Ιπτάμενοι

Marc Chagall

Αναδυθήκαμε από το πέλαγος.

Τα μαλλιά σου κάλυψαν τη γύμνια μας.

Την σπίθα, που άναβε, όταν ενώθηκαν τα βλέμματα μας

Την έκλεψε το ψαρόνι

Και τα ξεραμένα καλάμια,

Που τα καβουράκια είχαν στιβάξει,

Άναψαν την φωτιά

Να μας ζεστάνει.

Έγραφα λέξεις στον γκρίζο άμμο.

Ζωγράφιζες βαρκούλες.

Σ’ είπα: «Να τους προσφέρω ένα ορμίσκο ν’ αναπαυτούν.»

Μου είπες: «Οι βαρκούλες μου θα πετάξουν,

Δες τους έλικες – αντί για τα ιστία…

Θα συναντήσουμε τους ανεμόμυλους του πουθενά

Και μετά θα πλανηθούμε στην ουτοπία.

Πιάσε με από το χέρι

Να φύγουμε μαζί»

Σε κράτησα και ταξιδεύουμε

Χρόνια πολλά στα σύννεφα

Και αγγίξαμε τα ουράνια τόξα

Πλάσματα της φαντασίας πλέον.

Εξαϋλωμένοι …σαν μια ιδέα…

Την ύστατη στιγμή

Την ύστατη στιγμή,
στίγματα/στίξη της ελπίδας.
Διάρκεια…
Πότε «πέθανα»;… δε θυμάμαι.
Πέτρωσαν τα βύσσινα…
κι έμεινε μόνο ένα κοραλένιο σκουλαρίκι.
Ακροτελεύτιο στολίδι.
Κι ο κορυδαλλός της Έμιλι,
ακόμα να κελαηδήσει…

Σχεδιάζοντας ένα θερινό σινεμά στο Κατάκολο Ηλείας.

Δεν είναι ούτε ανέκδοτο ούτε επιστημονική φαντασία.
Έχουν περάσει 24 χρόνια αλλά θυμάμαι έντονα τις μέρες εκείνες. Στην εταιρεία, που θα έφτιαχνε το σινεμά, συμμετείχε ο αδερφός μου και –ως αφανής εταίρος- η μαμά μου. Έτσι μας ανατέθηκε η μελέτη στα ίχνη της φημισμένης -στα 80’ς -ντισκοτέκ Genesis.
Αξιοποιήσαμε το τουβλόκτιστο περίγραμμα, όπως αποτυπώθηκε στα τοπογραφικά διαγράμματα του φίλου Νώντα και τυπώθηκε σε αντίστροφη διαφάνεια για επεξεργασία. Όμως η ασθένεια, που μου κληροδότησε η προϋπηρεσία μου  στην Εθνική Τράπεζα, είχε επανέλθει και τα χέρια μου δεν λειτουργούσαν… Εκλήθη η μαμά Βάσω για βοήθεια- αυτή που ήταν καθηγήτρια Αγγλικών και μετά βενζινοπώλισσα- να ξύνει με το ξυραφάκι  Astor τα περιττά της αποτύπωσης κατ’ υπόδειξη μου.
Ο φίλος Νίκος έκανε χειροποίητα την στατική μελέτη της μεγάλης οθόνης. Η μελέτη προχωρούσε σταδιακά- ο πυργίσκος προβολής αλλά και το μαγειρείο γιατί θα ήταν και  εστιατόριο.  Αξιοποιώντας τις τεχνητές κλίσεις- σαν θέατρο κατά Βιτρούβιο- δημιουργήθηκε ένα πλάτωμα στο τελείωμα για να τοποθετηθούν τα τραπέζια όσων επιθυμούσαν θέαμα και φαγητό.
Η οπτικοακουστική μελέτη dts  έγινε από τον αδερφό μου στο σχεδιαστήριο μου.
Ήταν Σάββατο όταν είχα τον φάκελο έτοιμο προς κατάθεση στην πολεοδομία. Και βγήκα να το γιορτάσω σε μπαρότσαρκα. Γυρίζοντας σπίτι είχα μια αναλαμπή για τους χώρους υγιεινής. Πήγα στο σχεδιαστήριο και τους ξανασχεδίασα… Έτρεχα πανικόβλητη-Δευτέρα πρωί- στο φωτοτυπείο των φίλων για διόρθωση φακέλου…
Οι γραφειοκρατικές αγκυλώσεις μας καθυστέρησαν πολύ, το τότε ΥΠΕΧΩΔΕ γελούσε με την άγνοια της τοπικής πολεοδομίας…
Το σινέ-Πανσέληνος άνοιξε την 01.07.20. Μου ανατέθηκε -3 ώρες πριν την πρώτη προβολή- η κωδικοποίηση των παροχών του μπαρ και  ένας  υπολογιστής να «κόβω» αποδείξεις, επειδή είχα τραπεζική προϋπηρεσία … Κι ήρθε κάποιος κύριος και με ρώτησε: «Πιο γραφείο της Αθήνας έκανε τη μελέτη;» και απάντησα: «Ο συνεργάτης μου Χρήστος Δημόπουλος- Αρχιτέκτων Μηχανικός -και εγώ το μελετήσαμε»… Δεν το πίστεψε. Παράλληλα ο μπάρμαν επαιρόταν ότι οι χώροι υγιεινής- που είχε βάλει τα πλακάκια- ήταν δική του «έμπνευση». Και συνάδελφοι είπαν ότι «κλέψαμε» τις ιδέες τους…

Για την χειμερινή περίοδο έγινε παράρτημα στην Αμαλιάδα, στο παλιό «Παγοποιείο». Οι ιδιοκτήτες ήταν Αρχιτέκτονες οπότε δεν ενεπλάκην στην μελέτη. Αλλά τα οπτικοακουστικά μελετήθηκαν από τον αδερφό μου στο σχεδιαστήριο μου.

Το μόνο που έχει μείνει από όλα αυτά  είναι η «μουσειακή» μηχανή προβολής στο cine-cinema στην Αμαλιάδα και οι εγκαταστάσεις του αδερφού μου, που φίλοι μου σκηνοθέτες εξυμνούν την ποιότητα του ήχου και της εικόνας….

Η Ανταρσία των χαρταετών

Τα κούλουμα της πεταλούδας.
Γράφει «η γιαγιά με το ένα δόντι».
Η Ανταρσία των χαρταετών.

Τα χρώματα του ουράνιου τόξου, που πέρασαν από το παραθυράκι δίπλα στο παραγώνι, ξύπνησαν την πεταλούδα. Αποφάσισε να βγει μια βόλτα κι έριξε στα φτερά της το σάλι που είχε φτιάξει η υφάντρα- αραχνούλα, ένα πάτσγουόρκ από τα  κρόσσια των κασκόλ των ζιζανίων.
Το κρύο ήταν τσουχτερό αλλά έφτασε μέχρι την αποθήκη του παιχνιδότοπου. Η οχλοβοή της τράβηξε την προσοχή και από μια χαραμάδα μπήκε μέσα. Ήταν η συνέλευση των χαρταετών- λίγο πριν παραδοθούν στους πλανόδιους πωλητές για τα επερχόμενα κούλουμα. Διαφωνούσαν για το σχήμα, τα υλικά του σκελετού και πλήρωσης, την ουρά…..
Ο αρχαιότερος χαρταετός, που για χρόνια έμενε απούλητος, φτιαγμένος από τα καλάμια του αρχαίου ποταμού- στολισμένος με χρωματιστά χαρτιά, κολλημένα με αλευρόκολλα και ουρά από εφημερίδα, κομμένη σε λωρίδες έθεσε το θέμα στη βάση του:
-Γιατί μας αφήνουν να πετάμε μόνον την «καθαρά Δευτέρα»; Γιατί στερούν από τα παιδιά την χαρά μιας απλοϊκής διασκέδασης; Γιατί στερούν από τον ουρανό τα χρώματα και τις πιρουέτες μας;
Δευτερολογώντας κάποιος άλλος παραπονέθηκε για την πλαστική φορεσιά σε χρώματα ποδοσφαιρικής ομάδας.
Κάποιοι άλλοι είπαν ότι ντρέπονταν που ο σκελετός τους είχε φτιαχτεί σε υπόγεια με εξαναγκαστική παιδική εργασία.
Η πεταλούδα αποφάσισε να παρέμβει και ζήτησε το λόγο. Τους είπε ότι έρχεται από τη χώρα του σινεμά και μια ομάδα ζιζανίων θα μπορούσε να βοηθήσει να φτιάξουν νέες φορεσιές από αφίσες κινηματογραφικών ταινιών…. Και κάποιος χαρταετός, που κάποτε είχε καρφωθεί στην στέγη του Απόλλωνα, και τον έσωσαν τα μπαλόνια που βγήκαν από την οθόνη πρότεινε να χρησιμοποιήσουν κομμάτια από φιλμ για τις ουρές τους.
Όλοι συμφώνησαν και –αφού η λιβελούλα κάλεσε τα ζιζάνια- οργανώθηκαν και ξεκίνησαν να κόβουν και να κολλάνε χάρτινες αφίσες του φεστιβάλ και ταινιών που είχαν προβληθεί.
Ο μηχανικός προβολής συμφώνησε να χαρίσει μπομπίνες από φιλμ, που τα μπαλόνια μετέφεραν στο εργαστήριο και προφέρθηκε να κάνει τα ζύγια επειδή ήξερε κάποια πράγματα για το σελιλόιντ.
Λίγο πριν ξημερώσει η Καθαρά Δευτέρα, οι χαρταετοί του σινεμά ήταν έτοιμοι και τα ζιζάνια βγήκαν στους δρόμους να τους χαρίσουν στα παιδιά με την επισήμανση να είναι μακριά από ηλεκτροφόρα καλώδια ενώ ο κύριος Μετεωρολόγος διαβεβαίωσε ότι οι συνθήκες του ανέμου θα είναι ιδανικές για όμορφες πτήσεις….
Μέχρις που νύχτωσε και ήρθαν οι πυγολαμπίδες και αγκάλιασαν τους χαρταετούς και λίγο πριν ανατείλουν τα αστεράκια ο ουρανός λαμπύριζε… και τα ζιζάνια φώναζαν «Όχι στους πολέμους».
Όλοι είχαν χαρεί εκείνη την Καθαρή Δευτέρα, ενώ η πεταλούδα κολυμπούσε στο πιάτο με την ταραμοσαλάτα της «γιαγιάς με το ένα δόντι» …

(Πίνακας του Δημήτρη Μυταρά)

Η Πρωτοχρονιά της «γιαγιάς»

Γράφει η γιαγιά με το ένα δόντι.

Όταν η πεταλούδα- μετά την τελετή λήξης- ξάπλωσε στα πούπουλα, που της πρόσφεραν τα αδέσποτα σπουργίτια και κοτσύφια, η λιβελούλα συνέχισε να εργάζεται και η μέλισσα προσέφερε τις υπηρεσίες της. Η γιαγιά φώλιασε στην κάμαρη της και η αραχνούλα ανέλαβε δράση… να υφάνει τον προστατευτικό ιστό της για να κρατήσει τη φαντασία της σε εγρήγορση.
Περνούσαν οι μέρες, η γιαγιά μελετούσε «κλασσικά εικονογραφημένα» από το αρχείο της, ενώ ισχνά κλαδιά έκαιγαν στο παραγώνι μέχρις που έφτασαν τα καλικαντζαράκια. Αντιστράφηκαν όμως οι συνθήκες… τα- συνήθως- απεχθή, στην λαϊκή παράδοση πλάσματα, έφτιαξαν γλυκά … δίπλες, μελομακάρονα, κουραμπιέδες… για τα ζιζανιόπαιδα, που τα θεωρούσαν συντρόφια τους.
Έφτασε η παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Το πέπλο της αραχνούλας προχωρούσε τάχιστα, ενώ η γιαγιά έπλεκε ολόμαλλα κασκόλ να ζεσταθούν τα ζιζάνια.
Η πεταλούδα ξύπνησε για λίγο- μόνο να ζυμώσει μια βασιλόπιτα… με την απαίτηση τα  τρία πρώτα κομμάτια να αφιερωθούν στην τριάδα… Δημήτρη, Νίκο, Χρήστο- κι αντί για νόμισμα- ένα μπρούτζινο ομοίωμα της…
Μέχρις που άρχισαν τα πυροτεχνήματα … Αναταραχή!
Η αραχνούλα δεν ήθελε να αφήσει την γιαγιά στην κλίνη της και –με την βοήθεια των καλικαντζάρων- την μετέφεραν στο γραφείο  με τον επιτραπέζιο υπολογιστή.
Όπου … γκλιν! γκλιν! γκλιν!
Μηνύματα  και ευχές από τα ζιζάνια!

Έτσι η γιαγιά βίωσε μια υπέροχη Πρωτοχρονιά
με την παρέα του zizanionews!

Αντιστροφή…

Αντιστροφή εποχής,
απαγορευμένη αναστροφή,
σε κλεισμένους δρόμους διαδρομή.

Προσπαθώ να με προσπεράσω
στην τελευταία στροφή,
σε κούρσα μοναχική,
με αυτάρεσκη περιστροφή.

Χωρίς επιστροφή,
πριν την καταστροφή.

Παραμύθι 2021 (6)

zizanionews's avatarAνταποκρίσεις για το Φεστιβάλ Κιν/φου Ολυμπίας για Παιδιά & Νέους και την Camera Zizanio

Γράφει η Γιαγιά με το ένα Δόντι.

Συνέχεια από το προηγούμενο…

Το λεωφορείο από το σχολείο της φαντασίας απογειώθηκε και η Μίλα,το κοριτσάκι στο κάθισμα 24 μονολόγησε: «Θα ‘θελα να είμαι η μαμά μου, να μη φοβάμαι τις πτήσεις» και η πεταλούδα κάθισε στη μυτούλα της να την καθησυχάσει. Τα παιδιά της γαλαρίας είχαν ανοίξει τον παγκόσμιο χάρτη και σημείωναν τις πόλεις που περνούσαν…. Σαντιάγο… Βανκούβερ…
Όλα ήταν υπέροχα μέχρι την στιγμή που αστρική σκόνη θόλωσε την ορατότητατου οδηγού. Ο αστεροειδής 24OIFF21CZ, που κατευθυνόταν στον Απόλλωνα, μόλις έμπαινε στην ατμόσφαιρα… Ο έμπειρος δάσκαλος έλαβε εντολή από τον πύργο ελέγχου για αναγκαστική προσγείωση σε κοντινό σημείο, δίπλα από το καρνάγιο του μεγάλου λιμανιού.
Μικρή ταραχή σημειώθηκε στην εκκένωση του λεωφορείου αλλά τα παιδιά συγκεντρώθηκαν στην πλατεία και συσκέπτονταν πως θα φτάσουν έγκαιρα στον Πύργο. Το αγόρι, που προσγειώθηκε από την τσουλήθρα τους είπε ότι ο φίλος του…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 119 επιπλέον λέξεις

Παραμύθι 2021 (5)

zizanionews's avatarAνταποκρίσεις για το Φεστιβάλ Κιν/φου Ολυμπίας για Παιδιά & Νέους και την Camera Zizanio


Γράφει η Γιαγιά με το ένα Δόντι.

Συνέχεια από το προηγούμενο…

Στο «καταραμένο πάρκο» ακόμα και οι μέλισσες είχαν σταματήσει το βούισμα τους και μόνο ένας βόμβος επαναλαμβανόταν «#LIKE4LIKE»…. που ενοχλούσε την πεταλούδα και την παρέα της. Τότε είδαν να φτάνει στην διπλανή ακρογιαλιά μια κοπέλα, που τους συστήθηκε: «Το όνομα μου είναι Ντολάπο, και έρχομαι από ένα σχολείο στο CeroHueso, που μας διδάσκουν ξόρκια και γητέματα. Ενημερωθήκαμε για την κατάρα με ένα στιγμιαίο καθρέφτισμα στη σφαίρα του μάγιστρουκαι με έστειλαν να σας ενημερώσω ότι πρέπει να ψεκάσετε τις χάρτινες φιγούρες με τα δάκρυα του Σηκουάνα για να επιστρέψουν στην ανθρώπινη φύση τους. Μετά θα πρέπει να κάνουν μια βουτιά στη λάσπη της λίμνης για να έρθει η οριστική κάθαρση.»
Τα κορίτσια ανέβηκαν στις διερχόμενες αγριόπαπιες, να ταξιδέψουν μέχρι το Παρίσι να φέρουν τα ιαματικά δάκρυα.
Η πεταλούδα πετούσε στην παραλία και ένα περαστικό

Δείτε την αρχική δημοσίευση 119 επιπλέον λέξεις

Παραμύθι 2021 (4)

zizanionews's avatarAνταποκρίσεις για το Φεστιβάλ Κιν/φου Ολυμπίας για Παιδιά & Νέους και την Camera Zizanio

Γράφει η Γιαγιά με το ένα Δόντι.

Συνέχεια από το προηγούμενο…

Καθώς στροβιλίζονταν στη δίνη, τα κορίτσια προσπαθούσαν να προστατεύσουν τα φτερά της πεταλούδας μέχρις που ο αέρας μεταμορφώθηκε σε φιλμ, σαν μια μπομπίνα να ξετυλιγόταν σταδιακά και στα καρέ άρχισαν να αναζητούν το «παρεάκι» να βρουν διέξοδο. Η πεταλούδα άρχισε να αναθαρρεύει και μονολόγησε… «Αφού ποτέ δεν κλαίω, ποτέ δεν φοβάμαι… ανοίγω πάλι τα φτερά μου και προσηλώνομαι στις εικόνες.» Είδε τότε τη σκηνή που ο Πιγκουίνος και η Φάλαινα έπαιζαν ανάμεσα στα παγόβουνα και σκέφτηκε να προγραμματίσει με τα ζιζάνια ένα ταξίδι εξερεύνησης στην Ανταρκτική. Τότε οι δύο φίλοι, άρχισαν να δείχνουν προς τα αριστερά και έστρεψε το βλέμμα της. Μία κακοφωτισμένη πύλη φάνηκε, κλειστή όμως… Πως θα την περνούσαν;
Η πεταλούδα έξυσε το κεφάλι της και σκέφτηκε ότι αφού είναι στον κόσμο του φεστιβάλ η λέξη κλειδί θα ήταν –σίγουρα- κάτι σχετικά με τον κινηματογράφο…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 110 επιπλέον λέξεις

Παραμύθι 2021 (3)

zizanionews's avatarAνταποκρίσεις για το Φεστιβάλ Κιν/φου Ολυμπίας για Παιδιά & Νέους και την Camera Zizanio

Γράφει η Γιαγιά με το ένα Δόντι.

Συνέχεια από το προηγούμενο…

Προσγειώθηκε το αερόστατο στο λιβάδι , που εισέρχεσαι με το κλειδί της φαντασίας για να κάνουν τα παιδιά όνειρα στους αγρούς και τα έντομα ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα με το παιχνίδισμα των φτερών της πεταλούδας για να αναλάβουν την αναζήτηση του σαλιγκαριού με τους επισκέπτες.
Η πεταλούδα παρατήρησε μια πέτρα με περίεργο σχήμα –κάτι σαν μουσικό όργανο και χαραγμένη μια επιγραφή με περίεργα εικονογραφήματα και δίπλα κάτι σπόροι. Την απορία της έλυσε ένα κορίτσι που ερχόταν προς το μέρος της και είπε: «Όταν είμαι στις μαύρες μου, για να ξεφύγω από τις άσχημες σκέψεις, έρχομαι εδώ και αγναντεύω και κρυφοκοιτάζω τις κινηματογραφικές οθόνες. Σήμερα έφερα αυτούς τους σπόρους, που στον τόπο μου λέγονται η καρδιά του Μεσκίτ και θέλω να τους φυτέψω, να γίνει ένα δέντρο, αφιέρωμα στα παιδιά του φεστιβάλ.» Τότε ήρθε κι ένα άλλο κορίτσι λέγοντας: «Γεια…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 114 επιπλέον λέξεις

Σχεδίασε έναν Ιστότοπο όπως αυτός με το WordPress.com
Ξεκινήστε