Δια να μην ξεχνάτε ότι σας ηγαπώ

Αγαπημένε μου Δροσίλαε,

Οι μέρες μακριά σου μοιάζουν βασανιστικά βασανιστικές, σαν μικροί διάβολοι που με βασανίζουν διαβολικά και αβυσσαλέα. Προχθές ανέσυρα την ακτινογραφία του κομψού σου κόκκυγα που μου είχες χαρίσει στην επέτειο της πρώτης μας αποτέφρωσης. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη φορά που σε είδα, περιτριγυρισμένο από σπινθήρες και φλόγες, με τα περήφανα σου μάτια να λάμπουν στον αχό της δημιουργίας και της καταστροφής, κι ήθελα τόσο να γευτώ τη στάχτη στα μάγουλα σου, τον καπνό στις ατίθασές σου μπούκλες. Μου λείπεις Δροσίλαε, και τ όνομα σου με φλογίζει, όσο το νόημα του ξεδιψάει την αρχαιοκαυλία μου.

Η υγεία μου είναι θαυμάσια, παρεκτος του μονίμου πυρετου με τον οποιον μ εχει επιφορτίσει ο έρως μου δι εσέ, και ενος ελαφρού τσουξίματος στη περιοχή της κλειτορίδος μου-μαλλον το παράκανα. Γράψε μου σύντομα, Δροσίλαε, φοβάμαι οτί θα καώ στη κάψα μου για τα καυτά σου χείλη. Και, μπορεί εσυ παντα να με φώναζες «ο μικρός μου φοίνικας» -ω! ποσο ταιριαστο και γλυκο προσωνυμιο, γλυκε μου, καυτε σε σημειο βρασμου Δροσίλαε!-, αλλά, οίμοι! Δεν είμαι στ’αλήθεια το μυθικό κείνο πέος, και, ετι καώ, δεν ανασταίνομαι.

Σε φιλώ περιπαθώς στα ρουθούνια-‘οπως σου αρέσει, λατρεμένε, τσουρουφλιστέ Δροσίλαε!-,

Άσπα Τσίνα