RED Electronic Computer Systems WEB – Blog

ΕΡΩΤΗΣΗ προς τους υπουργούς Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων και Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, με θέμα σχετικά με το πρόγραμμα «Εθισμένοι στη ζωή» της «ODEON» στα σχολεία, κατέθεσαν στη Βουλή οι βουλευτές του ΚΚΕ Γιάννης Πρωτούλης, Κώστας Αλυσανδράκης, Γιάννης Ζιώγας, Κώστας Καζάκος, Δήμος Κουμπούρης και Μπάμπης Χαραλάμπους. Στην Ερώτησή τους, πιο συγκεκριμένα, οι κομμουνιστές βουλευτές σημειώνουν:
«H ανάγκη παρεμβάσεων πρόληψης στα σχολεία κρίνεται επιτακτική, καθώς τα κρούσματα που καταγράφονται πληθαίνουν καθημερινά και σημειώνονται σε ολοένα και μικρότερες ηλικίες, ακόμα και σε παιδιά των πρώτων τάξεων του Γυμνασίου. Ομως παρόλο που υπάρχει σε ισχύ μνημόνιο συνεργασίας μεταξύ υπουργείων Παιδείας και Υγείας με τα Κέντρα Πρόληψης, δεν τίθεται σε εφαρμογή. Οι πόρτες των σχολείων μένουν κλειστές για τους εργαζόμενους στα Κέντρα Πρόληψης, οι οποίοι συναντούν πολλές δυσκολίες όσες φορές επιχειρούν να κάνουν ενημερώσεις στους μαθητές, αντιμέτωποι ακόμη και με την απειλή ποινικής δίωξης.
Αντίθετα, οι εταιρείες επελαύνουν στα σχολεία με τις ευλογίες του υπουργείου, για να κάνουν τα δικά τους «προγράμματα ενημέρωσης» στους μαθητές, με σκοπούς κάθε άλλο παρά αγαθούς και με υποκριτικό ενδιαφέρον για τα προβλήματα και τα δικαιώματα της νεολαίας.
Ενα νέο «εκπαιδευτικό πρόγραμμα» της γνωστής εταιρείας διανομής «ODEON«, υπό τον τίτλο «Εθισμένοι στη ζωή», εγκρίθηκε από το υπουργείο Παιδείας και παρουσιάστηκε πρόσφατα από την εταιρεία και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (αντιπροσωπεία στην Ελλάδα), σε κεντρικό «multiplex» της εταιρείας, παρουσία σχολείων.
Το πρόγραμμα είναι ουσιαστικά μια ταινία συμβατή με την τεχνολογία του «διαδραστικού κινηματογράφου», χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ενώ αναμένεται να το παρακολουθήσουν 5.000 μαθητές μέχρι το καλοκαίρι. Παρουσιάζεται ως «πρωτοποριακή προσέγγιση του προβλήματος της χρήσης εξαρτησιογόνων ουσιών». Η προβολή είναι μοιρασμένη σε διάφορες υψηλής τεχνολογίας αίθουσες (σ.σ. όπου ακόμη και τα καθίσματα κουνιούνται ανάλογα με τα δρώμενα στην οθόνη) και διαρκεί 106 λεπτά. Σε κάθε αίθουσα, θα «ξετυλίγεται» μια διαφορετική θεματική (συνέπειες εθισμού, οικονομικά μεγέθη του κυκλώματος ναρκωτικών κ.ά.).
Ως προς το τελευταίο, έγινε φανερό από την παρουσίαση ενός ολιγόλεπτου «τρέιλερ» ότι οι κατασκευαστές του προγράμματος αναπαράγουν ουσιαστικά τη λογική του ιμπεριαλισμού – ειδικά των ΗΠΑ – για τη σχέση ναρκωτικών – «τρομοκρατίας», όπου «τρομοκρατία» στην προκειμένη περίπτωση είναι …τα FARC (Επαναστατικές Ενοπλες Δυνάμεις της Κολομβίας)! Συγκεκριμένα, στα πλάνα εμφανίζονται, η λέξη «FARC» γραμμένη σε έναν τοίχο και αμέσως μετά αντάρτες με κόκκινα μαντίλια στο πρόσωπο την ώρα που ακούγονται οι «αναλύσεις» περί «ναρκω-τζίρου».

ΕΡΩΤΑΤΑΙ ο κ. υπουργός, αν προτίθεται να πάρει μέτρα ώστε:
— Να απαγορευτεί η προκλητική επέμβαση των επιχειρήσεων στη δομή και το περιεχόμενο της εκπαίδευσης.
— Να στηριχτούν και να παρεμβαίνουν οι δημόσιοι φορείς που επιστημονικά μπορούν να στηρίξουν το εκπαιδευτικό έργο ή τη σχολική κοινότητα στην άνιση μάχη με τα μεγάλα προβλήματα που η κρίση του συστήματος προκαλεί στη νεολαία».

Κ αθώς οι καυτές ακτίνες του ήλιου «τρυπούν» το νάιλον, το θερμοκήπιο μετατρέπεται σε φούρνο. Η θερμοκρασία εκεί μέσα μπορεί και να ξεπερνάει τους 60 βαθμούς Κελσίου. Ο Κεμάλ νιώθει να πνίγεται. Δυσκολεύεται να αναπνεύσει. Η ανάσα του βγαίνει καυτή. Η γλώσσα του ξεράθηκε, τα χείλη του έχουν στεγνώσει. Είναι λουσμένος στον ιδρώτα. Τον νιώθει να κατεβαίνει, σαν ζεματιστό νερό, στο κορμί του, να φλογίζει τη σάρκα του. Σκυμμένος, ώρες ατέλειωτες, πάνω από τις φραουλιές, τα χέρια του μουδιάζουν, τα γόνατα και η μέση του πονούν. Χάνει την αίσθηση του χρόνου. Κάπου – κάπου σηκώνει το κεφάλι. Κοιτάζει μια το ρολόι και μια τον ουρανό. Η ώρα κάπως περνάει, αλλά ο ήλιος δεν κυλάει, στέκεται αμετακίνητος. Λες και αυτός θέλει να τον τιμωρήσει, επιτείνοντας το μαρτύριό του.

Τα μισεί τούτα τα μικρά, νόστιμα φρούτα. «Αϊ σιχτίρ», ψιθυρίζει, «εγώ πεθαίνω να τα ξεκολλήσω απ’ τη γη και άλλοι τα γεύονται και ευχαριστιούνται. Και γιατί να πεθαίνω όλη μέρα σ’ αυτό το καμίνι; Για 23 ευρώ μεροκάματο; Το αφεντικό βγάζει εκατοντάδες ευρώ τη μέρα. Από τη δική μου δουλειά. Απ’ τον ιδρώτα μου. Το αίμα μου». Υστερα η σκέψη πάει στα παιδιά του, που άφησε πίσω στη βασανισμένη πατρίδα. Κι ένα αχνό χαμόγελο χαράζεται στα χείλη του. Η κούραση φεύγει, σα συλλογίζεται ότι με τα λεφτά που βγάζει η οικογένειά του δεν πεινάει. «Ας κάνω κουράγιο. Οσο περισσότερο αντέξω, τόσο μεγαλύτερη χαρά θα δώσω στα παιδιά μου».

Ο ήλιος γέρνει απ’ τη μέση τ’ ουρανού κι ο Κεμάλ ακόμα δουλεύει. Δίπλα του έρχεται ο Κασέμ, που κάτι θέλει να του πει. Του μιλάει ψιθυριστά, σχεδόν συνωμοτικά. – Κεμάλ, αύριο δε θα ‘ρθουμε στη δουλειά. – Γιατί; – Είπαμε να κάνουμε απεργία. Θα ζητήσουμε αύξηση στο μεροκάματο. – Μα τι λες; Θα μας διώξουν τ’ αφεντικά. – Δε θα τολμήσουν, τώρα που μας έχουν ανάγκη. Κι αν είμαστε ενωμένοι κι αποφασισμένοι θα τα καταφέρουμε. – Είμαστε ξένοι, δε θα μας βοηθήσει κανένας. – Μην το λες και μη φοβάσαι, ας ξεκινήσουμε και θα δούμε.

Τ ην άλλη μέρα, ο Κεμάλ δεν πήγε για δουλειά κι έμαθε πως το ίδιο έκαναν όλοι οι ξένοι εργάτες στα φραουλοχώραφα. Το βράδυ ήταν όλοι στη συγκέντρωση στην πλατεία του χωριού. Μαζί τους και Ελληνες κομμουνιστές για να συμπαρασταθούν στον αγώνα τους. Σε μια γωνιά απέναντι μπιστικοί των αφεντικών ούρλιαζαν σα λυσσασμένα σκυλιά. Τους φοβέριζαν, τους έβριζαν, τους μούντζωναν και κάποιοι κινήθηκαν εναντίον τους και ξυλοκόπησαν κομμουνιστές. Την επομένη, ο Κεμάλ έμαθε τα καλά μαντάτα. Τα αφεντικά δέχτηκαν το αίτημα για αύξηση στο μεροκάματο. Το βράδυ, μετά τη δουλειά, βρήκε τον Κασέμ. Του χαμογέλασε με νόημα κι εκείνος του είπε: «Είδες Κεμάλ; Οταν θέλουμε, μπορούμε. Κι αν είμαστε ξένοι, δεν είμαστε μόνοι».

Παύλος ΡΙΖΑΡΓΙΩΤΗΣ

Άρθρο από τον Ριζοσπάστη

‘Ελληνας σεξολόγος: Γιώργης Μαστακουνάς

Βραζιλιάνος πορνοστάρ: Ντον Χοσέ λος Πέος Ντούρος

Αιγύπτιος ανίκανος: Αλή Μουπέφτη

Κινέζα στριπτιζέζ: Νάμου Νάκι Κουναμούτο

Ινδοί χιουμορίστες: Γαργαλαμούθ Ταρχίδ και Πάιπρος Νερού

Ελληνίδες τηλεπαρουσιάστριες: Λητώ Βρακάκη και Καλυψώ Λάρα

Αιγύπτιος ταξιτζής: Ομάρ Ταρίφ

Βουλγάρα πλαστική χειρούργος: Ταφτιά Νασούκοβα

Ιάπωνας νεκροθάφτης: Νασουσίρο Τοκασόνι

Ιάπωνας ουρολόγος: Κίταμου Ταούρα

Ιταλός ξυλουργός: Τοκόβι Τοκαδρόνι

Λατινοαμερικάνος ιδιοκτήτης μπαρ: Κάρλος Εχομπάρ

Νικαραγουανός τεμπέλης: Σαντινύστα Πούχο

Ρουμάνα ορθοπεδικός: Κάκοσι Μινίσκου

Ρωσίδα μανάβισσα: Ταμίλα Παζάρεβα

Ρωσίδα τραβεστί: Ταρχίδια Νάκοβα

Τούρκος ποδοσφαιριστής: Μεσούτ Ταβάζ

Ινδιάνος καταδρομέας: Μεγάλο Πεύκο

Αμερικανός πορνοστάρ: Τζον Χόστον

Ιταλός μασέρ: Μασταπιάνι Μασταφίνι

Ισπανίδα πορνοστάρ: Μαρία-Ντολόρες Πάρτον Κεκούνατον Όρες

Ιταλός gay πορνοστάρ: Αντόνιο Τονπέρνι

Γάλλος πορνοστάρ: Ζαν-Ζακ Μισέλ Σεπιντό Καλά

Πώς λέγεται στα αραβικά το διαζύγιο: Ταχαλαταχάλασα

Ινδός γυναικολόγος, πλαστικός χειρουργός

και ζαχαροπλάστης: Ραβεμουνί Σαραβανί

Πώς λέγεται στα ισπανικά ο φοβιτσιάρης: Αντόνιο Εκλασαμέντες

Τάσος (Αλεβίζος), «Κορίτσια με περιστέρια», ξυλογραφία, 40Χ70 εκ.

Δεν είναι, εξάλλου, τυχαία η στιγμή μέσα στο χρόνο που γιορτάζεται το Πάσχα, καθώς αυτό συμβαίνει μέσα σε ένα περιβάλλον ανθοφορίας και ανανέωσης της φύσης. Ολα ανθίζουν.

Δεν είναι επίσης τυχαίο ότι όλος ο παραδοσιακός τελετουργικός χαρακτήρας των εθίμων του Πάσχα διεξάγεται από γυναίκες. Δεν είναι μόνο η υπόσχεση της γονιμότητας, είναι ένας ολόκληρος κύκλος: φροντίδα των νεκρών, θρήνος, αναγέννηση της ζωής.

Αν στο λατρευτικό κύκλο, που κορυφώνεται τις Απόκριες, πρωταγωνιστούν τα φαλλικά σύμβολα, τώρα εμφανίζονται τα ανοιξιάτικα γυναικεία έθιμα που υποβοηθούν να γεννηθεί ό,τι είχε θαφτεί ως σπόρος στο νωπό χρώμα.

Η κυκλική περιφορά του επιταφίου ορίζει τον κύκλο της κοινότητας. Περικλείει όλα τα σπίτια και το νεκροταφείο και χαράζει έτσι τα νοητά σύνορα της κοινότητας. Με αυτόν τον τρόπο θεωρείται ότι η κοινότητα θωρακίζεται από κάθε βλαπτική ενέργεια προερχόμενη έξω από αυτήν και θωρακισμένη μπορεί πλέον να επιδοθεί απερίσπαστη στις ιερουργίες και στα έργα που συντελούνται εντός της.

Τα σύμβολα της γιορτής είναι επίσης εξαιρετικά ισχυρά: το αυγό, ο πυρήνας της νέας ύπαρξης, το κόκκινο χρώμα, το χρώμα του αίματος που σφύζει από ζωή και το φως το σύμβολο της συνεχώς αναγεννώμενης ελπίδας.

Η διαπάλη αυτή αποτυπώνεται με εξαιρετικό τρόπο «Στην Αγι-Αναστασιά» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.

Υπό αυτό το πρίσμα, επιπλέον, στα «πασχαλινά» διηγήματα, η θρηνητική κυρίως αλλά και η εορταστική ατμόσφαιρα του Πάσχα αποτελούν τον καμβά, πάνω στον οποίο οι λογοτέχνες μιλούν για τα βάσανα και τις χαρές των ανθρώπων.

Χαρακτηριστικά είναι τα ποιήματα «Οι Πόνοι της Παναγιάς» του Κώστα Βάρναλη και ο αριστουργηματικός «Επιτάφιος» του Γιάννη Ρίτσου. Ειδικά οι πηγές του τελευταίου είναι η αρχαία τραγωδία, το βυζαντινό μέλος και το μανιάτικο μοιρολόι. Ο ποιητής συνθέτει και ανεβάζει σε ανώτερο επίπεδο τις πηγές του, καθώς δεν περιορίζεται μόνο στον διαχρονικό θρήνο της μάνας, αλλά τη βάζει να παίρνει τη θέση του γιου της στις γραμμές της εργατικής τάξης.

Ιδιαίτερα σκωπτικός ο Αλέξανδρος Μωραϊτίδης, στο «Αρατε Πύλας», θα διακωμωδήσει τη λαμπρή περιφορά του Επιταφίου, από την γκάφα του καντηλανάφτη που δε θα ανοίξει έγκαιρα τις πόρτες της εκκλησιάς στο κάλεσμα του ιερέα. Βεβαίως, οι πόρτες θα ανοίξουν «με τη δύναμη του θεού», όμως ο μπαρμπα – Κώστας θα χάσει κάμποσα δόντια γιατί στεκόταν πίσω τους, και έτσι στην επόμενη αναπαράσταση δε θα μπορεί να υποδυθεί τον …Αδη, καθώς ο άρχων του «κάτω κόσμου» δεν μπορεί να είναι ψευδός!

Την ίδια μέρα, Μεγάλη Παρασκευή, θα φύγει απ’ τη ζωή καρφώνοντας το μαχαίρι του στο στήθος του κι ο «Βασίλης ο Αρβανίτης» του Στρατή Μυριβήλη, ο λεβέντης που τα ‘βαζε με θεούς και δαίμονες με τους «δικούς μας» και τους «ξένους».

Μια από τις συγκλονιστικότερες περιγραφές της παγκόσμιας λογοτεχνίας είναι ο εκκλησιασμός των φυλακισμένων του τσάρου πριν φύγουν για τη Σιβηρία, στην «Ανάσταση» του Λέοντος Τολστόι. Δεν μπορεί να μην έρχονται στο μυαλό αυτές οι περιγραφές όταν διαβάζει κανείς το κείμενο του Ανδρέα Καρκαβίτσα «Αι φυλακαί του Ναυπλίου» όπου οι κυρίες της πόλης πληρώνουν ιερέα για τη …σωτηρία των ψυχών των κρατουμένων της Ακροναυπλίας.

«Μα κυρίες μου, αντί να δαπανάτε όλον σας αυτόν τον ιερόν ζήλον διά τας ψυχάς των ατυχών αυτών ανθρώπων δεν είναι καλύτερα να φροντίζετε ολίγον και διά τα σώματά τους; Αφήστε πλέον τα ουράνια που είναι τόσον ψηλά – ψηλά. Ελάτε και λίγο εις τα επίγεια, που τα ‘χετε μπροστά στα μάτια σας».

Η συμμετοχή όμως στα δρώμενα του Πάσχα, εμπεριείχε και την έννοια του επιτρεπτού, καθώς η κοινότητα απέκλειε όσους θεωρούσε ότι την προσέβαλαν. Ο Κωνσταντίνος Θεοτόκης δίνει μια εκπληκτική εικόνα αυτού του κοινωνικού αποκλεισμού μαζί με την κάθαρση του ανθρωπίνου δράματος στο «Αμάρτησε;», όπου η μια κοπέλα -στο διήγημα, όχι τυχαία, είναι χωρίς όνομα – έχει αγαπήσει έναν παντρεμένο, έχει εξομολογηθεί στον πατέρα της και τον ιερέα και τελικά την αυγή του Πάσχα μπροστά σε όλο το εκκλησίασμα η τύχη της κρεμόταν από το αν θα τη μεταλάβει ο ιερέας – σημείο επανεισόδου στην κοινότητα – ή την περίμενε το αίμα στο οποίο ο πατέρας της θα «ξέπλενε την ντροπή».

«Εις άφεσιν αμαρτιών» ψιθύρισε ο ιερέας καθώς τη μεταλάμβανε σε μια πράξη ανθρωπιάς που ξεπερνούσε ακόμα και τον ίδιο.

«Το Νικολιό δεν ξαναφάνηκε στην τάξη, δεν ξαναπάτησε στο σκολειό. Υστερα από τριάντα χρόνια που είχα γυρίσει από τη Φραγκιά στο πατρικό σπίτι κι ήταν Μεγάλο Σάββατο, χτύπησε η πόρτα και φάνηκε στο κατώφλι ένας χλωμός, αδύνατος άντρας, με κόκκινα μαλλιά, με κόκκινα γένια, έφερνε σ’ ένα χρωματιστό μαντίλι τα καινούργια παπούτσια που ‘χε παραγγείλει για όλους μας ο πατέρας για τη Λαμπρή. Στάθηκε δειλιασμένος στο κατώφλι, με κοίταξε, κούνησε το κεφάλι.

— Δε με γνωρίζεις; Εκαμε, δε με θυμάσαι;

Κι ως να μου το πει, τον γνώρισα.

— Το Νικολιό! Φώναξα και τον άρπαξα στην αγκαλιά μου.

— Ο Ιούδας… έκαμε αυτός και χαμογέλασε με πικρία».

Η εικόνα είναι του Πλακατζή

Με αφορμή ένα mail που παραλάβαμε περί ενός αρτίστα που έχει δεμένο σε μία γκαλερί του ένα ζωντανό σκυλί και το έχει αφήσει δεμένο να πεθαίνει από ασιτία σας ποστάρουμε παρακάτω ένα Link με ένα συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ που παρουσιάζει σήμερα την εκμετάλλευση που υπόκεινται όλα τα ζώα σήμερα στο πλανήτη. Εκμετάλλευση η οποία οφείλετε σε οικονομικούς κυρίως παράγοντες. Το καπιταλιστικό σύστημα σήμερα προκειμένου να παράγει όσο δυνατόν περισσότερο κέρδος δεν κάνει διακρίσεις. Θα ρημάξει ανθρώπους, ζώα, φύση.

http://video.google.com/videosearch?q=earthling+greek&hl=en&sitesearch=

Σχόλιο από το google:

«Tο Earthlings, σε αφήγηση του Joaquin Phoenix και σε μουσική του Moby, είναι ένα ντοκιμαντέρ που καταδεικνύει την πλήρη οικονομική εξάρτηση του ανθρώπινου είδους από τα ζώα που εκτρέφονται για κατοικίδια, φαγητό, ένδυση, διασκέδαση και επιστημονική έρευνα. Με τη χρήση κρυφών καμερών και υλικού που δεν είχε δημοσιευθεί ως τώρα, το Earthlings καταγράφει τις καθημερινές πρακτικές των μεγαλύτερων βιομηχανιών παγκοσμίως, όλες εκ των οποίων βασίζονται εξ ολοκλήρου στην εκμετάλλευση ζώων για τα κέρδη τους. Δυνατό, ενημερωτικό,αντιφατικό και προκλητικό, το Earthlings είναι μακράν το πιο κατανοητό ντοκιμαντέρ που έχει γυριστεί σχετικά με την στενή σχέση φύσης, ζώων και ανθρώπινου οικονομικού συμφέροντος.»

Με όλα αυτά τα θέματα περί της Ντόπας είπαμε να υπενθιμήσουμε ένα παλιό άρθρο του Οδηγητή…

Αρχή του νέου έτους και οι αθλητικές ανασκοπήσεις της χρονιάς που πέρασε δίνουν και παίρνουν με έναν πανηγυρικό τρόπο. Το …«τιμημένο» από τη μια, τα μετάλλια από την άλλη και στο τέλος πολλές πολλές ευχές για ακόμη μεγαλύτερες ελληνικές επιτυχίες το 2005. Βέβαια η ντόπα χαλάει λίγο την καλή εικόνα, αλλά οι περισσότεροι αθλητικογράφοι θριαμβολογούν απτόητοι.

Το παρακάτω άρθρο είναι το πρώτο μέρος ενός αφιερώματος που αρχίζει αυτόν τον μήνα και επιχειρεί να προσεγγίσει τις βασικές έννοιες για την κατανόηση του αθλητισμού. Εδώ αγγίζουμε τη σημασία και την αξία της έννοιας αυτής. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, διευκρινίζουμε ότι στο κείμενο αναφερόμαστε στον αθλητισμό έτσι όπως θα πρεπε να είναι και όχι όπως τον ζούμε σήμερα, παραμορφωμένο από το καπιταλιστικό σύστημα.

Η κίνηση και η γέννηση του αθλητισμού

Το γένος Homo (ο σύγχρονος άνθρωπος και οι πιο άμεσοι πρόγονοί του), από τότε που εμφανίστηκε στη γη άρχισε να διαφέρει από τα άλλα ζώα. Αυτή η πορεία ήταν αδιάρρηκτα δεμένη με την ανάπτυξη της συνείδησής του και της στοχοπροσηλωμένης εργασίας του. Σε αυτή τη διαδικασία ο άνθρωπος συνειδητοποιούσε-κατανοούσε όλο και περισσότερο τη φύση και – μέσω της εργασίας του- έσπαγε το ένα μετά το άλλο τα δεσμά εξάρτησής του απ’ αυτήν, ενώ ταυτόχρονα δημιουργούσε τις προϋποθέσεις για τη σταδιακή κυριαρχία του πάνω της. Στα πλαίσια του όλο και μεγαλύτερου καταμερισμού της εργασίας και της ανάπτυξης πολιτισμού, ακόμα και στις πολύ πρωτόγονες κοινωνίες, ο άνθρωπος κινείται όλο και λιγότερο, η σωματική αντοχή, η δύναμή του μειώνονται. Αυτό εύκολα εξηγείται αν αναλογιστούμε τα μέσα που ανέπτυξε ο άνθρωπος για την προστασία του, τα ζώα που εξημέρωσε και χρησιμοποίησε για τη γεωργία ή τη μεταφορά του ίδιου και των εμπορευμάτων, την παύση της έντονης περιοδικής μετακόμισής του με τη συγκρότηση μόνιμων οικισμών και τον καταμερισμό της εργασίας.

Με τη συγκρότηση των πρώτων δουλοκτητικών κοινωνιών το φορτίο της βαριάς σωματικής δουλειάς μετατοπίστηκε στους δούλους, οι οποίοι ήταν στην ιδιοκτησία της αργόσχολης δουλοκτητικής τάξης. Αρχίζει λοιπόν να διαμορφώνεται η έννοια του αθλητισμού σαν ανάγκη σχεδόν αποκλειστικά της άρχουσας αυτής τάξης, που απείχε από την κίνηση.

Βέβαια, με την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων προωθήθηκαν και οι ανάγκες. Στον καπιταλισμό, ο αθλητισμός γίνεται, κύρια, ανάγκη της εργατικής τάξης. Η αστική τάξη τον μετέτρεψε σε μέσο εκμετάλλευσης και κερδοφορίας και τον ενέταξε στη γενικότερη προσπάθεια χειραγώγησης του λαού και της νεολαίας. Βέβαια, στο μεγάλο αυτό ζήτημα θα επανέλθουμε σε επόμενο άρθρο. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Νους υγιής εν σώματι υγιεί

Ο αθλητισμός εξασφαλίζει πρώτα και κύρια την ισορροπία και την υγεία του σώματος, τη βελτίωση των ζωτικών λειτουργιών του και την ενίσχυση της ανθεκτικότητάς του. Μέσω του αθλητισμού ο άνθρωπος επιδιώκει κατά κάποιον τρόπο να κερδίσει την κίνηση που δεν εκτέλεσε όλο το προηγούμενο διάστημα, λόγω των συνθηκών της ζωής του. Έχει σχεδόν έμφυτη την ανάγκη να αναπληρώσει αυτή την κίνηση, γιατί ως ζωικός ζωντανός οργανισμός δε μπορεί παρά να λειτουργεί σαν τέλειο μηχανικό σύνολο και, μάλιστα, σαν ισόμετρα ανεπτυγμένο μηχανικό σύνολο. Για παράδειγμα, ανεπτυγμένο μυϊκό σύστημα απαιτεί αντίστοιχα ανεπτυγμένο καρδιαγγειακό και σκελετικό σύστημα. Επίσης, σημαντικό μέρος του συνόλου των νοητικών λειτουργιών καταλαμβάνουν αυτές που ελέγχουν και συντονίζουν τους μύες. Αν οι κινήσεις μειώνονται και οι μύες ατροφούν τότε και αυτές υποβιβάζονται με άμεσο αντίκτυπο στο σύνολο της νόησης, αφού το νευρικό σύστημα λειτουργεί ως ενιαία συντονισμένο σύστημα. Από τα παραπάνω, δε, παραδείγματα φαίνεται η ενότητα του αθλητισμού με την ισορροπία και τη βελτίωση ζωτικών λειτουργιών. Και αυτό αποτελεί προϋπόθεση της θωράκισης της ίδιας της υγείας.

Αθλητισμός και ολόπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητας

Η άθληση είναι προϋπόθεση για την ολόπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητας του ανθρώπου. Άλλωστε στοιχείο της προσωπικότητας είναι και το σώμα. Άρα στο βαθμό που βελτιώνεται, αναπτύσσεται και η προσωπικότητα. Η αθλητική δραστηριότητα συμβάλλει τα μέγιστα στο αίσθημα της ευφορίας και της όρεξης για άλλες δραστηριότητες, ενώ παράλληλα τονώνει και ξεκουράζει μετά από επίπονη νοητική αλλά και σωματική εργασία. Δημιουργούνται έτσι προϋποθέσεις για τη νόηση ώστε να γίνει πιο αποδοτική.

Ιδιαίτερα σημαντική είναι η συμβολή των ομαδικών αθλημάτων σε αυτό. Το ομαδικό άθλημα, όπως και κάθε άθλημα, εντάσσει τις εντεινόμενες σωματικές προσπάθειες σε έναν συγκεκριμένο στόχο, αλλά απαιτεί πιο σύνθετες και συλλογικές νοητικές διεργασίες, όπως η επεξεργασία σχεδίου, η στρατηγική και η ομαδικότητα. Το άτομο μαθαίνει να εντάσσεται σε μια ομάδα και να συντονίζεται μαζί της για τον κοινό σκοπό. Αυτό είναι πολύ σημαντικό για τη διαμόρφωση της προσωπικότητας, κυρίως των νέων. Επίσης, μέσα απ’ αυτό, ο νέος ψυχαγωγείται κιόλας μιας και στην εξέλιξη ομαδικών αγώνων οι αθλούμενοι βιώνουν έντονα μια σειρά από συναισθήματα, όπως αγωνία, χαρά, λύπη, πάθος, θέληση μέσα στα πλαίσια της ευγενούς άμιλλας.

Αθλητισμός και ψυχαγωγία

Η ψυχαγωγία είναι σημαντική πτυχή του αθλητισμού. Η τόνωση και η αναζωογόνηση, η εγρήγορση, η επιστράτευση διανοητικών λειτουργιών και η πρόκληση έντονων συναισθημάτων, όλα αυτά συνεισφέρουν με τον τρόπο τους στο ανέβασμα της προσωπικότητας και του ψυχικού κόσμου σε όλο και υψηλότερα επίπεδα. Γι’ αυτό και οι εργαζόμενοι συγκρότησαν αθλητικούς ερασιτεχνικούς συλλόγους, είτε σε τοπικό επίπεδο είτε πλάι στο συνδικάτο τους, ενώ οι σπουδαστές και οι μαθητές φτιάχνουν τις δικές τους ομάδες στις σχολές και τα σχολεία αντίστοιχα. Σε πολλές περιπτώσεις στα αιτήματά τους συμπεριέλαβαν επίσης την εξασφάλιση του δικαιώματός τους στον αθλητισμό από το κράτος. Έβλεπαν και βλέπουν στον αθλητισμό μία δημιουργική διέξοδο για τον ελεύθερο χρόνο τους, που βελτιώνει το βιοτικό τους επίπεδο, έστω και μέσα στις συνθήκες εκμετάλλευσης του καπιταλισμού.

Βέβαια, ο αθλητισμός συνεισφέρει και στην ψυχαγωγία του θεατή. Ο θεατής κατά τη διάρκεια ενός αγώνα γίνεται δέκτης της καταβολής κάθε δυνατής προσπάθειας από πλευράς των αθλούμενων στα πλαίσια του ευγενούς συναγωνισμού τους. Ταυτιζόμενος με τους αθλούμενους, παρακινείται να αθληθεί και ο ίδιος, παραδειγματίζεται για τη ζωή του, αποκτά υγιή πρότυπα. Ο καπιταλισμός, όμως, και στο σημείο αυτό έχει παραμορφώσει τον αθλητισμό, με την προβολή υπεράνθρωπων πρωταθλητών σταρ.

Αθλητισμός και κοινωνία

Καθοριστικότατης σημασίας είναι ο κοινωνικός ρόλος του αθλητισμού και η συμβολή του στη συνειδητοποίηση των καταπιεζόμενων λαϊκών στρωμάτων και της νεολαίας. Καταρχάς κυρίαρχη θέση σε αυτόν κατέχει ο «αγώνας». Ο αθλούμενος ξεπερνά τον εαυτό του και σπάει τα φυσικά δεσμά του σώματός του (όχι με την υπερφυσική έννοια αλλά στο προτσές της εξέλιξης) με αγώνα, διεκδικεί καλύτερο σώμα, μεγαλύτερη αντοχή, περισσότερη υγεία και άρα καλύτερη ζωή. Συναγωνίζεται με άλλους ανθρώπους, τροφοδοτείται από τη θέληση και την προσπάθεια των συναθλουμένων του και όλοι μαζί ατσαλώνουν το σώμα τους, θωρακίζουν την υγεία τους, ενισχύουν τη ζωή τους. Τα κοινωνικά μηνύματα που κουβαλά ο αθλητισμός είναι πολλά. Μπορούν να παραδειγματίσουν και να παρακινήσουν τον λαό και τη νεολαία να αγωνιστούν και για τις υλικές προϋποθέσεις της ζωής τους, το μέλλον που τους αξίζει. Πέρα από το δικαίωμα στον αθλητισμό, να παλέψουν για το δικαίωμα στη δουλειά, στη μόρφωση, στην υγεία και την ασφάλιση, για τα εργασιακά και τα δημοκρατικά τους δικαιώματα, για λαϊκό πολιτισμό.

Αυτά τα μηνύματα τα χτυπάει η αστική τάξη με κάθε τρόπο. Αφού εμπορευματοποίησε και απομάκρυνε τον αθλητισμό από τον λαό μετατρέποντάς τον σε θέαμα, χρησιμοποίησε μέχρι και τη ντόπα (που έσκασε σα βόμβα στο εποικοδόμημα του πρωταθλητισμού της) για να καλλιεργήσει την αποστροφή προς την ίδια τη λέξη «αγώνας».

Επίσης, ο αθλητισμός ως μέσο υλοποίησης βασικών δικαιωμάτων των εργαζόμενων (δικαίωμα στην ανάπαυση, στην αναψυχή, στην προστασία της υγείας) συμβάλλει ενεργητικά στη διεκδίκηση, από πλευράς λαού και νεολαίας, καλύτερης ποιότητας ζωής, περισσότερου ελεύθερου χρόνου και δυνατότητας καλύτερης αξιοποίησής του. Ο αθλητισμός, λοιπόν, προωθεί τη διεκδίκηση τέτοιων αιτημάτων και συσπειρώνει πολλούς γύρω απ’ αυτά.

Ο αθλητισμός είναι κοινωνικό αγαθό. Όχι, όμως, μόνο για τα σπουδαία κοινωνικά μηνύματα που κουβαλά. Ο αθλητισμός βοηθά κάθε άνθρωπο να χτίσει γερό και υγιές σώμα. Αυτή είναι αναγκαία βάση για την ανάπτυξη της προσωπικότητάς του και, παράλληλα, της συλλογικής του δράσης στην πάλη για την αλλαγή του κόσμου. Ο άνθρωπος είναι αλληλένδετος με την κοινωνία στην οποία ζει, και η όποια συνεισφορά του αθλητισμού στον καθένα έχει, υπό προϋποθέσεις και στον βαθμό που αναπτύσσεται η ταξική πάλη, αντίκρισμα στην ίδια την κοινωνία.

Φυσική αγωγή και επιστήμη

Τεράστια συνεισφορά στον αθλητισμό έχει η επιστήμη της φυσικής αγωγής. Αυτή συμβάλλει στην εξέλιξη ειδικών τεχνικών μέσων και ειδικευμένων ασκήσεων και επιμελείται της εφαρμογής τους, πράγμα το οποίο συνεπικουρεί από κάθε πλευρά την άθληση και την εξειδικεύει σε συγκεκριμένα μέρη του σώματος που έχουν ανάγκη. Η φυσική αγωγή διδάσκει ολοκληρωμένα όλα τα αθλήματα, καθιστά την άθληση σε αυτά ασφαλή και τη συνδυάζει με την καλύτερη δυνατή τεχνική. Βέβαια, πρωταρχικός της ρόλος είναι η διαπαιδαγώγηση των νέων στην υιοθέτηση υγιεινού τρόπου ζωής, αγωνιστικής και ανυπότακτης στάσης ζωής, στη διάπλαση ριζοσπαστικής συνείδησης, στη διάκριση του σωστού και του δίκαιου. Στις μέρες μας η φυσική αγωγη υποβαθμίζεται είτε σε επίπεδο ανώτατης είτε σε επίπεδο βασικής εκπαίδευσης. Όμως, ο ρόλος και η σημασία της φυσικής αγωγής είναι πολύ μεγάλο θέμα που αυτό το άρθρο δε μπορεί να καλύψει. Θα επανέλθουμε.

Αντί επιλόγου

Ο αθλητισμός είναι, λοιπόν, ζήτημα παιδείας και άρα κοινωνικό αγαθό, δικαίωμα κάθε ανθρώπου. Γι’ αυτό και η προώθησή του είναι βασική υποχρέωση του κράτους. Δεν πρέπει να αποτελεί σε καμιά περίπτωση αντικείμενο εμπορευματοποίησης. Ο αθλητισμός είναι πλατιά αναγκαιότητα και, όπως οι πλέον πολύτιμες αξίες, δε μπορεί να δεσμεύεται ως ανταλλακτική αξία. Είναι αγαθό για αυτούς που παράγουν τον κοινωνικό πλούτο άρα και τις προϋποθέσεις για την ανάπτυξη του αθλητισμού. Συμβάλλει στην ολόπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητας του λαού και της νεολαίας επομένως και στην απρόσκοπτη, ολοκληρωμένη ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Αυτό, αντικειμενικά, είναι υπόθεση του σοσιαλισμού. Μόνο συμβάλλοντας στην οικοδόμησή του, η νεολαία θα μπορεί να υπολογίζει στην ανάπτυξη μαζικού λαϊκού αθλητισμού υποταγμένου στην υπόθεση της ολόπλευρης ανάπτυξης της προσωπικότητας του κάθε νέου.