دختر نسبتاً خوشبخت سابق و هنوز!

پیش درآمد:
مدتیه بدلیل شرایط خاصی که برام پیش اومده، ذهنم خیلی آشفته است… دوست عزیزی بهم پیشنهاد داد با یه سری تکنیک ها و تمرین های ساده ذهنی، کنترل افکار مثبت و منفیم رو شروع کنم و خودش توی این مسیر قدم به قدم داره همراهیم می کنه…
هر از چندگاهی تمرین هائی رو بهم می ده که با اونا آسه آسه راه بیفتم و بتونم احساسات و افکارم رو کنترل کنم…
آخرین تمرینش خیلی جالب بود… یه بیت شعر برام اس ام اس کرد و گفت فردا توی وبلاگت در موردش بنویس…
و بنده هم مثل همیشه فقط گفتم… چشم!
.
.
آدمی گر ایستد بر بام عشق / دستهایش تا خدا هم می رسد

توی نگاه اول این شعر یه مفهوم آشنا رو بیان می کنه… همون داستان تبدیل عشق زمینی به عشق ملکوتی… اما برای من که همیشه می گفتم عاشق نبودم، نیستم و نخواهم بود؛ مسئله یه کم پیچیده تره، چون توی اصل مطلب مشکل دارم!
همیشه فکر می کردم عشق حماقته… چون توی دلش وابستگی رو داره، دلشوره رو داره، غم های بی دلیل رو داره، حتی گاهی جدائی رو داره… اصلاً هم قبول نداشتم که اون شیرینی لحظه های عاشقی به این رنج ها می ارزه! الان هم درسته دارم از فعل زمان گذشته استفاده می کنم، اما دلیلش این نیست که نظرم عوض شده، فقط دارم از بالا و به دیده شک به این مسئله نگاه می کنم!
به نظر شخصی من، دوستی، خیلی خیلی باارزش تر از عشقه! دست و پاگیر نیست، آزاردهنده نیست، تند و داغ و آتشین نیست، معقوله، منطقیه، مبتنی بر عقله و بعد از عقله که احساس وارد عمل می شه و ایمان داشتم که توی یه رابطه دونفره باید اول با هم دوست بود و همدیگه رو فهمید و درک کرد… عشقی که امروز تند و آتشین باشه و 2 سال دیگه سرد بشه، به چه درد می خوره؟
چند تا ازدواج می شناسید که بعد از چند سال اون شور و شوق اولیه رو حفظ کرده باشن؟… حتی روانشناس ها هم می گن باارزش ترین مرحله زندگی مشترک مال وقتیه که از اون فاز عشق و شور و مستی می گذرن و می رسن به اون دوستی عمیقی که دو نفر رو به یه نفر تبدیل می کنه! که متاسفانه به جز در سنین بالای 50-60 سال مشاهده نشده! 😐
من می گم چرا از اول هدفمون رو نذاریم روی چنین چیزی؟ چرا نخوایم توی 30 سالگی با همسرمون یکی بشیم و همدیگه رو درک کنیم؟ می دونم سخته، اما من می خوام ممکنش کنم! و اگر عشقی قرار باشه توی زندگی من باشه، تعریفش این یکی شدنه است.. این درک متقابله.. این احساس عمیقیه که نمی سوزونه، بلکه آرامش می ده!
و باور دارم، اون عشقی که آدم رو به خدا می رسونه، اون چیزی که باعث تعالی روح یه شخص می شه هم همینه، نه اون احساسات تند و تیز و تپش های قلب و صورت های گل انداخته!

شاید اشتباه کنم، شاید هیچوقت بهش نرسم و همه عمرم رو بدنبال چنین آرامشی، چنین درک و فهم و یکی شدنی، چنین عشقی، هدر بدم… اما می دونم که عمرم رو در جستجوی چیزی گذروندم که حقیقتاً بهش ایمان دارم!
.
.
آخرنوشت:
اسم اون دوست نازنینم رو نمیارم، شاید نخواد! اما عاشقتم! همین حرفای کوچیکی که به زور از زیر زبونم می کشی بیرون، از باری که روی دوشمه خیلی کم می کنه! مرسی!

من اصولاً راه رفتن رو خیلی دوست دارم…
وقتی کلافه ام، وقتی کسلم، وقتی حوصله ام سر رفته… فقط کافیه کفش و کلاه کنم و برم بیرون به هوای هر چیزی و یه کم راه برم… در و دیوار رو نگاه کنم، مردم رو نگاه کنم، مغازه ها رو نگاه کنم… کلی حالم جا میاد! (البته همین که همت کنم و از خونه بزنم بیرون، خودش پروسه ایه ها!!)
اما از همه بیشتر راه رفتن توی مناظر رویائی رو دوست دارم!
بعضی عکسا هستن که آدم اصلاً تماشاشون که می کنه دلش می خواد مری پاپینز بشه و بپره توشون! توی اون فضای زیبا قدم بزنه و نفسسسسسس بکشه!
امروز سه چار تا از این عکسا رو توی گودر پیدا کردم.. گفتم این حس مری پاپینزی رو باهاتون شریک بشم…

کی میاد بریم اینجاها پیاده روی که با هم زنـــــده بشیم؟…

بهش می گن پنجره جوهری، یا اسم مسخره ای شبیه این!
ضلع اول اون مشخصاتیه که داریم و خودخواسته از بقیه پنهان کردیم، ضلع دوم اون خصوصیاتیه که خودمون می دونیم اما بقیه ازشون بی خبرن و ضلع سوم که منشاء خیلی مشکلاتمونه، خصوصیاتیه که داریم و دیگران می دونن، اما خودمون بی خبریم!
ازم پرسید بذار ببینم چقدر خودتو می شناسی… یه چند تا خصوصیت مثبتت رو بگو!
فکر کردم، فکر کردم، فکر کردم… خودمو کشتم تا 2 تا چرت و پرت تحویلش دادم… سر تکون داد و گفت اعتماد بنفست کجا رفته؟ بعد شروع کرد 7-8 تا خصوصیت خوبمو گفت که 4 شاخ موندم… یعنی اینا مثبته؟ مال منه؟

اومدم خونه… یه خرده گیج ویج بودم… گفتم بذار ببینم بقیه چی می گن! یه sms برای دوستای نزدیکم زدم: سه تا از خصوصیات مثبت منو بگو… مهمه ها، جدی بگیر!
فکر نمی کردم جدی بگیرن، اما بعدش sms بود که پشت sms میومد! نتایجش خیلی جالب بود…
یه چند تاش رو می نویسم ببینید!

آتوسا- مهربون، دست و دلباز، خوش صحبت
آزاده- با اعتماد بنفس، معمولاً مهربون، فقط گاهی خشن با زبون تند!، بسیار فعال!
میلاد- بی پروا، مهربون، دقیق، با پشتکار
سارا- باهوش، خوش مشرب، زبل! (البته بعدش هم اضافه کرد: یکی دیگه اش یادم رفت! اسفندی هستی… یعنی می خوام ببینم کسی جرات داره در مورد اسفندی ها بد بگه؟ همه شون دسته گلن!)*
مهشید- سلام، دوربین مخفیه؟ هدائی، به نظر من تو یه دختر باهوشی، رکی، نه خیلی مهربونی نه خیلی خودخواه، یه کم تنبلی ولی یه چیزی رو بخوای سمج و زرنگ می شی، منطقی هستی نه رویائی، سلیقه تم خوبه ولی از جلب توجه و زرق و برق خوشت نمیاد. گفتی 3 تا؟ انشا نوشتم!
فاطمه- سلام عزیزم، سال نو مبارک! چی شده؟ برای چی می خوای بدونی؟ مگه خودت نمی دونی؟ به نظر من تو خیلی شاداب و مهربون و پر از احساس زندگی هستی!

اگر هم پر از احساس زندگی نبودم، بعد از این smsها شدم! خودشیفتگی هم عالمی داره ها! 😆
ولی جدا از شوخی… جداً آدم گاهی خودش نمی دونه شخصیتش چه ابعاد جورواجوری داره! فقط نمی دونم جرات دارم حالا براشون sms بزنم بگم سه تا خصوصیت منفی من رو هم بگید یا نه!!
.
.
.
* آیا لازم به ذکره که سارا خودش هم متولد اسفنده؟