Σπονδή Οι μέρες εκυλίσανε,Χριστούγεννα διαβήκαν, μέρες που τα αισθήματα ανάκατα γενήκαν. Ο γέρος χρόνος μουρμουρά, το έχει του μαζεύει, τον νέο χρόνο καρτερά, την έξοδο γυρεύει. ... Και να στα σπίτια κίνηση και τη γιορτή ετοιμάζουν, Πρωτοχρονιά μας καρτερά και οι ψυχές χαράζουν. Δώρα μαζεύονται πολλά μ΄αγάπη τυλιγμένα, στου δέντρου κάτω τα κλαδιά στέκονται απλωμένα.... Continue Reading →

Αγαπητές φίλες και φίλοι, αναγνώστριες, αναγνώστες και ακόλουθοι. Εύχομαι ολόψυχα σε όλες και όλους: Καλά Χριστούγεννα Να έχετε την υγειά σας, να έχουμε Ειρήνη στον κόσμο, Δικαιοσύνη και ανθρωπιά. Μακριά από τα γεράκια και τις κραυγές του πολέμου. Μακρία από τους εκμεταλλευτές και τους τοξικούς ανθρώπους. Να έχετε όμορφες μέρες, μαζί με τους ανθρώπους που... Continue Reading →

Επιστροφής σήμαντρο Ένα ερωτικό ποίημα για τη σημασία και τη θαλπωρή της αγκαλιάς Στου κορμιού σου τον ερωτικό βωμό, Σπονδή μεγάλη έρχομαι, ευθύς να αποθέσω Φωτιά για ν' ανάψω, στη λάγνα της φλόγα σαν κεράκι να λιώσω. Κι ύστερα στο τελείωμα με υγρές των πόθων τις στάλες ξέπνοα να σβήσω προσπάθησα, πολλαπλές τις φωτιές σου.... Continue Reading →

Φθινοπωρινό καλωσόρισμα Τα φύλλα γύρω μου, σωρός μαραζωμένος, αγέρας σέρνεται στην όψη αγριωπός. Το βήμα σέρνω μοναχός και κουρασμένος, σαν τον καιρό κι εγώ, βαρύς και σκυθρωπός. … Ο ουρανός επάνω μου μια ζωγραφιά μεγάλη, με χρώματα και ανταύγειες πολλές και ζωηρές, ο ήλιος παίζει το κρυφτό, σε ομίχλης την αγκάλη χαμογελάει στα σύγνεφα με... Continue Reading →

Φθινοπωρινά χαϊκού u03a6u03c9u03c4u03bfu03b3u03c1u03b1u03c6u03afu03b1 u03b1u03c0u03cc Oktay Ku00f6seou011flu u03c3u03c4u03bf Pexels.com Στη γκρίζα πόλη χορεύουν οι σκιές, φώτα ανάβουν. *** Αίμα σταλάζει, φθινοπώρου το δείλι, τη νύχτα καλεί. *** Σύννεφα σβήνουν, αγέρας σηκώνεται, φύλλα που πέφτουν. *** Ανεξίτηλες, στης καρδιάς τα παλάτια, μένουν οι μνήμες. *** Στο στόμα ηχεί φθινοπώρου τραγούδι με στίχο πικρό. *** Βήμα μου παίρνω,... Continue Reading →

"Επαινος" Ένας μεγαλογιατρός, ένας θρίαμβος, μια λαμπρή εκδήλωση τιμής. Αποθέωση και Έπαινος. Όμως πίσω από τα χειροκροτήματα και τα φώτα, ένας άνθρωπος στέκεται γυμνός μπροστά στο παρελθόν του. Το παρελθόν δεν σβήνει, επιστρέφει με τη μορφή ενός βλέμματος, μιας παρουσίας, μιας κασέτας με ένα κασετόφωνο, που κουβαλά μέσα της την αλήθεια, θαμμένη στο μακρινό παρελθόν.... Continue Reading →

"Ταξιμι φθινοπωρινό" Ρεμπέτης μόνος ξεχασμένος σε ρε μινόρε αρμονικό, σαν να φαντάζει δικασμένος πα στο παγκάκι το μικρό. Στου πάρκου κάθεται την άκρη ταξίμια παίζει λυρικά, στα μάτια του ένα σκάρτο δάκρυ, στη παγωμένη του καρδιά. Γύρω του φύλλα ξεραμένα μικρό θα σάξουνε σωρό, και τα μαλλιά του νοτισμένα, στης εποχής τον ερχομό. Φθινόπωρο έρχεται,... Continue Reading →

Στοχασμοί Φθινοπώρου -Γιατί στη πόρτα καρτεράς και με κοιτάς θλιμμένα; είμαι εδώ και αδημονώ το χώρο να μ’ ανοίξεις. Βλέπω τα μάτια χαμηλά τα έχεις πια γερμένα, και τη πραμάτεια σου σφιχτά πρόφταξες να τυλίξεις. -Δεν είναι θλίψη αυτό μαθές, μα μνήμες κεντημένες, στου γαλαζόλευκου ουρανού και στων νερών το κύμα, είναι εικόνες και στιγμές... Continue Reading →

Το φως και το φιλί Του Αυγούστου το λιόγερμα ντυμένο στο χρώμα, που άπλωσε ο ήλιος στη θάλασσα να σμίξει. Τ’ αστέρια, διαβαίνουν στο ουράνιο δώμα, το φεγγάρι καλούνε, το φως του να ρίξει. Στης αγκαλιάς σου τη θέρμη, κοκκινίζει το δείλι, θωρεί τη ματιά σου, το χρώμα της παίρνει. Ριγώ καθώς νιώθω το υγρό... Continue Reading →

Δεκαοκτώ οι μέρες του Αυγούστου Ένα καλοκαίρι, μια μέρα, μια στιγμή που άλλαξε τα πάντα. Ένα ποίημα για τον Αύγουστο, για τον έρωτα που περιμένεις χρόνια, και για τα μικρά θαύματα που συμβαίνουν όταν αφήνεσαι να νιώσεις Δεκαοκτώ οι μέρες του Αυγούστου Δεκαοκτώ ήλιοι.Δεκαοκτώ σιωπές. Τα «πρέπει» βαρίδια,οι φόβοι σκιές. Κι όμως,παράθυρα άνοιξαν,γιασεμιά μοσχοβόλισαν,μάτια φωτιά,... Continue Reading →