
Και κόπωση μαζί.

Όταν τα “θέλω” στενεύουν
Και μόνο τα επακριβώς σωστά
Περνάνε από τον λαιμό —
Αυτόν,
Απ’ το μπουκάλι με την άμμο της ζωής
Υπερεκτιμημένης
Σαθρής.

Τα κριτήρια πλέον;
Ξεκάθαρα.
Κι ο κόσμος τριγύρω;
Ένα ακόμη σκηνικό,
Σετ σε ταινία περιοπής
Φτιασιδωμένης
Χολιγουντιανής.

Φίλος κανείς.
Ακούει κανείς;

Ισως οι σκέψεις σου.
Κι εσύ.

Πρωταγωνιστής
και κασκαντέρ μαζί.
Σε φιλμ νουάρ
ταινία εποχής.
Να φλέγεσαι…
Να επιζητάς —
αχόρταγα.
Ψήγμα αγάπης ζωντανής.
Στη δίνη της οδύνης —
τίποτα περισσότερο.

Άλλη μια μορφή…

Μορφίνης.