Doctorine's Blog

Στη γενική εφημερία μπήκαν άφθονα παπούδια. Πολλά εξ αυτών ήταν ετοιμοθάνατα. Την επόμενη μέρα ήδη ήταν 4 λιγότερα. Ο Παχουλός Κύριος Με Τα Μπουκλωτά Μαλλιά λέει σε αυτές τις περιπτώσεις ότι οι συγγενείς είναι στην αναμονή έτοιμοι να παραγγείλουν πίτσες ή βάζουν τις σαμπάνιες στο ψυγείο να παγώσουν. Πολλοί συγγενείς είναι τέτοιου είδους. Έχουν απηυδήσει χρόνια ολόκληρα από τα κατάκοιτα γερόντια και όταν αυτά φαίνεται ότι παίρνουν την άγουσα αυτοί διαβλέπουν τη λύση όλων των κόπων τους. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που βιώνουν ενοχικά συναισθήματα και βγάζουν εριστική συμπεριφορά προς όλους. Ο συγγενής που φωνάζει και απαιτεί και διαμαρτύρεται είναι κατά κανόνα αυτός που έχει από χρόνια γραμμένο το γερόντιο στα παλιά του παπούτσια και θέλει τώρα να σώσει τα προσχήματα. Χρόνια ολόκληρα έχω δει κι έχω δει συγγενείς.

Στη γενική εφημερία λοιπόν μπήκαν πολλά ετοιμοθάνατα παπούδια. Το είδαμε ήδη από τα επείγοντα. Υπήρχαν όμως και μερικά που δεν ήταν ετοιμοθάνατα ακόμα. Η επόμενη μέρα ήταν Σάββατο και με βρήκε στην κλινική να συνεχίζω την εφημερία μου. Κάναμε καθιστή επίσκεψη και μετά περάσαμε από τους θαλάμους. Ήμουν μαζί με τον Μπραντ Πητ Αλλά Ακόμα Πιο Όμορφο και την Ώντρευ Χέρμπορν Αλλά Πιο Ήσυχη.

Μετά την επίσκεψη οι γιατροί μου πήγαν να γράψουν τις εντολές κι εγώ έμεινα να ενημερώσω τους συγγενείς. Ήρθαν δύο γυναίκες μέσης ηλικίας, απλά ντυμένες για να ρωτήσουν για τον πατέρα τους. Το παπούδιο το βάλαμε μέσα με πνευμονία από εισρόφηση. Η κατάσταση του είχε σταθεροποιηθεί και κάνοντας μια πρόβλεψη τους είπα ότι ευελπιστώ στο τέλος της επόμενης βδομάδας να επιστρέψει εκεί που μένει. Είχα ήδη πληροφορηθεί ότι μένει σε γηροκομείο. Έκανα ένα μικρό σχόλιο για το ότι πρέπει να ταΐζεται με προσοχή και σε καθιστή θέση για να μην πνίγεται και πηγαίνει το φαγητό αλλού για αλλού. Όταν τελείωσα το λογίδριο μου οι δύο αδελφές με ένα στόμα απολογήθηκαν. Τον είχαν μεν τον πατέρα τους στο γηροκομείο αλλά δεν τον είχαν εγκαταλείψει, πήγαιναν κάθε μέρα συνέχεια για να τον βλέπουν αλλά αυτοί που τον ταΐζουν δε δίνουν τη δέουσα προσοχή. Δεν έκανα κανένα σχόλιο. Τις είχα ήδη απορρίψει.

Μετά από αυτές μπήκε μέσα μια σούπερ μοντέρνα κυρία. Ήταν μεταξύ 45 και 50, με ξανθά μαλλιά χτενισμένα από κομμωτήριο, λεπτή και με έξυπνο βλέμμα. Το όλο παρουσιαστικό της ήταν γελαστό και συμπαθές. Φορούσε μπότες και στενό σκούρο παντελόνι με ζώνη λεοπαρδαλέ που είχε μια τεράστια αγκράφα. Ήρθε να ρωτήσει για ένα άλλο παπούδιο που είχε μια από τα ίδια. Η εμφάνιση της, τόσο παράταιρη για πρωινό σε νοσοκομείο, με έκανε να την κατατάξω κάπου πολύ χειρότερα από τις προηγούμενες. Κατ΄ αρχήν την έκοψα για νύφη που ήρθε να μάθει αν επρόκειτο να απαλλαγεί σύντομα από τον πεθερό. Ξεκίνησα το ίδιο λογίδριο αλλά η περιέργεια μου με έκανε να το διανθίσω με την ερώτηση τι της ήταν το παπούδιο.

Ηθικόν Δίδαγμα : Μην κρίνετε έναν άνθρωπο από την εμφάνιση του. Τα λέω για να τα ακούσω πρώτα εγώ. Το έχω πει πολλές φορές στον εαυτό μου, το λέω ακόμα μια. Μου απάντησε αμέσως και μου ενίσχυσε την πρώτη εντύπωση ότι πρόκειται για ένα θετικό άνθρωπο. Ήταν πατέρας της, τον έχει σπίτι της και τον φροντίζει τα τελευταία 5 χρόνια, από τότε που έπεσε στο κρεβάτι. Έχει αδέλφια αλλά εκείνη έχει αναλάβει τον παππού. Μου είπε ότι είχε ξανανοσηλευτεί μια φορά στο παρελθόν με πνευμονία από εισρόφηση και είχε μάθει πώς έπρεπε να τον ταΐζει σωστά. Είπε ακόμα ότι έχει ειδικό νοσοκομειακό κρεβάτι στο σπίτι και γερανό που τη βοηθά να βάζει το παπούδιο αρκετές ώρες στην καρέκλα για να μην ανοίξει! Φάνηκε ότι το κατείχε πολύ καλά το όλο θέμα! Φάνηκε ότι ήξερε τι έλεγε και κυρίως φάνηκε πώς ό,τι έκανε το έκανε με αγάπη. Στεναχωριόταν που έπαθε πάλι πνευμονία το παπούδιο και αναρωτιόταν μήπως δεν έκανε κάτι καλά η ίδια. Την καθησύχασα και της είπα ότι είναι ήδη καλύτερα και αν συνεχίσει να βελτιώνεται θα τον έπαιρνε στο σπίτι. Με ευχαρίστησε για όλα όσα κάναμε εκατό φορές. Έχοντας μια τελευταία επιφύλαξη και με την ύστατη κουκίδα κακίας που μου έμενε έκανα τη σκέψη ότι ο γέρων ήτο προφανώς μεγαλοσυνταξιούχος και όλα τα αγνά συναισθήματα πήγαζαν από το εισόδημα των 2000- 2500 ευρώ που έμπαινε στο σπίτι μηνιαίως και τροφοδοτούσε τα κομμωτήρια, το ντύσιμο κλπ. Πήρα το αθώο μου ύφος και ρώτησα τι ασφάλεια έχει. Φανταζόμουν ΔΕΗ, Δημόσιο ίσως Στρατιωτικός, Τραπεζικός, Δικαστικός κλπ. ΙΚΑ μου απάντησε και μου γκρέμισε όλες μου τις επιφυλάξεις…

Το παπούδιο έβαινε βελτιούμενο και με την πίεση της επικείμενης γενικής εφημερίας αποφάσισα να το βγάλω στις 6 μέρες. Ήρθε να ενημερωθεί χωρίς να κάνει κουραστικές ερωτήσεις. Μου είπε μόνο ότι ήθελε να πάρει τον παππού στην καλύτερη δυνατή του κατάσταση επειδή αφενός έμενε μακριά και δεν είχε εύκολη πρόσβαση σε νοσοκομεία αλλά και επειδή είχε το γιο της άρρωστο. Μπορούσα να μη ρωτήσω? Μου είπε ότι έχει ένα μοναχοπαίδι 24 ετών με βαριά καρδιοπάθεια το οποίο είναι πρακτικά ξεγραμμένο από τους γιατρούς εδώ και μια δεκαετία. Αν ζει το οφείλει στο πείσμα της και στην αγάπη της. Δεν ζήτησε να παραταθεί η νοσηλεία του παππού όπως άλλοι που βάζουν λυτούς και δεμένους να κρατήσουμε τα γερόντια όσο πιο πολύ γίνεται… Ζήτησε μόνο να είναι καλά για να τον φροντίσει όπως ξέρει. Τι να πω? Με εντυπωσίασε η αξιοπρέπεια αυτής της γυναίκας.

Τον Κύριο Με Τις Θρομβώσεις τον νοσηλεύαμε αρκετό καιρό. Επιστρέφοντας από την άδεια μου, μοιραία τον παρέλαβα εγώ, μια και ήταν στους θαλάμους μου. Αν και ανακατευόταν το Διευθυντικό Στέλεχος με ενημερώσεις συγγενών κλπ. άρχισα να κατευθύνω μερικές ενέργειες για να βγει η διάγνωση. Η διάγνωση ήταν ούτως ή άλλως δύσκολη γιατί ο άρρωστος ήταν ένα είδος ωρολογιακής βόμβας. Δεν ήξερες πού να τον ακουμπήσεις και πώς να τον προσεγγίσεις.

Η λύση ήταν απλή και δόθηκε εύκολα. Θα γινόταν μια παρακέντηση λεμφαδένα στο λαιμό του και θα στέλναμε το υλικό για κυτταρολογική εξέταση. Απλή διαδικασία σε χέρια έμπειρα, όπως του εξήγησα. Η πρόσβαση ήταν λίγο δύσκολη γιατί περνούσε μέσα από φλέβες αλλά τα καταφέραμε. Τον παρακέντησα εγώ κατ΄ αρχήν για να δω το βαθμό δυσκολίας και μετά το Ωραίο Αγόρι Με Τα Καταγάλανα Μάτια και το Καινούργιο Κορίτσι. Ο άρρωστος ήταν μεσήλικας, σχετικός με τον ιατρικό χώρο, γυμνασμένος, μη καπνιστής αλλά δύστροπος. Πιθανόν να βίωνε το σοκ της υποψίας για τις επερχόμενες αλλαγές στη ζωή του. Πιθανόν να ήταν έτσι μια ζωή. Για να πω την αλήθεια δεν πολυασχολήθηκα. Άρρωστοι και συγγενείς φορτικοί με τις ίδιες και τις ίδιες ερωτήσεις και το διαρκές τσεκάρισμα και διασταυρώσεις γνώμεων, τηλέφωνα από τον έναν και τον άλλο για να εκδηλώνει ενδιαφέρον και να επιζητά ενδιαφέρον, δεν μου πολυαρέσουν. Ήμουν λοιπόν μερικώς αποστασιοποιημένη. Από την άλλη είχα αγωνία για το αν θα προκύψει αποτέλεσμα από την παρακέντηση. Ήταν κατά βάση θέμα επιστημονικού prestige αλλά και η δρομολόγηση του αρρώστου στους επόμενους χειρισμούς. Το άγχος μου επέτεινε η κόρη του, η οποία από τη μέρα που πιθανολογούσαμε την απάντηση με περίμενε στο διάδρομο για να με ρωτήσει δύο φορές κατά τη διάρκεια του πρωινού εάν είχα μάθει το αποτέλεσμα.

Την Παρασκευή η ιστορία ξεκίνησε από το πρωί πάλι. Είναι η αλήθεια ότι έτρεχα με διάφορα που έπρεπε να γίνουν και το είχα ξεχάσει ολότελα αλλά εκείνη ήταν εκεί για να μου το θυμίσει. Άρχισα μαραθώνια τηλεφωνήματα στο εργαστήριο του οποίου το τηλέφωνο είτε μιλούσε είτε δεν το σήκωναν. Όλη αυτή η διαδικασία επέτεινε την αγωνία μου και το αδιέξοδο που σκεφτόμουν ότι εμπαινε ο άρρωστος. Παράτησα το τηλέφωνο της γραμματείας και πήρα στους επιμελητές. Όταν εξήγησα τι ήθελα και ποια είμαι, μια ευγενέστατη συνάδελφος με ενημέρωσε ότι η γραμματέας λείπει για τις εκλογές και οποιαδήποτε απάντηση θα έπρεπε να αναζητηθεί τη Δευτέρα.  Μπίνγκο!!! Δημόσια υπηρεσία με δημόσιους υπαλλήλους! Η Ανώτερη Δύναμη όμως με λυπήθηκε με κάποιο τρόπο (γιατί είμαι καλός άνθρωπος!) και με βοήθησε. Δεν ξέρω πώς (πιθανόν η γλυκιά φωνή μου[!!!], πιθανόν κάποιος να άκουσε τι έψαχνα και δεδομένου ότι με γνωρίζουν και γνωρίζουν την ειδικότητα μου σε αυτές τις παρακεντήσεις να με λυπήθηκαν) πήρε κάποιος τηλέφωνο και έδωσε προφορικά το αποτέλεσμα. Για κακή μου τύχη η κόρη του αρρώστου είχε φύγει, όταν λοιπόν πήγα να την αναζητήσω ο ασθενής κατάλαβε και μου ζήτησε να του πω την απάντηση. Με ένα πάθος στη φωνή, υψώνοντας τον τόνο μου είπε : «είναι αρνητική, είμαι σίγουρος. Είναι αρνητική έτσι? Είναι αρνητική!». Στα τόσα χρόνια ήταν η πρώτη φορά που βίωνα μια τόσο έντονη αντίδραση. Μια τόσο έντονη άρνηση. Κάθισα στην καρέκλα κοντά του και του εξήγησα ότι η απάντηση, όπως φοβόμουν, ήταν θετική για καρκίνο. Εξανέστη. Ήταν αδύνατο να το πιστέψει. Ξεκίνησε μια μεγάλη κουβέντα γεμάτη αντικρούσεις ανάκατη με ελπίδα, άρνηση, θυμό, αμφιβολία, ερωτήσεις…. Προσπάθησα να του εξηγήσω ότι πρέπει να κάνει χημειοθεραπείες αλλά σχεδόν πετάχτηκε από το κρεβάτι φωνάζοντας ότι αποκλείεται. Αποκλείεται αυτός να κάνει ΧΜΘ, να χάσει την ποιότητα ζωής που έχει, να μεταμορφωθεί. Ήταν ένας χείμαρρος άρνησης. Ένιωσα πολύ κουρασμένη. Δεν μπορούσα να τον προσεγγίσω με τίποτα. Τον συμβούλεψα να μην πάρει καμία απόφαση εν θερμώ (κλασσικό δικό μου δόγμα) και του είπα ότι μπορεί να φύγει την επόμενη μέρα μέχρι να βγουν τα τελικά αποτελέσματα και να αποφασιστεί τι θα γίνει στη συνέχεια.

Η επόμενη μέρα με βρήκε πάλι στο νοσοκομείο. Κουρασμένη, βρώμικη και κακοκοιμισμένη το βράδυ στο δωμάτιο των εφημερευόντων με το σκληρό στρώμα. Έκανα την καθιστή επίσκεψη με το Καινούργιο Κορίτσι και το Όμορφο Κορίτσι Με Τα Σχιστά Μάτια που εφημέρευαν και βγήκαμε να κάνουμε επίσκεψη στους θαλάμους. Η ώρα είχε πάει 12.30, σχεδόν είχε μοιραστεί το φαγητό. Βρήκα τον άρρωστο ντυμένο να φύγει, καθιστό στο κρεβάτι, σε πλήρη εγρήγορση και εκνευρισμό. Άρχισε με επίθεση για τα πάντα. Είναι περιττό να τα γράψω. Προς στιγμήν εκνευρίστηκα αλλά σκέφτηκα ότι δεν μπορούσα να ξεκινήσω κόντρες σε μια τέτοια κατάσταση. Ευτυχώς η κούραση μου, μαλάκωσε την αντίδραση μου. Ο άρρωστος δεν κατανοούσε και δεν άκουγε τίποτε. Απίστευτη άρνηση και οργή! Κάποια στιγμή απομακρύνθηκα από το κρεβάτι, πηγαίνοντας πίσω λίγα βήματα και κόντεψε να με φάει! Του έδωσα όσο πιο ήρεμα γινόταν το ενημερωτικό του σημείωμα και έφυγα. Είχα χάσει κι εγώ την ψυχραιμία μου αλλά ευτυχώς δεν το έδειξα στο βαθμό που ήταν. Προχωρώντας στον επόμενο θάλαμο οίκτηρα τον εαυτό μου για τη συμπεριφορά μου. Έπρεπε να ήταν πιο ήπια προς έναν άνθρωπο που βίωνε τέτοια κατάσταση. Να τα τα ενοχικά συναισθήματα!!! Εγώ έφταιγα πάλι.

Τελείωσα την επίσκεψη και ήρθαν οι συγγενείς του για να ενημερωθούν. Τους είπα όσα έπρεπε να ακούσουν. Τη γνώμη μου για το ότι ο άρρωστος τους έπρεπε να κάνει ΧΜΘ, την έντονη άρνηση που βίωνε και η οποία ήθελε τη συνδρομή ειδικού, την υπομονή και τη συνεργασία τους με τον άρρωστο για το δύσκολο μέλλον που τους περιμένει όλους. Ήταν ομιλητικοί και οι ίδιοι και ευγενείς. Μετά που έφυγαν αναρωτήθηκα «είναι δυνατόν να έχεις τον πατέρα σου σε ένα δημόσιο νοσοκομείο, να έχουν τρέξει απαξάπαντες και να τον έχουν φροντίσει, να μη σου έχει ζητήσει κανένας το παραμικρό, να σε ενημερώνουν και να σου εξηγούν τα πάντα, να σου δίνουν τη λύση – διάγνωση….να….να…να και να φεύγεις σχεδόν ΧΩΡΙΣ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!!!» Δε λέω για ένα γλυκό, 3 πορτοκαλάδες για τους εφημερεύοντες….., λέω για ΕΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, μια λέξη……. Ευχαριστώ για όσα κάνατε…. Έστω από ευγένεια.

Ξεκινάω σήμερα να γράφω με αφορμή ένα τυχαίο γεγονός που μου έδωσε την ώθηση. Καιρό τώρα το σκεφτόμουν αλλά δεν το αποφάσιζα. Χτες όμως συνειδητοποίησα ότι το να διατηρείς ιστολόγιο είναι κατά πολύ φθηνότερο του ψυχιάτρου…..