وای

البوم جدید خواجه امیری رو گوش دادی

همه اهنگها رو ول کن یه بار دیگه «مسری» رو گوش بده

واقعا شده حال و روز این روزای من

خیلی زیباست

البته تراک «خلاصم کن «هم یه شاهکاره

چقدر خوبه که تو هستی چقدر خوبه تو رو دارم
چقدر خوبه که از چشمات میتونم شعر بردارم
تو که دلواپسم میشی همه دلواپسیم میره
شاید این باسه تو زوده یا شاید باسه من دیره

واست زوده بفهمی من چرا اواره ی دردم؟
واسم دیرم از این خلوت به شهرعشق برگردم
واسم دیره پشیمون شم چه خوبه با تو شب گردی
واست زوده بفهمی که چه کاری با خودت کردی؟

لالالا لالالا لالالا

نه اینکه بی تو ممکن نیست
نه اینکه بی تو میمیرم
به قدری مسریه حالت که دارم عشق میگیرم
همه دلشوره ام از اینه که عشق اندازه ی حاله
تو جوری عاشقی کن که نفهمم عشق با کوتاهه

باست زوده بفهمی من چرا اواره ی دردم؟
باسم دیرم از این خلوت به شهرعشق برگردم
واسم دیره پشیمون شم چه خوبه با تو شب گردی
واست زوده بفهمی که چه کاری با خودت کردی؟

لالالا …

میتونی از اینجا دانلودش کنی

آخ

دوباره باز دلم گرفت

داشتم برای مهسا نظر میگذاشتم که دلم هوای سهراب و کرد

سهراب …منشاء شعر من.

من که هر وقت ندای اغاز سهراب رو میخونم بارونی میشم

بیا باز دوباره با هم دست تنهایی رو بگیریم رو سطح واژه ها بدویم و باز با حس سهراب ابری شیم

بارونی شیم

شاید من سبک تر شدم …

لذت ببر تا اخر این پستو:

ندای آغاز

کفش هایم کو ،

چه کسی بود صدا زد : سهراب ؟

آشنا بود صدا مثل هوا با تن برگ.

مادرم در خواب است.

و منوچهر و پروانه و شاید همه ی مردم شهر.

شب خرداد به آرامی یک مرثیه از روی سر ثانیه ها می گذرد

و نسیمی خنک از حاشیه ی سبز پتو خواب مرا می روبد.

بوی هجرت می آید:

بالش من پر آواز پر چلچله ها ست.

صبح خواهد شد

و به این کاسه ی آب

آسمان هجرت خواهد کرد.

باید امشب بروم.

من که از بازترین پنجره با مردم این ناحیه صحبت کردم

حرفی از جنس زمان نشنیدم.

هیچ چشمی ، عاشقانه به زمین خیره نبود.

کسی از دیدن یک باغچه مجذوب نشد.

هیچ کس زاغچه ای را سر یک مزرعه جدی نگرفت.

من به اندازه ی یک ابر دلم می گیرد

وقتی از پنجره می بینم حوری

ـ دختر بالغ همسایه ـ

پای کمیاب ترین نارون روی زمین

فقه می خواند.

چیزهایی هم هست ، لحظه هایی پر اوج

( مثلا شاعره ای را دیدم

آنچنان محو تماشای فضا بود که در چشمانش

آسمان تخم گذاشت.

و شبی از شب ها

مردی از من پرسید

تا طلوع انگور ، چند ساعت راه است ؟)

باید امشب بروم.

باید امشب چمدانی را

که به اندازه ی پیراهن تنهایی من جا دارد ، بردارم

و به سمتی بروم

که درختان حماسی پیداست،

رو به آن وسعت بی واژه که همواره مرا می خواند.

یک نفر باز صدا زد : سهراب!

کفش هایم کو؟

ببین تو این شعر سهراب تموم دنیای اطرافشو با تموم سادگی از چشم شاعرانه اش توصیف کرده..

میبینی

آخ که چقد این که میگه:

من که از بازترین پنجره با مردم این ناحیه صحبت کردم

حرفی از جنس زمان نشنیدم.

هیچ چشمی ، عاشقانه به زمین خیره نبود.

کسی از دیدن یک باغچه مجذوب نشد.

هیچ کس زاغچه ای را سر یک مزرعه جدی نگرفت.

دلم میگیره

می گیره از این همه آدم بی احساس و مرده اطرافم

از این مهمانخانه مهمانکش روزش تاریک…

ببخش اگه باز هوای این پست تاریک بود واژه هام ابری

ببخش دلم گرفته بود ننویسم میمیرم میدونی که؟

مهندسی برق شهید عباسپور تهران

اینم شد ته 13 سال درس خوندن و کنکور دادن ما

تا بقیش چه جوری بشه…

حالا که دارم این نوشته رو می نویسم کم کم دارم به پایان یه روز سخت هم نزدیک می شم

یه روز واقعا سخت!

متاسفانه دیشب همین موقع ها بود – الان 11:36 شبه  – که همینجور یک دفعه حال برادر کوچیکم

 – که فقط 9 سالشه – بدجوری بد شد

واقعا وحشناک بود، بد جور تشنج کرده بود تمام عضلاتش منقبض شده بود توی چشماش فقط سفیدی پیدا بود و بد جور می لرزید

ساده بگم یه لحظه دیدم دارم برادر عزیزمو جلوی چشمام از دست میدم و نمی دونی چقدر این حس غریب وتلخ و سخته !

خدا رو شکر که اورژانس زود رسید و رسوندیمش بیمارستان الان بهتره حالش اما هنوز بستریه

اما از گفتن این حرفا اصلا قصدم این نبود که خاطره گفته باشم یا هر چیز دیگه …

می دونی حالا که به اتفاق دیشب فکر می کنم می بینم رفتن بد جور ساده است

آره بدجوری ساده است که یه لحظه هستی لحظه بعد… ؟من این سادگی رو تا حدودی دیشب با چشمام دیدم

حالا به این فکر می کنم که اصلا تا آخر این پست رو برات تایپ میکنم؟ یا نه ؟

می دونی این زندگی که من و تو رو این جور بد به خودش مشغول کرده و این جور توش غرق شدیم زیادی موقتیه

تازه میفهمم که به یه مو بند بودن یعنی چی؟

هی رفقا تو این ماه خوشگل خدا بیا به فکر اون لحظه ای باشیم که کاسمون پر می شه و انا لله…

برام دعا کن برای برادرم هم برای همه کسایی که میشناسی و نمیشناسیشون

بیا دعا کنیم:

اهای خدا جون، ما که سرو تهش برمیگردیم پیش خودت ،همون جور که خوشگل اوردیمون، پاک اوردیمون،

 پاک برمون گردون ،خوب برمون گردون، راحت برمون گردون

اصلا نمی دونم چرا این جوری شد این پست امشب، به هر حال ببخش اگه لحظه های قشنگتو یه کم خراب کردم با نوشته هام

اما من همینم دیگه ننویسم می میرم باید این حسو بریزم بیرون مگرنه اذیتم میکنه ببخش اگه بعضی وقت ها  تلخ میشه این حس…

به امید یه زندگی پر از خنده پر از شادی پر از امید برای تو و برای تموم آدمهایی که رو این کره خاکی نفس میکشن

تا صبح

به خدا می سپارمت

یه نظر سنجی گذاشتن در مورد همین قضیه خلیج فارس حتما یه سر بزن نظر بده
اینم لینکش:http://persianorarabiangulf.com/index.php