Είχαμε, λέει, ραντεβού. Το κτίριο, ιδιαίτερο. Ψηλό και κυκλικό σαν Πύργος χωρίς τις επάλξεις. Κι ενώ εξωτερικά ήταν ολόμαυρο, εσωτερικά διαχέονταν ένας ήλιος. Μπήκα στο ασανσέρ για να έρθω σε ‘σενα. Το ίδιο φως διαχέονταν και στον όροφο μα με πόρτες ανύπαρκτες! Απογοητευμένη κατέβηκα. Μπήκα σε άλλο ασανσέρ και ανέβηκα σε άλλον όροφο. Το ίδιο φως ολούθε, δίχως πάλι εμφανείς πόρτες και με εμφανή την απουσία σου. Αίφνης, μια πόρτα άνοιξε απ’ το πουθενά και με καλωσόρισε ένας κύριος, που θύμιζε έναν κινηματογραφικό αστέρα. Του μίλησα για μας, μου εξήγησε την ιδιαιτερότητα του κτηρίου. Με προέτρεψε να σου τηλεφωνήσω. Το έκανα. Εκνευρισμένος απάντησες γιατί άργησα στο ραντεβού και ήμουν αλλού… Ωστόσο, μαλάκωσες μόλις σου εξήγησα τί είχε συμβεί. Δώσαμε νέο ραντεβού στο ισόγειο. Επιτέλους συναντιόμαστε! Στο σαλόνι, δεξιά της εισόδου και μερικά σκαλιά υπερυψωμένο, ξεχώριζε ένας καναπές από σκαλισμένο ξύλο και κόκκινο βελούδο. Περίμενα μια λέξη σου, όμως ήσουν σφιγμένος κι απόμακρος κι ο χρόνος αφόρητα πιεστικός… Τί μάταιη προσμονή, αλήθεια! Ακόμα και στ΄όνειρο φθίνουν οι λέξεις .

©Μαρία Πισιώτη,
19/11 & 3/12/2025

59 νεφελώματα διαχέονται στο  άπειρο
σαν φύλλα χαλκοπράσινα στο θρόισμα του ανέμου.
Μνήμες σιωπηλές , κραυγές άηχες, επιθυμίες άσβεστες.
59 νεφελώματα από Σκοτάδι και Φως γεννημένα
συνυφαίνονται στο Αείζωον Πυρ.
 Ίχνη αρχέγονης ψυχής  απ’ τον Κόσμο των Ιδεών
προβάλλουν στο γίγνεσθαι των Αισθήσεων
προσδοκώντας μια συμφωνία με το Είναι.
Προσδοκώντας το νεφέλωμα των ματιών σου.

– Μνήμες ενσαρκωμένες ξανά και ξανά
είναι ο Άνθρωπος· σε μονοπάτι δύσβατο
αποζητά την ευδαιμονία, αγνοώντας συχνά
τη σημασία της αμοιβαίας συμβολής του Εγώ και του Εσύ.-

59 νεφελώματα ρέουν προς το δικό σου Σύμπαν
σαν απαλή βροχή στα χείλη, χορδή παλλόμενη στο άγγιγμα σου.
Τούτες τις ώρες της σιωπής μηδενίζεται ο χωροχρόνος.

©Μ. Πισιώτη,
11/11/2025

– Κυρίαρχο σημείο των καιρών το αποτύπωμά σου.

– Οι αξίες φθίνουν.

– Δε λέει να κοπάσει ο κουρνιαχτός

-Τα δένδρα άφυλλα, σε στάση ικεσίας, υψώνουν τα κλαδιά τους

– Ρημαγμένη γη

– Τα δάκρυα στέρεψαν.

– Τοπίο άνυδρο
Τ’ άλλοτε ανέφελα χαμόγελα… 

– ανύπαρκτα πια,

(και οι δύο φωνές)

– ψάχνουν για μια ελπίδα ζωής μες τα χαλάσματα.

– Έρημη χώρα και έρμη μαζί  έσφυζες από ζωή κάποτε…

(και δυο φωνές)

Μα τώρα χειροδίκησες στα μάτια σου τα ίδια.

© Μ. Πισιωτη,

16/08/2025

Ομίχλη σκέπασε τον ουρανό σου.
Μες τους καπνούς του πολέμου
η μοναξιά και η απόγνωση
γύρω σου χορεύουν.
Η μυρωδιά του θανάτου διαχέεται
στην ατμόσφαιρα.
Όπου κι αν πας
η σκιά του σ’ ακολουθεί.
Η όασή σου πέρασε
στη λήθη της σιωπής.
Ένα γιατί πλανιέται στην
πονεμένη σου ψυχή.
Ποια άδικη κατάρα βαραίνει
τους παιδικούς σου ώμους;
Απάντηση στην αγωνία  σου
κανείς δε θα δώσει.
Θες να ουρλιάξεις, να κλάψεις,
μα δε μπορείς.
Το αγέρι πήρε τη φωνή σου,
η θάλασσα το δάκρυ σου.

Μαρία Πισιώτη, Αιωρούμενο νησί, University Studio Press, Θεσσαλονίκη 1999.

Στη γη της Ανδαλουσίας, το αίμα δε στεγνώνει,
ρέει μυστικά στο αιμοβόρο χώμα.
Οι γυναίκες του Λόρκα είναι φωτιές ασίγαστες
στα πάθη τους δοσμένες.
©Μ. Πισιώτη

I

Απόκοσμες κραυγές σκίζουν τη σιγαλιά της νύχτας.
Πάθη και πόθοι ανταμώνονται στη λάμψη των μαχαιριών.
Στάζει το φεγγάρι αίμα κι η φυλλωσιά της αγάπης,
καιόμενη βάτος τώρα πια, δακρυρρέει.

Έρωτα και Αντέρωτα* τί σκοτεινό κι ανήλιαγο το Φως σας!
Σε καιρούς δυστοπιστικούς το αγιοκέρι σας σβήνει πριν καλά καλά ανθίσει.

Κι είναι της μοίρας το γραμμένο
– κάτω από τη λάμψη των μαχαιριών-
ο «νους» και η «καρδιά» να σβήσουν.
Κι η δίψα ασίγαστη να καίει εντός της
– όχι για ζωή- για του θανάτου το λημέρι μόνο.

II

Γιέρμα, στέρφα γη κι απότιστη πώς να δρέψεις καρπούς;
Για τούτο τ’ όνειρο, εν αγνοία σου, τη νιότη σου χάρισες
σε γένος άκληρο και του έρωτα τ’ αγρίμι κοίμισες εντός σου.

Γιέρμα, γλυκιά μου Γιέρμα,
θύμα μιας κοινωνίας απαίδευτης και σκληρής,
έγινες αίφνης θύτης και τιμωρός της!

III

Και η Αντέλλα, με της νιότης το άρωμα και το σφρίγος
διεκδίκησε το αυτονόητο – δικαίωμα στη ζωή, στον έρωτα, στην αγάπη -.
Μα η αυταρχική Μπερνάρντα την οδήγησε στην αυτοχειρία.
Κι ήταν γροθιά στο είθισται της εποχής ο θάνατός της.
Μια πράξη δύναμης, μια πράξη αντίστασης στην τυραννία.

Έρωτα και Αντέρωτα τί σκοτεινό κι ανήλιαγο το Φως σας!
Σε καιρούς δυστοπικούς το αγιοκέρι σας σβήνει πριν καλά καλά ανθίσει.

© Μαρία Πισιώτη,
10-12/05/2025

*Περισσότερα για τον Αντέρωτα και τί συμβολίζει στο https://users.sch.gr/ipap/mixogeni/04.htm

Μαρία Πισιώτη, Ηδυλη-ακά τοπία; Εκ. Παν/μίου Μακεδονίας, Θεσσαλονίκη, 2008.
Συνθέσεις, Ανθολογία Νέων Ποιητών, Εκ. Παν/μίου Μακεδονίας, Θεσσαλονίκη, 2006.

Απόκοσμη η ανάσα του σύμπαντος χρωματίζει τον κοσμικό καμβά.
Πινελιές διάσπαρτες συνθέτουν το αφήγημα της δημιουργίας.
Η Γη ξημερώνει κόκκινη πίσω από τα φώτα της πόλης.
Κι εσύ… Εσύ… Τι;

Σαν φλόγα στα στήθη επαναλαμβάνεται η ιστορία.
Σαν κύμα σαρωτικό, σαν θρόισμα ανέμου,
σαν χώμα γόνιμο – ενίοτε άγονο, έρημο -,
σκόνη, αστερόσκονη διάχυτη στο χωροχρόνο.
Κι εσύ… Εσύ… Τι;

Αμφιταλαντεύεσαι μεταξύ σφύρας και άκμονος
Οι επιλογές σου σημεία στίξης γεμάτες.
Κι εκεί, λίγο πριν την εκπνοή, συνειδητοποιείς την περατότητά σου.

Απόκοσμη η ανάσα του σύμπαντος διαμορφώνει συνειδήσεις,
αποδομεί συναισθήματα, όνειρα για να εμπλουτίσει τη μοναξιά της.
Άχρονη, απέλπιδα και ματαιόδοξη ανάσα το ελλειμματικό σου αφήγημα
καταρρέει στην αδηφάγα μαύρη τρύπα του κοσμικού καμβά.

©Μ. Πισιώτη

26-31/03/2025

Νύφη ανύμφευτη  στο βράχο στέκομαι δεμένη
Θυσία στο Κήτος, που λυμαίνεται τον κόσμο,
η νιότη μου αμαρτίες άλλων να ξεπλύνει.

Πονάει εντός μου το σαράκι πιότερο από τα δεσμά.
Μου καίει τα σωθικά η αδικία.
Και το Κήτος ολοένα και πιο κοντά.

Μήτε ένα χέρι μητρικό, μήτε ένα χάδι πατρικό
δεν στάθηκε φρουρός μου.

Τα δάκρυά μου στέρεψαν, μπόλιασαν τη θάλασσα
κι η αύρα της διαχέεται πικρή στον σκοτεινό ορίζοντα.
Ποια μοίρα σκληρή με κατατρέχει; Θεοί γιατί σωπάτε;

Μια λάμψη αίφνης σαν αστραπή σχίζει το σκοτάδι
και τα δεσμά μου λύνει. Είναι του Περσέα το σπαθί
και να! ταξιδεύω στο σύμπαν με τα φτερά του.  

Έγινα γαλαξίας και λάμπω τις νυχτιές,
μα πάντοτε θυμάμαι το κοριτσάκι εκείνο
με τις πλεξούδες ανάκατες στους ώμους
και τα όνειρά της να σβήνουν στο βράχο.

©Μ. Πισιώτη,
13/03/2025

Ήμουν η σκιά πίσω από τον ήρωα,
το χέρι που άγγιζε αθόρυβα την πληγή.
Ήμουν η φωνή που τον καλούσε,
πριν φύγει ξανά για τον πόλεμο.

Η Τροία φλεγόταν, μα εγώ περίμενα,
κρατώντας το γέλιο του γιου μου σφιχτά.
Όμως οι θεοί είχαν γράψει τη μοίρα μου
με αίμα και στάχτη, με δάκρυ πικρό.

Το νικημένο σώμα του Έκτορα
άνανδρα περιφέρουν γύρω από τα τείχη.
Η γη οπού άλλοτε πατούσε έγινε τάφος.
Τάφος που πήρε μαζί και τον μικρό μου  
                                                  Αστυάνακτα.
Εμένα με πήραν σκλάβα σε ξένη αυλή.

Κι όμως, δε λύγισα, δεν έσβησα,
κουβάλησα μέσα μου γη και πατρίδα.
Γιατί η γυναίκα που χάνει τα πάντα,
κρατάει τον κόσμο της μέσα στη σιωπή.

©Μ. Πισιώτη,
11/03/2025