ارستكرتكسراي ما…… OUR ARISTOCRATIC EDIFICE

خیلی بده که آدم جایی برای نوشتن داشته باشه اما حرفی برای نوشتن نه !!!!

خيلي وقت پيشتر ها به اين نتيجه رسيده بودم كه اينكه ميگويند تو نيكي ميكن و در دجله انداز گزافه و ياوه اي بيش نيست …

اما انگار هرچه مي گذرد باورمان بيشتر و بيشتر مي شود .

همين چندي پيش بود كه وقتي پشت چراغ قرمز متوقف بوديم يك تاكسي زرد بي قواره چنان به پشت ماشينمان كوبيد كه اگر كمربند نبسته بوديم كله مان را بايد به زور از ميان شيشه ها بيرون ميكشيدند … پياده كه شديم پيرمرد راننده كه با يك نگاه به عمق گاگولي و حماقت ما پي برده بود ژستي متاسف  گرفت و گفت : ماشين شما مشكلي براش پيش نيومده … مال من كلي خرج گذاشت رو دستم  …

ما هم كه همچنان در شوك آن صداي مهيب برخورد  بوديم ، و از سويي دلمان براي آن پيرمرد در آن تابستان داغ سوخته بود … خوشحال از اينكه جز چند خط و كمي كندگي سپر اتفاق مهمي نيفتاده كمي براي تاكسي كه چراغش شكسته و رادياتورش سوراخ شده بود و آب آن جاري بود  دل سوزانديم و جهت پيشگيري از ايجاد ترافيك  بيشتر ، بدون اينكه حتي شماره ء ضارب را برداريم راه افتاديم … بعدا كاشف به عمل امد كه در صندوق كه باز نميشود هيچ ، كف صندوق هم جمع شده بود … و كلي هزينه از جيب مبارك پرداختيم .

حالا امروز اين دوست ما با وجود اينكه خودش ميدانست كه مقصر است و با تغيير مسير ناگهاني و كوبيدن به روي ترمز باعث شد كه جوانك مسافركش به پشت ماشين او بكوبد ، با وجود  خسارتِ تقريبا هيچ ، آنقدر ايستاد تا افسر بياد و در نهايت آرامش و درست مقابل چشمان شگفت زده ء ماكه يك پا شاهد محسوب ميشديم براي خودمان ، در جواب التماس هاي جوانك كه : من قانوني مقصرم ، اما وجدانا شما انحراف به چپ ناگهاني نداشتيد ؟ قاطعانه و محكم فرمودند خير !!! به هيچوجه … !!! من تغيير مسير ندادم …

آروم كشيدمش كنار ميگم تو كه خسارت زيادي نديدي … خودت هم كه ميدوني مقصري … بيا بريم ..گناه داره ….  اين پول واسه تو پول نميشه …

ميگه :‌ اگه بگذرم اونوقت شوهرم ميفهمه من مقصر بودم … !!!!

حالاغرض از اينهمه كيبورد فرسايي اينست كه گاهي سري به اين پست بزنيم و براي خودمان يادآوري شود كه چرا ما انقدر بَبوييم و گويا خدا هم مارا شناخته كه هر سنگي از آسمان ببارد درست در فرق سر مبارك ما فرود مي آيد و …. و بعضي در همه احوال خدا با آنان است !!!

خوشمان مي آيد كه شوهر اين خانم مثل همان موجود وفاداري كه اسمش را نمي آورم از او  ميترسد … ولي  در عين حال مجنوني است براي خودش !

خدايا ما به كجاي عدالت تو شك نكنيم ؟!!!

دلمان خوش بود كه از همه ء دنايع دنيا حسادت در وجودمان نيست كه آنهم به حمدلله والمنّة در وجود بي ارزشمان پديدار شد .

طنين گام هايت روزي دلم را مي لرزاند و امروز تمام بدنم را ….

نمي دونم به چشمهام اعتماد كنم يا نه … اما واقعا دارم ميبينمشون … چه رقص زيبا و دل انگيزي … انگار اين دانه هاي سفيد قشنگ نه تنها به آسمان نيمه شب تهران .. كه به قلب سرد من هم آرامش مي بخشند …
يعني باور كنم كه تهران امسال رنگ برف را به خود مي بيند ؟
حالا … درست حالا يعني ساعت يك و سي و پنچ دقيقه ء بامداد روز چهارشنبه ، پانزدهم دي ماه وقتي كه مثل همه ء شبهاي تمام نشدني و كشدار قبل از پنجره ء اتاق خواب دارم به اتوباني كه اين موقع شب زيبايي دل انگيزي داره نگاه مي كنم، بر خلاف شبهاي دودآلود گذشته براي اولين بار در اين شبهاي پائيزي و زمستاني دانه هاي افسونگر برف را ميبينم كه دلبرانه بر سر شهر دود آلود و بيمارم قدم ميگذارند و با عشوه فرو مي ريزند …

ببار … باز هم ببار … زيباي افسونگر … ببار و شادي را هرچند كه كوچك باشد به دل هاي خسته ء‌ مردم ‌شهر من ببخش…