το άγγιγμα της Χάριτος

Όταν ζήσεις το άγγιγμα της Χάριτος όλα πλέον τα βλέπεις διαφορετικά.

Οι προτεραιότητες της ζωής σου αλλάζουν.

Συνήθειες παλιές εγκαταλείπονται.

Στόχοι ζωής αναθεωρούνται.

Όλα αλλάζουν, διότι εσύ άλλαξες.

Δεν είσαι πλέον ο ίδιος.

Είσαι αλλιώτικος.

Τα μάτια σου πλέον καθαρίστηκαν.

Ο νους σου φωτίστηκε.

Η ψυχή σου αναστήθηκε.

Πλέον κατάλαβες την σημασία της ζωής σου.

Πλέον συνειδητοποίησες την αξία της ύπαρξής σου.

Μια ατμίδα, ούτε καν σταγόνα δεν είσαι χωρίς τον Θεό.

Ατμίδα, τόσο εύθραυστη και ανήμπορη, όπως σημειώνει ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός.

Κι όμως με τη Χάρη του Παρακλήτου γίνεσαι τέκνο του Θεού Πατρός.

Γίνεσαι οικείος και φίλος του Χριστού.

Γίνεσαι κατά χάριν θεάνθρωπος, αιώνιος.

Μόνο αυτός που αγωνίζεται συνειδητά,

μόνο αυτός που ζει Μυστηριακά,

μόνο αυτός που υπάρχει ταπεινά,

μπορεί να γίνει δεκτικός της Χάριτος.

Αυτός που κινείται ως ανύπαρκτος, που τοποθετεί το εαυτό του υποκάτω πάσης κτίσεως, που παραδίνεται στην Θεία Πρόνοια, που μετανοεί και συντρίβεται, που ελπίζει και προσεύχεται για έλεος, που συγχωρεί και αγαπά.

Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει όλα αυτά εάν δεν τα έχει βιώσει.

Όλα του μοιάζουν παράλογα και ανόητα.

Η χριστιανική ζωή και ο ασκητικός αγώνας του φαίνονται ανούσια, γιατί έχει μάτια βρώμικα, νου σκοτισμένο, ψυχή νεκρή.

Ο τυφλός δεν μπορεί να καταλάβει αυτόν που βλέπει το φως, τα χρώματα, τις αποχρώσεις της ζωής.

Έτσι κι εδώ.

Μιλούν οι Άγιοι για την Χάρη του Αγίου Πνεύματος, για την χαρά της πνευματικής άσκησης, για την ταπείνωση και απλότητα, για την ζωή που παίρνουν μέσα από τα Μυστήρια, και οι άνθρωποι τους κοιτούν απορημένοι.

Δεν μπορούν να καταλάβουν.

Δεν μπορούν να νιώσουν αυτά τα δάκρυα των Αγίων, αυτήν την χαρά των Αγίων, αυτόν τον τρόπο ύπαρξης των Αγίων.

Επειδή δεν καταλαβαίνουμε κάτι, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει.

Γι’ αυτό και οι Άγιοι δεν προσπάθησαν να πείσουν με λογικά επιχειρήματα τους κοσμικούς ανθρώπους. Και δεν το κάνανε αυτό, διότι κατάλαβαν ότι θα αποτύγχαναν, διότι η πίστη και ο πνευματικός αγώνας χρειάζονται να γίνουν ελεύθερα.

Ο άνθρωπος χρειάζεται να κινηθεί καρδιακά προς τον Θεό και όχι λογικά.

Μόνο τότε μπορεί να λάβει μία μικρή γεύση από την Χάρη.

Και καρδιακά σημαίνει να αφήσει πίσω του την λογική του, τις γνώσεις τους, το εγώ του, τα δικαιώματά του. Κι έτσι γυμνός να παραδοθεί. Γυμνός, με μόνο ένδυμα τα δάκρυα της μετανοίας του. Έτοιμος να ακούσει την Αλήθεια, έτοιμος να ζήσει την Αλήθεια ό,τι κι αν του στοιχίσει, έτοιμος να πάψει να υπάρχει αυτόνομα και εγωιστικά.

Μόνο τότε ο άνθρωπος μπορεί να καταλάβει.

Διαφορετικά, θα ακούει αλλά δεν θα ακούει, θα βλέπει αλλά δεν θα βλέπει, θα ζει αλλά δεν θα ζει.

Κι ενώ θα του προσφέρεται το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον, αυτός θα αδιαφορεί, γιατί θα μένει στον άρτο και το κρασί. Διότι τόσο καταλαβαίνει, διότι βλέπει ακόμα τα Μυστήρια ως έθιμα, προσπαθώντας να εκλογικεύσει τα υπέρλογα.

Μα επιτέλους, που θάψαμε το αιώνιο κάλεσμα;

Γιατί λησμονήσαμε το Κάλλος;

Γιατί εγκλωβιστήκαμε στην φθορά;

Γιατί εμμένουμε στις φυλακές μας, ενώ ο Χριστός μας ελευθέρωσε;

Διότι κάναμε θεό τον εαυτό μας, το δίκιο μας, τις γνώσεις μας, τα έθιμά μας, τις ιδεολογίες μας.

Βάλαμε τον Θεό στην φυλακή της λήθης γιατί δεν μας βολεύει.

Μα, άνθρωπε στάσου.

Στάσου για λίγο και σκέψου τι κάνεις.

Μην αφήνεις να σβήσει η πνευματική φλόγα μέσα σου.

Μην αψηφάς τον Δημιουργό σου, ως φίλαυτος και αλαζόνας.

Ποιος νομίζεις ότι είσαι;

Ατμίδα. Αυτό είσαι.

Μην μου το παίζεις θεός, γιατί δεν είσαι.

Ένας είναι ο Θεός.

Και ο Θεός αυτός σε αγαπά, σε συγχωρεί, σε σώζει.

Μην Του το αρνείσαι.

Άσ’ τον να σε σώσει.

Κάνε αυτή την χάρη στον εαυτό σου.

Άσε τον Θεό να σου δοθεί.

---  πηγή: αρχιμ. Παύλος

--- φωτογραφία από το διαδίκτυο

κατάκριση

 

"πολλάν υπομονήν"

 

Προσευχή και επιστήμη

ΝΕΥΡΟΒΙΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ:

ΠΩΣ Ο ΘΕΟΣ «ΚΑΛΩΔΙΩΝΕΙ» ΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ!

Η επιστήμη τώρα επιβεβαιώνει πανηγυρικά αυτό που οι Άγιοι γνωρίζουν βιωματικά εδώ και αιώνες: Η Προσευχή δεν αλλάζει απλώς την ψυχή μας, αλλά αλλάζει σωματικά και δομικά τον ίδιο τον εγκέφαλο.

Δεν μιλάμε πλέον για «ψυχολογική ανακούφιση», αλλά για Βιολογική Μεταμόρφωση. Η τακτική, καρδιακή προσευχή λειτουργεί ως «θεϊκό νυστέρι» που αφαιρεί το άγχος και χτίζει την εσωτερική δύναμη.

Δείτε πώς η Προσευχή σμιλεύει το μυαλό μας μέσω της Νευροπλαστικότητας:

1. Ενδυνάμωση του «Θρόνου της Νήψεως» (Προμετωπιαίος Φλοιός). Η προσευχή ενεργοποιεί έντονα τον Προμετωπιαίο Φλοιό, το κέντρο της εστίασης, της λογικής και του αυτοελέγχου.

Παράδειγμα: Όταν λες την Ευχή («Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον...») και προσπαθείς να κλείσεις τον νου σου στα λόγια αυτά, στην ουσία κάνεις «βάρη» στο πνευματικό γυμναστήριο.

Κάθε φορά που επαναφέρεις τον νου σου από την περιπλάνηση στην Προσευχή, ο προμετωπιαίος φλοιός δυναμώνει.

Το Αποτέλεσμα

Αποκτάς «ατσαλένια» θέληση. Δεν παρασύρεσαι εύκολα από θυμό ή πειρασμούς, γιατί το «κέντρο διοίκησης» του εγκεφάλου σου έχει γίνει πανίσχυρο.

2. Σμίκρυνση του Κέντρου του Φόβου (Αμυγδαλή)

Η Αμυγδαλή είναι το κέντρο του «Fight or Flight» (μάχη ή φυγή), η πηγή του άγχους και του πανικού. Έρευνες δείχνουν ότι η τακτική προσευχή συρρικνώνει φυσικά την Αμυγδαλή!

Παράδειγμα: Ένας άνθρωπος που δεν προσεύχεται, μπροστά σε μια ξαφνική άσχημη είδηση, καταρρέει από τον πανικό (η Αμυγδαλή υπερλειτουργεί). Ο άνθρωπος της προσευχής, όμως, αντιδρά με ψυχραιμία. Όχι επειδή είναι αδιάφορος, αλλά επειδή η προσευχή έχει «χαμηλώσει την ένταση» του συναγερμού στον εγκέφαλό του.

Το Αποτέλεσμα: Η βιολογική κυριαρχία της Ειρήνης πάνω στο Χάος.

3. Η Γέφυρα της Αγάπης (Πρόσθιος Φλοιός του Προσαγωγίου)

Αυτή η περιοχή συνδέεται με την ενσυναίσθηση και την αγάπη. Η προσευχή, ειδικά όταν προσευχόμαστε για τους άλλους, αυξάνει τη δραστηριότητα και την πυκνότητα αυτής της περιοχής.

Παράδειγμα: Όταν προσεύχεσαι για τον εχθρό σου ή για κάποιον που σε πλήγωσε (όπως μας δίδαξε ο Χριστός), κυριολεκτικά «καλωδιώνεις» τον εγκέφαλό σου να είναι πιο συμπονετικός.

Διαλύεις τα νευρωνικά δίκτυα του μίσους και χτίζεις λεωφόρους καλοσύνης. Γίνεσαι βιολογικά ανίκανος να μισήσεις.

4. Νευροπλαστικότητα: Η Βιολογία της Μετάνοιας

«Νευροπλαστικότητα» σημαίνει ότι ο εγκέφαλος αλλάζει σχήμα ανάλογα με το τι κάνουμε.

Η Πνευματική Ερμηνεία: Αυτό είναι η Μετάνοια.

Μέχρι τώρα, οι αμαρτίες και τα πάθη ήταν «πατημένοι χωματόδρομοι» στον εγκέφαλό μας (εύκολες, αυτόματες αντιδράσεις). Η Προσευχή δημιουργεί νέους δρόμους. Όσο πιο πολύ προσεύχεσαι, τόσο ο δρόμος της Χάριτος γίνεται «αυτοκινητόδρομος» και ο δρόμος της αμαρτίας χορταριάζει και κλείνει.

Συμπέρασμα:

Αυτό που κάποτε θεωρούνταν καθαρά «πνευματικό» ή «αόρατο», τώρα αποδεικνύεται ότι είναι απόλυτα βιολογικό.

Η Προσευχή δεν είναι απλώς λόγια στον αέρα. Είναι ο τρόπος που μας έδωσε ο Θεός για να γίνουμε οι Γλύπτες του ίδιου μας του μυαλού.

Κάθε «Κύριε Ελέησον» είναι και ένα χτύπημα του σμίλης, που αφαιρεί τον φόβο και αποκαλύπτει την Εικόνα του Θεού μέσα στους νευρώνες μας.

Αγιορείτης μοναχός

 

---  κείμενο από εδώ.

---  φωτογραφία (λίγο πειραγμένη) από εδώ. 

Στα χρόνια που έρχονται

Στα χρόνια που έρχονται, ο διάβολος θα χρησιμοποιεί κάθε ευκαιρία να συγχύσει τους αληθινούς Ορθόδοξους Χριστιανούς, τον έναν ενάντια στον άλλο, άλλοτε για θέματα μεγάλα και άλλοτε (συνήθως) για μικρά. Πρέπει να προσπαθήσουμε με σταθερότητα να μην πιαστούμε από το δόλωμα, ο διάβολος περπατά γυμνός ανάμεσά μας.

Το Πνεύμα των εσχάτων καιρών: 

Η «χαρισματική αναζωπύρωση» ως ένα σημείο των καιρών.

Στο τέλος αυτού του αιώνα δεν θα υπάρχει έλλειψη προφητών του Κυρίου του Θεού, ούτε υπηρετών του σατανά. Στους έσχατους καιρούς αυτοί που πραγματικά θα υπηρετούν το Θεό θα επιτύχουν να κρυφτούν από τους ανθρώπους και δεν θα κάνουν θαύματα ανάμεσά τους όπως στον παρόντα καιρό, αλλά θα βαδίζουν ένα δρόμο δράσης αναμεμειγμένης με ταπεινότητα, και στη βασιλεία των Ουρανών θα είναι μεγαλύτεροι από τους Πατέρες που δοξάστηκαν με θαύματα.

Επειδή εκείνη την εποχή κανείς δεν θα κάνει ενώπιον των ανθρώπων θαύματα που θα τους διεγείρουν και θα τους εμπνέουν να κοπιάζουν με ζήλο σε ασκητικούς αγώνες. Πολλοί, διακατεχόμενοι από άγνοια, θα πέσουν στην άβυσσο, παραστρατώντας στο πλάτος του φαρδιού κι ευρύχωρου δρόμου.

Η αληθινή Ορθοδοξία από την ίδια της τη φύση μοιάζει εντελώς εκτός τόπου σ’ αυτούς τους δαιμονικούς καιρούς, μια ξεπερασμένη μειονότητα των περιφρονημένων και «ανόητων», στη μέση μιας θρησκευτικής «αναζωπύρωσης» εμπνευσμένης από ένα άλλο είδος πνεύματος.

Αλλά ας παρηγορηθούμε από τους βέβαιους λόγους του Κυρίου μας Ιησού Χριστού: «Μη φοβάσαι, μικρό ποίμνιο, γιατί ο Πατέρας σας ευαρεστήθηκε να σας δώσει τη βασιλεία» (Λουκ. 12:32).

Ας ενδυναμωθούν όλοι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί για τη μάχη που βρίσκεται μπροστά μας, μην ξεχνώντας ποτέ ότι εν Χριστώ η νίκη είναι ήδη δική μας. Εκείνος υποσχέθηκε ότι οι πύλες της κόλασης δεν θα υπερισχύσουν απέναντι στην Εκκλησία Του (Ματθ. 16:18), κι ότι η χάρη των εκλεκτών θα συντομεύσει τις μέρες της τελευταίας μεγάλης θλίψης (Ματθ. 24:22). Και στ’ αλήθεια, αν ο Θεός είναι μαζί μας, ποιος μπορεί να είναι εναντίον μας; (Ρωμ. 8:31).

Φαίνεται πως ο σατανάς εισέρχεται τώρα γυμνός στην ανθρώπινη ιστορία. Τα χρόνια που θα ακολουθήσουν υπόσχονται να είναι πιο τρομερά απ’ όσο μπορεί να φανταστεί εύκολα κανείς τώρα.

Αυτοί που θέλουν να είναι αληθινοί Χριστιανοί σ’ αυτές τις τρομερές ημέρες θα έπρεπε καλύτερα ν’ αρχίσουν να σοβαρεύονται σχετικά με την πίστη τους, μαθαίνοντας τι είναι ο αληθινός Χριστιανισμός, μαθαίνοντας να προσεύχονται στο Θεό εν πνεύματι και αληθεία, μαθαίνοντας να αναγνωρίζουν ποιος είναι ο Χριστός, στον Οποίο μονάχα έχουμε σωτηρία...

~ Π. Σεραφείμ Ρόουζ

---  κείμενο από εδώ.

---  φωτογραφία από εδώ.