Έχει προσληφθεί ο εργαζόμενος, πληρώνει του φόρους (ή για να τα λέμε τα πράγματα με το όνομα τους το κράτος καταδρομικά ληστεύει τη χρηματική αποτίμηση της εργασίας του για να πληρώσει τις σπατάλες του και τους στρατούς εξαρτώμενων υποστηρικτών του) και την ασφάλιση του και κάνει το λάθος να νομίζει ότι τελείωσε εκεί. Φυσικά και δεν αναφερόμαστε μόνο στους υπόλοιπους φόρους που πληρώνει με άμεσο ή έμμεσο τρόπο σε κάθε κίνηση της ζωής του (από την αγορά ενός καφέ έως την αγορά ενός σπιτιού). Ας πούμε ότι κάνει και παιδί. Αυτό το παιδί μεγαλώνει (και για να το συνδέσουμε με τα προηγούμενα, στην χρονική περίοδο που τα έξοδα του εργαζομένου είναι περισσότερα, τα έσοδα του μάλλον τα μικρότερα που θα έχει στη ζωή του και ταυτόχρονα οι ασφαλιστικές απαιτήσεις του οι λιγότερες, το κράτος μέσω της δυσκινησίας του συστήματος και λόγω της απαγόρευσης της προσωπικής επιλογής του επιβάλλει να πληρώσει δυσανάλογα ποσά) και το ίδιο παιδί λοιπόν πρέπει να πάει σχολείο. Φυσικά σε βρεφονηπιακό σταθμό δε μπορεί να πάει γιατί δεν υπάρχουν (είπαμε πριν, παρά το γεγονός ότι η αγορά(δηλ. γονείς) ζητούν αυτή την υπηρεσία, η γραφειοκρατία και η αποθάρρυνση της επιχειρηματικότητας δεν ‘επιτρέπουν’ την προσφορά της εν λόγω υπηρεσίας). Έρχεται λοιπόν ο καιρός να πάει το παιδί στο σχολείο. Ποιος αποφασίζει για το που θα πάει σχολείο; Οι γονείς; Όχι φυσικά. Το κράτος έχει δημιουργήσει κύκλους σε ένα χάρτη και λέει ότι όλα τα σπίτια που έχουν παιδιά σε αυτή τη περιοχή, πηγαίνουν σε αυτό το σχολείο. Τα παραδίπλα στο άλλο και πάει λέγοντας. Όμως επειδή ζούμε σε δημοκρατία, το κράτος έχει επιτρέψει τη δημιουργία ιδιωτικών σχολείων που μπορούν – προφανώς – να δεχθούν μαθητές από όλες τις περιοχές (Τώρα γιατί το κράτος που λέει ότι η υποχρεωτική εκπαίδευση των 9 χρόνων που το ίδιο έχει θεσπίσει μπορεί να προσφέρεται και από ιδιωτικά σχολεία, ενώ η τριτοβάθμια εκπαίδευση που είναι προσωπική επιλογή του καθενός και είναι επιλογή μονάχα ορισμένων πρέπει αναγκαστικά να προσφέρεται από δημόσια ιδρύματα ούτε το καταλαβαίνω, ούτε μπορεί να μας απασχολήσει εδώ). Κάποιοι λοιπόν γονείς για όποιους λόγους επιλέγουν να στείλουν το παιδί τους σε ιδιωτικό σχολείο. Άρα δε χρησιμοποιούν τους πόρους που τους αναλογούν από τα δημόσια σχολεία. Απαλλάσσονται από το μέρος εκείνο της φορολογίας που αναλογεί στη δημόσια πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Μα φυσικά και όχι.

Το μυαλό κάποιου κάπου εδώ σταματάει. Πόσο δύσκολο δηλαδή είναι να σκεφτούμε ότι αφού θεωρούμε τους γονείς ικανούς να μεγαλώσουν ένα παιδί και να είναι οι προστάτες και υποστηρικτές του για 18 χρόνια, θα έπρεπε τουλάχιστον να τους δώσουμε την επιλογή για το που το παιδί αυτό θα πάρει τις βάσεις γνώσεις και κοινωνικοποίησης. Αφού πιστεύουμε ότι οι γονείς ενδιαφέρονται πολύ περισσότερο από κάποιον γραφειοκράτη στον ΟΣΚ (Οργανισμό Σχολικών Κτιρίων) ή του Υπουργείου Παιδείας, γιατί δεν τους δίνουμε τη δυνατότητα να επιλέξουν μόνοι τους το σχολείο που το παιδί τους θα μορφωθεί και σε αυτό το σχολείο θα δρομολογηθούν τα χρήματα που αναλογούν σε αυτόν το μαθητή. Έτσι δε θα μεγαλώσει ο συναγωνισμών των σχολείων για την καλύτερη κτιριακή υποδομή, το καλύτερο διδακτικό προσωπικό, τις καλύτερες υπηρεσίες υποστήριξης των γονέων και την επέκταση των επικουρικών δραστηριοτήτων; Αυτό ουσιαστικά επιτυγχάνει και η πρόταση της Φιλελεύθερης Συμμαχίας για το κουπόνι εκπαίδευσης. Δύναμη στο υπεύθυνο άτομο έναντι στον γραφειοκράτη. Ενδυνάμωση της αίσθησης της ατομικής ευθύνης ενάντια στον ωχαδερφισμό του ατόμου που τα περιμένει όλα από κάποιο απρόσωπο κράτος.

Οι μικρές ιστορίες παρακάτω θέλουν απαντήσεις.

Κάποιος νέος απόφοιτος κάποιου, σχολείου, τεχνικής ή πανεπιστημιακής σχολής θέλει να εργαστεί. Κάπου ώστε να αρχίσει να χτίζει το βιογραφικό του με σκοπό σε λίγο καιρό να μπορεί να επιλέξει ανάμεσα σε προτάσεις. Γιατί αυτός ο νέος άνθρωπος θα πρέπει να αντιμετωπίζει τόσες δυσκολίες στην είσοδο του στην αγορά εργασίας; α) Για πάρα πολλά επαγγέλματα χρειάζεται άδεια από κάποια δημόσια αρχή με τις γνωστές καθυστερήσεις, β) Μικρές επιχειρήσεις που θα μπορούσαν να στελεχωθούν από αυτούς τους νέους ανθρώπους με τις λίγες απαιτήσεις είναι εξαιρετικά δύσκολο να ανοίξουν αφού οι καθυστερήσεις, το κόστος και οι πολύπλοκες διαδικασίες δεν τους επιτρέπουν, γ) γιατί οι ξένες επενδύσεις με τα περισσότερα κεφάλαια, οι οποίες θα μπορούσαν να επενδύσουν στη πρόσληψη και εκπαίδευση νέων αποθαρρύνονται από την Ελλάδα, δ) γιατί ο εργοδότης πρέπει να καταβάλει τόσο υψηλές εισφορές σε ασφαλιστικά ταμεία για κάποιον υπάλληλο που ακόμη δεν του έχει δώσει τίποτα μέσω της εργασίας του και ε) δεν είναι φυσιολογικό ο εργοδότης να δίνει δύσκολα ευκαιρίες σε αδοκίμαστους νέους όταν ξέρει ότι αυτή την επιλογή δύσκολα θα μπορέσει να την αλλάξει εάν αποδειχθεί λανθασμένη;

Ας πούμε όμως ότι κάποιος νέος προσλαμβάνεται. Γιατί αυτός ο νέος μπορεί να διαχειριστεί ένα μόνο μέρος από τα χρήματα που κοστίζει στον εργοδότη του (Τα ‘καθαρά’ σε σχέση με τα μεικτά αλλά και τις λοιπές παροχές και εισφορές που έχει ο εργοδότης για αυτόν τον εργαζόμενο); Αν ξεπεράσουμε ως αναγκαίο κακό την προείσπραξη φόρου ακόμη κι από εκείνους που τελικά δεν πρέπει να πληρώσουν καθόλου φόρο, γιατί αναγκάζεται ο εργαζόμενος να ενταχθεί σε κάποιο ασφαλιστικό φορέα α) χωρίς ουσιαστικά κανένα περιθώριο επιλογής. Η πολιτεία έχει αποφασίσει (και αλλάζει την απόφαση της όποτε θέλει) που θα ασφαλιστεί ο εργαζόμενος, β) χωρίς δικαίωμα προσωπικής επιλογής των όρων(εισφορά, απόδοση κτλ) της ασφάλισης του, γ) χωρίς έλεγχο της διοικήσεως του ασφαλιστικού του προγράμματος ή τη δυνατότητα αλλαγής του και δ) χωρίς την ανταπόδοση σε υπηρεσίες επιπέδου των εισφορών του.

…συνεχίζεται.

Κατ’ αρχάς να καταγράψουμε τα δεδομένα. Οι επιχειρηματίες είναι κλέφτες και εκμεταλλευτές(αυτοί που αρπάζουν τα γλειφιτζούρια από τα χέρια μικρών παιδιών). Οι εργαζόμενοι ότι και να κάνουν (ή να μη κάνουν) έχουν δίκιο, όταν δε φτάνουν να έχουν και το τίτλο του ‘Απεργού’ τότε φτάνουν σε επίπεδα Ηρώων (όπως είναι γνωστό νόμος είναι το δίκιο του εργάτη).

Έχουμε και λέμε λοιπόν… Τις 2 τελευταίες μέρες μια κάστα, μια κλειστή ομάδα εργαζομένων(τους αλάνθαστους που λέγαμε πριν) απεργεί. Ως εδώ καμία έκπληξη, στην Ελλάδα ζούμε, το καλοκαίρι πέρασε, οι εκλογές έγιναν, το φθινόπωρο ήρθε κι άρχισαν οι απεργίες κι οι πορείες. Όμως αυτή η απεργία είναι ξεχωριστή, τόσο για τις επιπτώσεις όσο και για τους λόγους(τα περίφημα αιτήματα). Οι ιδιοκτήτες φορτηγών δημοσίας χρήσεως, μια ιδιαίτερη κάστα ανθρώπων από ανώτερη πάστα από τους υπολοίπους, γεγονός που αποδεικνύεται από το ότι το επάγγελμα τους προορίζεται μόνο για ορισμένους εκλεκτούς(αυτή τη στιγμή είναι περίπου 40000), απεργούν. Τι κάνει λοιπόν αυτό το ξεχωριστό μέλος της κοινωνίας μας όταν απεργεί; Μα φυσικά παίρνει την απόδειξη της ανωτερότητας του – το φορτηγό του – και βγαίνει στην Εθνική οδό (εκεί που θα προκαλέσει μεγαλύτερο πρόβλημα) και το παρκάρει. Το αποτέλεσμα είναι το κυκλοφοριακό έμφραγμα της Εθνικής Οδού κι εν συνεχεία της πόλης.

Αφού είδαμε τι επιπτώσεις έχει η προσφορά των επίλεκτων συμπολιτών μας, ας δούμε και γιατί καταφεύγουν σε αυτό το έσχατο τρόπο διεκδίκησης. Γιατί έχουν αναγκαστεί να παρατήσουν τις οικογένειες τους( ή να τις πάρουν και μαζί) και να βγουν στους δρόμους; Δυστυχώς τη ‘μεγάλη’ αποκάλυψη του ΄Γιατί;’ δε θα τη δείτε να σατιρίζεται στις εκπομπές του κ. Λαζόπουλου ή στις επίκαιρες παρεμβάσεις του κ. Κανάκη και των υπολοίπων καλλιτεχνών. Αλλά ας μην το καθυστερούμε. Ο κύριος λόγος αυτής της απεργίας που ταλαιπώρησε, ταλαιπωρεί και θα συνεχίσει να ταλαιπωρεί(αφού οι επιπτώσεις της θα οδηγήσουν σε ελλείψεις καυσίμων κι άλλων προϊόντων από την αγορά, εφόσον συνεχιστεί) τόσους χιλιάδες ανθρώπους είναι… μια προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Ναι μια δικαστική διαμάχη έχει μεταφερθεί στους δρόμους. Ο ΣΕΕΠε (Σύνδεσμος Εταιρειών Εμπορίας Πετρελαιοειδών) για κάποιο λόγο (απαράδεκτο σύμφωνα με τους οδηγούς-ιδιοκτήτες) θέλει να σταματήσει αυτή η ομάδα συμπολιτών μας να το μονοπώλιο και το επάγγελμα τους να αποτελεί άβατο. Γι΄ αυτό το λόγο και με σύμμαχο την ευρωπαϊκή νομοθεσία και τη κοινή λογική έχει καταθέσει αγωγή στο αρμόδιο όργανο για να εκδικαστεί το αίτημα του. Εάν δικαιωθεί, η Ελλάδα ως χώρα αντιβαίνουσα την ευρωπαϊκή νομοθεσία θα τιμωρηθεί κι ίσως αναγκαστεί να ‘σπάσει’ την κάστα των ΔΧ αυτοκινητιστών, ανοίγοντας το επάγγελμα. Αν πάλι χάσει τότε τα πάντα θα συνεχίσουν να κυλούν όπως τόσα χρόνια. Όμως η συγκεκριμένη κάστα είναι τόσο σίγουρη για τη ‘δίκαιη’ θέση τους που δεν περιμένει απλά την απόφαση του Ευρωπαϊκού δικαστηρίου αλλά απαιτεί από την ελληνική κυβέρνηση, ταλαιπωρώντας όσους από εμάς χρησιμοποιούμε τους δρόμους της πόλης, να αναγκάσει τον ΣΕΕΠε να αποσύρει την προσφυγή!

Άλαλοι λοιπόν ας το υπομείνουμε. Εξ’ άλλου πριν από 1 μήνα ο ελληνικός λαός δεν έδωσε μεγαλύτερη δύναμη σε κόμματα όπως το ΣΥΡΙΖΑ, το ΛΑΟΣ και το ΚΚΕ; Πριν από 30 μέρες δεν επανεκλέχθηκε η ΝΔ για να συνεχίσει το θεάρεστο έργο της; Ε, ορίστε… το βιβλίο που συνέγραψαν οι ιστορικοί επιστήμονες και παιδαγωγοί και ενέκρινε η αρμόδια υπηρεσία αποσύρθηκε, ο ΦΠΑ θα ‘προσαρμοστεί’ και οι δρόμοι φρακάρουν.

ΥΓ. Φυσικά ούτε λόγος για την αποτελεσματικότητα της Τροχαίας να διαχειριστεί το συγκεκριμένο πρόβλημα, αλλά τι να κάνουν κι αυτοί. Τουλάχιστον οι τροχονόμοι που ήταν στο σημείο έκαναν ότι μπορούσαν κι έδειχναν ότι ενδιαφέρονται.