سلسله امامان نقویون
اول : امام عنی (عن)، رهبر عن های دنیا، معروف به ابو طالبی
دوم: امام اح (ح) (بافتحه روی الف)، معروف به امام بزدل
سوم: امام اوح (ح)، سرور کله خران دنیا
چهارم: امام الکی مریض (زر)، سرور زبلهای دنیا
پنجم: امام با قر(قر)، معروف به ممد قر و کمری
ششم: امام بی قر(قر)، معروف به جعفر طیار یا جعفر خشن
هفتم: امام خوش تخم(ختنه)، که 37 بچه داشت
هشتم: امام شرابی(شرب)، معروف به دم خمره ای
نهم: امام بیغ (بغ) ، معروف بود به اسم جواد
دهم: امام نقی(نق) ، معروف به امام همه زمانها
یازدهم: امام جنگی (جن) ، معروف به خروس جنگی
دوازدهم: امام قایم موشک باز (قم) معروف به چمکرانی
اصول دین نقویون
اول: ابلهانه: یعنی اعتقاد داشتن به اینکه یک ابلهی را یکعده خلق کرده اند به اسم خدا و آنقدر بهش پر و بال داده اند، که خود این ابله به شخصیتی برای خودش تبدیل شده است و ادعا هایی دارد. یکعده زرنگترها این ابله را کرده اند وسیله ای برای کاسبی و برای اینکه رقیبی پیدا نکنند، ادعا کرده اند که این ابله تمام دنیا را بوجود آورده و هیچ شریکی هم ندارد.
دوم: نرینه: یعنی اعتقاد داشتن به اینکه چند صد نرینه توی زمین پس از استعمال کلی حشیش هوایی شده اند و اعلام کرده که از طرف ابله بالایی مامور شده اند که بقیه را براه راست هدایت کنند. این نرینه ها هیچ آخرینی ندارد بجز امام نقی(نق
سوم: فانتزی: یعنی اینکه داستان زیر را بشنود و از خنده بخودش نشاشد: قرار است ابله اولی بهمراه چند صد نرینه ،یک روزی بیشتر از 100 میلیارد نفر(یعنی به اندازه چند برابر جمعیت فعلی کره زمین ) را زنده کرده و از روی یک پلی که از مو باریکتر است و بر روی یک دره ای پر از آتش و مار واقع شده است، عبور بدهند تا هر کس که به اینها کولی نداده بود، به میان آتش بیفتد و هر کس که توانست عبور کند، به باغی وارد شود که پر از شراب و زنهای آنچنانی است.
چهارم: ادا لت: یعنی اعتقاد داشتن به اینکه این نرینه ها و نوادگانشان با اتکا به ابله اولی، صحابه خود را با ادا و اطوارهای آنچنانی تحمیق می کنند و بطور مساوی کلاه سر همه شان می گذارند بدون اینکه تبعیضی در مورد این صحابه ها بگذارند
پنجم: نقویت: یعنی اعتقاد داشتن به سلسله امامان نقوی و اعتقاد داشتن به اینکه امام نقی (نق) و شترش شمقدر و زنش سوسن درتمام زمانه ها حضور دارند