Της Δικαιοσύνης Ήλιε Νοητέ,

Όχι,

Δεν θα Λησμονήσεις, την Χώρα μου.

Κανείς εδώ δεν θα στο επιτρέψει!

Δες, στις 28 ο άλλος ήλιος κρύφτηκε,

και περιμένει εσύ το άρμα του να πάρεις.

Όχι,

Δεν θα την λησμονήσεις!

Δες ο Λαός,

από παντού τώρα κατηφορίζει την Οργή του:

– Φτάνει ως εδώ –

και με Μυρτιές τον Τόπο πάλι στεφανώνει.

Από τις συνοικίες κατεβαίνει οργισμένος..

έρχεται τώρα ο Λαός.

Το νου σας Φονιάδες.

Φονιάδες το νου σας.

Φονιάδες, φονιάδες, φονιάδες

πενήντα επτά φορές

φονιάδες…

Preview in new tab

Ο ένας, (το Σινεμά), ήτανε «έρωτας με τη πρώτη ματιά», παλιά απ’ τα 70′ , από την εποχή των παραισθήσεων… Τ’ άγουρα ακόμα χρόνια της ζωής μου. Ο άλλος, (ο Παπαδιαμάντης), «προξενιό», από την πρώτη μου στο γυμνάσιο φιλόλογο – ας είναι ελαφρύ το χώμα που την ξεκουράζει – μέσα στ’ άλλα μούδειξε τ’είναι που κάνει τον «άνθρωπο» και τι τον «αριστερό», στα μούτρα των γιαλαντζί του σήμερα… Ένα «προξενιό» βέβαια που γύρισε έπειτα σε δέσιμο, πάθος και αγάπη παντοτινή.

Τα φώτα, κείνα τα χρόνια,το στραφτάλισμα και οι γητειές του σινεμά, εύκολα κλέβαν την καρδιά ενός παιδιού κι΄έτσι οι νεράϊδες του πανιού εύκολα κλέψανε και τη δική μου και την κρατάν καλά φυλακισμένη ως τα τώρα. Για τον γέρο κρασοκαταπότη όμως με τα παράδοξα «μιχτά» του ελληνικά και τα βαρετά για μένα τότε «εκκλησιαστικά» του, δεν στάθηκε έργο ίδια εύκολο να μου αγγίξει την καρδιά. Εκείνα ήταν χρόνια ζωηρά, μ’ αντιπαλέματα πολιτικά και αντιθέσεις και εγώ ξιπαζόμουνα ακόμη με πένες φλογερές που όμοιες «πυρ Βυζαντινό» κατακαίγαν τρίγυρα τους «ταξικούς εχθρούς» και μου φουσκώναν τα μυαλά σαν αερόστατο! Που να βρεθεί λοιπόν γωνιά για τον φτωχούλη του Ψυρρή, για τη «μισή» ,το κουτσοτράπεζο και τα ιερά του τετραβάγγελα. Πένες βέβαια αυτές, που όλες τους ανεξαίρετα αργότερα του βγάλανε το καπέλο σεβαστικά, μέριασαν στην άκρη κι’ άφησαν να φανεί στο βάθος το τραπεζάκι με τα γραμμένα στην πίσω όψη μπακαλόχαρτα!

Δυό τα παθιάσματα λοιπόν το ίδιο δυνατά μα αναμεσά τους ξέμακρα… Έτσι σαν άκουσα πως οι δυό μου αυτές αγάπες ανταμώσανε και πως μια Ελληνίδα , μιά Κρητικοπούλα πούχε τελειώσει την «τεχνών», στόρισε στο πανί τη «Φόνισσα» και μάλιστα με σέβας γράφανε και μαστοριά, δεν δίστασα στιγμή. Πήρα απ’ το χέρι, το κορίτσι μου ,τη γυναίκα μου παναπεί, που τόσα χρόνια τώρα συντονίζει την ψυχή της στις δικές μου τις συχνότητες και στηθήκαμε στην ουρά για εισιτήριο. Ουρά κανονική, μπόλικα μέτρα κιόλας, απίστευτο για τοπικό σινεμαδάκι και για Ελληνική να πεις παραγωγή. Το πράγμα ξεκίναγε καλά και σαν στου Woody τις ταινίες μούρθε να βγάλω τον «άλλο εαυτό μου» απ’ την σειρά να πιάσει κουβέντα με τους υποψήφιους θεατές, τι να τους έφερε ως εκεί, τι προσδοκούσανε και τα λοιπά… Άφησα όμως τελικά και τον «έτερο εγώ» μου να περιμένει στην ουρά κι’ έστειλα τα αυτιά μου μόνο να ψαρέψουνε ανάμεσα στις ομιλίες. Γύρισαν πίσω με προσδοκίες διάφορες, λόγια του αέρα και λόγια επίδειξης, πολλά «κλισέ», λιγάκι εθνοκεντρισμό και εν γένει μιά ελαφράδα. Τέλος σαν κάτσαμε κάποτε κι’ αρχίσανε να χαμηλώνουνε τα φώτα, αναζήτησα το χέρι τής γυναίκας μου σε ένα τελετουργικό που ενώνει εμένα, αυτήν και το πανί σε τρίο ερωτικό από παλιά. Τα χέρια χαλαρά ,κανένα σφίξιμο, θα πει το έργο αδιάφορο έως φόλα, ένα σφιξιματάκι αδύναμο μμ..μ έτσι κι’ έτσι κουτσοβλέπεται, δυό δυνατά σφιξίματα; Το νού σου, κάτι καλό έχουμε εδώ και πάει έτσι λέγοντας…

.Σε λίγο το έργο ξεδιπλωνόταν στο πανί και οι αρετές της Εύας αρχίσανε με μιας να γίνονται ορατές μία προς μία: Η κάμερα ρευστή, ρολάριζε στρωτά χωρίς τους δισταγμούς και τις αβεβαιότητες άλλων εγχώριων παραγωγών, γωνίες σωστές, ο φωτογράφος έπαιζε στα φίλτρα του το φως με προσοχή κι’ έδενε την εποχή με την «ατμόσφαιρα» . Μιά αποστειρωτική λιτότητα δεν κραύγαζε την φτώχεια μα την ανάσταινε κυριολεχτικά από τον τάφο, κουστούμια άξια και σκηνικά, η Καραμπέτη έμοιαζε να περίιμένει αυτό το ρόλο μια ζωή, κι’ ο τόπος..!!! Χριστέ μου ο Τόπος σε τρυπούσε σα σουβλί , απόλυτα «αιχμηρός», «τραχύς»«, «σκληρός», λιθάρια μυτερά, ακονισμένα σαν κάμες δίκοπες, τα πόδια μου πονούσανε στις πέτρες κάθε φορά που η «φραγκογιαννού» τύλαγε κάτι στην ποδιά της και σβέλτα έπαιρνε ξυπόλυτη τους δρόμους….Τα δυό σφιξίματα δεν άργησαν να έρθουν, μα εγώ ήδη χοροπήδαγα εσωτερικά σαν τον αναστενάρη! Που να είμαστε; Που είμαστε λοιπόν; Εδώ δεν είναι σίγουρα Σποράδες, ούτε καν νότια Σκύρος, αλλά ούτε και Κυκλάδες είναι κι’ η πέτρα αυτή δεν είναι η πέτρα η Ηπειρώτικη, η στρογγυλεμένη απ’ τα νερά… Ανάθεμά με! δεν διάβασα αρκετά για την ταινία πριν να’ ρθώ, Που είμαι; που με έχει φέρει η Κρητικιά; Άνυδρο μέρος, κακοτραχαλιά κι’ από πράσινο; ούτε ένα αγκάθι γύρω. Πρέπει κάποια στιγμή να αναρωτήθηκα και μεγαλόφωνα, «που είμαστε επιτέλους ρε παιδιά;;;» γιατί κάποιος από πίσω με λυπήθηκε ή ενοχλήθηκε και μου «φώναξε» ψιθυριστά: «Στη Μάνη ρε φίλε, κούλαρε, ασε μας να δούμε!» Στη Μάνη!!! Η λέξη μου άνοιξε στη μέση το κεφάλι σα χατζάρι και από μέσα «πάνοπλη» πετάχτηκε η σοφία της Νάθενας! Στη Μάνη πήγε λοιπόν να το γυρίσει η αθεόφοβη .Τι ευφυής! τι εξαιρετική επιλογή! Στη Μάνη μοναχά θα ταίριαζε ίσως πια ο Παπαδιαμάντης,που αναμφίβολα καθώς περπάταγε η ταινία ένιωθες κάπου γύρω εκεί την παρουσία του.

Ναι, σίγουρα ο Γέρος δεν ήταν μακριά, το ένιωθες, μπορούσες να τον «οσμιστείς» σχεδόν, να φανταστείς πως βλέπεις μια απόκοσμη σκιά κάπου, κάπως να γλιστρά αέρινα ανάμεσα στις λήψεις, καθώς η κάμερα γύρευε να σαρκώσει τα ασώματα και τα φασματικά σε ορατά. Το δίχως άλλο η αύρα του γυρόφερνε ανάμεσα στα σκηνικά… Που όμως ήταν Ο ΙΔΙΟΣ ο Παπαδιαμάντης;; Δεν μπορούσα ακόμα να τον δω… Έτσι αναλώθηκα στην συνέχεια της ταινίας να ψαχουλεύω μέσα στην πλοκή και στις σκηνές μήπως μπορέσω και τον διακρίνω. Τράβηξα ίσα μέχρι την κορύφωση, ως την ανατριχιαστική σκηνή του βράχου, στην άκρη πάνω απ’τα γκρεμά, που ένιωσα την πέτσα μου να ορθώνεται αληθινά σαν το καρφί και μονολόγησα: «Νάμαστε λοιπόν,τώρα θα αποκαλυφθεί ο Γέροντας, θα βγάλει την τραγιάσκα του και θα φανεί,, θα ταυτιστεί με τούτο τον βράχο τον ακατάλυτο που στέκει στα κύματα όπως κι’ ατός του στάθηκε βράχος στο κύμα των μοντερνισμών, θα βγει μπροστά να υποκλιθεί στην Τέχνη που σήμερα τον τιμάει.» Όμως αλίμονο, εκείνος ούτε και τότε φάνηκε….

Φουρκίστηκα!! Θα άρχισε πάλι τα καμώματα ο γέρος σκέφτηκα, σαν τότενες στον «Παρνασσό» που όλη η λόγια Αθήνα είχε μαζευτεί να τον παινέψει και να του μαζέψει τα λεφτά για να τον στείλει πίσω στο νησί του και κείνος δε εδίστασε να τους αφήσει όλους σύξυλους και να πάει στο σπίτι τού φίλου του τού Μπούκη του μανάβη, όπου βεβαίωνε κιόλας την γυναίκα του:

«Όλα τούτα δεν έχουν καμιά σημασία για μένα κυρα-Πολυξένη μου, κάνε μου σε παρακαλώ ένα χαμόμηλο και δως μου ένα σπίρτο»*

Τον ξέρω εγώ αυτόν τον άτιμο τον Σκιαθίτη απ’ την καλή, θάχε ήδη έτοιμες τις αντιρρήσεις και τα ενάντια του: «Διατί σας κάμνω εγώ λογοτεχνίαν , διηγηματογραφίαν να είπω το καλύτερον; Δια την άσκοπον νεροτριβήν των αισθήσεων και των ευαισθησιών; Δια την απλήν ηθογραφικήν καταγραφήν, ή όπως με εζάλιζεν ο Σβώλος δια την προβολήν των όντως αδίκων κοινωνικών ανισσοτήτων; Εγώ σας φέρνω ολάκερο τον κόσμο της ορθόδοξης ελληνικής χριστιανοσύνης και εσείς ουδέποτε τον πήρατε στα σοβαρά αρκούμενοι να μου παινεύετε το στυλ και το γραφίδι».

Οι τελευταίοι απ’ τους υπότιτλους τρέχαν ακόμα όταν ξανάναψαν τα φώτα και κυνηγήσανε τη νεραϊδόσκονη του σινεμά πίσω στη Χώρα του Ποτέ. Ο κόσμος βούιξε την επιδοκιμασία του και αποχώρισε σε σμάρια.

Πηγαίνοντας προς τ’αμάξι ήξερα πια που θα τον δώ. Ώσπου να βάλω το κλειδί και να ταιριάξω πιο σωστά το καθρεφτάκι τον είδα πράγματι, καθισμένο στην πίσω θέση, απορροφημένο να στρώνει μια τσιμπιά καπνό σε ένα παράξενο λιγάκι ροζ τσιγαροχάρτι. Δάσκαλε,τον εμάλωσα. Τι κάνεις εδώ;;Ντροπή! Άρχισες πάλι τα δικά σου; Ο κόσμος έξω κάνει ουρές να σε τιμήσει, μια νέα πρωτοπόρα καλλιτέχνιδα διαλέγει μέσα στα τόσα πρωτότυπα να αναστήσει στο πανί τη «Φόνισσά» σου και συ ούτε που εμφανίζεσαι;

-Δως μου ένα σπίρτο, σκούντηξε. -Όχι κανένα σπίρτο δεν θα σου δώσω, οργίστηκα εγώ. Δεν κάνει να καπνίζεις στο αυτοκίνητο. Κανένας δεν καπνίζει πια, κανείς δεν κουβαλάει πια μαζι του σπίρτα!Προσαρμόσου δάσκαλε για το Θεό!– Για το Θεόο; Με αγριοκοίταξε. Μιλάς εσύ για τον Θεό χρονίως άθεε και ανευλαβή αριστερέ χυδαιο-υλιστή; Πρωτοπορία κι’ άκου με, είναι πορεία προς τα πρώτα, πρωτοτυπία να μένεις πιστός στους πρώτους τύπους ,στα αιώνια πρότυπα, να σβήνεις την ιδίαν φρόνησιν εμπρός στον ξυνόν λόγον όπως μας έχει αφήσει ο ‘Σκοτεινός»** όχι να προβάλλεις την ιδιορρυθμίαν σου και να κάμνεις της κεφαλής σου. Εγώ είμαι όπου βρίσκεται ο Χριστός μου, αυτό μου λέει η πίστη μου. -Δάσκαλε ,ρώτησα τρομαγμένος, μ’ αυτά, θες να μου πεις πως η ¨Φόνισσα» του σινεμά σκότωσε την ουσία της δικιάς σου; -Όχι,όχι αυτό,είπε,η Αγάπη που μούχε η Εύα την διέσωσε, η αγάπη της η αγνή ,η παλιά, η παιδίσκη είναι που με κράτησε εκεί γύρω!Σχώρα ,είπα Δάσκαλε, μπερδεύτηκα και δεν καταλαβαίνω…

Έσκυψε μπροστά και μας αγκάλιασε και τους δυό από τους ώμους.-Νίκο, γύρισε σε μένα, Νίκο πες μου τι είναι η Σκιάθος μας; Νησί!!! έσπευσα να απαντήσω βλακωδώς.– «Κοχύλι» είναι, είπε, μιά «χιβάδα» στην απαλάμη του Θεού πάνω απ’ το πέλαο. «Έν χειρί Θεού» Νίκο, «εν χειρί Θεού». Κόψε τώρα το χέρι του Θεού και πες μου τι απομένει. -Η..η α..αχιβάδα είπα, θα αιωρείται πανω απ’ ..ο… όχι,όχι θα πέσει μάλλον στο νερό και… -Τίποτα δεν θα μείνει Νίκο, δεν υπάρχει χιβάδα, δεν υπάρχει πέλαγος ,η Σκιάθος που πλέει στο νερό μαζί με τη φύση και τους ανθρώπους της, ο Κόσμος μας τούτος ολόκληρος, υπάρχει μόνον ως αποτέλεσμα της αιτίας του-δίχως ετούτην καταρρέει – παύει να υφίσταται, γίνεται «πλάσμα» , γίνεται «Μη Όν» το «Άκτιστον» της πίστης μας.(1) Άπλωσε το χέρι του και μέσα στην παλάμη του είχε μια ροζ αχιβαδούλα από τσιγαροχάρτι..Να δες! Είπε και φύσηξε απαλά…Χέρι,αχιβάδα και ο ίδιος ο Παπαδιαμάντης χάθηκαν με μιάς.!! Έμεινα εμβρόντητος με το στόμα μου να χάσκει ανοιχτό και έπειτα από τόσα χρόνια εγώ ο άθεος , εγώ ο ανευλαβής, ένωσα τα τρία μου δάχτυλα και… Μέγας είσαι Παπαδιαμαντη μου σταυροκοπήθηκα, Μέγα είσαι και συ Σινεμά μου και θαυμαστά τα έργα σας!!!

Παραπομπές:

*Ζήσιμου Λορεντζάτου: «Ο Παπαδιαμάντης» εκδόσεις ικαρος

**Ο Ηράκλειτος

(1)Σ. Ζουμπουλάκης: O Ζ.Λορεντζάτος και η ορθοδοξη ερμηνευτική του Παπαδιαμάντη

«Μας στερούν λίγο – λίγο όλα όσα είχαμε κατακτήσει ,

κάνοντας το αδιανόητο να φαίνεται λογικό» [Diego Fusaro]

Βρώμικος πάλι αέρας κατεβαίνει από τα ίδια εκείνα μέρη του Τσερνόμπιλ και ζέχνει ξανά θανατικό. Σέρνει μαζί του άλλη μια φορά και μάλιστα τώρα ακόμα πιο βαριά ,την ζοφερή σκιά του όλεθρου και του πυρηνικού αφανισμού για την Ευρώπη και τον κόσμο.

Οι απόκοσμα δραματικές εικόνες,που αφήνονται αυτή τη φορά επίτηδες να περνούν τα φίλτρα των εξαγορασμένων Μ.Μ.Ε, ανασηκώνουν καθημερινά την φρίκη των άτυχων πόλεων σωριασμένων σε σκελεθρωμένα ερείπια,των ακρωτηριασμένων ανθρώπινων μελών, των καμένων δασών και πεδίων, των καμένων αρμάτων, των τσουβαλιασμένων πτωμάτων, του φόβου των αιχμάλωτων στρατευμένων παιδιών,του πόνου, της κακουχίας, της οδύνης, της αγωνίας και της ανείπωτης ανθρώπινης θλίψης και δυστυχίας.

Εικόνες που δεν έγινε ποτέ επιτρεπτό να φθάσουν σε μας,προερχόμενες από τα άλλα σφαγεία,αυτά του Ιράκ,της μαρτυρικής Συρίας και της μέσης ανατολής,από το παρανοϊκό εκδορείο της Λιβύης, την πρώην Γιουγκοσλαβία, το Σουδάν ,την Υεμένη και όπου αλλού η αδηφάγα φύση του καπιταλιστικού «Κεφαλαίου» σωρευμένου πια σε ολιγα(πά)νθρωπες οικονομικές ελίτ άπλωσε το ματωμένο επεκτατικό της χέρι κυνηγώντας τάχα «τυράννους» και «δικτάτορες».

Η αποστέρηση αυτών των εικόνων από την συλλογική μνήμη της ανθρωπότητας και η παρεμπόδιση της αρχετυπικής τους λειτουργίας στη δυτική συνείδηση αποτελεί από μόνη της έγκλημα καθοσίωσης, ικανό να οδηγήσει τους καλοταϊσμένους μιντιάρχες και τους αδίστακτους μιντιο-ολιγάρχες να βράζουν αιώνια στα καζάνια της πιο κολασμένης ντροπής.

Παρ’ όλη όμως τη φρίκη τέτοιων εικόνων, ακόμα πιο αρνητική εικόνα θα προέκυπτε ίσως, κοιτώντας απ’ το παράθυρο σε μια οποιασδήποτε ευρωπαϊκή μεγαλούπολη.

Αδιανόητα σε όγκο άκρως χειραγωγούμενα πλήθη, σε υπνωτική λες άνοια, αφήνονται αδιαμαρτύρητα να οδηγούνται μέσα στην πιο απαθή παραίτηση, στην πιο απελπισμένη συγκατάβαση, σε εμφανή και πολυεπίπεδη, σφαγή, βασικών ατομικών και εργασιακών δικαιωμάτων, στοιχειωδών προσωπικών ελευθεριών, θεμελιωδών συμβατικών εγγυήσεων, πολυετών κοινωνικών κατακτήσεων και πράγμα απίστευτα πιο εξωφρενικό, δέχονται σε κατάσταση πλήρους αδράνειας, να συζητιέται με άνεση η προοπτική, ακόμα και αυτού του ίδιου του υλικού τους αφανισμού, μέσω μιας περιορισμένης ή και γενικευμένης πυρηνικής αναμέτρησης.

Πρόκειται παραδόξως, για τους ίδιους ακριβώς λαούς και κοινωνίες, που μερικές δεκαετίες νωρίτερα ξεχύνονταν με πάθος στους δρόμους για να υπερασπιστούν την Ειρήνη, το Βιετνάμ, την Αλγερία, την σταυρωμένη Ελλάδα, το δίκιο του λαού στην Παλαιστίνη ή σηκώνανε την γροθιά κατάμουτρα στον στυγερό αιματοπότη δυνάστη της Χιλής. Είναι οι ίδιοι που διεκδίκησαν με πείσμα κάθε σπιθαμή δικαιώματος σε εργασία, παιδεία, υγεία, κοινωνία, έκφραση, πολιτισμό και χτίσανε πέτρα στην πέτρα, διεκδίκηση στη διεκδίκηση ,το σπουδαίο εκείνο οικοδόμημα πολιτισμένης ταξικής συνύπαρξης, που στάθηκε για την Ευρώπη το «κοινωνικό κράτος» που κατεδαφίζει τώρα άγρια και παντού η νεοφιλελεύθερη μπουλντόζα και που τότε πάντως είχε βρει την πιο ελκυστική του έκφραση στην αμόλυντη ακόμα από τη νατοϊκή πανώλη Σκανδιναβία.

Από την σθεναρή καταγγελία κάθε ραδιούργας επέμβασης του ιμπεριαλισμού στον κόσμο, το «yankee go home» και την ανυποχώρητη υπεράσπιση δικαιωμάτων και ελευθεριών έως την σημερινή απαθή αδράνεια και μοιρολατρική υποταγή, μια μεταστροφή της «μαζικής ψυχολογίας» είναι εμφατικά ορατή.

Το φαινόμενο μιας «Μαζικής Ψυχολογίας της Υποταγής» παρουσιάζει ίσως πιθανές αναλογίες με εκείνο της «Μαζικής Ψυχολογίας του Φασισμού» όπως το περιγράφει ο Βίλχελμ Ράιχ στο ομότιτλο έργο τού 1933, μιας και η υποταγή αποτελεί συστατικό της φασιστικής οικοδομικής και καθώς αμφότερες υπηρετούν τον καπιταλισμό και οδηγούν στον πόλεμο.

Θα μπορούσα λοιπόν να ισχυριστώ χωρίς τον κίνδυνο σημαντικού σφάλματος, ότι ζούμε σήμερα εντός μιας μαζικής υστερικής κοινωνικής παραίσθησης σε αντεστραμμένη αναλογία και πάντως το ίδιο επικίνδυνη, με αυτήν του ναζι-φασισμού χωρίς να το συνειδητοποιούμε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που οι ευρωπαϊκές κοινωνίες του μεσοπόλεμου δεν αντιλήφθηκαν την συμμετοχή τους στην επερχόμενη τραγωδία.

Την παραισθητική αυτή σύγχυση ενισχύουν σκόπιμα οι εσκεμμένες και συνεχείς κυβερνομιντιακές αναφορές και το υποτιθέμενο «κυνήγι» σε έναν ανύπαρκτο παρελθοντολογικό «φασισμό«και σε έναν εντέχνως και ανιστόρητα ταυτιζόμενο μαζί του, εξίσου ανύπαρκτο παρελθοντολογικό κομμουνισμό, ενώ βεβαίως ο κίνδυνος για τον πρώτο πηγάζει από τις μεθοδεύσεις εκφασισμού του ίδιου του κοινωνικοπολιτικού συστήματος εξουσίας, όσον αφορά δε τον δεύτερο, ένα στοιχειωδώς οργανωμένο και σοβαρό κομμουνιστικό κίνημα λάμπει κυριολεκτικά παγκοσμίως δια της χρόνιας απουσίας του.

Λίγες, νομίζω, αμφιβολίες υπάρχουν πως βιώνουμε στις μέρες μας, την κορύφωση κατά κάποιο τρόπο των εσωτερικών αντιφάσεων και ενδογενών συγκρούσεων του καπιταλιστικού Κεφαλαίου ως μέρος της ιστορικής εξελικτικής του πορείας,(όπως ακριβώς ξεκίνησαν να περιγράφονται από τον Μαρξ) οι οποίες γεννούν πια καθημερινά και με πολλαπλασιαστική τώρα ισχύ, αδικία, δυστυχία και εγκλήματα σε τέτοιο εμφανή βαθμό, ώστε να είναι αδύνατον να τα αρνηθούν ακόμα και οι ίδιοι οι κυρίαρχοι, οι οποίοι τα αναγνωρίζουν πλέον ανοιχτά και επιχειρούν να τα δικαιολογήσουν με μια προσποιητή «στεναχώρια» ως αναπόφευκτες παράπλευρες απώλειες και δεδομένα δομικά στοιχεία ενός συστήματος που δεν είχε, δεν έχει και δεν θα έχει ποτέ εναλλακτική!!

Ενώ όμως οι αντιφάσεις και η παραγόμενη αδικία οξύνονται δραματικά, η παραπάνω ψυχολογική μεταστροφή οδηγεί τις κοινωνικές αντιστάσεις να ατονούν σε μια αντιστρόφως ανάλογη σχέση.

Θα δανειστώ εδώ μια φράση κλειδί, ένα ερμηνευτικό θάλεγα πασπαρτού από την σκέψη του νεαρού Τορινέζου φιλόσοφου και φιλέλληνα Diego Fusaro: Άλλωστε .. λέει ο νεαρός καθηγητής,<<..από την εικόνα που έχουμε του κόσμου εξαρτάται και η πιθανή κατανόηση των αντιφάσεων και του αληθινού τους χαρακτήρα, που είναι βέβαια κοινωνικός – ιστορικός και όχι αιώνιος, φυσικός και αναλλοίωτος. Όταν η αδικία γίνεται αντιληπτή ως μέρος της εικόνας ενός κόσμου φαταλιστικού και μοιραίου, ακόμα και στην παγκόσμια τωρινή μορφή της ως summa injuria (ύψιστη αδικία),παύει αυτομάτως να υφίσταται, γίνεται απλώς ένα φαινόμενο ανάμεσα στα άλλα, σχεδόν φυσιολογικό και επομένως μη κατακριτέο που δεν επιδέχεται τροποποίηση και που χρειάζεται μοναχά ρεαλιστική καταγραφή , αποδοχή και επαλήθευση με τον καρτεσιανό τρόπο.>>.

Ποιος όμως ή καλύτερα τι ευθύνεται για αυτή τη ψυχολογική μεταστροφή και τι ή καλύτερα ποιος μπορεί να την αντιστρέψει;

Την απάντηση σε αυτό το ερώτημα έρχεται να δώσει η ίδια η ιστορική συγκυρία, που θέλει το σάλπισμα για την υποχώρηση,αξιών,ελευθεριών και δικαιωμάτων στις δυτικοευρωπαϊκές κοινωνίες να συμπίπτει χρονικά με την σεισμική δόνηση που φέρνει η πτώση του τείχους στο Βερολίνο και η αναπάντεχης ταχύτητας κατάρρευση του Σοβιετικού εναλλακτικού εγχειρήματος.

Κάτω από ένα τέτοιο φως ,αναλύσεις με διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα:Η αποτυχία του ιστορικού κομμουνισμού του εικοστού αιώνα να οικοδομήσει ένα βιώσιμο, εναλλακτικό στον καπιταλισμό κοινωνικοοικονομικό σύστημα και η ταυτόχρονη αποτυχία του δυτικοευρωπαϊκού Μαρξισμού να διαφοροποιηθεί έναντι των κύριων δομών εξουσίας, τις οποίες κατέληξε τελικά να υπηρετεί αντί να ανατρέπει, είναι μαζί με την συνεπάγωγη ενδυνάμωση και επιτάχυνση της καπιταλιστικής εξέλιξης οι κύριες αιτίες της ύφεσης της ταξικής σύγκρουσης και της κοινωνικής παραίτησης. Το τέλος του μάταιου ονείρου των Σοβιετικών λαών στερεί το εναλλακτικό αντίβαρο που οπλίζει την διεκδίκηση στη Δύση, αποκεφαλίζει την ελπίδα και στέλνει συλλήβδην την μαρξιστική και διαλεκτική διανόηση στην αλλοτρίωση, στην εξαγορά και στην υπηρεσία των ελίτ εξουσίας.

Παραμερίζοντας τα χαλάσματα του σωριασμένου τείχους ο ιστορικός διασώστης, δεν θα ανασύρει μονάχα τις σκονισμένες σωρούς του Λένιν, του Στάλιν και του Μάο, θα βρει εκεί και εκείνες του Μπέρνσταϊν και του Μπλοχ, του Μπένγιαμιν, του Κόρς, του Λούκατς, αλλά και του Αλτουσέρ και ακόμα-ακόμα τα σκέλεθρα του Κάουτσκι και τα σεπτά οστά του Ένγκελς. Μαζί τους θα βρει το πλήθος όλων όσων συνέβαλλαν ( λόγω ιστορικών βέβαια απαιτήσεων) στην μετατροπή της ανοιχτής, αμείλιχτα κριτικής προς όλες τις κατευθύνσεις και μόνιμα διερευνητικής σκέψης του Μαρξ, (το «ανοιχτό εργοτάξιο της Μαρξικής σκέψης» όπως την ονομάζει ο Fusaro), στο δογματικά, σχεδόν θρησκευτικά συγκροτημένο και συστηματοποιημένο ιδεολόγημα της καθολικά ερμηνευτικής των πάντων Μαρξιστικής «κοσμοθεωρίας«. Γιατί αν τον Αριστοτέλη τον καταχράται ο Μεσαίωνας και ο Πλάτωνας ανήκει στην αστική επανάσταση, η αρτιγέννητη «επιστήμη» που επιλέγει ο «επιστημονικός σοσιαλισμός» μπορεί να είναι μεν ένα εκπληκτικό αναλυτικό και ερευνητικό εργαλείο, αλλά αποτελεί λόγω μεταβλητότητας μια πολύ σαθρή κοσμοθεωρητική βάση.

Όμως, οι διασώστες της ιστορικής μας «εμακ» δεν θα βρουν μέσα σ’ αυτά τα χαλάσματα και το πτώμα του Μαρξ. Το πνεύμα του μεγάλου στοχαστή έχει ευτυχώς δραπετεύσει. Πλανιέται και πάλι ελεύθερο και απειλεί να στοιχειώσει ξανά έναν κόσμο που καταρρέει γοργά. Το πνεύμα του Μαρξ το ορίζει η διαρκής ανήσυχη και αμείλιχτη κριτική αναλυτική διαδικασία, η αυτοκριτική, η ανοιχτή σε κάθε νέο στοιχείο επίπονη επιστημονική ερευνητική εργασία, το αποσπασματικό στη φιλοσοφική του θεώρηση, η έλλειψη αυστηρά καθορισμένου οργανογράμματος, κατά κάποιο τρόπο το «ανολοκλήρωτο» και μια αντίληψη του Κεφαλαίου ως «διαρκούς αντίφασης σε εξέλιξη» που χρήζει διαρκή επίσης ανάλυση και μελέτη. Τον θαμμένο αντίθετα στα συντρίμμια Μαρξισμό όρισε η συστηματοποίηση ,ο δογματισμός, η θεοποίηση της επιστημονικότητας, η καθολικότητα, η κοσμοερμηνευτική απολυτότητα και μια άκαμπτη τάχα ολοκληρωμένη αντίληψη του γύρω του κόσμου.

Τα ορφανά του χαμένου πολέμου αριστερά κομματικά ή κινηματικά υπολείμματα, ροζ, φούξια,παρδαλόχρωμης ή και νοσταλγικής αντίληψης, είναι σήμερα πια η αιχμή του δόρατος των ελίτ εξουσίας στην προσπάθεια τους για μια λιγότερο κραδασμική επιβολή του politically correct, της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και του Σβαμπικού μετανθρωπισμού.

Ανυπεράσπιστοι έτσι οι νέοι «κολασμένοι της γης», ( που ιστορικά δεν είναι πια μόνο ο συρρικνωμένος αριθμός των βιομηχανικών εργατών, αλλά οι μεγάλες μάζες των φτωχοποιημένων μικρομεσαίων αστικών στρωμάτων, των χρεοκοπημένων μικρών και μεσαίων επιχειρηματιών, των κατεστραμμένων συντεχνιακών επαγγελμάτων, των μικροκαλλιεργητών και εργατών γης σε απόγνωση και των απασχολούμενων σε υπηρεσίες που καταρρέουν), χειραγωγούνται απόλυτα πρωτίστως από μια αγορά που επιβάλλει στην σκέψη την απολυτότητα της εμπορευματικής μορφής, δευτερευόντως από μια πανίσχυρη μιντιοκρατία που αναπαράγει μεγαφωνικά και ταυτολογικά την νεοφιλελεύθερη επιλογή και τέλος από το εξαγορασμένο ακαδημαϊκό ιερατείο της διανόησης που λιβανίζει εμετικά το «politically correct» , ποδηγετώντας και εκτρέποντας την αντίδραση και την κριτική προς ανύπαρκτες στην ουσία τους αντιφάσεις.

Ωστόσο το αληθινό «πνεύμα του Μαρξ», το οποίο μέσα απ’ την κοινωνικοποιημένη κουλτούρα, μέσα απ’ την αφήγηση της τέχνης ,την λογοτεχνία, την πεζογραφία, την ποίηση , το θέατρο, τη μουσική και τον κινηματογράφο που παρήγαγε η Μαρξική αλλά και η Μαρξιστική σκέψη, έχει υποσυνείδητα περάσει πια στην καρδιά και το νου των πολλών, το πνεύμα αυτό, είναι ακόμη εδώ. Είναι ζωντανό και φωνάζει «παρών» στα οδοφράγματα στο εξεγερμένο Παρίσι. Προτάσσει το στήθος στους μπάτσους, πυρπολεί τους κάδους στους δρόμους, κόβει επιλεκτικά το ρεύμα στις συνοικίες των πλουσίων, στα σπίτια των βουλευτών και των υπουργών, εισβάλει με επίγνωση στα γραφεία της BlackRock και της Louis Vuitton, καβαλάει στα Ολλανδικά τρακτέρ, σφραγίζει τα Γερμανικά εργοστάσια, τους φτύνει κατάμουτρα το παραμύθι του δήθεν δίκαιου πολέμου και της πράσινης τάχατες μεταρρύθμισης τους, κραυγάζει FREEDOM και απαιτεί δικαιοσύνη.

Για όσους απ’ τους προσκυνημένους πρασινορόζ ή φούξια δήθεν αριστερούς το ξεχάσανε, ή θέλουν να το ξεχνάνε, ο Μαρξ δεν μας κληροδότησε μονάχα ένα ακαταμάχητο διαλεκτικό εργαλείο σκέψης και αναλυτικής έρευνας, αλλά και το μεγάλο κατακόκκινο και φλογερό Χεγκελιανό ( παναπεί Πλατωνικό) όνειρό του για έναν πιο δίκαιο και ανθρώπινο κόσμο. Γιατί ο Πλατωνικός ορισμός του ανθρώπου ως του «όντος εκείνου το οποίο είναι ικανό να αναλογίζεται και να κρίνει» οδηγεί μοιραία μέσω της κρίσης στην ελεύθερη επιλογή μεταξύ «Αρετής» και «Κακίας», μεταξύ ατομικής αλλά και πολιτειακής «Ηθικής Υποχρέωσης» και «Δικαίου» από την μία και «Ανήθικης Ανομίας» απ’ την άλλη , καθώς και πάλι σύμφωνα με τον Πλάτωνα :«Πάσα τε επιστήμη, χωριζομένη δικαιοσύνης καί τής άλλης αρετής, πανουργία τις, καί ού σοφία φαίνεται.» Συνεπώς ούτε η αρτιότερη και αμεσότερη λειτουργικά «Δημοκρατία» εξασφαλίζει την «ηθική» επιλογή, που παραμένει έτσι πνευματική ατομική και συλλογική κατάκτηση όπως αποδεικνύει ιστορικά ο κατά Θουκυδίδη κυνικός διάλογος μεταξύ Αθηναίων και Μηλίων που οδήγησε τελικά στην ντροπιαστική σφαγή των τελευταίων και στον στιγματισμό της μόνης αληθινής Δημοκρατίας που έχει υπάρξει ως σήμερα.

Υπό την έννοια αυτή, ο μεγάλος Γερμανός φιλόσοφος έκανε ασφαλώς και προς τιμήν του, την επιλογή του προς την κατεύθυνση της «Αρετής», θέτοντας την σκέψη του και τασσόμενος και ο ίδιος στο πλευρό των «αδυνάτων», των φτωχών και των εξαθλιωμένων αυτής της γης, για τους οποίους ονειρεύτηκε έναν κόσμο εναλλακτικό «Ανθρωπιάς» και «Δικαίου» .

Είναι το» Όνειρο» ενός κόσμου που έρχεται από πολύ παλιά. Το όνειρο μιας «πολιτείας του Ήλιου» ,όπως θα ονομάσει ο Ιάμβλιχος την ονειρική ,ηλιογέννητη Πολιτεία του και ουσιαστικά με αυτό ο Γερμανός κοινοτιστής ξαναπιάνει το νήμα που ξεκινά από τους «Ορφικοπυθαγόρειους», περνάει στον Πλάτωνα και τον Σωκρατικό παραδειγματισμό, ενώνει τον Ιησού με τους Στωικούς, διαπερνά τους νεοπλατωνικούς και την Αναγέννηση για να καταλήξει στον Φίχτε και τον Χέγκελ απ’ όπου το αγκαλιάζει ο Μαρξ.

Όσο και να σοκάρει, η «Χεγκελιανή – Πλατωνική» αυτή πλευρά του Μαρξ είναι που τον «διασώζει» στις νέες συνθήκες και καθιστά την σκέψη του τελευταία ελπίδα της Ανθρωπότητας ενάντια στην επελαύνουσα δικτατορία του δήθεν «επιστημονικού» Ψηφιακού Τεχνοκρατισμού.

Ο «κόμπος» της αδικίας και της απόγνωσης έφτασε για μια ακόμη φορά στο «χτένι» της ανθρωπότητας και όλα μοιάζουν ώριμα για την μεγάλη Ανατροπή, για μια μεγάλη ιστορική» Επανεκκίνηση» που μακριά από Σβαμπισμούς, Χαραρικούς μετανθρωπισμούς και ψηφιακούς κρετινισμούς, θα επανεκκινεί από την σκέψη του μεγάλου στοχαστή και θα οδηγεί στην άνθιση ενός νέου σύγχρονου λυτρωτικού νεοανθρωπισμού τού εικοστού πρώτου αιώνα. Να ποια θα μπορούσε να είναι η μεγάλη πρόκληση που η Ιστορία φύλαξε για όλους εμάς που πορευόμαστε μαζί σε τούτο το κομμάτι του Χρόνου.

Ας πιάσουμε λοιπόν ο καθένας το μετερίζι που του αναλογεί κι’ ας ξεκινήσουμε, γιατί αυτό το όνειρο έχει δικαίωμα να υπάρξει. Εμπρός λοιπόν «της γης οι κολασμένοι». Εμπρός λοιπόν καινούργιοι «σκλάβοι της πείνας», ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα. Εμπρός!

«Ο ΦΟΡΤΟΥΝΗΣ, Η ΝΕΜΕΣΗ, Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ & ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ»

Θα πεις: Καλά, η χώρα χρεοκοπεί, καίγεται, ξεπουλιέται, πουλάει τσαμπουκά στους Ρώσσους, κλαίει στα σουπερμάρκετ και στα βενζινάδικα και πάνω από τους λογαριασμούς του ρεύματος, πετάει στο δρόμο τους πολίτες απ’ τα σπίτια τους, τούς ξυλοφορτώνει στην κάθε ευκαιρία, τους παρακολουθεί στενά «κατόπιν αιτήματος ξένης υπηρεσίας«, η διαφθορά βαράει κόκκινο, οι Τούρκοι κοντεύουνε να φτάσουνε στα.. λιμανάκια της Βουλιαγμένης, νέοι άνθρωποι βάζουνε τέρμα στη ζωή τους καθημερινά, κρεμιούνται από μπαλκόνια και από στύλους της ΔΕΗ, γυναίκες δολοφονούνται όλο και πιο συχνά μέσα στα σπίτια τους, σε οικογένειες και θεσμούς που καταρρέουν , δεν προλαβαίνεις να μετράς θανάτους ξαφνικούς και ανεξήγητους ετών 22 με 55 και συ θέλεις να μας μιλήσεις για μπάλες και για Φορτούνηδες; Πες μας τι μάρκα ληγμένα πίνεις, να πάρουμε και εμείς για να σ΄ ακούσουμε!

Ε, να, αυτό είναι που καμιά φορά με απελπίζει: Η άγνοια! Βλέπεις εγώ είμαι παλιός! Κρατάω τις παραστάσεις μου από την στήλη «μύς ο αθλητικός» , του αγαπημένου μου συντάκτη στο παλιό καλό «Ποντίκι» ,(όχι σ’ αυτό που ξεφτίλισε μετά ο Δελατόλας) και αυτός σε κάθε άρθρο του, από δω τόχε, από κει τόχε ,πάντα κατέληγε να αποδεικνύει πως μπάλα και πολιτική δεν έχουνε απλώς τη σχέση που έχει το ουίσκι με τη σόδα αλλά κυρίως αυτή που η μπύρα διατηρεί με το καπάκι της.

Πάμε λοιπόν στο θέμα μας, αφού πρώτα ξεκαθαρίσω με αγάπη στους δικούς και σεβασμό στους αλλοθρήσκους ότι του λόγου μου τυγχάνω «γαύρος από τα γεννοπάμπερς, σαρδελογαυράκι δηλαδή από τα τοσαδούλια μου, ακριβώς όπως βαθέως μου ενεφύσησαν ο φυσικός αλλά και ο πνευματικός μου πατήρ και ο μπαρμπας μου ο Παυλάρας απ’ την πλευρά της μάνας μου, ο ασύγκριτος αρχήγαυρος της ευρύτερης οικογένειας.

Ετσι λοιπόν «ψιλοκλωτσάω» αδερφέ από μικράκι και ανήκω σε κείνα τα παιδιά που μόλις βλέπαμε δυο τετραγωνικά ελεύθερα και κάτι κάπως στρογγυλό για να κυλάει ή αρκετά πλακουτσωτό για να γλιστράει ,με μια ματιά και δίχως λόγια περνάγαμε σ’ αυτό που τότε ονομάζαμε «πασούλες», «σουτάκια» » ξεμούδιασμα», «να κλωτσήσουμε λίγο» ή «να σε μάθω εγώ μπαλίτσα»… Εμείς όταν χυνόμαστε μπροστά με την μπάλα ή με το ότι άλλο της έμοιαζε τελοσπάντων στα ποδάρια, στην πλάτη εκτός απ’ τα φτερά της νιότης, είχαμε τυπωμένο νοερά το νούμερο του παίχτη της καρδιάς μας, αυτόν που στα μάτια μας ήταν ολόκληρη η ομάδα μας, η ψυχή ,η καρδιά, η αιτία και ο λόγος του μεγαλείου της. Εμείς «μπαίναμε» μαζί με το Γιούτσο,και τον Σιδέρη,τον Υβ και τον Ρομέν, ντριπλάραμε σαν τον Δεληκάρη, τον Μπάριος και τον Βιέρα, ήμασταν ευέλικτοι σαν το Λοσαντάκι οχιές σαν τον «μουστάκια» και αργότερα άρχοντες σαν τον Καραπιάλη, θεοί σαν τον Ζιό και τον Ρίμπο και πάει η βαλίτσα λέγοντας ίσαμε τον… Φορτούνη!

Ναι γιατί ο Κώστας είναι ο τελευταίος της σειράς αυτών των «μάγων» με καθολική αναγνώριση ημετέρων και αλλοθρήσκων, που τον αναγνωρίζουν ως σημαία ακριβώς όπως εμείς αναγνωρίζουμε στο «βάζελο» τον «Στρατηγό», τον Ρότσα, τον Ζάετς , τον Σαραβάκο, ή τον Βαζέχα, στην «Κούλα» τον Μίμαρο τον Παπαιωάνου, τον Μαύρο , τον Σαβεβσκι, ή τον Αρδίζογλου, στις «μπουγάτσες» τον Γιώργαρο τον Κούδα ή τον μέγα τον ανεπανάληπτο Βασίλη Χ»παναγή στον Γηραιό. Για εμάς δεν υπήρχανε «ΠΑΕ» και εταιρίες, ισολογισμοί και έσοδα, δεν ενδιαφερόμασταν καθόλου για το πόσα θα «παντελόνιαζε» ο εκάστοτε μεγαλόσχημος καπιτάλας της σειράς που τόπαιζε «ιδιοκτήτης» της ομάδας μας και κάτι τέτοιους τους εκτιμούσαμε πιο πολύ απ’ τα λεφτά που χάνανε για την ομάδα παρά από τα πόσα υποτίθεται ότι την κάνανε να κερδίζει. Όμως αν ο καπιταλισμός ήθελε(και έκανε) το ποδόσφαιρο «επαγγελματικό», η παγκοσμιοποίηση το θέλει τώρα και «νεοφιλελεύθερο» και σε ένα τέτοιο ποδόσφαιρο η μόνη «αξία» που αναγνωρίζεται είναι η χρηματιστηριακή.

Σε ένα τέτοιο ποδόσφαιρο στον παίκτη δεν συγχωρείται προσωπικότητα ,πίστη στην αξία του, προσωπική θέαση των πραγμάτων της ομάδας, θέσεις, ιδέες ή φαντασία. Οι παίκτες οφείλουν και πρέπει να είναι καλογυμνασμένα αναλώσιμα συστημάτων και αυτοματισμών. Ένα απρόσωπο και ανώνυμο σμάρι που σκουπίζει πάνω – κάτω το γήπεδο σε φρενήρεις σχεδόν απάνθρωπους ρυθμούς, που με όλη του τη δύναμη και την ταχύτητα γρήγορα καταλήγει σε ένα κουραστικό και μονότονο θέαμα που έχει τόση σχέση με το ποδόσφαιρο που αγαπήσαμε όση το Ρωμαϊκό Κολοσσαίο με το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου!

Εδώ ανάμεσα σε υπάκουα «οχταροδέκαρα» και «πολυεργαλεία», εξτρέμ που μπακοφέρνουνε και μπάκ που εξτρεμίζουν, πολυθεσίτες της μετριότητας και της βαριεστιμάρας κάθε είδους και μορφής, δεν έχουν θέση οι «ζωγραφιές» του Κώστα, που ξαφνικά ξυπνάνε από το λήθαργο το παιχνίδι και αναγκάζουν το κοινό σε ένα αυθόρμητο Οοοο! Αααα! και άλλα φωνήεντα που χρειάζονται το στόμα σου ανοιχτό. Όχι σ’ αυτή τη νέα μπάλα δεν έχουν θέση οι «ανυπάκουοι» αυτοί που δεν τρέχουν σαν τρελοί και δεν μαρκάρουν αρκετά σύμφωνα με τις δοθείσες εντολές. Δεν έχουν θέση δηλαδή οι Μαραντόνες κι’ οι Πελέ, οι Κένεντι, οι Μπεστ κι’ οι Μπράϊτνερ (κυρίως αυτοί), θα ήταν ανεπιθύμητοι ο Ζίκο και ο Τζιοβάνι, ο Δεληκάρης, ο Κούδας κι’ ο Δομάζος και βέβαια στο μέτρο που του αναλογεί ο Φορτούνης. Εδώ την αξία σου δεν την καθορίζουν τα πόδια σου αλλά γραφεία μανατζαρέων που βαφτίζουνε παίχτες εκατομμυρίων τους «Ουνιεκούρους» για να μοσχοπουλήσουνε μετά τα φύκια για μετάξι και τις γκαζές για πέρλες! Ύστερα βέβαια πιάνει δουλειά η μονταζιέρα να σε πείσει ότι αγόρασες και καλά από το «πάνω ράφι»,οι διάφοροι δηλαδή αργυρώνητοι «συντάκτες της ομάδας», τσανακογλείφτες σκύλοι που τους πετάει που και που κάνα κόκκαλο τ’ αφεντικό για να κρατάνε το «θρυλεπώνυμο» και τα άλλα πλήθη ήσυχα και πειθαρχημένα.

Όχι φιλαράκι σύγαυρε, θα σε απογοητεύσω, δεν είναι ο Μαρτίνς που σού’ φταιγε που δεν «ήθελε», δεν «υπολόγιζε» και δεν του «έκανε» ο Κώστας. Ο Μαρτίνς απλώς αντιπαθούσε τον Φορτούνη, όπως όλοι οι προπονητές του «σύγχρονου ψευτοποδόσφαιρου» αντιπαθούν τους μεγάλους παίχτες γιατί δεν ταιριάζουνε στο «ρομποσόκερ» και γιατί δεν έχουν τίποτα να τους πουν ή να τους προσφέρουν.

Ο νεοφιλελεύθερος Ολυμπιακός του ευτραφούς γενειοφόρου είναι που δεν «γούσταρε να πληρώνει» πια τον «σακάτη» αφού τα διεθνή ποδοσφαιρικά χρηματιστήρια δεν αναγνωρίζουν καμιά αξία σε παίχτη με δύο χιαστούς και έτσι του αρνήθηκε ακόμα και την ευκαιρία να δείξει αν ακόμα αξίζει κάτι, γράφοντας στα παλιά του τα παπούτσια προσφορά, «σημαία»,»αρχηγό» και «αξία» αλλά και ολόκληρο τον κόσμο του ολυμπιακού. Όμως η «ύβρις» έφερε γρήγορα την «νέμεση» και έτσι η ίδια ακριβώς νεοφιλελεύθερη λογική μεταφέρθηκε «αυτούσια» στον εμετικά γιέσμεν προπονητή, που από «Μουρίνιο» έγινε από τους ίδιους ξαφνικά «κωλόμπαλας» και έμεινε στο τέλος να απορεί και να χάσκει σαν χαζός γιατί αλήθεια τον «σουτάρανε» αφού πάντα έκανε ότι ακριβώς του ζήταγαν;

Όμως αδέλφια σύγαυροι κι’ αλλόθρησκοι, για κάποιους ακόμα από μας, η μπάλα δεν είναι μπίζνα, κερδοφορία και ισολογισμοί, λόμπι και σκοπιμότητες πολιτικές, μανατζαραίοι, πάρε δώσε, παράγοντισμοί, δημαρχιλίκια κι’ εσπα… Για κάποιους από μας η μπάλα είναι ακόμα μάγισσα, ενσάρκωση στη γη της στρογγυλής κι’ ολόφωτης θεάς της νύχτας, που κάθε που χαράζει αφήνει το πόστο της στον ουρανό, για να κυλήσει σε κάποιο δρόμο ,σε «ξερό» σε αλάνες ή σε στρωμένο χόρτο, να βρει έναν ευνοούμενο, να αρχίσει ντρίπλες και τσαλίμια, κολπάκια και γητειές, για να χαρίσει στους εφήμερους εμάς λιγάκι απ’ τη μαγεία πού χουν οι σφαίρες του Ουρανού…

ΥΓ:

ΕΔΩ ΜΕΡΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ ΠΡΟBΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΔΕΝ ΑΡΚΟΥΝΤΑΙ ΣΤΟ ΣΑΝΟ ΩΣ ΔΙΑΤΡΟΦΗ:

1.Franco Francasi Ιταλός δημοσιογράφος 2.Ρούντι Ρινάλντι Έλληνας εκδότης-πολιτικός

<< Ο ΤΑΛΙΜΠΑΝΙΚΟΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΡΙΣΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΜΜΟΝΗΣ >>

Η καρδιά, η ψυχή, η ουσία η ίδια, της επιστημονικής θεώρησης και προόδου είναι αναμφίβολα διαλεκτική! Η νέα επιστημονική θέση προκύπτει ως κριτική αμφισβήτηση και αποδόμηση της επικρατούσας παλαιότερης, διατηρεί κι’ αυτή με τη σειρά της εφήμερο χαρακτήρα και αντλεί το πρόσκαιρο κύρος της από πολλαπλές πειραματικές τεκμηριώσεις και δημοσιεύσεις σε «έγκριτα»- δηλαδή ανεξάρτητα– εξειδικευμένα επιστημονικά περιοδικά.

Αυτή ακριβώς η εγγενής στην επιστημονική σκέψη διαλεκτική είναι που ενθουσιάζει τόσο τους δυο μεγάλους θεωρητικούς του ιστορικού υλισμού ώστε βαφτίζουν το πνευματικό τους παιδί «επιστημονικό σοσιαλισμό «με στόχο βεβαίως να το ξεχωρίσουν από τους «ουτοπικούς» ανταγωνιστές του. Το όνομα ωστόσο καθαυτό προσδίδει αυτομάτως στο νέο υποκείμενο κλασικά χαρακτηριστικά «επιστημονικής θέσης» και το εκθέτει επομένως άμεσα στο νόμο της ροής, της θέσης, της αντίθεσης και της σύνθεσης.

Ο ενθουσιασμός για την επιστήμη πάντως θα περάσει ακέραιος στους ατάλαντους συνεχιστές της μαρξιστικής συλλογιστικής, θα παγιωθεί όμως δογματικά για να πάρει στις μέρες μας τη μορφή θρησκοληπτικού σχεδόν επιστημονισμού που απαγορεύει ρητά στην αριστερή σκέψη κάθε κριτική ή αμφισβήτηση του επίσημου επιστημονικού κατεστημένου όποιες κι’ αν είναι οι επιλογές και οι κατευθύνσεις του .Ποινή δε, ο αφορισμός και η εξορία στα δεξιά του πολιτικού φάσματος.

Επιστήμη όμως θα πει γνώση και γνώση σημαίνει δύναμη και η δύναμη γνωστό κ’ αυτό είναι εξουσία κι’ η εξουσία αποτελείται από φορείς και έχει στεγανά, σταθερές και δόγματα, οργανισμούς , επιτροπές, ενώσεις και συλλόγους και χρησιμοποιεί τιτλούχους και ειδήμονες κάθε μορφής και είδους. Σήμερα δεν χρειάζεται περισσότερο μυαλό από αυτό που καταλαμβάνει ο εγκέφαλος του πιο κοινού οικόσιτου πτηνού για να αντιληφθεί κανείς το σφιχταγκάλιασμα των συμφερόντων μιας παγκόσμιας διαρκώς συρρικνούμενης οικονομικής ελίτ οργανωμένης στα πρότυπα της cosa nostra, με τις κατά τόπους συμμορίες των πολιτικών ανδρεικέλων, τα εξαρτώμενα ΜΜΕ, τις χρηματοπιστωτικές δομές δημιουργίας και ελέγχου χρήματος και φυσικά με εθνικούς ,διεθνείς και υπερεθνικούς οργανισμούς και κέντρα καθεστωτικού επιστημονισμού.

Στις μέρες μας η εμφανής πια σε πολλούς απόπειρα επιβολής μιας υπερεθνικής υγειονομικής δικτατορίας, βασισμένης σε συστήματα γενικού ελέγχου της συμπεριφοράς και η διαρκώς διογκούμενη γνήσια λαϊκή αντίδραση σε αυτήν σε πλήθος χώρες, που οφείλεται απλώς και μόνο στη λαϊκή διαίσθηση απώλειας πολιτικής, κοινωνικής και ατομικής ελευθερίας, βρίσκει τις ποικιλόχρωμες «αριστερές» παγερά αδιάφορες σε ένα πεδίο (αυτό των ελευθεριών), που θα έπρεπε να είναι το κατεξοχήν δικό τους.

Ούτε η οφθαλμοφανής πια καθημερινή καταπάτηση θεμελιωδών ανθρώπινων ελευθεριών και δικαιωμάτων, ούτε η διαρκής περιφρόνηση των συνταγματικών επιταγών, ούτε η συχνότατη επίδειξη αυταρχισμού και ωμής αστυνομικής βίας, αρκούν για να ευαισθητοποιήσουν μια αριστερά υπερευαίσθητη μόνον στην «υπεράσπιση» τάχατες των δικαιωμάτων των κοινωνικών μειοψηφιών, επινοώντας μάλιστα διαρκώς καινούργιες τέτοιες και των μεταναστευτικών ανθρωποροών αγνοώντας επιδεικτικά τα δικαιώματα της μεγάλης πλειοψηφικής μάζας των πολιτών..

Ειδικότερα δε στη χώρα μας με τα πάνω από δέκα χρόνια μνημονιακή κατοχή, δεν υπήρξε ούτε ένας σχηματισμός σε ολόκληρο το φασματικό τόξο της όποιας αριστεράς (*), που να διανοήθηκε να θέσει έστω σε διερεύνηση ή αμφιβολία πόσο δε μάλλον σε αμφισβήτηση, τον θαυματικό – σωτηριακό χαρακτήρα των τσακ-μπαμ κατασκευασθέντων και φαστ-τρακ εγκριθέντων εμπορικών σκευασμάτων γενετικής μηχανικής που μοσχοπουλήθηκαν ως αντιπανδημική «πανάκεια» και κυκλοφορούν ήδη στο αίμα δισεκατομμυρίων ανθρώπων έχοντας αποφέρει ήδη δισεκατομμύρια στις τσέπες των φαρμακευτικών και προσφέρει πραγματικά ελάχιστα στην αντιμετώπιση της πανδημίας.

Είναι πραγματικά εντυπωσιακή η αρραγής «ομοφωνία» στο ζήτημα αυτό που πιάνει από τις παρυφές των ομάδων της παρδαλόχρωμης λοατκικόθικτης αριστεράς, διαπερνά τους «τουρκοφάγους» πρώην αυτόνομους, τους φούξια κουκουεδοσχισματικούς σχηματισμούς, την ουρανιο-τοξική πια Συριζαϊκή κομπανία, τους αθεράπευτους ευρωπαϊστές του χαρισματικού αμερικανοσπούδαστου οικονομολόγου και καταλήγει στο «ιερό πορφυρό» του Περισσού, του οποίου μάλιστα ο Γενικός Γραμματέας έτρεξε χωρίς κανένα δισταγμό να σηκώσει πρώτος το μανικάκι στις μισητές πολυεθνικές(!) απαλάσσοντας τους «πιστούς» από κάθε αμφιβολία και κάνοντας έτσι έναρξη του χορού των δισεκατομμυρίων. Αλήθεια δεν βρέθηκαν καθόλου στις ΚΟΒΕΣ των επιστημόνων, γιατρών και νοσηλευτών του Περισσού, άνθρωποι από τους δεκάδες χιλιάδες που τώρα αρνούνται, διαμαρτύρονται και απολύονται, να προβληματίσουν λιγάκι τον Γ.Γ και την Κ.Ε του κομμουνιστικού μαυσωλείου;

Στο ίδιο μήκος κύματος και ο αριστερός έντυπος και ψηφιακός «Τύπος» με «Ριζοσπάστες» ,»Αυγές» και λοιπό δημοσιογραφικό τσίρκο συντονισμένο με την «εφημερίδα των Συντακτών» ή θάπρεπε να πω καλύτερα των «συνταγμένων» και των «συντεταγμένων» να στοχοποιεί και να καθυβρίζει τις καθημερινές πια γνήσια λαϊκές διαμαρτυρίες και πορείες ως ψεκασμένες και «χρυσαυγήτικες» προβαλοντας διαρκώς το γνωστό παπά με τον σταυρό και το ατομάκι που κρατάει το βιβλίο με το «πιστεύω’ του πρώην αρχιχουντικού.

Όμως «σύντροφοι» λυπάμαι που θα σας δυσαρεστήσω. Οι δυναμικές γνήσια λαϊκές κινητοποιήσεις, αντιδράσεις και πορείες , δεν είναι μόνον ελληνικό φαινόμενο, αλλά μέρος του παγκόσμιου αντιστασιακού κινήματος, που διατρέχει τον πλανήτη, από τη Γαλλία, την Αγγλία και την Ιταλία έως την Αυστραλία και την Αμερική, του οποίου τα σκιρτήματα δεν αφουγκράζεσθε και το οποίο γρήγορα και ταχύτατα ιστορικά θα σας ξεπεράσει. Η ανθρωπότητα κουράστηκε και μοιάζει πια να μπαίνει σε μια αντιαυταρχική «νεοανθρωπιστική» φάση στην οποία το ιστορικό σας πατρονάρισμα δεν έχει πια θέση, δεν την εκφράζει και ούτε και την ενδιαφέρει.

Σε ολόκληρη την ανισοβαρή ευρωπαϊκή ψευδοένωση ισχυρές εθνικές οικονομίες ακολουθούν πια εκβιαστικά την καταστροφική μοίρα της ελληνικής,(Ιταλική, Ισπανική, Γαλλική, Πορτογαλική κ.τ.λ),τα μικρά και μεσαία αστικά στρώματα βάλλονται το ίδιο και ταυτόχρονα με τα λαϊκά εργατικά εισοδήματα, η μικρομεσαία ατομική ιδιοκτησία εξαερώνεται και η μεγάλη Δημόσια ξεπουλιέται αδιάντροπα σε φαντοματικά υπερεθνικά κεφάλαια, η ενεργειακή επάρκεια των χωρών ναρκοθετείται (λιγνίτες ,υδρογονάνθρακες),οι δημόσιες επενδύσεις που γεννούν εργασία μηδενίζονται, οι άνεργοι πολίτες αυξάνονται εφιαλτικά, η ελεύθερη κίνηση και διακίνηση περιορίζεται, τα δικαιώματα του συνέρχεσθε και συναθροίζεσθε καταστέλλονται, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ελέγχονται αλγοριθμικά και φιμώνονται, ακόμα και τα δικαιώματα πάνω στο ίδιο σου το σώμα τίθενται υπό αμφισβήτηση και εσείς δεν βλέπετε σε όλα αυτά καμιά απολύτως υπερεθνική διαπλοκή, κανένα απολύτως οργανωτικό κέντρο…

Πιθανότατα οι περισσότεροι από σας έχετε ήδη καταχωρήσει τον γράφοντα στο καρτελάκι με την ένδειξη «Ψεκασμένος, συνωμοσιολόγος, πρώην αριστερός φασίζων, ακροδεξιός ρατσιστικών τάσεων, αρνητής της πραγματικότητας, αντι-τάδε ή δείνα και ότι παρόμοιο χαρακτηρισμό σας υπαγορεύουν κατά καιρούς τα αργυρώνητα think tanks που έχουν αντικαταστήσει εδώ και καιρό τις βασικές λειτουργίες της φαιάς σας ουσίας.

Αλλά σύντροφοι σας έχω νέα Ό γράφων δεν είναι τίποτα από όλα αυτά και φυσικά δεν είναι αρνητής και επικριτής της επιστημονικής προσέγγισης των πραγμάτων, κάθε άλλο μάλιστα. Αντιθέτως εσείς είστε δυστυχώς που έχετε πάρει διαζύγιο πια οριστικό, όχι μόνο από τις βασικές αρχές της επιστημονικής σκέψης ,αλλά και από αυτόν ακόμα τον ίδιο τον απλό ορθολογισμό.

Όμως με την αριστερά τυφλή ή εθελοτυφλούσα , εγκλωβισμένη στις ίδιες τις εσωτερικές της αγκυλώσεις και προκαταλήψεις, στριμωγμένη και αδρανή στην γωνιά των κοινωνικών εξελίξεων να αποστερεί από το κίνημα την ιστορική της ανάλυση, μαχητικότητα και οργανωτικότητα, αναρωτiέται κανείς, ποιος άραγε θα μπορούσε πια να «προστατέψει» τον κοσμάκη απ’ τους «προστάτες» που λυσσάνε τώρα ντε και καλά να τον «προστατεύσουν»;;;

(*) Οφείλω όμως μια μνεία στην εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα, στο μικρό χώρο του ΕΠΑΜ και των συμμαχιών του στον οποίο η οξυδέρκεια του προέδρου του και των περί αυτόν, αλλά και η ατομική ποιότητα των απλών μελών του το προφύλαξαν από την γενική απρονοησία της άλλης αριστεράς και το οδηγούν κοντά στο λαϊκό κίνημα με μια πιο ευφυή ανάλυση των παραμέτρων που το διέπουν.

Επίσης στον αριστερό βουλευτή κ. Πολάκη για την κριτική του διαφοροποίηση (σε φραστικό τουλάχιστον επίπεδο) και στον κ. Ρούντι Ρινάλντι και στο «δρόμο της αριστεράς» για την ενστικτωδώς ορθή του ανάλυση.

ΣΤΗ Β. ΠΟΥ ΕΦΥΓΕ ΣΤΑ ΜΙΣΑ ΤΗΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ

*[ Σαν σε πηγάδι σκύβω εντός μου:

στο σκοτεινό του το βυθό

πέτρα του ρίχνω τη φωνή μου

μα δε μου στέλνει μιάν ηχώ.

Σιωπή μονάχα κι αδειοσύνη

κουρνιάζουν, λες και το νερό

 μέσα στο τρίσβαθο πηγάδι

νάχει στερέψει από καιρό. ]*

(Από ένα ποίημα του Κ. Ουράνη)

Τη θυμάμαι δροσερή…

Σα φρούτο άγουρο, σα δαγκανιά σε μήλο πράσινο!

Γελαστή. Aυτάρεσκη. Nευρική! Με το βλέμμα να σε παίζει λες γιό-γιό!

Μάτια που σπιθίζουν – τσακμακόπετρες – και σε κόβουν από πάνω ως κάτω αυθάδικα… « Μαγκάκι»!!

Τη θυμάμαι … Προσπαθώ …

Φέρνω τα χέρια στους κροτάφους, κρατάω τα βλέφαρα κλειστά, βουτάω – πηγάδι άπατο – στις μνήμες. Πέφτω…

….Πέφτω σε ένα κρεβάτι ανάσκελα. Στα χέρια ο Μπλέκ. Εκείνος να πολεμάει τους Εγγλέζους, εγώ την παιδική μου αθωότητα που με αφήνει πια χρόνο στο χρόνο…

Πρώτος όροφος, ένα φτωχόσπιτο σε γειτονιά, ένα δρομάκι… 

Γειτονάκι μου, με τα μπαλκόνια κοντινά, μια δρασκελιά μονάχα για κείνο το ριφάκι.

Αφήνω πια τα δώδεκα, πατάει τα δεκάξι. Γαλανομάτα με μαλλιά κατάξανθα, παρμένα αγορίστικα. Ροδαλή, σφριγηλή, ψαχνάτη…

Η νιότη ξεχειλίζει πάνω της από παντού…

Tο δέρμα άσπρο -το λευκό των Ελληνίδων – ζεστός, ημιδιάφανος καλσίτης.

Στήθη  γεμάτα, νυχάτα, τραγανά, τεζάρουν ντούρα και παν’ να σκίσουν τη ζιβάγκο της, (φετίχ εκείνων των καιρών). Ολόκορμη μια φρεσκαδούρα, ένα ροδάμι, κάθεται στο κρεβάτι δίπλα μου, λίγο πιο κει η μάνα μου να πλέκει…

Αναμπιστάει, κάθε τόσο καθιστή πάνω στα χέρια της, στριφογυρνάει, κοχλάζει…Δεν την χωράει το δωμάτιο γύρω της, μαζεύεται, τεντώνει, στο τέλος μ’ ένα κύλισμα απότομο γυρνάει και μπρουμυτίζει…

Ένα κοντό φουστάκι μαρτυριάρικο, ανάλαφρο, τραβιέται και της ανεβαίνει ως τη μέση, για να διπλώσει εκεί πάνω ανέμελο. Αφήνει τα δυό της τροφαντά φεγγάρια ξέσκεπα, να τα χωρίζει μια υποψία από δαντέλα στο χρώμα του δαμάσκηνου.

Στη θέα τους το αίμα σκαρφαλώνει στα μηνίγγια μου καυτό και αρχίζει να τα γρονθοκοπάει θυμωμένο.

Ο πρώτος μου πυρετός χωρίς αμυγδαλίτιδα, με βάφει ως φαίνεται αυγό πασχαλινό, γιατί κι΄ η μάνα μου την αποπαίρνει όλο πίκα:

– Μαζέψου πια μωρή… ξεδιάντροπη! σκεπάσου πια… λυσσάρα… Έχουμε και μωρά παιδάκια εδώ μέσα…

– Μωράκι αυτός;; – και με κοιτάει πονηρά – μη φας… Κοίτα τον – κοίτα τον- ένα «μάτι»!!  Πάει το πουλάκι πιά κυρά Μαριώωω, πέταξε, φτερουγίζει κι’ έλα σε λίγο να μου πεις…

– Άντε από κει εσύ μωρή που όλο «τα τέτοια» έχεις στο νου σου… Εμένα ακόμα το μικρό μου είναι μωρό!

– Ααα  το μωλάαακι μας!!!! Βρέ άσε το παιδί να βλέπει , να μαθαίνει…

Τι θα τον κάνεις; Μανιαμούνια; Να στόνε δέσει μετά καμιά καπάτσα στα βρακιά της να στον σέρνει;… Έτσι δεν είναι ρε μικρέ; Για πες και συ, καλά δεν της τα λέω;

Πνιγόμουνα, χρυσόμυγα σε χέρια πιτσιρίκου, αλλά δεν το κουνούσα από κει.

– Εμένα εδώ να ακούς μικρέ – ( συνέχισε ανελέητη) – να μη σε κάνει η μάνα σου με τις χριστιανικούρες της χαλβά…

Σερμπέτης να μου γίνεις εε ;; Αλάνης! Μ΄ όλους τους άλλους παρακεί, σπαθί. Στιλέτο!

 Με τις γυναίκες όμως ε; Όχι αγριάδες. Όχι σαν τον μαλάκα τον πατέρα μου,(τα μάτια της στενέψανε) τον τιποτένιο…!

Η μάνα μου σήκωσε για λίγο το κεφάλι της και είδα κάτι να περνάει μέσα από το βλέμμα της σαν ίσκιος…

-Τα κορίτσια ρε συ θέλουνε γλύκα, να τα αρπάζεις από τη μέση αγκαλιά και να τα ταξιδεύεις με τα λόγια. Να ξετυλάς  λόγια πανιά για ν’ αρμενίζουνε…

Μα πάνω απ’ όλα να τα κάνεις να γελάνε. Μη διανοηθείς ρε φουκαρά ότι μπορείς ν’ απλώσεις τα ξερά σου σε κορίτσι αν δεν το κάνεις πρώτα να γελάσει… Άντε σου λέω και τα μυστικά!!!

-Δε μου λες εσύ, (η μάνα μου τώρα φουρκίστηκε για τα καλά), σπίτι δεν έχεις; Ρημάδι δεν έχεις δικό σου να παλουκώνεσαι εκεί να ρημαδιάζεις; Μαθήματα δεν έχεις, να ανοίξεις κάνα βιβλίο να ξεστραβωθείς και να διαβάσεις;

Άντε που μου μαζεύεστε όλα εδώ, σκυλιά-γατιά στην «καμπούρα» τη δικιά μου και πάτε να μου χαλάσετε και το παιδί…

Άντε – άντε σπιτάκι σου για διάβασμα!! Αν και άλλο «διάβασμα» είναι που σου χρειάζεται εσένα παιδί μου…

– Αα; μπα-μπα- θυμώωωσαμε;

– Και μ’ έναν πήδο πετάχτηκε πάνω και μου τα χάλασε ισιώνοντας τη φούστα.

– Ξυδάκι κυρά Μαριγώ!!! Και όσο για το «διάβασμα» που λες μέστειλε η μάνα μου και πήγα. Τσουρέκια μου τάκανε και πήγα για «εξομολόγηση» και τα ρέστα… Όλο το σκηνικό!

– Μπράβο,(πήρε να γλυκαίνει κομμάτι η μάνα μου), έτσι να σε δει λίγο ο Θεός παιδί μου!!! Έκανες και κάτι το σωστό.

Πως τόπαθες αγάπη μου; Χωρίς ψωμί να δεις θα μείνουμε... Λοιπόν; Και τι σου είπε ο πάτερ;

-Τι μου είπε;Τί να μου πει μωρέ ο τράγος, που πήγε να απλώσει τα ξερά του πάνω μου στο τέλος, ο υποκρίταρος, ο θεο-γλίτσας….

-Τι ‘πες μωρή;;!!! (Φρένιασε η μάνα μου και πετάχτηκε πάνω κατακκόκινη, πετώντας και το πλέξιμο).

Ο πάτερ Χ..; Αυτός μωρή είναι … είναι ένας άγγελος!

– Κοίτα, δεν λέω, τον άναψα λίγο και εγώ, αλλά για άγγελος έχει τα κουλά του πιό μακριά απ’ τις φτερούγες του….

– Ψεύτρα –  βρόντηξε η μάνα μου και χύθηκε να την αρπάξει απ’ το τσουλούφι, αλλά εκείνη, σιφουνάκι που ξεσηκώνει από κάτω τα χαμόφυλλα, έγινε αέρας και κορόϊδευε ήδη απ’ τη δική της πλευρά του μπαλκονιού.!!!!

-* * * * * * * *             * * * * * * * * *                  * * * * * * * * *                      * * * * * * * *

Οι μνήμες μπλέκουν…. Δαχτυλιές σε θαμπωμένο τζάμι. Αλλού διαβάζονται αλλού όχι….

Τη θυμάσαι τη Β..;;

Όταν ζεις έξω – σε άλλη χώρα – δεν υπάρχει πιό ανούσια, πιο μάταιη ερώτηση.

Φυσικά και θυμάσαι!!! Θυμάσαι τα πάντα,με απίστευτη διαύγεια-την παραμικρή λεπτομέρεια -όλα τόσο έντονα που σχεδόν πονάνε, σαν μιά ταινία διαρκώς σε rallenty…

-Τη θυμάσαι τη Β…;;

Θυμάμαι νύχτα έξω την βροχή, να έχει πιάσει ένα μακρόσυρτο τραγούδι…

Θυμάμαι την λάμπα, με λαιμό «σπιράλ» – στην άκρη στο τραπέζι της κουζίνας – σε μια αφύσικη ακινησία να φωτίζει …

Θυμάμαι βιβλία μπροστά μου ανοιχτά, δίχως όμως και κάτι να διαβάζω.

 Θυμάμαι κι’ αυτήν αλαφροπάτητη, σαν το γατί, να έχει σαλτάρει το επίφοβο κενό ανάμεσα στα δυο μπαλκόνια και να έχει βρεθεί λίγο βρεγμένη στην καρέκλα δίπλα μου.

Σφίγγει τα γόνατά της αγκαλιά και έχει πλαγιάσει το κεφάλι πάνω τους. Κάπου-κάπου μετράει με τα μάτια  τους τοίχους του δωμάτιου πεταχτά, σαν κάτι να γυρεύει…

– Τι διαβάζεις;;

– «Tη φύση του ρεύματος στους ημιαγωγούς…»

– Και λοιπόν;

– Τι λοιπόν;

– Τι «φύση» έχει το ρεύμα σου;

–  Έχει.. εμμ.. της «απουσίας».. μάλλον είπα. Μπορεί όμως και εκείνη της «προσμονής».

– Ψεύτη!! -σήκωσε το κεφάλι λίγο έκπληκτη- πού; δείξε μου πού το γράφει.

– Εδώ ορίστε: «Το ρεύμα.. εις το εσωτερικόν.. και τα λοιπά, δύναται να ορισθεί ως -από εδώ και κάτω κοίτα – αντίθετος κίνησις θετικών οπών, ήγουν θέσεων κενών αναμονής… και μπούρου- μπούρου και τα λοιπά που δεν μας νοιάζουν ….»  Είδες; 

                     ***********           ***********           ************         ***********

-Τη θυμάσαι τη Β…;

-Ναι ρε μάνα, λέγε…

Έξω ήμουν ακόμα όταν έμαθα για το συμβάν… Απ΄ το τηλέφωνο.

Το αμάξι αυτό το ήξερα. Ήμουν από τους πρώτους που έβαλε μέσα όταν το πήρε.

Είχα βρεθεί τυχαία για λίγες μέρες στην Αθήνα. Πρωί-πρωί εγώ έβγαινα από το σπίτι κι’ εκείνη γύριζε. Τρακαριστήκαμε στις δυό εξώπορτες.

-Δεν το πιστεύω!!! Φώναξε και χύθηκε να μ’ αγκαλιάσει.

Καθώς κολλούσε επάνω μου ένοιωσα πάλι την ίδια αίσθηση που ένοιωθα στα δώδεκα.

-«Μικρέ» είσαι εδώ; Τελείωσες;

Όχι ακόμα είπα.

-Εγώ ναι. Καιρό τώρα. Ξέρεις είμαι πια προϊσταμένη. Όμως κοίτα, τώρα το αγόρασα. Δεν είναι κουκλί;

Μου έδειξε με καμάρι κάπου πιο κει ένα αστραφτερό CIVIC, μπλε ελεκτρίκ, που αλήθεια έμοιαζε να βγήκε μόλις απ΄ τη σάλα.

– Μπες θα σε πάω μια βόλτα! Να μου πεις και τη γνώμη σου.

Μιλούσε γρήγορα και με μια ελαφριά βραχνάδα στη φωνή λίγο σαν νάτανε πιωμένη. Οδηγούσε ακόμα πιο γρήγορα και εντελώς απρόσεχτα.

– Τελειώνεις ρε μαλάκα; Mου είπε. Τι κάνεις τόσο καιρό; Τελείωνε και γύρνα να δουλέψουμε μαζί. Να ανοίξουμε μια κλινική εδώ και να αρχίσουμε να μαζεύουμε λίγο χαρτί και για πάρτη μας.

Δεν την βαρέθηκες την Ιταλία σου ακόμα; Εγώ σιχάθηκα τον Καναδά και μην ακούς τι λένε, ζωή για μαλακισμένα ζόμπι είναι κει πέρα, καλύτερα εδώ χίλιες φορές. Τι κάνεις με τα άλλα σου; Ακόμα είσαι με τη δικιά σου;

-Έγνεψα ναι με το κεφάλι.

– Την αγαπάς ακόμα όσο μούλεγες; Θα παντρευτείτε μετά; Εγώ φίλε χώρισα.

(Μίλαγε ασταμάτητα σαν σπινταρισμένη)

Του τάδωσα τα παπούτσια τώρα προχτές. Δεν φταίει αυτός. Εγώ μάλλον. Καλό παιδί ήτανε μωρέ ο φουκαράς. Όμως εγώ δεν μπορώ. Με ξέρεις τώρα από μικρή, δεν αντέχω με τον ίδιο και με αυτόν ήμασταν χρόνια. Βαρέθηκα. Ήθελε οικογένειες, παιδιά και τέτοια. Εγώ δεν θέλω, να μου λείπει, εγώ θέλω να ζήσω. Τόσα χρόνια δηλαδή με τον μαλάκα για πατέρα… Ξύλο-ξύλο- ξύλο και περιορισμούς. Μετά ξεστράβωμα για τη σχολή, μετά ο κώλο-Καναδάς κι’ ο Γιώργος. Πότε θα ζήσω δηλαδή;

Το έμαθες για το γέρο πως έφυγε ε; Πέρυσι. Πήγε από καρκίνο στα πνευμόνια. Τον έκλαψα τον πούστη το πιστεύεις; Σπάραξα! Ναι. Ούτε και εγώ θα το περίμενα ποτέ. Αλήθεια το πιστεύεις ότι έκλαιγα και δεν μπορούσα να σταματήσω;

Πάτησε φρένο ξαφνικά απότομα. Ήμασταν ξανά έξω απ’ το σπίτι.

Το απότομο φρενάρισμα με επανάφερε. Είχα σχεδόν αφεθεί. Η παρουσία της πάντα με μούδιαζε λιγάκι σαν να μου έκαναν ένα ελαφρύ, γλυκό μασάζ στο σβέρκο….

                     *********               ***********              ***********             **********

-Τη θυμάσαι την Β…;;

Γυρνώντας πια οριστικά έμαθα τα πάντα.

Για το ότι οδηγούσε πιωμένη, για το πόσο είχε παραμορφωθεί το civic από τη σύγκρουση, για το πως το κόψανε και τη βγάλανε  τελευταία στιγμή από μέσα οι πυροσβέστες, για το πόδι που έχασε και πως είχε μείνει παράλυτη από τη μέση και κάτω και σάπιζε πρώτα στις κλινικές και τελευταία στο άλλο σπίτι που είχε πάρει στο Μαρούσι.

-Τη θυμάσαι τη Β…;;

Άκουσα αυτή την ερώτηση άλλη μια φορά, η μάνα μου τη συνόδευε τώρα με κάποια λύπη και (έτσι μου φάνηκε τουλάχιστον) με μια κρυμμένη αυστηρότητα.

-Το ξέρεις πως τηλεφώνησε «μετά» πολλές φορές να μάθει αν γύρισες; Δεν θάπρεπε να την πάρεις, να της μιλήσεις, να πας ίσως να την δεις;

 Αλήθεια τι λες; Είπα στον εαυτό μου. Δεν θάπρεπε;… Βεβαίως και θα έπρεπε! Φυσικά και θα έπρεπε. Όλα θα έπρεπε, όμως δεν μπορούσα και δεν ήθελα και εκείνο που πάνω απ’ όλα δεν ήθελα ήταν κυρίως το να την δω.

Κάποια στιγμή σήκωσα με το ζόρι τ’ ακουστικό.

-Εσύ είσαι μικρέ; Γύρισες; Τα κατάφερες; Τελείωσες;

-Όχι είπα. Δεν τελείωσα.

-Α τότε τα κάναμε από κούπες και οι δυό, σαν τα μούτρα μας τα κάναμε μου είπε.

Η φωνή της έμοιαζε νερό πηγής που ξέμεινε βδομάδες στην κανάτα..

Το ξέρεις τι μου συνέβη έτσι; πως έμεινα παράλυτη; Μου έκοψαν το πόδι. Τώρα ζητάνε να μου κόψουνε και τ’ άλλο.

Πεθαίνω Νίκο. Είναι θέμα χρόνου.

-Σώπα της είπα. Μην μιλάς έτσι. Το ακουστικό είχε γίνει στα χέρια μου τόσο βαρύ που δυσκολευόμουνα  να το κρατάω στο ύψος του  αυτιού μου.

Άρχισα να της λέω γενικότητες για μένα , για τον γάμο μου, τα σχέδια μου.

Με διέκοψε.

-Δεν έχω χρόνο αρκετό για αυτά , συχώρα με μου είπε.

Άκου όμως, πιστεύεις στο Θεό;

Δεν είπα κάτι.

-Εγώ τώρα ναι. Μπορείς να με φανταστείς; Εμένα να πιστεύω!!!! Κι’ όμως… 

– Θα πούμε για αυτά από κοντά της είπα. Θα έρθω, θα έρθω να σε δω…

-Ναι νάρθεις, πρέπει να σου πω..

Για μια στιγμή δεν μίλησε κανείς κι’ αμέσως άλλαξε.

-Όχι, μην έρθεις είπε, δεν θέλω. Πραγματικά δεν θέλω.

Έλα καλύτερα «μετά» και άσε μου απλά ένα λουλούδι.

Δεν πήγα ποτέ….Ούτε μετά. Κι’ όσο για το λουλούδι… 

Ετούτες οι γραμμές ας είναι το «λουλούδι» που της χρώσταγα και ας τόχω αφήσει δεκαετίες στα συρτάρια να μαραίνεται.

*ΜΙΑ ΑΚΡΩΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΜΑΤΙΑ ΠΑΝΩ ΣΤΑ 200 ΧΡΟΝΙΑ ΣΥΝΕΧΟΥΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑΣ ΓΙΑ ΛΕΥΤΕΡΙΑ – ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΟΥ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΝΟΜΙΚΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΘΙΟΥ ΦΙΛΟΥ ΦΩΤΗ ΜΑΖΑΡΑΚΗ ΔΙΔΑΚΤΟΡΟΣ ΝΟΜΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΟΡΥΦΑΙΟΥ ΠΟΙΝΙΚΟΛΟΓΟΥ ΠΟY ΤΟ ILCORNO ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΧΑΡΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΙΜΗ ΝΑ ΦΙΛΟΞΕΝΗΣΕΙ ΔΙΑΤΗΡΩΝΤΑΣ ΦΥΣΙΚΑ ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΔΙΑΦΟΡΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ Η ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΕΣ ΟΠΤΙΚΕΣ.

• 20 Μαρτίου 2021

του Φώτιου-Σπυρίδωνος Μαζαράκη

Η “κοινή συνέχεια” και το “ίδιο χρέος”, με μικρότερη ή μεγαλύτερη ένταση αλλά πάντα ενεργή, αποτέλεσαν διαχρονικά χαρακτηριστικά του Ελληνικού Λαού. Μετά το τέλος της ελληνικής Αρχαιότητας και της ελληνιστικής περιόδου που ακολούθησε, την αυτοσυνειδησία της ελληνικότητας, την εγγυήθηκαν η κοινή γλώσσα, οι διάχυτες παντού υλικές και άυλες μαρτυρίες του παρελθόντος, η αφήγηση από στόμα σε στόμα της “κοινής περιπέτειας”, και την εγγυήθηκαν το ανυπότακτο των Πόλεων και στη συνέχεια οι Κοινότητες των Ελλήνων, που “ανέχονταν” αλλά δεν αναγνώριζαν επικυρίαρχους· με μια κουβέντα, η συμπαράταξή τους με την ελευθερία και την αυτοδιάθεση. Τα πολιτικά σημάδια και οι παρακαταθήκες που φυλλορροούσαν από τα προηγούμενα, φάνταζαν και ήταν, συνεχώς, τα επόμενα ζητούμενα. Η εμφάνιση του έθνους/κράτους στα μέσα του 18^ου αιώνα στην Ευρώπη (και ενώ ο όρος “ελληνικό έθνος” χρησιμοποιείται ήδη από τις αρχές του 15^ου αιώνα από τους Γεώργιο Πλήθωνα Γεμιστό και Πασχάλη Κιτρομηλίδη και τον 16^ο αιώνα από τον Ιανό Λάσκαρη), η Γαλλική Επανάσταση και η πεντηκονταετής και πλέον προπαρασκευή από τους Έλληνες λόγιους της εποχής, είναι οι καταλύτες που μορφώνουν το εγχείρημα ιστορικά και οπλίζουν τους Έλληνες με ανεπίστρεπτη αποφασιστικότητα ώστε τούτη τη φορά, η Επανάσταση να πετύχει τους σκοπούς της, παρ’ ό,τι η διεθνής συγκυρία, μετά το Συνέδριο της Βιέννης και τη συντριβή των κινημάτων σε Ισπανία, Πορτογαλία και Ιταλία, μοιάζει και είναι εχθρική.

1821 – 1864

Ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας κατά του οθωμανικού ζυγού, υπήρξε άρρηκτα συνδεδεμένος με ριζοσπαστικά δημοκρατικά και κοινωνικά ιδεώδη, όχι αφηρημένα, αλλά όπως αυτά αποτυπώθηκαν στα πρώτα συνταγματικά κείμενα της Πατρίδας, που ακόμα και σήμερα σε πολλά σημεία τους παραμένουν πρωτοποριακά και ανεκπλήρωτα. Και ενώ οι Έλληνες μαχητές και ναυμάχοι, σε δεκάδες νικηφόρες μάχες υπογράφουν με το αίμα τους την ανεξαρτησία της Ελλάδας, δίνουν ό,τι έχουν και δεν έχουν στον Αγώνα, από την άλλη, οι εμφύλιοι πόλεμοι και τα πρώτα δάνεια με “οίκους” του εξωτερικού ώστε να αναγνωριστεί διεθνώς και να στηριχθεί το εγχείρημα, υποθηκεύουν την ελευθερία του υπό σύσταση κράτους.

Η Γ΄ Εθνοσυνέλευση στις 30 Μαρτίου 1827 εκλέγει τον Ιωάννη Καποδίστρια κυβερνήτη της Ελλάδας. Ο τελευταίος, αναλαμβάνει καθήκοντα δέκα μήνες μετά την εκλογή του και αφού περάσει υποχρεωτικά από την Μάλτα και δεχθεί τις διπλωματικές νουθεσίες του άγγλου ναυάρχου Κόδριγκτον, οπότε αγγλικό πολεμικό πλοίο, με συνοδεία ενός ρωσικού και ενός γαλλικού, τον αποβιβάζει στο Ναύπλιο. Και ενώ η Χώρα έχει εκλεγμένο Κυβερνήτη από το 1827 με επταετή θητεία, στο Πρωτόκολλο του Λονδίνου της 3^ης Φεβρουαρίου του 1830 που υπογράφεται από τις προστάτιδες δυνάμεις (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία) και αναγνωρίζεται έτσι η ανεξαρτησία του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, ως πολίτευμά του, χωρίς να ρωτηθούν οι Έλληνες, ορίζεται η μοναρχία. Μάλιστα, γινόταν και ονομαστική αναφορά στο πρόσωπο του μονάρχη, επρόκειτο δε για τον Λεοπόλδο του Ζαξ-Κόμπουργκ, ο οποίος επίσης δεν ρωτήθηκε. Μετά την άρνηση του τελευταίου, επιλέχθηκε, πάλι μονομερώς από τις “προστάτιδες” δυνάμεις, ο δεκαπενταετής πρίγκιπας Όθωνας των Βίτελσμπαχ της Βαυαρίας. Έτσι, η δολοφονία του Καποδίστρια ενάμιση χρόνο μετά (27 Σεπτεμβρίου 1831 με το Ιουλιανό ημερολόγιο), “μοιάζει” να είναι η κατάληξη μιας προειλημμένης απόφασης. Η αυθαίρετη εγκαθίδρυση της ξένης μοναρχίας με τον ερχομό του Όθωνα, ο οποίος συνοδεύεται με μικρή “προίκα” αλλά και νέο εξωτερικό δανεισμό, θα ταλανίζει τον τόπο τα επόμενα 150 χρόνια.

Ο Λαός μας όμως, που πολέμησε, μάτωσε, έθαψε τα παιδιά του, έχασε τη σοδειά του, κάηκε το σπίτι του ή το έκαψε ο ίδιος “όταν χρειάστηκε”, αντιδρά από την πρώτη στιγμή: κατά την περίοδο της αντιβασιλείας, Κολοκοτρώνης και Πλαπούτας φυλακίζονται και καταδικάζονται σε θάνατο (ποινή που δεν εκτελέστηκε) με την κατηγορία του ότι «από κοινού συνωμότησαν για να παρασύρουν τους υπηκόους του βασιλιά σε εμφύλια διαμάχη και να ανατρέψουν την καθεστηκυία τάξη». Το 1834, ξεσπά στη Μεσσηνία ένοπλη εξέγερση που διαχέεται σε όλη την Πελοπόννησο «για την ανάκτηση των πολιτικών δικαίων δια της δυνάμεως, του μόνου και τελευταίου μέσου προς εδραίωση του καταπιεζόμενου λαού», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η πρώτη προκήρυξη των επαναστατών. Τα στρατιωτικά σώματα των Bαυαρών μαζί με “άτακτους”, θα αναγκαστούν να δώσουν αιματηρότατες μάχες για να διασώσουν τη ξένη δυναστεία. Οι ηγήτορες καταδικάζονται σε θάνατο, απόφαση που εκτελείται.

Η Επανάσταση του 1843, με επακόλουθό της το Σύνταγμα του 1844, βάζει ανάχωμα στην “ελέω θεού” βασιλεία του Όθωνα· το πολίτευμα, από απόλυτη μοναρχία, μεταβάλλεται σε συνταγματική μοναρχία. Η εικοσαετία που ακολουθεί, με ναυτικούς αποκλεισμούς από τους άγγλο/γάλλους, με την εμπλοκή της χώρας σε έναν πόλεμο που δεν την αφορούσε (Κριμαϊκός), με γάλλο/βρετανικά αγήματα να καταλαμβάνουν τον Πειραιά, με τα παλιά πολιτικά κόμματα να φθίνουν συνεχώς, με πενιχρή και καθηλωμένη την παραγωγική δραστηριότητα και με τη φτώχεια να λυσσομανά, εξαντλούν την υπομονή του ελληνικού λαού. Μπολιασμένος με νέα ιδεώδη, αλλά και με την ορμή της νέας γενιάς “που ψάχνει τη θέση της”, το 1862, επαναστατεί. Το Ψήφισμα που ακολουθεί, κηρύσσει έκπτωτο τον Όθωνα και την εξουσία αναλαμβάνει προσωρινή πολιτική κυβέρνηση. Οι διεργασίες της νέας Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης, μακρές, επίπονες και με συνεχείς “έξωθεν” παρεμβάσεις, θα κρατήσουν μέχρι το 1864. Θεμέλιο κάθε Εξουσίας ορίζεται το Έθνος των Ελλήνων, εγκαθιδρύοντας έτσι την Αρχή της Λαϊκής Κυριαρχίας, για πρώτη φορά μετά την επανάσταση του ’21. Και ενώ κατοχυρώνονται βασικά ατομικά και πολιτικά δικαιώματα, η επιβολή νέου μονάρχη από τις “προστάτιδες δυνάμεις”, δεν αποφεύγεται. Το πολίτευμα, πλέον, είναι αυτό της βασιλευόμενης δημοκρατίας, με νέο μονάρχη το Γεώργιο (Α’) Γκλύξμπουργκ, ο οποίος αποδείχθηκε και ο μακροβιότερος (1864-1913). Το αντάλλαγμα για να καμφθούν οι αντιστάσεις, είναι τα “Επτάνησα”. Απ’ την άλλη, η αναγκαστική “προίκα” που κουβαλά ο νέος βασιλιάς στα “μπαγκάζια του”, δεν είναι ορατή στο σύνολό της: νέος εξωτερικός δανεισμός για την αναδιάρθρωση των προηγούμενων δανείων, αλλά και άτυπη διεθνή οικονομική επιτήρηση με την ίδρυση της Διεθνούς Οικονομικής Εξεταστικής Επιτροπής: από το 1841, έχει ιδρυθεί η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος στην οποία το κράτος έχει χορηγήσει το εκδοτικό προνόμιο, πλην όμως, λειτουργεί και ως εμπορική τράπεζα. Το γεγονός, λοιπόν, προφανώς και δεν διαφεύγει της προσοχής των ξένων δανειστών. Η ΕτΕ, από τη μια θα εξελιχθεί σε μοχλό ιδιωτικής και δημόσιας ανάπτυξης, από την άλλη, στο απαραίτητο εργαλείο δημοσιονομικής και νομισματικής πολιτικής, που πρέπει να έχει η Χώρα, και κάθε χώρα.

1865 – 1898

Η περίοδος που ακολουθεί, χαρακτηρίζεται από τη θεμελίωση ισχυρής βιομηχανικής δραστηριότητας σε πολλούς τομείς, που την επόμενη πεντηκονταετία θα επαυξάνεται συνεχώς. Η βελτίωση του αγροτικού τομέα και η πρώτη παραχώρηση γαιών σε ακτήμονες ακολουθούν με μικρότερο βηματισμό, ενώ η εκπόνηση και υλοποίηση μεγάλων έργων υποδομής, ιδίως προς το τέλος του αιώνα (διώρυγα Κορίνθου, σιδηροδρομικό και οδικό δίκτυο, λιμάνια, αποστραγγιστικά έργα κ.α.) δημιουργούν, για πρώτη φορά, προϋποθέσεις ουσιαστικής και εμπεδωμένης ανάπτυξης. Το εξαγωγικό εμπόριο της σταφίδας και η ναυτιλία, με την έκφανση πλέον της ατμοπλοΐας, ισχυροποιούνται, παράλληλα όμως, και οι πρώτες “μαζικές” μεταναστευτικές εκροές είναι γεγονός, αφού οι θέσεις εργασίας παραμένουν “μετρημένες”. Κοντά στα άλλα, το 1875, καθιερώνεται άτυπα ο πολιτικός θεσμός της “αρχής της δεδηλωμένης”, που ισχυροποιεί τη Λαϊκή Κυριαρχία και επιχειρεί να βάλλει φρένο στα “κέφια” του βασιλιά να διορίζει ως πρωθυπουργό όποιον θέλει, θεσμός που θα βρει τη θέση του οριστικά στο Σύνταγμα του 1927. Οι πρώτες σοσιαλιστικές ομάδες κάνουν την εμφάνισή τους με ηχηρό και παρεμβατικό τρόπο, ενώ και η χώρα είναι συνεχώς παρούσα, ενεργά, με διπλωματικό και οικονομικό κόστος, σε όλους τους επαναστατικούς ξεσηκωμούς της Κρήτης, που επιζητά, με ολοένα και πιο αιματηρό τίμημα των αγωνιστών της, την ενσωμάτωσή της στον εθνικό κορμό, πράγμα που θα επισυμβεί, τελικώς, ουσιαστικά το 1912 και τυπικά το 1913. Η “Μεγάλη Ιδέα”, κάνει την εμφάνισή της, εκτός των άλλων, και ως αναγκαία προϋπόθεση για την εδαφική επαύξηση και έτσι, και τη μεγέθυνση της γεωοικονομικής ισχύος του νέου κράτους, όροι απαραίτητοι για τη διατήρησή του.

Και αυτά, παρ’ ό,τι από το 1873 έχει εκδηλωθεί μια από τις ισχυρότερες σε ένταση και διάρκεια οικονομική κρίση στην Ευρώπη, απότοκος της συνεχούς μεγέθυνσης του καπιταλισμού, που ήδη επικρατεί με τη λίγο-πολύ σύγχρονη εκδοχή του. Από την άλλη, η εκμετάλλευση κρισιμότατων φυσικών πόρων, όπως ο ορυκτός πλούτος της χώρας, καταλαμβάνεται από ξένες εταιρείες (πχ Λαύριο από τους Σερπιέρι-Ρου) ενώ, παράλληλα, εισρέουν από το εξωτερικό κεφάλαια Ελλήνων της διασποράς αλλά και ξένων. Οι Έλληνες κεφαλαιούχοι, λόγω της παγκόσμιας συγκυρίας, στην αρχή επενδύουν ευκαιριακά και κερδοσκοπικά (αγοράζω σήμερα για να πουλήσω αύριο πιο ακριβά), κυρίως σε γη, αστική και αγροτική και ιδίως σε μουσουλμανικά κτήματα στη Θεσσαλία, που μετά την προσάρτησή της στον ελληνικό κορμό (1881) και ενώ ο Βίσμαρκ πίεσε για την εξόφληση βαυαρικών δανείων προκειμένου να συναινέσει στην προσάρτηση, οι κάτοχοί τους τα εγκαταλείπουν. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, το εξωελλαδικό κεφάλαιο, πρωταγωνίστησε στη δημιουργία μεγάλων τσιφλικιών στη Θεσσαλία και συνακόλουθα, στην αργή και επίπονη επίλυση του “αγροτικού ζητήματος”. Τέλος, τα σημερινά νεοκλασικά κτήρια της Αθήνας, είναι και αυτά αποτέλεσμα της εποχής και αφού οι προαναφερόμενες εισροές κεφαλαίων, απέκτησαν πιο μόνιμο και σταθερό χαρακτήρα.

Το 1892 πρωθυπουργός επανεκλέγεται (για 6^η φορά) ο Χαρίλαος Τρικούπης. Βρίσκεται αντιμέτωπος με μια νέα χρηματιστηριακή κρίση που έχει ξεσπάσει στο Λονδίνο και έχει επηρεάσει όλη την Ευρώπη, την εξέλιξη της ελληνικής σταφιδικής κρίσης (οι τιμές εξαγωγής κατακρημνίστηκαν), το γεγονός ότι τα πολυδάπανα μεγάλα δημόσια έργα της εποχής δεν έχουν προλάβει να αποδώσουν και κυρίως, το ληξιπρόθεσμο, μέρους, προηγούμενων δανείων που έχει συνομολογήσει η χώρα με Λεόντειους όρους υπέρ των ξένων χρηματιστών. Για τη σύναψη νέου δανεισμού για εξόφληση μέρους του παλιού, και παρά τα σκληρά οικονομικά μέτρα που λαμβάνει ο Τρικούπης, οι δανειστές απαιτούν δυσβάσταχτους όρους, μεταξύ αυτών και τέτοιους που θίγουν την εθνική κυριαρχία και τη συνταγματική τάξη της Χώρας: α) έλεγχο των εισπράξεων από τους δανειστές, β) η δανειακή σύμβαση να μην εγκριθεί από τη Βουλή, αλλά απευθείας από το βασιλιά με απλό βασιλικό διάταγμα. Ο Γεώργιος ο Α’ αρνείται, καθόσον οι σύμβουλοί του τού επεσήμαναν ότι η ενέργεια θα φέρει “βαρύτατες ιστορικές ευθύνες”, ενώ ο Χ. Τρικούπης παραιτείται. Στη συνέχεια, σχηματίζεται συμμαχική κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Σωτήριο Σωτηρόπουλο η οποία και συνάπτει με τον οίκο Hambro and Son του Λονδίνου δάνειο “κεφαλαιοποιήσεως των παλαιών τίτλων” που χρωστούσε η Ελλάδα, με τους νέους τίτλους να ονομάζονται “Σκριπ”.

Το  1893, ο Χ. Τρικούπης επανέρχεται στην πρωθυπουργία, καταργεί με νόμο την προηγούμενη δανειακή σύμβαση του Σωτηρόπουλου και η χώρα “κηρύσσει στάση πληρωμών”, καθόσον δεν μπορεί να εξυπηρετήσει τα ξένα δάνεια που είναι συνομολογημένα σε χρυσό ή με “ρήτρα χρυσού”, αφού και τότε ήταν μέλος μιας ιδιότυπης “νομισματικής ένωσης”, με τέτοια χαρακτηριστικά. Η περίφημη φράση του Χαρίλαου Τρικούπη “δυστυχώς επτωχεύσαμεν”, δεν είναι καταγεγραμμένη στα “πρακτικά της Βουλής”. Τη ρήση στην ελληνική ιστοριογραφία, εισήγαγε αργότερα ο Ανδρέας Συγγρός, όταν κατέγραψε στα απομνημονεύματά του ότι άκουσε τον Τρικούπη από τη βήμα της Βουλής, να την μονολογεί “ψιθυριστά”. Και βέβαια, όλα είχαν (και έχουν) τη σκοπιμότητά τους: ο Ανδρέας Συγγρός, ανεξαρτήτως των όσων άλλων, θετικών ή αρνητικών, την εποχή εκείνη ήταν βουλευτής του κόμματος του Χ. Τρικούπη, συγχρόνως όμως, εκπρόσωπος Γάλλων κεφαλαιούχων, που απέβλεπαν στην κατάργηση του “εκδοτικού προνομίου” της Εθνικής Τράπεζας και την υιοθέτηση αυτού του ρόλου, από άλλη Κεντρική Τράπεζα που θα ιδρυόταν, με συντριπτική συμμετοχή ξένων κεφαλαιούχων “επενδυτών”, πράγμα που τελικά επιτεύχθηκε το 1927 με την ίδρυση της Κεντρικής Τράπεζας της Ελλάδος και κατ’ επιταγή της τότε Κοινωνίας των Εθνών, πρόδρομο του ΟΗΕ.

Ενώ, λοιπόν, η χώρα συνεχίζει να διαπραγματεύεται με τους ξένους δανειστές αναδιάρθρωση του χρέους, ισότιμα, με ήπιους όρους και με ρήτρα “ανάπτυξης”, ξεσπά νέα Κρητική Επανάσταση (1895) με αποτέλεσμα μεγάλες σφαγές άμαχου πληθυσμού στις πόλεις και στα χωριά του μαρτυρικού νησιού οπότε, η Πατρίδα, βοηθά στρατιωτικά (1897) τους επαναστατημένους Έλληνες. Πίσω από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, όμως, βρίσκεται η Γερμανία, που αφενός έχει εξοπλίσει και στελεχώσει με αξιωματικούς τον οθωμανικό στρατό, αφετέρου, η εξωτερική πολιτική του οθωμανικού κράτους, είναι καθυποταγμένη στην υπηρεσία των γερμανικών συμφερόντων στην περιοχή. Η γερμανική εξωτερική πολιτική, έχει σαν στόχο τα πετρέλαια του σημερινού Ιράκ και την έξοδο στον Περσικό Κόλπο (στόχος και της Ναζιστικής Γερμανίας). Για να επιτευχθεί αυτό, αφενός η δημιουργία του “άξονα” Βερολίνο-Βόσπορος-Βαγδάτη (τα τρία “βήτα”) θα πρέπει να είναι αρραγής, αφετέρου δεν θα πρέπει ποτέ να υλοποιηθεί η “Μεγάλη Ιδέα”. Οι Γερμανοί, λοιπόν, αρνούνται την αυτονόμηση του Νησιού, ενώ οι υπόλοιπες μεγάλες δυνάμεις διάκεινται φιλικά. Υπάρχει, όμως, και κάτι ακόμα: μεταξύ των δανειστών, υπάρχουν Γερμανοί ομολογιούχοι. Οι τελευταίοι, που έχουν ήδη “ζημιωθεί” από τις στάσεις πληρωμών Πορτογαλίας (1892) και Σερβίας (1895), προκαλούν την αδιαλλαξία και των υπολοίπων. Από κοινού με τις “προστάτιδες δυνάμεις” εξωθούν τη χώρα σε πόλεμο με την Οθωμανική Αυτοκρατορία (1897). Ο οθωμανικός στρατός, εξοπλισμένος από τη Γερμανία και υπό τη διοίκηση αξιωματικών της, απέναντι σε μια χώρα απροετοίμαστη για τέτοιου είδους αναμέτρηση, με ελλιπή εξοπλισμό και σε δεινή οικονομική θέση, προελαύνει στη Θεσσαλία και φτάνει έξω από τη Λαμία. Ο Κάιζερ Γουλιέλμος ο Β’, απαιτεί “γερμανική ειρήνη”. Διαμηνύει ότι, για να επιτευχθεί ανακωχή, η “Ελλάδα πρέπει να ικετεύσει γι’ αυτήν, υποσχόμενη ότι θα υποκύψει, άνευ όρων, στις αποφάσεις των Δυνάμεων”. Αποκλεισμένη η Ελλάδα από την Προκαταρκτική Συνθήκη Ειρήνης, υπό τη θεώρηση ότι εκπροσωπείται από τις “Δυνάμεις”, υποκύπτει στις θελήσεις αυτών αλλά και των δανειστών της. Εκτός των άλλων, επιβάλλονται υπέρ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και σε βάρος της Ελλάδος, υπέρογκες πολεμικές αποζημιώσεις, που η χώρα αποπληρώνει μέσω σύναψης νέου δανείου με τις Δυνάμεις.

Φεβρουάριο του 1898, μετά από μια συζήτηση στη Βουλή “για τους τύπους”, η τελευταία, “θέλοντας και μη”, κυρώνει τη Συμφωνία για την επιβολή Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου στη Χώρα. Σ’ ένα μήνα, οι Οθωμανοί αρχίζουν να αποχωρούν από τη Θεσσαλία. Ο ΔΟΕ, μετατρέπεται σε “Διεθνή Οικονομική Επιτροπή” με έναν αντιπρόσωπο από κάθε Μεγάλη Δύναμη (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία, Γερμανία, Αυστρία και Ιταλία), η οποία και εγκαθίσταται στο σημερινό “Μέγαρο Μαξίμου”, ενώ δημιουργείται και “Συμβούλιο Ξένων Ομολογιούχων”. Μέσω της ίδρυσης μιας “Εταιρείας Διαχειρίσεως Υπεγγύων Προσόδων”, αναλαμβάνει την είσπραξη των εσόδων από τα “είδη μονοπωλίου”, ήτοι το αλάτι, το πετρέλαιο, τα σπίρτα, τα τραπουλόχαρτα, τα τσιγαρόχαρτα, τη σμύριδα, τον καπνό, τα τέλη χαρτοσήμου, το φόρο καταναλώσεως οινοπνεύματος, τους εισαγωγικούς δασμούς του τελωνείου Πειραιώς και τα ¾ των εσόδων των υπόλοιπων τελωνείων της Χώρας. Η ΔΟΕ, καταργήθηκε de facto to 1951, τυπικά με νόμο το 1978, ενώ τα δάνεια της εποχής, πιθανολογείται ότι εξοφλήθηκαν ολοσχερώς, αρχές της δεκαετίας του 1990.

1899 – 1939

Ο ερχομός του 20^ου αιώνα, συνοδεύεται από τον “Μακεδονικό Αγώνα”, συνεχείς αγροτικές εξεγέρσεις και εν τέλει την προσπάθεια της Χώρας να ανασυνταχθεί. Το κίνημα “στου Γουδή”, Σεπτέμβριο του 1909, υπό το βάρος και της ήττας του 1897, επιχειρεί να εκτοπίσει τον κοτζαμπασισμό, την πατρωνία, τις παρεμβάσεις των πριγκίπων στο στράτευμα και να περάσει τη Χώρα σε μια μορφή σύγχρονου αστικού κράτους. Η επιβολή του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου, ο οποίος και θεωρείτο “ατιμωτικός” από τον Στρατιωτικό Σύνδεσμο, θεωρείται επίσης προς επίλυση “ζήτημα”, χωρίς όμως βάθος και σαφή πολιτική προσέγγιση. Χωρίς να θέτει Πολιτειακό ζήτημα ή να επιβάλλει δικτατορία ή να θέτει ζήτημα δυναστείας, τους επόμενους μήνες, επιβάλλει στη Βουλή τη ψήφιση μιας σειράς ριζικών μεταρρυθμίσεων. Τα πολιτικά κόμματα, ο Θρόνος και οι ξένες δυνάμεις, ανησυχούν αλλά δεν αντιδρούν, λόγω της λαϊκής αποδοχής που απολαμβάνει το Κίνημα. Τελικώς, ο Ελευθέριος Βενιζέλος που μετακλήθηκε από την Κρήτη, παρουσιάζεται συμβιβαστικός, προτείνει εκλογές για την ανάδειξη Αναθεωρητικής Βουλής και ενώ ο Λαός ζητά Συντακτική Εθνοσυνέλευση.

Πριν από τις εκλογές της 08^ης Αυγούστου 1910 δεν συγκροτείται κανένα νέο κόμμα που να εγκολπωθεί τις μεταρρυθμίσεις του 1909/1910. Για πρώτη φορά θέτουν υποψηφιότητα ανεξάρτητοι σοσιαλιστές και εμφανίζεται η σοσιαλδημοκρατική “Κοινωνιολογική Εταιρεία”. Τα παλιά κόμματα εμφανίζονται ως συνασπισμός και κερδίζουν τις 211 από τις 362 έδρες, οι ανεξάρτητοι εκσυγχρονιστές 122 και μεμονωμένοι παλιοί 29. Οι εκσυγχρονιστές συσπειρώνονται γύρω από τον Ελευθέριο Βενιζέλο, ο οποίος εκλέγεται χωρίς να συμμετάσχει στον προεκλογικό αγώνα. Μετά την παραίτηση της κυβέρνησης του Δραγούμη, ο Βενιζέλος παίρνει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης από τον Γεώργιο τον Α’, πλην όμως, δεν εξασφαλίζει ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή και σε συμφωνία με τον βασιλιά προχωρά σε διάλυση της Βουλής και προκήρυξη εκλογών. Τα παλιά κόμματα θεωρούν αντισυνταγματική την κίνηση του βασιλιά και δεν συμμετέχουν στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1910. Σ’ αυτές, το κόμμα των Φιλελευθέρων του Βενιζέλου, κερδίζει τις 307 από τις 362 έδρες. Το πρώτο εξάμηνο του 1911 η Βουλή προβαίνει σε ήπια αναθεώρηση του Συντάγματος του 1864, ενισχύοντας μάλιστα το Θεσμό της Μοναρχίας. Στις εκλογές του Μαρτίου του 1912, ο Βενιζέλος κατακτά 146 έδρες, ενώ όλα τα άλλα κόμματα (και τα παλιά, που συμμετέχουν τώρα σ’ αυτές) κερδίζουν 36. Ο Βενιζέλος, φαίνεται παντοδύναμος.

Μετά από προπαρασκευή και μέσα από τους βαλκανικούς πολέμους (1912-1913), η Χώρα διπλασιάζεται και εγκολπώνεται εδαφικά και πληθυσμιακά τμήματα, που καμιά αντικειμενική ιστορική κρίση δεν μπορεί να της αρνηθεί. Από την άλλη, οι παρεμβάσεις του παλατιού είναι συνεχείς. Εξαναγκάζουν δύο φορές έναν εκλεγμένο πρωθυπουργό σε παραίτηση και άλλες τόσες μια Βουλή σε διάλυση. Και αν η διορατική εξωτερική πολιτική του Βενιζέλου κατάφερε να θέσει τη Χώρα με την πλευρά των νικητών του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, και αφού συμμετείχε σ’ αυτόν προκαλώντας όμως “εθνικό διχασμό”, έτσι ώστε υπό τις εγγυήσεις τους η Χώρα να προφυλάξει αλλά και να προσαρτήσει στον κορμό της το ελληνικό πληθυσμιακά και εδαφικά κομμάτι στη Μικρά Ασία που της “αναλογούσε” από μια Οθωμανική Αυτοκρατορία που κατέρρεε, η επιστροφή του βασιλιά Κωνσταντίνου του Α΄ και οι άστοχες και αμετροεπείς ενέργειες των ρεβανσιστών ηγητόρων του που επέστρεψαν στα “πράγματα”, μετά την ήττα του Βενιζέλου στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1920, μετέτρεψε το εγχείρημα σε καταστροφή. Δεν έφταιξε όμως μόνο αυτό.

Οι Σύμμαχοι, προχώρησαν σ’ έναν “ιδιόμορφο”, όπως χαρακτηρίστηκε, δανεισμό. Γαλλία, Αγγλία και ΗΠΑ “ενέκριναν προς δανεισμό” μεγάλα ποσά σε φράγκα, λίρες και δολάρια αντίστοιχα, τα οποία όμως ποτέ δεν παρέδωσαν στο ελληνικό κράτος. Χρησιμοποιήθηκαν, θεωρητικά, ως “εγγυήσεις-κάλυμμα” για την έκδοση πρόσθετου ελληνικού χαρτονομίσματος από την τότε ΕΘΝΙΚΗ τράπεζα, που είχε και το εκδοτικό προνόμιο[1]. Η Ελλάδα, κατ’ αυτόν τον τρόπο, έκοψε χρήμα και χρηματοδότησε την πολεμική προσπάθεια στο μακεδονικό μέτωπο (κατά της Βουλγαρίας που ήταν σύμμαχος της Γερμανίας και της Αυστρίας), την εκστρατεία στην Ουκρανία και Κριμαία (1918) κατά της επανάστασης του 1917 στη Ρωσία, αλλά και την 1^η φάση της Μικρασιατικής εκστρατείας.

Η επιστροφή του Κωνσταντίνου του Α’, λόγω της προηγούμενης φιλογερμανικής του θέσης (και συγγένειας) και παρ’ ό,τι συνέχισε τον πόλεμο, αλλά και η προσέγγιση του Κεμάλ με το νέο Σοβιετικό καθεστώς, μεταστρέφουν την πολιτική των άγγλο/Γάλλων, που πλέον, θεωρούν συμφέρον τους να διατηρήσουν ισχυρό το νέο Εθνικό Τουρκικό Κράτος. Στην πιο κρίσιμη στιγμή, οι “σύμμαχοι”, αποσύρουν “τις εγγυήσεις”. Λόγω πανικού που δημιουργείται, το χρήμα θεωρείται πληθωριστικό. Οι τιμές ανεβαίνουν και η ανεργία φουντώνει. Η Χώρα στην αρχή επιτρέπει τη μετατρεψιμότητα της δραχμής, για να την απαγορεύσει λίγο πλην εξαντληθούν ολοσχερώς τα συναλλαγματικά της αποθέματα και ο χρυσός. Έτσι, το Μάρτιο του 1922, η Χώρα προχώρησε σε έναν νέο πραγματικά ιδιόμορφο εσωτερικό αναγκαστικό δανεισμό: έκοψε τα χαρτονομίσματα στη μέση. Το μισό αριστερό τμήμα κάθε χαρτονομίσματος διατηρούσε το 50% της αξίας του, ενώ το δεξιό ανταλλάχθηκε με έντοκες ομολογίες του Δημοσίου. Η επιχείρηση στέφθηκε από επιτυχία και το κράτος εξοικονόμησε 1,2 δις δραχμές.[2] Δεν μπόρεσε όμως να αποτρέψει την μικρασιατική καταστροφή και τις συνέπειές της. Η Ελλάδα της συνθήκης των Σεβρών (1920), “των πέντε θαλασσών και των δύο ηπείρων”, αποδείχθηκε βραχύβια.

Ο Νικόλαος Πλαστήρας, αφού κατέρρευσε το μέτωπο στην Μ. Ασία, επιστρέφει στην Αθήνα και ενεργεί στρατιωτικό κίνημα. Ο Κωνσταντίνος ο Α’ εκθρονίζεται και η ακολουθεί η “δίκη και η εκτέλεση των έξι”. Η πορεία της Β΄ Ελληνικής Δημοκρατίας (1924-1935), είναι ταραχώδης και διαλείπουσα εξ’ αιτίας των συνεχών στρατιωτικών κινημάτων υπό την επίκληση πάντοτε κάποιου σπουδαίου “εθνικού συμφέροντος ή κινδύνου”, ενώ και το περιεχόμενό της είναι ασαφές και χωρίς βάθος ζητούμενα. Παρά την εγκαθίδρυση Συντάγματος Αβασίλευτης Δημοκρατίας (1927), δημιουργείται ένας σφιχτός εναγκαλισμός πολιτικών-στρατιωτικών, με τους πρώτους να απευθύνονται στους δεύτερους “όταν χρειάζεται” και τους δεύτερους να υποδεικνύουν στους πρώτους “τι χρειάζεται”, που θα διατηρηθεί μέχρι το 1974. Η κήρυξη της Χώρας σε “κατάσταση πολιορκίας”, με βάσει και τα διεθνή “πρότυπα” της εποχής, είναι επαναλαμβανόμενη και κατά το δοκούν, από βενιζελικούς και αντιβενιζελικούς, που οι θέσεις τους πλέον συμπλέκονται ενώ, και το “Ιδιώνυμο” (1929), οι διώξεις κατά κομμουνιστών και συνδικαλιστών για τη δράση τους, είναι προϊόν της εποχής. Το Σύνταγμα παραβιάζεται και από τις δύο πλευρές, πάντα “για καλό σκοπό”. Τελικώς, με στρατιωτικό πραξικόπημα του Γ. Κονδύλη και με ένα νόθο δημοψήφισμα που ακολουθεί με το οποίο εμφανίζεται ποσοστό 97,6% υπέρ της επιστροφής του βασιλιά, επανέρχεται ο Γεώργιος ο Β’. Ο τελευταίος, έχοντας την υποστήριξη των βασιλικών αξιωματικών, διαλύει την εθνοσυνέλευση και προκηρύσσει εκλογές για την 26^η Ιανουαρίου 1936. Στη νέα Βουλή οι βενιζελικοί έχουν μία έδρα παραπάνω από τους αντιπάλους τους και κανείς δεν μπορεί να σχηματίσει κυβέρνηση. Στις 27 Απριλίου 1936, τα μεγάλα κόμματα αδυνατούν να συνεννοηθούν και να σχηματίσουν κυβέρνηση (το ΚΚΕ αρνείται ψήφο εμπιστοσύνης στους βενιζελικούς) και εν τέλει δίνουν ψήφο εμπιστοσύνης (240 ψήφοι υπέρ επί συνόλου 260 βουλευτών) στον Ιωάννη Μεταξά, που είχε πάρει μόλις το 4% στις εκλογές. Ο τρόπος ανόδου του Χίτλερ στην εξουσία, αντιγράφεται και από το πολιτικό προσωπικό της Χώρας.

Στις 4 Αυγούστου 1936, ο Μεταξάς, με την προσυπογραφή των περισσότερων υπουργών του και σε συμφωνία με το βασιλιά Γεώργιο Β’ και με την πρόφαση του “κομμουνιστικού κινδύνου”, “ενός κινδύνου” που θα διατρέχει πλέον τη Χώρα μέχρι και το 1974, αναστέλλει την ισχύ βασικών συνταγματικών διατάξεων και διαλύει τη Βουλή. Η δικτατορία έχει επικρατήσει.

Σ’ αυτό το πρώτο μισό του 20^ου αιώνα, κάνουν την εμφάνισή τους (1925) νέες πολυεθνικές επιχειρήσεις, που αναλαμβάνουν βασικές υποδομές της Χώρας: η ΟΥΛΕΝ κατασκευάζει τη λίμνη του Μαραθώνα και αναλαμβάνει την ύδρευση και αποχέτευση της πρωτεύουσας· η βρετανική ΠΑΟΥΕΡ την ηλεκτροδότηση, τα τρόλεϊ και τα τραμ· η γερμανική SIEMENS τις τηλεπικοινωνίες. Και ενώ αναδύονται νέες ευκαιρίες για την περαιτέρω εκβιομηχάνιση της χώρας, σε εθνική βάση, σκόπιμα ματαιώνεται. Η έλευση ενός εκατομμυρίου τριακοσίων χιλιάδων προσφύγων, παρουσιάζει μια μοναδική ευκαιρία: οι Έλληνες πρόσφυγες της Μ. Ασίας, συνθέτουν κυρίως έναν αστικό και ημιαστικό πληθυσμό, από εμπόρους, μικροεπιχειρηματίες, τεχνίτες, εξειδικευμένο εργατικό προσωπικό, που πάντοτε έλειπε από τη Χώρα. Έχουν “κοσμοπολίτικο αέρα”, ανώτερο μορφωτικό επίπεδο και αρκετοί απ’ αυτούς είναι πολύγλωσσοι. Βεβαίως, υπάρχουν και αγρότες.

Για την περίθαλψη και αποκατάσταση των προσφύγων, η ελληνική κυβέρνηση ζητά τη βοήθεια της Κοινωνίας των Εθνών. Με πρωτοβουλία της ΚτΕ το Σεπτέμβριο του 1923 ιδρύεται με έδρα στην Αθήνα και πλήρη αυτόνομη νομική υπόσταση, η Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων (ΕΑΠ). Με τη σειρά της η ελληνική κυβέρνηση διαθέτει στην ΕΑΠ: 1) τις ιδιοκτησίες Τούρκων και βουλγάρων που αποχώρησαν από την Ελλάδα (ανταλλάξιμοι σύμφωνα με τη Σύμβαση της Λοζάνης), κτήματα του δημοσίου, κτήματα που απαλλοτριώθηκαν με την αγροτική μεταρρύθμιση (1917) και μοναστηριακή γη, σύνολο 800.000 στρέμματα, 2) το ποσό από δύο δάνεια που είχε συνάψει με ξένους δανειστές (1924 και 1928), 3) οικόπεδα μέσα ή γύρω από τις πόλεις για την ανέγερση αστικών συνοικισμών, 4) το τεχνικό και διοικητικό προσωπικό των Υπουργείων α) Γεωργίας και β) Πρόνοιας και Αντιλήψεως. Από τη μεριά της η ΕΑΠ, για την αποκατάσταση των προσφύγων, υιοθετεί δυο βασικές επιλογές: 1) ενόψει των ανεκμετάλλευτων μουσουλμανικών κτημάτων σε Μακεδονία, Θράκη, Λέσβο, Κρήτη κλπ, η αγροτική αποκατάσταση είναι ταχύτερη και απαιτεί μικρότερες δαπάνες. 2) πρέπει να αποφευχθεί η δημιουργία εργατικού προλεταριάτου, με περαιτέρω σκοπό την αποφυγή κοινωνικών αναταραχών, οπότε το βάρος πρέπει να δοθεί στη δημιουργία μικροϊδιοκτητών γεωργών. Κατά συνέπεια, αν και με την έλευση 1,3 εκατομμυρίου προσφύγων θα μπορούσε η χώρα, διαθέτοντας πλέον το εργατικό δυναμικό που της έλειπε από το 19^ο αιώνα, να περάσει τάχιστα στην περαιτέρω εκβιομηχάνισή της, εν τούτοις, μέσω των επιλογών της “ανεξάρτητης” ΕΑΠ της ΚτΕ, καθηλώνεται περαιτέρω στην αγροτική παραγωγή. Μάλιστα, υπό την παραδοχή, ότι τυχόν δημιουργία μεγάλου εργατικού προλεταριάτου στη Χώρα, θα δημιουργούσε κοινωνικές αναταραχές ! Και βέβαια, “κοινωνικές αναταραχές”, διατρέχουν όλη την Ευρώπη, όλο τον 19^ο αιώνα και ήδη και τις πρώτες δεκαετίες του 20^ου αιώνα, πλην όμως, οι χώρες δεν παρέμειναν αγροτικές για να μην έχουν “κοινωνικές αναταραχές”. Γιατί, λοιπόν, τέτοια “αγωνία” για την κοινωνική ειρήνη στη Χώρα; Παρ’ όλα αυτά, κλάδοι όπως αυτοί της κλωστοϋφαντουργίας, αλευροβιομηχανίας, ταπητουργίας, οικοδομικών υλικών, εισαγωγικού και εξαγωγικού εμπορίου, γνώρισαν ανάπτυξη χάρη της συμβολής σ’ αυτούς, μικρασιατών κεφαλαιούχων τεχνιτών και εργατών.

Το “οικονομικό πάζλ” της περιόδου, ολοκληρώνεται με τη χρηματιστηριακή κρίση του 1929 και την οικονομική ύφεση που εκδηλώνεται σε όλο τον Κόσμο. Το οικονομικό περιβάλλον για την Ελλάδα, καθίσταται περαιτέρω αρνητικό. Ενώ, ήδη οι σύμμαχοι κατά τη διάρκεια του πολέμου στην Μ. Ασία έχουν αποσύρει τις εγγυήσεις τους σε συνάλλαγμα με σκοπό να αποτύχει η προσπάθεια της Χώρας (απόφαση που οι ίδιοι προκάλεσαν), ενώ ήδη η Χώρα παλεύει να διαχειριστεί τα αποτελέσματα μιας καταστροφής, μειώνονται και οι εξαγωγές δραστικά και η έλλειψη συναλλάγματος, για ακόμη μια φορά, δεν επιτρέπει την εξυπηρέτηση των ξένων δανείων. Λόγω της ύφεσης, μειώνεται και το μεταναστευτικό αλλά και το ναυτιλιακό συνάλλαγμα. Ο Βενιζέλος, στην προσπάθειά του να εξασφαλίσει νέο δάνειο ώστε να στηριχτεί νομισματικά και δημοσιονομικά η Χώρα, μεταβαίνει στο Λονδίνο, διεθνές χρηματοοικονομικό κέντρο, προκειμένου να διαπραγματευθεί δάνειο 50 εκατομμυρίων χρυσών φράγκων. Η Δημοσιονομική Επιτροπή της Κοινωνίας των Εθνών που συνεδριάζει, κατόπιν αιτήματος της χώρας, ανακοινώνει: “Η Ελλάδα δεν έκανε καμία θυσία αλλά αντίθετα θέλει να μεταβιβάσει τα προβλήματα της στους πιστωτές της δανειζόμενη πέραν των αντοχών της οικονομίας της”. Στις 21 Απριλίου 1932, υπουργός οικονομικών αναλαμβάνει ο υποδιοικητής της νεοσύστατης (1927) Τράπεζας της Ελλάδος Κυριάκος Βαρβαρέσος, ο οποίος κηρύσσει “πτώχευση” και αναστολή πληρωμών, η χώρα εγκαταλείπει τον κανόνα του χρυσού και αφήνει τη δραχμή να διακυμαίνεται ελεύθερα. Οι διαπραγματεύσεις που ακολουθούν, δεν οδηγούν σε συμφωνία.

Η δικτατορία του Μεταξά, αναλαμβάνει να λύσει “το πρόβλημα”: ερχόμενος σε συνεννόηση με τους ομολογιούχους, για τους οποίους εν τω μεταξύ πίεζε ασφυκτικά, τόσο η αγγλική κυβέρνηση όσο και ο Γεώργιος ο Β’, ο Μεταξάς συμφωνεί στις 20 Αυγούστου του 1936 (μόλις 16 ημέρες από τη δικτατορία που επέβαλλε) να καταβάλλει το 40% του χρέους, όταν οι απαιτήσεις των ομολογιούχων είχαν ήδη κατέβει στο 50%. Διαμηνύει δε προς αυτούς, δια μέσου του πρέσβη της Ελλάδας στο Λονδίνο: “αν δε, υποθέσουμε το αδύνατο, δηλαδή να έλθει άλλη κυβέρνηση, τότε ακόμα χειρότερα. Δεν θα τους δώσουν όχι 50% αλλά ούτε πεντάρα.” Αναδύεται έτσι, ένας ακόμη λόγος, που Μεταξάς και Γεώργιος Β’, δεν συνάντησαν αντιδράσεις “από το διεθνή παράγοντα”: τα ξένα δάνεια, εξυπηρετούνται καλύτερα από τις δικτατορίες.

1940 – 1974

Η απόφαση του Ελληνικού Λαού να υπερασπιστεί την Πατρίδα του και τα δίκαιά της, ποτέ δεν εξαρτήθηκε από το ποιος βασιλεύει, πρωθυπουργεύει ή ασκεί δικτατορία. Βασιλιάδες, πρωθυπουργοί, πρόεδροι της δημοκρατίας ή δικτάτορες, ουδέποτε ταυτίστηκαν στο συλλογικό υποσυνείδητο με την Ελλάδα. Ήρθαν, πέρασαν, θα έρθουν κι’ άλλοι, άλλους τους επέλεξε, άλλοι του επιβλήθηκαν, άλλοι τον εξαπάτησαν, άλλους τους ανέχτηκε. Η Ελλάδα, όμως, ανήκει στους Έλληνες· μπορεί, κατά καιρούς, να τη διαφεντεύουν άλλοι, αλλά ΔΕΝ τους ανήκει.  Έτσι, και σ’ αυτήν την περίπτωση, όταν ο φασιστικός άξονας αποφάσισε να επιτεθεί στη χώρα για να την καθυποτάξει, ο ελληνικός λαός, για μια ακόμη φορά, έκανε το χρέος του. Και μάλιστα, σε μια στιγμή που όλες οι κραταιές χώρες της Ευρώπης έχουν νικηθεί και ταπεινωθεί, όχι μόνο αμύνθηκε, αλλά και νίκησε. Έδωσε κουράγιο και Ελπίδα και διατράνωσε στα πέρατα της οικουμένης ότι, η Ελευθερία, το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση, δεν έχει τίμημα για να ανταλλαχθεί. Και αυτό, το διατήρησε συνεχώς ζωντανό, σε όλη τη διάρκεια της τριπλής κατοχής, με την Εθνική του Αντίσταση.

Μετά την οδυνηρή εμπειρία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, και ενώ η Χώρα βγαίνει απ’ αυτόν κυριολεκτικά διαλυμένη, έχοντας πληρώσει βαρύτατο ανθρώπινο τίμημα, με 1.200 περίπου χωριά καμένα από τους Γερμανούς και με τις βασικές της υποδομές καταστρεμμένες, μπαίνει στη δίνη του χειρότερου απ’ όλους τους πολέμους· του εμφυλίου. Ενός πολέμου, που μεθοδεύτηκε από τις “προστάτιδες δυνάμεις” της εποχής και τους ντόπιους τοποτηρητές τους και με μια και μοναδική στόχευση: “μη τυχόν και ο Λαός, πάρει τις τύχες του στα χέρια του”. Ο εμφύλιος, στη λήξη του, βρίσκει νικήτρια τη συντηρητική παράταξη, που μαζί με το στέμμα και τις ΗΠΑ, καινούργια προστάτιδα δύναμη, εγκαθιδρύουν ένα καθεστώς διώξεων και εκτοπισμών, εναντίον κάθε πολίτη “ύποπτου” για τα δημοκρατικά ή φιλοαριστερά φρονήματά του.

Και ακριβώς για να μην υπάρξει ο κίνδυνος ανατροπών, τόσο στην Ελλάδα όσο και στις άλλες ρημαγμένες από το πόλεμο ευρωπαϊκές χώρες, που ήδη υπάρχει μια αναζωπύρωση των αριστερών και δημοκρατικών κινημάτων, οι ΗΠΑ, μέσα από το σχέδιο Μάρσαλ, δίνουν και στη Χώρα για την ανασυγκρότησή της, μια τεράστια για την εποχή οικονομική βοήθεια, ενώ με τη δωρεάν, στην αρχή, παροχή πλεονάζοντος και άχρηστου πια για αυτές στρατιωτικού υλικού, εξαγοράζουν και τη στρατιωκοπολιτική συμμαχία της χώρας με την είσοδό της στο ΝΑΤΟ (1952) και δημιουργούν έναν πρώτης τάξεως πελάτη τους για τα οπλικά τους συστήματα. Και έτσι όμως υπήρξε μια ακόμη ευκαιρία. Και παρά το ότι τα χρήματα κατασπαταλήθηκαν από τους “ημέτερους” και σε έργα που στοίχισαν πολλαπλάσια της αξίας τους, σε βαθμό τόσο εμφανή που προκάλεσαν την αντίδραση του αμερικανικού παράγοντα, είναι γεγονός ότι τη δεκαπενταετία 1950-1965 γίνανε σημαντικά έργα υποδομής (υδροηλεκτρικά φράγματα, σιδηρόδρομοι, δρόμοι, λιμάνια, αεροδρόμια), αναπτύχθηκε η βιομηχανία, ενώ το κράτος δημιούργησε δημόσιους φορείς στον έλεγχο των οποίων πέρασαν στρατηγικοί τομείς της κοινωνίας και της οικονομικής ανάπτυξής της, όπως η ηλεκτροδότηση, οι τηλεπικοινωνίες, οι συγκοινωνίες. Από την άλλη όμως, η ανεργία κυμαίνεται σταθερά πάνω από το 20%, η μετανάστευση προβάλλει ως η κεντρική λύση, ενώ η ύπαιθρος ερημώνει. Όσοι μένουν πίσω, σπεύδουν στην Αθήνα και στα υπόλοιπα αστικά κέντρα για να βρουν την οποιαδήποτε δουλειά, έστω παρασιτική, αρκεί να επιβιώσουν και να βρεθούν δίπλα στη λάμψη που προκαλεί η ροή του άφθονου ξένου χρήματος, μοχλός μιας καινούργιας ματαιόδοξης τάξης που ανατέλλει. Αρχίζει η “ανοικοδόμηση” της Αθήνας με το σύστημα “της αντιπαροχής”, μετατρέποντας την Πόλη, στην πιο άσκημη και εχθρική πρωτεύουσα της Ευρώπης. Τα νεοκλασικά της γκρεμίζονται για να δώσουν άρον-άρον τη θέση τους σε απρόσωπες και άχρωμες πολυκατοικίες, ξένες με την αττική γη και το ανθρώπινο μέτρο της Πόλης, το οποίο και καταπνίγουν. Για πάνω από πέντε δεκαετίες η Χώρα βασίζεται σ’ αυτήν τη μονοδιάστατη εκδοχή-εμμονή ανάπτυξης, που διατήρησε και επέτεινε την περιχαράκωση του ιδιωτικού και την αδιαφορία για το δημόσιο χώρο και πράγματα.

Από την άλλη, οι διαδηλώσεις και τα συλλαλητήρια της νεολαίας για την υπεράσπιση των δικαίων της Κύπρου είναι συνεχή και αυξανόμενα. Τα λαϊκά αιτήματα ξανάρχονται στο προσκήνιο και η Αριστερά, με την ΕΔΑ, ανασυγκροτείται και στις εκλογές του 1958 ανακηρύσσεται σε αξιωματική αντιπολίτευση με ποσοστό 24,4% των ψήφων και 78 βουλευτές. Το μετεμφυλιακό παρακράτος “ανησυχεί” και βάζει σε λειτουργία το σχέδιο “Περικλής”, με στόχο να αναχαιτίσει την αυξανόμενη επιρροή της ΕΔΑ. Αντίστοιχα σχέδια εκείνη την εποχή, έχουν εκπονηθεί για όλες τις χώρες μέλη του ΝΑΤΟ, που έφθαναν και στην εγκαθίδρυση στρατιωτικής δικτατορίας. Τα μέλη, λοιπόν, οι οπαδοί ακόμη και οι βουλευτές της ΕΔΑ, υπόκεινται σε διώξεις και βιαιοπραγίες, από εμφανείς και αφανείς μηχανισμούς του κράτους, στελεχωμένους με χωροφύλακες, αστυνομικούς, στρατιωτικούς, αλλά και “πολίτες”, οι οποίες φθάνουν ακόμη και σε νεκρούς. Οι εκλογές του 1961, καταγράφονται στην ιστορία ως “εκλογές βίας και νοθείας”. Η σχεδιασμένη και συγκροτημένη επίθεση κατά της Αριστεράς, φτάνει μέχρι τη δολοφονία του βουλευτή της, Γρηγόρη Λαμπράκη, το Μάιο του 1963 στη Θεσσαλονίκη, από παρακρατικούς, για να “καταλήξουμε” στο περίφημο ερώτημα που διατύπωσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και έμεινε στην ιστορία: “ποιος κυβερνά αυτή τη Χώρα ; ”. Ο Καραμανλής, τέλη του 1963, θα αποχωρήσει από την πολιτική ζωή και τη χώρα, και θα παραδώσει την πολιτική αρχηγία της ΕΡΕ, στον Παναγιώτη Κανελλόπουλο. Ο Γεώργιος Παπανδρέου, αν και Κεντρώος, ασκεί πολιτική “διμέτωπου αγώνα”. Κατά της Δεξιάς αλλά και κατά της Αριστεράς. Και ενώ συνεργάστηκε μαζί της στις εκλογές του 1956 με μοναδικό σκοπό την αλλαγή του εκλογικού συστήματος, στη συνέχεια, μετά την νίκη του στις εκλογές του 1963 αλλά χωρίς να πετύχει αυτοδυναμία στη Βουλή, προτίμησε να παραιτηθεί και να προκηρύξει νέες εκλογές τον Φεβρουάριο του 1964, παρά να σχηματίσει κυβέρνηση συνεργασίας με την ΕΔΑ.

Η Ένωση Κέντρου με τον Γεώργιο Παπανδρέου κερδίζει τις εκλογές με ποσοστό 52,72% και καταλαμβάνει 171 έδρες στη Βουλή. Για άλλη μια φορά, όμως, η παρέμβαση του παλατιού στα πολιτικά πράγματα, είναι καταλυτική. Ο νεαρός βασιλιάς Κωνσταντίνος ο Β’, αρνείται στον Γ. Παπανδρέου να διορίσει πρόσωπο της επιλογής του στο Υπουργείο Εθνικής Αμύνης αλλά και αντικαταστήσει τον αρχηγό του ΓΕΣ, ακόμη και όταν ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου προτείνει για τη θέση του υπουργού τον εαυτό του. Προτού προλάβει ο πρωθυπουργός να υποβάλλει εγγράφως την παραίτησή του, ο βασιλιάς έχει διορίσει την πρώτη κυβέρνηση αποστατών, από το ίδιο το κόμμα της Ένωσης Κέντρου. Θα ακολουθήσει πολιτική αστάθεια και κυβερνήσεις που στηρίζονται τόσο από την ΕΡΕ όσο και από αποστάτες της Ένωσης Κέντρου.

Έτσι, λοιπόν, πορεύεται η Χώρα μέχρι τη δικτατορία του 1967, όταν μια ομάδα ανώτερων αξιωματικών, γαλουχημένη μέσα σ’ ένα κλίμα που ανεχόταν οριακά τη συνταγματική νομιμότητα, εμποτισμένη με τα ίδια στρεβλά ιδεώδη του πολιτικού κόσμου που πρόκρινε την απατηλή διάσταση δυο υποκειμένων με διαφορετικά τάχα συμφέροντα, Λαού και Έθνους, εμβολιασμένη με την ατιμωρησία[3], στην υπηρεσία, εν “αγνοία” της κάποιες φορές, του διεθνούς πολιτικοοικονομικού status της εποχής και υπό την απειλή, πάλι, του “κομμουνιστικού κινδύνου”, εγκαθιδρύει στρατιωτική δικτατορία. Δίπλα στις παλιές, μια καινούργια οικονομική τάξη αναδύεται που συνεργάζεται και δανειοδοτείται από το καθεστώς, μέσα σ’ ένα τοπίο που επικρατεί ο φόβος, οι διώξεις, οι εξορίες, αλλά και ο ατομισμός, σημάδι κόπωσης, όταν ο Λαός αποκαρδιώνεται.

1974 – 2010

Η χούντα, μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, μέσα από τις εσωτερικές της τριβές και υπό το βάρος της προδοσίας της Κύπρου, καταρρέει και παραδίδει την εξουσία στον παλιό πολιτικό κόσμο. Η μεταπολίτευση είναι ομαλή. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής της περιόδου 1974-1977, αποσύρει τη Χώρα από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, ενεργεί Δημοψήφισμα (08.12.1974) με το οποίο ο Λαός επιλέγει με ποσοστό 69,2% ως Πολίτευμα την αβασίλευτη Δημοκρατία, η Χώρα αποκτά Δημοκρατικό Σύνταγμα ενώ, “κατηγορείται” και ως “σοσιαλίζων”. Προβαίνει σε εκτεταμένες κρατικοποιήσεις νευραλγικών οικονομικών υποδομών, όπως τράπεζες, ναυπηγεία, βιομηχανίες και συγκοινωνίες.

Ο ριζοσπαστισμός του λαού επιτείνεται και φέρνει, το 1981, στην εξουσία το ΠΑΣΟΚ και τον Ανδρέα Παπανδρέου, ενώ από τις αρχές του ίδιου έτους η Χώρα έχει καταστεί μέλος της ΕΟΚ, που μετεξελίσσεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Για πρώτη φορά ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα επιτυγχάνει απόλυτη κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Οι υποσχέσεις, όμως, είναι πολλές, και η άλλη μισή Ελλάδα που είναι παραγκωνισμένη και κατατρεγμένη για πάνω από 60 χρόνια, δεν μπορεί να περιμένει. Για να ικανοποιηθούν τα αιτήματα, αντί άλλων, αρχίζει η διόγκωση του δημόσιου τομέα, αφού, γι’ άλλη μια φορά, ούτε ο κλασικός παραγωγικός τομέας αναπτύσσεται με πρωτοβουλίες ή συμμετοχή του κράτους, αυτός δηλαδή που παράγει πραγματικό πλούτο και θέσεις εργασίας όπως οι βιομηχανίες, οι βιοτεχνίες, το εμπόριο, οι “πραγματικές και αναγκαίες υπηρεσίες” για την κοινωνία. Η οικονομική ελίτ, μουδιασμένη στην αρχή και περιμένοντας να δει “που το πάει” το ΠΑΣΟΚ, όταν αντιλαμβάνεται ότι δεν πρόκειται να θιγούν τα κεκτημένα της, εφησυχάζει και περιορίζεται στον “παραδοσιακό της ρόλο”: δουλειές με πελάτη το κράτος αλλά και με λεφτά του κράτους. Από τη μια, λοιπόν, φυσάει ένας πρωτόγνωρος αέρας αισιοδοξίας, τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα αποκτούν μια διάσταση που ο τόπος ουδέποτε είχε ξαναδεί, από την άλλη, τα στεγανά των εξουσιών πετάνε την παλιά τους φορεσιά, φτιασιδώνονται, χτυπάνε φιλικά στην πλάτη την “Αλλαγή”, που κολακεύεται από την υποδοχή και στρογγυλοκάθεται στα σαλόνια τους. Έτσι, ποτέ δεν αποδυναμώθηκε η ισχύς της καθεστηκυίας τάξης· μορφή άλλαξε. Και παρά τις κάποιες εξαιρέσεις, τελικά, δε δημιουργήθηκαν Θεσμοί για να προστατεύσουν το σκληρό πυρήνα της κυριαρχίας του λαού: τη δυνατότητα στην απόφαση και στην υλοποίησή της με συνευθύνη του· γιατί αυτό είναι Δημοκρατία.

Η Χώρα περιορίζεται σ’ ένα μεταπρατικό ρόλο διαχείρισης των “ψίχουλων” που ρίχνει από το τραπέζι τού διεθνούς καταμερισμού εργασίας ο ευρωπαϊκός καπιταλισμός. Η αστική τάξη της Ελλάδας, με εξαιρέσεις, ουδέποτε έπαιξε πατριωτικό ρόλο· ουδέποτε υπήρξε “εθνική”. Ακόμη και όταν επένδυε σε τομείς που παράγουν πραγματικό πλούτο, όπως η βιομηχανία ή η ναυτιλία, το έκανε είτε “με λεφτά του κράτους”, είτε με “πελάτη το κράτος”, είτε και με τα δύο μαζί, ενώ ανάλωνε τα κέρδη της ολοκληρωτικά για προσωπική της ευχαρίστηση και ξανάρχιζε την αναπαραγωγή με δανεικά από τις τράπεζες. Όταν δε, ανακάλυψε και το τζόγο του χρηματοπιστωτικού συστήματος, αδαής και νεοφώτιστη όπως ήταν, απώλεσε την όποια ισχύ της είχε απομείνει. Μυωπική και επικίνδυνη, ακόμη και για τον εαυτό της.

Ο αγροτικός τομέας, μετά το 1981, αφού “αποκοιμήθηκε”, αποσαρθρώθηκε έντεχνα από τα ευρωπαϊκά προστάγματα που ήθελαν μια χώρα ανήμπορη να εκμεταλλευτεί “κάθετα” την πρωτογενή παραγωγή της αλλά μόνο να την ξεπουλά ευκαιριακά, παρήκμασε και έγινε επαίτης των επιδοτήσεων, με αντάλλαγμα τον έλεγχό του. Όποιος συνεχίζει να υποστηρίζει ότι “ο τουρισμός είναι η βαριά βιομηχανία της Χώρας”, κάνει εσκεμμένα τον αφελή.

Έτσι, τα δύο μεγάλα κόμματα που κυριάρχησαν πολιτικά από τη μεταπολίτευση του 1974 μέχρι και το 2015, παρά τις αρχικές διαφοροποιήσεις τους ως δύο ορατοί αντίθετοι πόλοι, κατέληξαν εν τέλει να κάνουν την ίδια δουλειά, εναλλασσόμενα στην εξουσία για 40 χρόνια. Αυτό εξάλλου ήταν το “σχέδιο” ήδη από τη δεκαετία του 1950, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά για όλο το Δυτικό Κόσμο. Δυο ισχυρά κόμματα, ένα κεντροδεξιό και ένα κεντροαριστερό, που μέσα από την εναλλαγή τους, θα κρατούν εγκλωβισμένο τον κόσμο μακριά από ριζοσπαστικές, δημοκρατικές και πραγματικά ωφέλιμες επιλογές για τον ίδιο. Ο λαός ακουμπά στο μεσσιανικό αρχηγισμό των κομμάτων, και όχι στην εγκαθίδρυση Θεσμών που θα λειτουργούν και μετά τα πρόσωπα, που για διάφορους συγκυριακούς ιστορικούς λόγους προβάλλονται κάθε φορά ως ηγέτες. Με ελάχιστες διαφοροποιήσεις, οι ίδιες θέσεις και απόψεις προκρίνονται εναλλάξ από τους ίδιους υποστηρικτές, ανάλογα με το αν βρίσκονται στη συμπολίτευση ή στην αντιπολίτευση. Οι ίδιες υποσχέσεις που ποτέ δεν εκπληρώνονται όταν έρθουν στην εξουσία. Μια διαρκής πολιτική εξαπάτηση, για την οποία ποτέ κανείς δε λογοδοτεί, ποτέ δεν τιμωρείται, αφού εσκεμμένα δεν υπάρχει αντίστοιχο θεσμικό πλαίσιο. Βουλευτικές και υπουργικές ασυλίες που φτάνουν στην ατιμωρησία ακόμη και όταν αδρανοποιούν το εγκαθιδρυμένο συνταγματικά δημοκρατικό πολίτευμα. Αποφάσεις πρωθυπουργών που ανακαθορίζουν τις λειτουργίες των υπουργών της Κυβέρνησης, αλλά που εν τούτοις δεν ελέγχονται για τη συνταγματικότητά τους. Υποσχέσεις για οικονομική ανάπτυξη, που ποτέ δεν νοηματοδοτείται συγκεκριμένα και στοχευμένα το περιεχόμενό της, έτσι ώστε άλλοτε να θεωρείται ως τέτοια η αθρόα συμμετοχή σε χρηματιστηριακές συναλλαγές υπό την εποπτεία και ευλογία των ΜΜΕ, άλλοτε η αύξηση της ζήτησης ακινήτων λόγω υπέρμετρου τραπεζικού δανεισμού πλεονάζοντος αλλά εν τούτοις “απόντος” χρήματος, και άλλοτε η απόκτηση αυτοκινήτων με την πριμοδότηση από το κράτος της απόσυρσης των παλαιών.

Στις εκλογές του 2004, το αλαζονικό και αποκομμένο από τη λαϊκή του βάση ΠΑΣΟΚ, ταυτισμένο πια με τα συμφέροντα των επιχειρηματιών και των εργολάβων και μετά από 11 συνεχή χρόνια στην εξουσία, χάνει. Επανέρχεται η ΝΔ με πρόεδρό της τον Κώστα Καραμανλή, ανιψιό του Κωνσταντίνου Καραμανλή ιδρυτή της ΝΔ, με συνθηματολογία σχετική με σκάνδαλα που διέπραξαν οι προηγούμενοι “κακοί διαχειριστές”, καταλογίζοντάς τους ευθύνες γιατί ο κόσμος έχασε τα λεφτά του στο χρηματιστήριο, με “αριστερή φρασεολογία”, υποσχέσεις παροχών, με εξαγγελίες περί ενός καινούργιου ήθους και ύφους που θα επικρατήσει στα πολιτικά πράγματα, και με τελικό σύνθημα “την επανίδρυση του κράτους”. Μόλις αναλαμβάνει την εξουσία, φροντίζει να κάνει καινούργια απογραφή των δημοσιονομικών της χώρας, σύμφωνα με την οποία το έλλειμμα άγγιζε το 6,5% αντί του 1,2% που υποστήριζε η προηγούμενη κυβέρνηση, οπότε και περιττεύει η διευκρίνιση: οι παροχές θα αργήσουν.

Τις εκλογές του 2007 τις κερδίζει πάλι η ΝΔ, πιθανόν γιατί το ΠΑΣΟΚ “δεν έπεισε ότι έχει καταλάβει τα λάθη του παρελθόντος του” και όχι γιατί η ΝΔ παρουσίασε κάποιο έργο. Το 2008 κάνει την εμφάνισή της η γνωστή παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση. Με αφορμή αυτήν, η οποία αρχίζει να επιδρά, κυρίως, σε ψυχολογικό επίπεδο στην ελληνική οικονομία, αλλά και τη θέση του ΠΑΣΟΚ “ότι δεν θα στηρίξει την πρόταση της ΝΔ που αφορά την επανεκλογή του Καρόλου Παπούλια ως Προέδρου της Δημοκρατίας τον Μάρτιο του 2010” (που τελικά στήριξε), η ΝΔ ανακοινώνει ότι η ελληνική οικονομία, προκειμένου να επιβιώσει στο διαμορφούμενο διεθνές οικονομικό περιβάλλον, έχει ανάγκη από βαθιές αλλαγές. Οι αλλαγές αυτές θα είναι επώδυνες για το λαό, γι’ αυτό χρειάζεται νωπή λαϊκή εντολή. Ανακαλύπτει δηλαδή ξαφνικά ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο “ρόδινα” όσο τα παρουσίαζε έως τότε (πτώση ανεργίας, αύξηση ρυθμού ανάπτυξης, ασφαλές και πρόσφορο επενδυτικό περιβάλλον, καλυτέρευση των δημοσιονομικών, μείωση του ελλείμματος, σταθεροποίηση του βιοτικού επιπέδου, καλυτέρευση των δημόσιων λειτουργιών, νοσοκομείων κλπ). Εν τω μεταξύ, έχουν κάνει ήδη την εμφάνισή τους και βρίσκονται σε εξέλιξη, οικονομικά και πολιτικά σκάνδαλα (Βατοπέδιο, SIEMENS) που καταλογίζονται σε κορυφαία στελέχη της, ενώ η αλαζονική συμπεριφορά κάποιων εξ’ αυτών έχει αρχίσει να προκαλεί από καιρό.

Υπό αυτές τις συνθήκες προκηρύσσονται εκλογές για την 4^η Οκτωβρίου 2009, με προφανή συναρμοζόμενο σκοπό, είτε η ΝΔ να παραδώσει την εξουσία στο ΠΑΣΟΚ, είτε, αν κερδίσει, να έχει λυμένα τα χέρια της. Το ΠΑΣΟΚ, με υποσχέσεις για κοινωνικές παροχές, αναμόρφωση του πολιτικού ήθους, αξιοκρατία, ανάπτυξη των πράσινων μορφών ενέργειας, ορθολογική διαχείριση των δημοσιονομικών, μείωση του σπάταλου κράτους, και υπό το τελικό σύνθημα “λεφτά υπάρχουν” αλλά η κυβέρνηση αδυνατεί να τα διαχειριστεί σωστά, κερδίζει τις εκλογές με διαφορά δέκα ποσοστιαίων μονάδων από την ΝΔ. Ακολουθεί μικρή περίοδος συγκρατημένης αισιοδοξίας και αναμονής. Μιας σημειολογικής συμπεριφοράς προς την κατεύθυνση της μείωσης κάποιων εμφανώς περιττών εξόδων του δημόσιου τομέα. Προοδευτικά όμως ανακαλύπτει (;) και ανακοινώνει, και αυτό με τη σειρά του, την “πραγματική κατάσταση”. Το δημόσιο έλλειμμα κατά την καινούργια απογραφή -που επιστρέφει έτσι τα ίσα στη ΝΔ-, είναι πάνω από 11,5%. Τα ετήσια δηλαδή έξοδα της Χώρας, είναι μεγαλύτερα των εσόδων της κατά ποσοστό 11,5% αυτών. Σε απόλυτο αριθμό, περίπου 30-35 δισεκατομμύρια ευρώ. Οι δημόσιες δαπάνες και λειτουργίες, είναι υπέρογκες και υπερτιμημένες. Ο δημόσιος τομέας, έχει διογκωθεί. Τα κονδύλια από την ΕΕ δεν απορροφούνται. Οι ελεγκτικοί και εισπρακτικοί μηχανισμοί του κράτους δε λειτουργούν. Τα ασφαλιστικά ταμεία χρωστούν υπέρογκα ποσά σε προμηθευτές και νοσοκομεία ενώ οι ανείσπρακτες εισφορές της εργοδοσίας προς αυτά ανέρχονται επίσης σε μεγάλα ποσά. Το “κλίμα”, τόσο υπό την πίεση της διεθνούς κρίσης όσο και των καινούργιων ανακοινώσεων, επιδεινώνεται.

Το κρίσιμο, είναι ότι η Χώρα αδυνατεί να ανταποκριθεί σε βραχυπρόθεσμες διεθνείς υποχρεώσεις της. Αδυνατεί (;) να εξοφλήσει τα ομόλογά της που λήγουν τους επόμενους μήνες στις διεθνείς αγορές. Και βέβαια, αναδύεται έτσι ένα νέο και μοναδικό “παράδοξο”: ακόμα και το σύνολο των ληξιπρόθεσμων υποχρεώσεων της Χώρας να πρέπει να εξοφληθεί σε συνάλλαγμα (δολάρια ή ευρώ η οποιοδήποτε άλλο νόμισμα που χρησιμοποιείται ως συναλλαγματικό μέσο), η Χώρα, για πρώτη φορά από τη σύστασή της, το διαθέτει. Είναι μέλος της ΕΕ και της ευρωζώνης και ως εθνικό της νόμισμα έχει υιοθετήσει το ευρώ, νόμισμα που χρησιμοποιούν 19 χώρες της Ευρώπης, το οποίο όμως συγχρόνως έχει εγκαθιδρυθεί, και αυτό, ως παγκόσμιο συναλλαγματικό μέσο/απόθεμα. Από τη μια, λοιπόν, οι Ευρωπαϊκές Συνθήκες παρέχουν τη δυνατότητα στην Τράπεζα της Ελλάδος να δημιουργήσει πιστώσεις σε ευρώ και να εξοφληθούν τα ομόλογα της Χώρας, από την άλλη, η οποιαδήποτε μορφή “εσωτερικού δανεισμού”, θα αποφέρει ευρώ. Με μια κουβέντα, η Χώρα δεν χρειάζεται να καταφύγει σε ξένο δανεισμό, εκτός αν την υποχρεώσουν σε τέτοιο, με τη “βοήθεια” του πολιτικού της προσωπικού.

Αφού λοιπόν οι ευρωπαίοι εταίροι μας, παλιές και “νέες προστάτιδες δυνάμεις”, ήδη από το 2008/2009, διέθεσαν πακτωλό χρημάτων “από το τίποτα” και “κουβεντιαστές εγγυήσεις” για να διασώσουν τις δικές τους επιχειρήσεις και τράπεζες, έρχεται η ώρα της Ελλάδας. Κώστας Καραμανλής και Γιώργος Παπανδρέου, έχουν ήδη υπονομεύσει την διεθνή ισχύ της Χώρας, με άνευρες και σπασμωδικές κινήσεις, φλύαρες και ατιμωτικές δηλώσεις για τη Χώρα και το Λαό της. Οι λύσεις[4] που ακολούθησαν “οι σύμμαχοί μας”, αφορούν το δικό τους καπιταλισμό, αυτόν που κερδίζει, 200 χρόνια τώρα, σε βάρος της Πατρίδας μας. Για την Ελλάδα, απαιτείται νέα “Γερμανική Ειρήνη”. Τι εξυπηρετεί; Πολλά: βγαίνουν από το κάδρο οι λοιπές χώρες της ευρωζώνης και μπαίνει η Χώρα, με τη διαχρονική αιτιολογία: οι Έλληνες, “ξοδεύουν περισσότερα απ’ όσα “βγάζουν”, πρέπει να μπει τάξη στα οικονομικά τους, αν θέλουν δανεικά. Συγχρόνως, αποκαθίσταται το περιεχόμενο της “πίστης στο χρήμα”: το χρήμα δεν το “κόβεις”· το δανείζεται με σκληρούς όρους από αυτούς που το έχουν (ή εμφανίζονται έτσι), γιατί, αν δεν το κάνεις, τι θα το κάνουν αυτοί που το έχουν αποθησαυρίσει. Τέλος, πρέπει να μη ζημιωθούν οι γερμανικές και γαλλικές τράπεζες, που έχουν δανείσει τις ελληνικές, που έχουν δανείσει τους Έλληνες, για να αγοράζουν τα γερμανικά και γαλλικά προϊόντα. Πώς γίνεται αυτό; Το κράτος να αναλάβει απευθείας την αποπληρωμή τους, μέσω νέου εξωτερικού δανεισμού του και επιτήρησής του, συγχρόνως να σβήσουν οι τράπεζες τις απαιτήσεις τους προς το κράτος, να γίνουν κουφάρια, για να τις αγοράσουν “οι δικοί μας” τσάμπα, όπως και έγινε.

2010 – 2015

Ψηφίζεται ο Ν.3845/06.05.2010 ο οποίος εμπεριέχει Σχέδιο Μνημονίου ήτοι, ένα non paper, που για να γίνει Διεθνής Σύμβαση και να δεσμεύει τη Χώρα κατά τη Συνταγματική της Τάξη και το Διεθνές Δίκαιο, θα πρέπει, πρώτα να υπογραφεί από τη χώρα και τις αντισυμβαλλόμενες σε αυτό και με αυτό πλευρές και μετά να έρθει στη Βουλή για κύρωση ή απόρριψη, ως έχει. Με αντίστοιχη εξουσιοδότηση του νόμου, ο τότε υπουργός των οικονομικών υπογράφει με τη λεγόμενη Τρόικα (Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και ΔΝΤ) την από 08.05.2010 δανειακή σύμβαση της Χώρας (και σύμβαση με το ΔΝΤ), που εκτός των άλλων διέπεται από το αγγλικό δίκαιο και υπάγεται στην αρμοδιότητα ξένων δικαστηρίων. Με την ίδια εντολή, αφού υπογραφούν, εντέλλεται Μνημόνια και δανειακές Συμβάσεις να τα φέρει στη Βουλή για κύρωση ή απόρριψη. Με τον τροποποιητικό Ν.3847/11.05.2010, πέντε μόλις ημέρες μετά το νόμο Ν.3845/06.05.2010, η δικαιοδοσία προς τον υπουργό οικονομικών διευρύνεται ανεπίτρεπτα από συνταγματική έποψη: Μνημόνια και Δανειακές Συμβάσεις και όσες τροποποιήσεις τους αποφασίσουν στο μέλλον υπουργός οικονομικών και Τρόικα, ισχύουν και εκτελούνται μόνο από και με τις υπογραφές του υπουργού και των δανειστών και χωρίς να κυρωθούν από τη Βουλή· κατ’ αντίθετη δηλαδή πρόβλεψη του άρθρου 28 παρ.1 του Συντάγματος και ενώ, μια τέτοια εξουσιοδότηση, εκ νέου δε και η υλοποίησή της, στοιχειοθετούν πράξεις εσχάτης προδοσίας κατά τον ελληνικό ποινικό νόμο. Έτσι, εκτός των άλλων, η Βουλή, δεν γνωρίζει ούτε το περιεχόμενό τους. Και αυτό το περιεχόμενο, “δεσμεύει” την Πατρίδα και το Λαό της και “υποχρεώνει” τη Βουλή, να ψηφίσει μια σειρά από εφαρμοστικούς νόμους προς υλοποίηση των όρων του Μνημονίου και των Δανειακών Συμβάσεων (και όσων δεν υλοποιούνται απευθείας μέσω αυτών) ενώ, αν ψηφίσει νόμο αντίθετο σε σχέση με όρους του Μνημονίου ή των Δανειακών Συμβάσεων, θεωρούνται αυτοί ανίσχυροι και ανεφάρμοστοι, ως τάχα κατώτερης ιεραρχικής ισχύος.

Παρ’ όλα αυτά, τα νέα επαχθή μέτρα και ο “ψηφιακός” κατά μεγάλο μέρος δανεισμός ούτε αποδίδουν, ούτε είναι “αρκετά”. Χρειάζεται νέο Μνημόνιο και νέος δανεισμός. Οι ευρωπαίοι εταίροι μας, ενώ στην αρχή χρησιμοποίησαν την τεχνογνωσία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), τώρα προχωρούν στη δημιουργία νέων Μηχανισμών, δικών τους, αλλά και με τη συμμετοχή του ΔΝΤ. Ιδρύουν το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΕΤΧΣ ή EFSF), εν πολλοίς μια ανώνυμη εταιρεία με μετόχους τις τότε χώρες της ευρωζώνης και με 60 μόλις δις ευρώ εγγυημένο κεφάλαιο, προκειμένου να περάσουν σ’ αυτόν τα δάνεια της Ελλάδας και όσων άλλων χωρών της ευρωζώνης χρειαστεί. Με “απλά λόγια”, με την προσυπογραφή του ως εγγυητής στα Ομόλογα των χωρών που λαμβάνει, τα διαθέτει στη συνέχεια στις Χρηματαγορές, αντλεί τα αντίστοιχα κεφάλαια τα οποία και δίδει στη Χώρα, κρατώντας για λογαριασμό του μια προμήθεια. Αν πτωχεύσει ο EFSF, γιατί δεν μπορεί να αποπληρώσει στο κάτοχο Ομόλογο που εγγυήθηκε, το “πράγμα μένει εκεί”. Ευθύνεται όπως μια ανώνυμη εταιρεία: έως την περιουσία της. Κανείς ευρωπαίος φορολογούμενος δεν πρόκειται να πληρώσει. Ο πολιτικός αντίκτυπος (και αν θες να υπάρξει τέτοιος) είναι άλλο πράγμα. Ο EFSF είναι ο πρόδρομος του μετέπειτα Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης (ΕΜΣ ή ESM), ο οποίος και τον αντικατέστησε με σχεδόν τους ίδιους όρους (με 80 δις εγγυημένο κεφάλαιο, χωρίς το ΔΝΤ και με περισσότερες χρηματοδοτικές αρμοδιότητες).

Η Χώρα εισέρχεται σε βαθύτερη οικονομική και κοινωνική περιδίνηση, ο λαός διαδηλώνει και σε κάποιες περιπτώσεις εξεγείρεται, ενώ το πολιτικό προσωπικό γνωρίζει ότι οι ενέργειές του είναι ανομιμοποίητες. Οι δηλώσεις του Πρωθυπουργού και προέδρου του ΠΑΣΟΚ Γιώργου Παπανδρέου, τέλη Οκτωβρίου 2011, με τις οποίες προαναγγέλλει τη διενέργεια δημοψηφίσματος για την κύρωση ή μη της νέας συμφωνίας και της δανειακής σύμβασης από το λαό, σε μια απέλπιδα προσπάθεια, είτε να νομιμοποιήσει την επιφάνεια των επιλογών του και της Τρόικας, είτε να επιρρίψει συλλογικά την ευθύνη στο λαό για ό,τι τον απειλούσε να επακολουθήσει από τη μη υιοθέτηση αυτής της πολιτικής, πυροδοτούν διεθνείς και εγχώριες αντιδράσεις. Κλονίζουν την εμπιστοσύνη στο πρόσωπό του, και αμφιβάλλουν για το αρραγές της κοινοβουλευτικής του πλειοψηφίας να περάσει τα μέτρα που θέλουν. Είναι “αναξιόπιστος” πια, αφού ενώ είχε ήδη συμφωνήσει στα νέα μέτρα, τώρα επιζητεί και τη νομιμοποίησή τους από το λαό μέσω δημοψηφίσματος προκειμένου να ισχύσουν, πράγμα που, σε περίπτωση απόρριψής τους, παρουσιάζεται σαν καταστροφική εξέλιξη, τόσο για την Ελλάδα που θα την οδηγήσει έξω από τη ζώνη του ευρώ, όσο όμως και για την ευρωζώνη που θα κλιμακώσει την κρίση της με περαιτέρω διεθνείς επιπτώσεις. Μια άλλη κυβέρνηση πρέπει να αναλάβει το έργο, με ισχυρότερη κοινοβουλευτική πλειοψηφία και χωρίς τη μεσολάβηση εκλογών, που “δεν ξέρουμε τι μπορεί να βγάλουν”. Χρειάζεται, λοιπόν, η συναίνεση των δύο μεγάλων κομμάτων, χωρίς αντιπολιτευτικές κορώνες από τη ΝΔ. Οι καιροί, δεν επιτρέπουν αβρότητες. Αυτό είναι το σχέδιο και επιτυγχάνεται χωρίς παρέκκλιση.

Ενόψει λοιπόν αυτών των “διεθνών αντιδράσεων” και πιέσεων, που έφτασαν στο σημείο να υπαγορεύουν και το “πραγματικό” περιεχόμενο του δημοψηφίσματος (ναι ή όχι στο ευρώ), στη σύνοδο κορυφής στις Κάννες που ακολουθεί, ο πρωθυπουργός της Χώρας, δικαιολογείται για αυτά που τόλμησε να ξεστομίσει, και στη συνέχεια αναδιπλώνεται. Στις 04.11.2011, ζητά και λαμβάνει από τη Βουλή ψήφο εμπιστοσύνης, δηλώνοντας παράλληλα την πρόθεσή του να παραιτηθεί από το αξίωμα προκειμένου να σχηματιστεί κυβέρνηση συνεργασίας. Στις συναντήσεις των αρχηγών που ακολουθούν, προκρίνεται και γίνεται αποδεκτό για την ανάληψη της πρωθυπουργίας το πρόσωπο του τραπεζιτικού-τεχνοκράτη Λουκά Παπαδήμου. Σ’ όλες τις εκτροπές, από γενέσεως νεοελληνικού Κράτους, οι εμφανείς πρωταγωνιστικοί ρόλοι δίδονται σε τραπεζίτες, αρχιεπίσκοπους, στρατιωτικούς και ανώτατους δικαστές. Στις 11.11.2011, ο Γιώργος Παπανδρέου παραιτείται από πρωθυπουργός της Χώρας και πρωθυπουργός, με τη στήριξη ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ, ορκίζεται ο Λουκάς Παπαδήμος. Το πρόσωπο είναι αρεστό από τις ξένες Κυβερνήσεις (κυρίως Γερμανίας, Γαλλίας, ΗΠΑ). Στις 15.11.2011, ο Λουκάς Παπαδήμος και η κυβέρνησή του, με 255 ψήφους υπέρ και 38 κατά, λαμβάνουν την εμπιστοσύνη της Βουλής. Στην κυβέρνηση, αρνούνται ψήφο εμπιστοσύνης η Αριστερά (ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ και ΚΚΕ), ο βουλευτής της ΝΔ Π.Καμένος (που προχωρά στη δημιουργία νέου κόμματος),  και δύο βουλευτές του ΠΑΣΟΚ. Έργο της κυβέρνησης δια στόματος του νέου πρωθυπουργού, που θεωρείται μεταβατική, είναι η επίτευξη των στόχων που προβλέπουν οι συμφωνίες της συνόδου κορυφής των ηγετών της ευρωζώνης της 26^ης Οκτωβρίου 2011 και η εφαρμογή της οικονομικής πολιτικής που προκύπτει απ’ αυτές· στη συνέχεια, μετά την ολοκλήρωση των απαραίτητων διεργασιών, η διεξαγωγή εκλογών. Η “τάξη”, αποκαταστάθηκε. Ο Γιώργος Παπανδρέου, είτε θέλοντας να εκβιάσει τον ελληνικό λαό πιστεύοντας ότι μπορεί να του κλέψει τη συναίνεσή του, είτε γιατί πραγματικά δεν μπορούσε να σηκώσει το φορτίο μόνος του, έπεσε στην παγίδα που του έστησαν εσωκομματικοί του αντίπαλοι και Νέα Δημοκρατία, με την τελευταία να πετά στα γρήγορα την αντιμνημονιακή της μάσκα, αναδεικνύοντας το προφανές: η αντιπολίτευση ήταν προσχηματική και απατηλή· επρόκειτο, απλώς, για την ανακατάληψη της εξουσίας που ήλπιζε να πετύχει, μέσα από την επερχόμενη εκλογική συντριβή του ΠΑΣΟΚ.

Με το “αέρα” των 255 βουλευτών η νέα Κυβέρνηση φέρνει προς ψήφιση στη Βουλή Σχέδιο του νέου 2^ου Μνημονίου, αλλά τώρα, και τα Σχέδια των χρηματοδοτικών συμβάσεων. Έτσι, στις 12 Φεβρουαρίου 2012, με 199 ψήφους υπέρ, 74 κατά και 5 παρών, εγκρίνονται από τη Βουλή τα Σχέδια των νέων Μνημονίων (ένα με τρία παραρτήματα) και τα Σχέδια των νέων δανειακών συμβάσεων. Η νέα εξαπάτηση, αντιγράφει την προηγούμενη. Η Βουλή, με το Ν.4046/2012, από τη μια κυρώνει σχέδια μνημονίων και σχέδια δανειακών συμβάσεων, από την άλλη δίδει εξουσιοδοτήσεις προς τον υπουργό οικονομικών και τον πρωθυπουργό να υπογράψουν τα πραγματικά μνημόνια, τις πραγματικές δανειακές συμβάσεις και τις ανά τρίμηνο τροποποιήσεις τους τα οποία έτσι, μνημόνια και δανειακές συμβάσεις, τίθενται αυτομάτως σε ισχύ μόνο με την υπογραφή τους, οπότε και τα φέρνουν στη Βουλή απλώς για ενημέρωση. Για την ελληνική συνταγματική τάξη, αυτό το “λογικό” και νομικό άλμα είναι ανεπίτρεπτο. Πρόκειται για την ίδια αντισυνταγματική πρακτική, για τις ίδιες παράνομες ενέργειες που χρησιμοποιήθηκαν για την εγκαθίδρυση  του 1^ου Μνημονίου. Πρόκειται για την ίδια παράβαση που δόθηκε με τις εξουσιοδοτήσεις του πρώτου νόμου (και την τροποποίησή του) προς τον υπουργό να τροποποιεί ή και να υπογράφει διεθνείς συμβάσεις που θα ισχύουν για την εσωτερική έννομη τάξη μόνο με την υπογραφή του, “διατυπωμένη” με άλλο τρόπο. Η Βουλή, παραχώρησε εκ νέου αποκλειστική της αρμοδιότητα σε όργανα της κυβέρνησης. Διέπραξε εκ νέου το ίδιο έγκλημα. “Έχασε” πάλι με κοινό νόμο την αποκλειστική συνταγματική της αρμοδιότητα να κυρώνει ή να απορρίπτει τα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις. Η δικαιική ισχύς μνημονίων και δανειακών συμβάσεων κατά την εσωτερική έννομη τάξη και στο μέτρο που δεν έχουν κυρωθεί από τη Βουλή, είναι μια πλάνη. Κατά το Διεθνές Δίκαιο είναι ακυρώσιμες, ενώ ούτε από το δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης καλύπτονται, καθόσον πρόκειται για ένα παράλληλο συμβατικό δίκαιο, που οικειοθελώς προσχωρούν σ’ αυτό τα εκάστοτε συμβαλλόμενα μέρη.

Η κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου υλοποιεί στο ακέραιο τις δεσμεύσεις της και προκηρύσσει εκλογές για την 06^η.05.2012. Δύο χρόνια, ακριβώς, μετά την εγκαθίδρυση του 1^ου Μνημονίου. Τα αποτελέσματα καταποντίζουν τα δύο μεγάλα κυβερνητικά κόμματα, δίνοντας μια αποφασιστική απάντηση στο πολιτικό κατεστημένο, αλλά όχι και ένα μοιραίο “κτύπημα”. Το ΠΑΣΟΚ χάνει πάνω από το 70% της εκλογικής του δύναμης, ενώ η κεντροδεξιά κατακερματίζεται. Στο προσκήνιο, αναδύονται οι δυνάμεις της Αριστεράς. Οι επικυρίαρχοι της Ευρώπης, αφουγκράζονται τον αχό από την είσοδο του επισκέπτη στον αυλόγυρό τους. Η καρέκλα τους τρίζει. Η κοινοβουλευτική πλειοψηφία των δυο μεγάλων κομμάτων, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, δεν επαρκεί για το σχηματισμό Κυβέρνησης. Και ενώ αναφαίνεται μια ιστορική ευκαιρία, που κρύβει βέβαια παγίδες όπως όλα τα γυρίσματα της τύχης, η Αριστερά να πρωταγωνιστήσει και να σηκώσει το φορτίο της αλλαγής, εν τούτοις, στο σύνολό της, κρατά στάση αναμονής. Η ιστορία, όμως, δεν περιμένει. Σε σύρει στη δύνη της και καλείσαι να σταθείς όρθιος, αλλιώς τη γράφουν άλλοι.

Οι διερευνητικές εντολές αποβαίνουν άκαρπες. Έτσι, στις εκλογές που προκηρύσσονται για τη 17^η Ιουνίου 2012, τα συντηρητικά κόμματα ανασυντάσσονται, ενώνονται, αγωνίζονται με κοινή συνθηματολογία· “παραδέχονται” ότι τα μνημόνια είναι ατελέσφορα και υπόσχονται να τα αλλάξουν, ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση “τους κλείνει το μάτι” ενόψει του διαφαινόμενου κινδύνου από τη τυχόν άνοδο της Αριστεράς στην εξουσία· σπέρνουν τους ίδιους φόβους από την ακυβερνησία, επικαλούνται τις ίδιες χίμαιρες, και επικρατούν. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, επιτυγχάνουν, τώρα, την κοινοβουλευτική πλειοψηφία που είχαν απολέσει στις προηγούμενες εκλογές. Από την άλλη, παρ’ ό,τι ο κύριος εκφραστής της Αριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν κατάφερε να πείσει και εκείνο το κομμάτι του λαού που θα τον αναδείκνυε και σε κοινοβουλευτική πλειοψηφία, εν τούτοις το σύνολο των κομμάτων της Αριστεράς συγκεντρώνει το 40% περίπου του λαού που ψήφισε, με κορμό του το ΣΥΡΙΖΑ, που επιτυγχάνει, το πρωτοφανές για αριστερό κόμμα στη μεταπολιτευτική Ελλάδα, ποσοστό του 27%.

Το ντόπιο πολιτικό κατεστημένο, όμως, πέτυχε την παλινόρθωσή του. Εκβίασε, εξαπάτησε, φόβισε, και τα κατάφερε. Λύθηκαν τα χέρια του με προοπτική τετραετίας. Έτσι, πέταξε στα γρήγορα στον κάλαθο των αχρήστων τις “αντιμνημονιακές” του εξαγγελίες, χρησιμοποίησε και τη ΔΗΜΑΡ ως άλλοθι για ένα διάστημα, και φανέρωσε το γνωστό πρόσωπό του, για άλλη μια φορά. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, σε αγαστή συνεργασία, κυβερνούν με πολυδαίδαλα και ασαφή νομοσχέδια σε εκτέλεση των μνημονιακών “υποχρεώσεων”· με ευκαιριακές αποσπασματικές τροποποιήσεις επί τροποποιήσεων· με ευρύτατες συνεχείς εξουσιοδοτήσεις προς την κυβέρνηση· κατά κανόνα με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου που, εκτός των άλλων, επεμβαίνουν “χειρουργικά” σε μόλις προ ημερών κυρωμένους νόμους από τη Βουλή, γελοιοποιώντας την. Η κύρωσή τους από τη Βουλή αργεί από τρεις έως πέντε μήνες, δημιουργώντας de facto ρυθμίσεις και διευκολύνσεις που δεν ανατρέπονται εκ των υστέρων, ενώ είναι δύσκολο να παρακολουθήσει κανείς εάν όλες αυτές οι Πράξεις κυρώνονται τελικά από τη Βουλή. Μια έκτακτη κυριολεκτικά αρμοδιότητα για την αντιμετώπιση απρόβλεπτης και επείγουσας ανάγκης, έχει μετατραπεί σε τακτική συμπεριφορά. Τα μνημόνια και οι δανειακές συμβάσεις συνεχίζουν να εφαρμόζονται de facto. Δίπλα σ’ αυτά, η αναβίωση ενός αυταρχικού αστυνομικού κράτους καταστολής και αδρανοποίησης ατομικών συνταγματικών δικαιωμάτων, που εκτείνεται από την αλόγιστη βία, τη συνεχή χρήση χημικών, μέχρι την απαγόρευση διαδηλώσεων και συγκεντρώσεων από αστυνομικούς διευθυντές, κατ’ εντολή βέβαια της κυβέρνησης. Οι απεργίες αντιμετωπίζονται με συνεχείς πολιτικές επιστρατεύσεις, επί τη βάσει ενός ασαφούς και αμφιβόλου συνταγματικότητας νομοθετικού πεδίου. Και όλα αυτά με τι σκοπό και αποτέλεσμα; Τη συνεχή εξαθλίωση του Λαού, την υλοποίηση των Μνημονιακών προσταγμάτων, που δεν έχουν τέλος. Μόλις γίνει ένα βήμα πίσω, οι ξένοι δανειστές μας υποδεικνύουν ακόμη ένα. Καμιά ελπίδα, καμιά προοπτική. Φτωχοποίηση της κοινωνίας και ξεπούλημα των πόρων της Χώρας. Και ενώ με τις ευρωεκλογές του Μαΐου του 2014, εμφανίζεται πάλι η ευκαιρία για ένα αποφασιστικό βήμα, εν τέλει ο βηματισμός καταλήγει σε προωθημένο “σημειωτόν”. Η ηγέτιδα δύναμη της Αριστεράς διατηρεί αλλά δεν αυξάνει την επιρροή της. Ο ΣΥΡΙΖΑ βγαίνει πρώτη πολιτική δύναμη με ποσοστό 27%. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ χάνουν την υπεροχή τους, αλλά πάλι η θρυαλλίδα δε σκάει. Το παλιό ψυχορραγεί, αλλά το νέο δε λέει να ανδρωθεί. Όλο το υπαίτιο πολιτικό προσωπικό πιασμένο μέσα στη φάκα από το 2010, και η πόρτα να μη λέει να κλείσει.

2015 – 2021

Μετά την αδυναμία της Βουλής να εκλέξει Πρόεδρο της Δημοκρατίας, προκηρύσσονται βουλευτικές εκλογές για την 25^η Ιανουαρίου 2015. Το αποτέλεσμα δίνει την κοινοβουλευτική δυνατότητα στον ΣΥΡΙΖΑ μαζί με τους ΑΝΕΛ να σχηματίσουν κυβέρνηση. Το “πρώτη φορά Αριστερά” από σύνθημα γίνεται ιστορικό γεγονός. Ο λαός αρχίζει να χαμογελά. Αισιοδοξεί, ελπίζει και είναι έτοιμος να σταθεί δίπλα στη νέα κυβέρνηση. Να κάνει ό,τι χρειαστεί προκειμένου να αποτινάξει τα μνημονιακά δεσμά· να απελευθερωθεί η Πατρίδα και να ανασυγκροτηθεί η κοινωνία. Απ’ την άλλη, το κατεστημένο, ντόπιο και διεθνές, “εμφανίζεται” σαστισμένο, αλλά περισσότερο απ’ ό,τι στην πραγματικότητα είναι. Η κυβέρνηση Σαμαρά, φεύγοντας, έχει παραδώσει τα κλειδιά όλων των αμυντικών μηχανισμών του κράτους στους δανειστές, πράγμα όμως αναμενόμενο. Οι τελευταίοι, έχουν μεν “διαβάσει” τον αντίπαλο, αλλά δεν μπορούν ακόμη να τον “ζυγίσουν”. Και οι δυο πλευρές δείχνουν να χρειάζονται χρόνο. Μόνο που αυτός, δεν τρέχει με τον ίδιο τρόπο.

Οι πρώτες παράδοξες επιλογές της νέας κυβέρνησης, όπως η εκλογή του μετριοπαθή αλλά συντηρητικού Προκόπη Παυλόπουλου στο αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας, ή η συμπερίληψη στο κυβερνητικό σχήμα αλλά και στον κρατικό μηχανισμό προσώπων με ξένες στοχεύσεις από αυτές του ΣΥΡΙΖΑ, τουλάχιστον με βάση τις μέχρι τότε εξαγγελίες του, δεν τυγχάνουν της ανάλογης προσοχής.

Τα πρώτα μέτρα της κυβέρνησης, ενώ φαίνεται να αποσκοπούν σε μια μορφή ανακούφισης του λαού, εν τούτοις λαμβάνονται άναρχα, με αργοπορία, είναι ισχνά και χωρίς σαφή και σε βάθος ζητούμενα. Το βάρος δίδεται στη λεγόμενη “διαπραγμάτευση”. Και εκεί, αναδύονται με εμφανή πια τρόπο οι αδυναμίες της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ: το αν έχουν, και τι είδους, δικαιική ισχύ μνημόνια και δανειακές συμβάσεις, το αν δεσμεύουν δηλαδή τη Χώρα και πώς, όχι μόνο είναι terra incognita για τους Έλληνες “διαπραγματευτές”, αλλά και από τον ίδιο τον πρωθυπουργό αντιμετωπίζονται με παιδαριώδη βολονταρισμό: πιστεύει ότι αρκεί να “κομίσει” τις απόψεις του, και οι Λύκοι των Βρυξελλών θα αρχίσουν να συμπεριφέρονται σαν αρνάκια. Με λευκή “ανάθεση έργου”, ο υπουργός οικονομικών, Γιάνης Βαρουφάκης, προσπαθεί να πείσει τους δανειστές, από τη μια ότι “η συνταγή είναι λανθασμένη”, από την άλλη ότι η Ευρώπη πρέπει ν’ αλλάξει. Το πρώτο το ήξεραν, το δεύτερο δεν το ήθελαν. Όταν θα τα καταλάβει αυτά, θα είναι αργά.

Έτσι, η Χώρα μπαίνει σε μια “συζήτηση” χωρίς να γνωρίζει: ούτε το ουσιαστικό της αντικείμενο, ούτε τις πραγματικές παραμέτρους του, ούτε το θεσμικό του πλαίσιο, ενώ της “διαφεύγει” ότι αυτοί με τους οποίους κουβεντιάζει υποδύονται, απλώς, ότι έχουν τέτοιο δικαίωμα. Το “ρωτώντας πας στην Πόλη”, είναι ένα σοφό λαϊκό γνωμικό, που μπορεί να φανεί χρήσιμο σε ανέμελους τουρίστες, με περίσσιο χρόνο, που κουβαλούν μόνο τους εαυτούς τους, ενώ προϋποθέτει και καλόπιστους και ειλικρινείς “περαστικούς”. Άλλο “πάω στην Πόλη”, και άλλο “πάω να πάρω την Πόλη”.

Η πρώτη ορατή ανακολουθία, αφορά τη λεγόμενη “συμφωνία της 20^ης Φεβρουαρίου 2015”: με αυτήν, φαίνεται να δίδεται, τόσο μια παράταση στην τήρηση των εκατέρωθεν οικονομικών υποχρεώσεων, όσο όμως και ένα νέο περιεχόμενο σ’ αυτές, με κοινολογούμενο στόχο την επαναδιαπραγμάτευση των όρων τους, ενώ για πρώτη φορά γίνεται επίκληση από την κυβέρνηση περί διαχωρισμού μνημονίων-δανειακών συμβάσεων[5], θέση βεβαίως που οι δανειστές δεν ασπάζονται. Και παρ’ ό,τι φαίνεται ότι η συμφωνία είναι άτυπη, το σάπιο πολιτικό προσωπικό “τρίβει τα χέρια του” και αρχίζει να ρωτά χαιρέκακα “πότε η Αριστερά θα φέρει το νέο μνημόνιο για ψήφιση στη Βουλή”.[6]

Τι έχει συμβεί προηγουμένως; Ο υπουργός οικονομικών της Χώρας, Γιάνης Βαρουφάκης, στο Eurogroup της 11.02.2015, πλαισιωμένος από τον αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης Γιάννη Δραγασάκη και τον Γιώργο Χουλιαράκη (άνθρωπος εν τέλει των δανειστών, ο οποίος από το Μάρτιο του 2015 διορίστηκε και στο Διοικητικό Συμβούλιο του EFSF) ζητά από τον υπουργό οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε (καθόσον “αυτός” είναι στην ουσία το Eurogroup), να παραλάβει τις γραπτές προτάσεις του, περί τροποποίησης του υπάρχοντος Μνημονιακού Προγράμματος. Ο Σόιμπλε αρνείται: του υποδεικνύει ότι ο (Γερμανικός) νόμος τον υποχρεώνει να τις προσκομίσει ενώπιον της Γερμανικής Βουλής και τότε θα ξεσπούσε “κόλαση”, όπως του ανέφερε, καθόσον τόσο το δικό του κόμμα όσο και οι άλλες παρατάξεις θα προέβαλλαν τις αντιρρήσεις τους. Τον προέτρεψε δε, να καταθέσει τις προτάσεις του στους “Θεσμούς”. Μάλιστα, ο Βαρουφάκης, από μια έρευνα που “διέταξε” να γίνει από κορυφαίους Γερμανούς νομικούς προέκυψε ότι: πράγματι, ο Σόιμπλε ήταν υποχρεωμένος από τη Συνταγματική τάξη της χώρας του, αφενός προτού μονογράψει το οποιοδήποτε νέο σχέδιο συμφωνίας για τη χώρα του να ενημερώσει τη Γερμανική Βουλή, αφετέρου, μετά την υπογραφή της συμφωνίας από όλα τα συμβαλλόμενα μέρη, για να ισχύσει αυτή δεσμευτικά για την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, θα έπρεπε να τη φέρει στη Βουλή για κύρωση ή (εννοείται) απόρριψη.  

Από την άλλη, όπως ο ίδιος ο Βαρουφάκης ισχυρίζεται, η γραμματεία και το προεδρείο του Eurogroup, του απαγόρευαν “κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση” και εις το διηνεκές να καταθέσει τις προτάσεις του σ’ αυτό, ενώ, συγχρόνως, ο Γερούν Ντάισεμπλουμ (πρόεδρος του Eurogroup και υπουργός οικονομικών της Ολλανδίας), τον “απείλησε” ότι, εάν έστελνε τις προτάσεις του μέσω του δικού του e-mail ή του υπουργείου οικονομικών της Χώρας στα υπουργεία οικονομικών των άλλων χωρών, χωρίς τη διαμεσολάβηση της γραμματείας του Eurogroup, αυτές δε θα μπορούσαν να ληφθούν ποτέ υπ’ όψιν, καθώς μ’ αυτό τον τρόπο θα παραβίαζε “το πρωτόκολλο” ! Μ’ άλλα λόγια, στο άτυπο όργανο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στο Eurogroup, απαγορευόταν στην Ελλάδα -και για θέμα μοναδικού ενδιαφέροντός της- να καταθέσει τις απόψεις της, που όμως “υποχρεωτικά” στο Eurogroup έπρεπε να τις καταθέσει, εάν ήθελε να ληφθούν υπ’ όψιν !

Το ενδιαφέρον όμως δεν σταματά εδώ: Ο Ντάισελμπλουμ είχε έτοιμο “σχέδιο ανακοινωθέντος” της εν λόγω συνάντησης του Eurogroup, με το οποίο δεσμευόταν η Ελλάδα να ολοκληρώσει το δεύτερο μνημονιακό πρόγραμμα με την πιστή και πλήρη εφαρμογή του συνόλου του μνημονίου και με μοναδική “παραχώρηση” προς τους Έλληνες διαπραγματευτές τη φράση: «… με τη μέγιστη δυνατή ευελιξία στο πρόγραμμα, ώστε να προσαρμοστούν σε αυτό οι προτεραιότητες της νέας ελληνικής κυβέρνησης». Όταν ο Βαρουφάκης, σε μια ένδειξη “καλής πίστης”, όπως ο ίδιος πάλι αναφέρει, πρότεινε να τεθεί ο όρος “τροποποιημένο” μπροστά από τον όρο “πρόγραμμα” (οπότε και θα το δεχόταν), ο Σόιμπλε αρνήθηκε εκ νέου. Υπενθύμισε πάλι ότι η προσθήκη του επιθέτου “τροποποιημένο” μπροστά από τη λέξη “πρόγραμμα”, τον υποχρέωνε να παραπέμψει το θέμα στη Γερμανική Βουλή για έγκριση. «Το ελληνικό πρόγραμμα», είπε, «όπως ορίζεται στο Μνημόνιο, είχε ψηφιστεί από το γερμανικό κοινοβούλιο οπότε, οποιαδήποτε τροποποίησή του, θα έπρεπε επίσης να ψηφιστεί απ’ αυτό.» Ο Ντάισελμπλουμ έσπευσε να συμπληρώσει ότι και για άλλες χώρες της ευρωζώνης, οποιαδήποτε τροποποίηση του “προγράμματος” (έστω και ως άτυπη διακηρυκτική πρόθεση και χωρίς κανένα ακόμη περιεχόμενο), επίσης θα έπρεπε να ψηφιστεί από τα κοινοβούλιά τους, γιατί έτσι ορίζουν τα συντάγματά τους ![7]

Μετά “απ’ αυτά”, είναι απορίας άξιο “τι δεν κατάλαβε” ο υπουργός οικονομικών” και η κυβέρνησή του. Οι δανειστές, αφενός δεν είχαν σκοπό να κάνουν ούτε ένα βήμα πίσω, αφετέρου, με συνεχείς αυθαίρετες προκλήσεις, ζύγιζαν την αποφασιστικότητα της ελληνικής πλευράς. Και έτσι, όμως, εσκεμμένα ή τυχαία, φανέρωσαν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων οι ίδιοι ένα υπερόπλο, που έτσι κι’ αλλιώς διέθετε (και διαθέτει) η ελληνική πλευρά: Μνημόνια και δανειακές συμβάσεις δεν είχαν (ούτε έχουν) κυρωθεί από την Ελληνική Βουλή. Γιατί λοιπόν να δεσμεύουν την Ελλάδα, τη στιγμή που το ίδιο επιχείρημα, εκ του αντιθέτου, χρησιμοποιούν οι δανειστές απλώς και μόνο για να αποφύγουν την παραμικρή συζήτηση για την τροποποίησή τους; Γνώριζε ή όχι ο Βαρουφάκης ότι μνημόνια και δανειακές συμβάσεις δεν δεσμεύουν νόμιμα τη Χώρα; (γιατί ο Σόιμπλε, προφανώς και το ήξερε). Το “γνώριζε” ή όχι η κυβέρνηση της “πρώτης φοράς αριστεράς” που ο πρωθυπουργός της, μέσα στη Βουλή των Ελλήνων, διακήρυξε “είμαστε κάθε λέξη του Συντάγματος”; Εν τέλει, αν το ξέρανε, θα το χρησιμοποιούσαν; Από την άλλη, τους “κορυφαίους γερμανούς νομικούς” πότε τους ρώτησε σχετικά με το τι ισχύει για τη σύναψη των μνημονίων; Την ώρα που του απαντούσε ο Σόιμπλε, πριν να πάει στο Eurogroup ή μετά απ’ αυτό; Σε σχέση με την Ελλάδα “διέταξε” αντίστοιχη έρευνα/μελέτη, πριν να πάει στο Eurogroup ή έστω μετά απ’ όσα έμαθε σ’ αυτό; Γνώριζε ότι ο ΤΟΜΕΑΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ του ΣΥΡΙΖΑ είχε ήδη εκπονήσει μελέτη σχετική με τη μη δέσμευση της Χώρας από τα Μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις, ακριβώς διότι εγκαθιδρύθηκαν στη Χώρα κατά παράβαση του Ελληνικού συντάγματος, του διεθνούς δικαίου που διέπει τη σύναψη διεθνών συμβάσεων αλλά ακόμη και του δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Του την έδωσε κανείς, ναι ή όχι; Η ομάδα διαπραγμάτευσης είχε μαζί της Νομικούς και εάν όχι, γιατί; Τα συνεχή ανάλογα δημοσιεύματα στον τύπο της εποχής (ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ) τα παρακολουθούσε, ή δεν τα είχε ανάγκη λόγω πολυγνωσίας και υπερβολικής εμπιστοσύνης στον εαυτό του; Πώς νοείται να διαπραγματεύεσαι τους όρους διεθνών συμβάσεων, χωρίς να έχεις μαζί σου νομικούς ;

Σε όλα αυτά, πρέπει να προστεθεί και το εξής: μέχρι και το τέλος της διαπραγμάτευσης και σε κάθε ευκαιρία, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, δεν έπαψε να επαναλαμβάνει στον Βαρουφάκη, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ότι τα μνημόνια και οι δανειακές συμβάσεις έχουν δεσμευτική ισχύ για τη χώρα του, ακριβώς γιατί μετά την υπογραφή τους τα έχει ψηφίσει η Γερμανική Βουλή· κάθε τροποποίησή τους θα έπρεπε να ακολουθήσει την ίδια διαδρομή. Αυτή η “τακτική” του Σόιμπλε, και με δεδομένο ότι είχε απαντήσει ευθαρσώς στον Βαρουφάκη ότι “τέτοια μνημονιακά μέτρα για την δική του Πατρίδα, ουδέποτε θα είχε υπογράψει ο ίδιος”, μας επιτρέπει (με επιφύλαξη) να διατυπώσουμε τον ακόλουθο συλλογισμό: Φαίνεται πως, ακόμη και ο Σόιμπλε, του υποδείκνυε να αναζητήσει να εξεύρει και να προκρίνει τον μοναδικό πρόσφορο και νόμιμο τρόπο για να απεμπλακεί η Χώρα από τη μνημονιακή μέγγενη: κατά το διεθνές δίκαιο που διέπει τη σύναψη και την ισχύ διεθνών συνθηκών και συμβάσεων (Συνθήκες Βιέννης 1969 και 1985, άρθρο 46 και στις δύο),  «Κράτος δεν μπορεί να επικαλεσθεί το γεγονός ότι η συναίνεσή του να δεσμευθεί από τη συνθήκη εδόθη κατά παραβίαση διατάξεως του εσωτερικού του δικαίου, σχετικής με την αρμοδιότητα συνομολογήσεως συνθηκών ως ελάττωμα της συναινέσεώς του, εκτός εάν η παραβίαση αυτή ήταν έκδηλη και αφορούσε κανόνα εσωτερικού δικαίου θεμελιώδους σημασίας.» Και ως “κανόνες θεμελιώδους σημασίας” για ένα Κράτος-και πάντως για την Ελλάδα-, νοούνται, αν μη τι άλλο, οι κανόνες της συνταγματικής του τάξης: είναι υπέρτεροι όλων από έποψη δικαιικής ισχύος, είναι θεμελιώδεις γιατί επ’ αυτών εδράζονται και απορρέουν όλοι οι άλλοι, συγχρόνως δε, κάποιοι απ’ αυτούς αποτελούν τις Βάσεις του Πολιτεύματός του, πράγμα που σημαίνει ότι αν παραβιαστούν καταλύεται το ίδιο το Πολίτευμα. Αν, λοιπόν, διεθνείς συμβάσεις συναφθούν και “ισχύσουν” με τέτοιες παραβάσεις, είναι άκυρες, πράγμα που σημαίνει ότι, καταρχήν, η Χώρα, με απλή δήλωσή της σταματά να υλοποιεί τα μνημόνια αλλά και να πληρώνει τα χρέη που μέσω τέτοιων ανέλαβε και το ζήτημα παραπέμπεται στα Διεθνή Δικαστήρια για την εξακρίβωση της περίπτωσης και την εξεύρεση λύσης.

Το “δώρο” λοιπόν για τους δανειστές είναι ανέλπιστο. Πόνταραν βέβαια σε μια άπειρη κυβέρνηση που θα αναγκαστεί να περπατήσει σ’ ένα καλά ναρκοθετημένο πεδίο, αλλά η προχειρότητά της, κυριολεκτικά τους εξέπληξε. Η χώρα βυθίζεται σε μια στείρα “διαπραγμάτευση”, συνεχίζοντας να πληρώνει τοκοχρεολύσια για να εξευμενίσει τους δανειστές, ενώ αυτοί συνεχίζουν να αυθαιρετούν, να ασχημονούν και να παρανομούν. Επιπλέον, κανείς δεν τους “υπενθυμίζει”, αφενός ότι πριν έρθουν εδώ για να συνετίσουν τους “τεμπέληδες” και “σπάταλους” Έλληνες, μοίρασαν “εγγυήσεις” και πακτωλό ηλεκτρονικού χρήματος, που δημιούργησαν από το τίποτα, για να σώσουν τις τράπεζες και τις επιχειρήσεις των χωρών τους, αφετέρου ότι δεν συνομιλούν με μια “πτωχευμένη Χώρα” (όπως υποστήριζε μπροστά τους ο Βαρουφάκης), καθόσον οι χώρες ούτε “χρεοκοπούν ούτε πτωχεύουν”. Γρήγορα, λοιπόν, επαναφέρουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, όλες τις αξιώσεις τους, αντιμετωπίζοντας τους νέους, όπως και τους παλιούς. Και επειδή η “πρώτη φορά Αριστερά” της Ελλάδας πρέπει να τσαλακωθεί παραδειγματικά, μόλις κατάλαβαν ότι η γλώσσα τους είναι μεγαλύτερη από το λιλί τους, τους ταπεινώνουν κιόλας. Απ’ την άλλη, η ηλεκτρονική φυγάδευση των χρημάτων από τις τράπεζες συνεχίζεται, με αποτέλεσμα, το διάστημα Ιανουαρίου-Ιουλίου, ακόμη 35-40 δις ευρώ να μεταναστεύσουν. Ένα ατέρμονο πήγαινε-έλα, χωρίς νόημα, χωρίς στόχο, που απλώς ροκανίζει το χρόνο προς όφελος των δανειστών, φέρνει τη χώρα, για άλλη μια φορά, μπροστά στο λεγόμενο -τεχνητά δημιουργούμενο- πρόβλημα της “έλλειψης ρευστότητας”: για να μας “πουλήσουν” οι δανειστές λογιστικό χρήμα, απαιτούν καινούργιο Μνημόνιο.

Τον Ιούνιο του 2015, λοιπόν, η Κυβέρνηση καλείται να αντιμετωπίσει για άλλη μια φορά το πρόβλημα της έλλειψης ρευστότητας, που φαίνεται να είναι διττό: υπάρχει έλλειψη και ηλεκτρονικού και χάρτινου χρήματος, με το δεύτερο να είναι εντονότερο. Και ενώ οι αρχικές διαπραγματεύσεις της πέριξ του Πρωθυπουργού ηγετικής ομάδας με τους δανειστές, γρήγορα είχαν αναδείξει την εμμονή και τη στόχευση των δεύτερων να μην αλλάξει απολύτως τίποτα, πράγμα αναμενόμενο, εν τούτοις, η ύπνωση των ιθυνόντων, παιδαριώδεις αδυναμίες και ελλείψεις τους, μέτρο-μέτρο σκάβουν το λάκκο που θα θαφτεί το κολοβό τους εγχείρημα αλλά και οι ελπίδες ενός ολόκληρου Λαού: η έλλειψη ενός συγκροτημένου σχεδίου με εναλλακτικούς τρόπους υλοποίησής του, η παράλειψη λήψης άμεσων μέτρων ώστε να σταματήσει η ηλεκτρονική και πραγματική διαφυγή κεφαλαίων απ’ τη χώρα, η μη έγκαιρη προπαρασκευή για τη χρήση εναλλακτικών μέσων πληρωμής στο εσωτερικό, η μη αναστολή πληρωμής των δανείων ώστε να σταματήσει η αιμορραγία της χώρας, δούλεψαν προς όφελος της εδραίωσης της θέσης των δανειστών. Αναποφασιστικότητα, άναρχα βήματα, ολιγωρίες και βολονταρισμοί, υπήρξαν ανέλπιστο δώρο για τους επικυρίαρχους της Ευρώπης ώστε να φτάσουν τη χώρα σε μια τεχνητή, αυθαίρετη και παράνομη λόγω και δικών τους ενεργειών, έλλειψη “ρευστότητας”. Εν τούτοις, η τότε ηγετική ομάδα της χώρας, θέλοντας να μην τους δυσαρεστήσει (ή γιατί είχε ήδη αποφασίσει να συμβιβαστεί πιστεύοντας, ειλικρινά ή υποκριτικά αδιάφορο, ότι θα δώσει τη μάχη “παρακάτω”), δεν χρησιμοποιεί ούτε τα μέσα που της δίνει η ίδια η ΣΛΕΕ (άρθρο 14 παρ.4 του 4^ου Πρωτοκόλλου που αφορά το Ευρωπαϊκό Σύστημα Κεντρικών Τραπεζών των χωρών της ευρωζώνης) ώστε να δημιουργήσει, με εγχώριο-εσωτερικό τρόπο, πιστώσεις και ρευστότητα, από το να δανείζεται η χώρα ηλεκτρονικό κυρίως χρήμα (για να πληρώνει τόκους και προηγούμενα δάνεια) από Μηχανισμούς ξένων δανειστών.

Παρ’ όλα αυτά, σαν από “μηχανής θεός” εμφανίζεται ακόμη μια ευκαιρία: Ο Βαρουφάκης “ανακαλύπτει ξαφνικά” πως, σε διάφορες αποθήκες της Τράπεζας της Ελλάδος, βρίσκονται αποθηκευμένα χάρτινα ευρώ ύψους 16 δις (κατ’ άλλους, 20 δις). Πρόκειται για μάζα χάρτινου ευρώ, που είχε εισρεύσει στην Ελλάδα το 2012 κατ’ εντολή της ΕΚΤ, εξ’ αιτίας του ότι, εκείνη την εποχή, λόγω του φημολογούμενου Grexit, οι καταθέτες είχαν σπεύσει και είχαν αναλάβει μεγάλο μέρος των καταθέσεών τους. Προκειμένου, λοιπόν, να μην δημιουργηθεί έλλειψη χάρτινης ρευστότητας και πανικός με απρόβλεπτες συνέπειες για το τότε πολιτικό προσωπικό, αλλά και για να στηριχτεί έτσι η Κυβέρνηση Παπαδήμου και το 2^ο Μνημόνιο που μέσω αυτής εγκαθιδρύθηκε, να διατηρηθεί δηλαδή μια επιφανειακή “κανονικότητα” για να ολοκληρωθούν τα μνημονιακά μέτρα, η ΕΚΤ είχε “παραχωρήσει” στην ΤτΕ σαν στοκ την παραπάνω ποσότητα χρήματος (προφανώς σε χαρτονομίσματα που δεν τυπώνει η Ελλάδα, καθόσον τυπώνει χαρτονομίσματα των 5, 10 και 20 ευρώ), με σκοπό την άμεση διαθεσιμότητά της εφόσον παρουσιαστεί έλλειψη χάρτινης ρευστότητας. Σε ερώτηση του πρωθυπουργού «γιατί δεν τα χρησιμοποιούμε για να γεμίσουμε τα ΑΤΜ» και να μην υποφέρει ο κοσμάκης, ο Γιάνης Βαρουφάκης του απάντησε ότι: «δεν μπορούμε να ακουμπήσουμε τα χρήματα αυτά. Η κατάσχεσή τους θα ισοδυναμούσε με κλοπή, καθώς δεν ήταν δικά μας αλλά στοκ χαρτονομισμάτων ιδιοκτησίας της Φρανκφούρτης που η ΕΚΤ τα είχε παρκάρει εκεί για μελλοντική, κατά το δικό της δοκούν, χρήση».[8] Αντίθετα, ο Βαρουφάκης πρότεινε, αν θέλαμε το Grexit, τότε «θα μπορούσαμε, χωρίς να χαρακτηριστούμε κλέφτες, να δημεύσουμε τα 16 δις ευρώ, να τα σφραγίσουμε με ειδικό μελάνι ώστε να ακυρωθούν ως ευρώ, να τα ξανασφραγίσουμε σαν νέες δραχμές, να τα τοποθετήσουμε στα ΑΤΜ ως μαγιά για νέο νόμισμα και τέλος να καλέσουμε τον Μάριο Ντράγκι να του εξηγήσουμε πως είμαστε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και να τον ρωτήσουμε ποια ήταν η αξία παραγωγής των 16 δις χαρτονομισμάτων (μελάνι, χαρτί, μεταφορικά κτλ.) ώστε να τον αποζημιώσουμε». Συμπληρώνοντας, «επανέλαβε την πάγια θέση του ότι δεν έπρεπε να κάνουν τίποτα απ’ όλα αυτά, αλλά να ενεργοποιήσουν το παράλληλο σύστημα πληρωμών που είχε προετοιμάσει, το οποίο θα επεξέτεινε τα χρηματοπιστωτικά μας περιθώρια μέσα στο ευρώ ακόμη, με στόχο πάντα τη βιώσιμη συμφωνία εντός ευρώ.» [9]

Η ελαφρότητα με την οποία προσέγγισε και παρουσίασε ο υπουργός οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης το θέμα, είναι κυριολεκτικά “αβάστακτη”. Χωρίς να εξετάσει δυνάμει ποιας (γραπτής ή “προφορικής”) συμφωνίας ή δυνατότητας ή με ποιους όρους, εν τέλει, βρισκόντουσαν αυτά τα χρήματα στη φυσική εξουσία της ΤτΕ, παρέθεσε πλειάδα υποθέσεων αορίστου και ασαφούς περιεχομένου («έχει παρκάρει η Φρανκφούρτη για μελλοντική, κατά το δικό της δοκούν, χρήση»), χρησιμοποιώντας μάλιστα νομικούς όρους που το περιεχόμενό τους δεν κατανοεί για να καταλήξει σε αβάσιμες και αυθαίρετες παραδοχές, εν τέλει δε, να προκρίνει διαφορετική πρόταση επί ταυτόσημης αλλά εσφαλμένης βάσης/προϋπόθεσης: αν η ενέργεια μπορεί να χαρακτηριστεί “κλοπή”, δεν σε σώζει το ότι εσύ καταστρέφεις το κλοπιμαίο ή δεν του αναγνωρίζεις ιδιότητες που έχει από “κατασκευής” του. Έτσι, μια αποδείξιμη θέση, θα προϋπέθετε, καταρχάς, γνώση του περιεχομένου μιας τέτοιας συμφωνίας, άλλως των παραμέτρων του γεγονότος του πώς και γιατί η ΤτΕ απέκτησε τη φυσική εξουσία αυτών των χρημάτων. Ο ίδιος ο Βαρουφάκης, όμως, πριν να δικαιολογήσει κατ’ αυτόν τον τρόπο την παραπάνω θέση του, παραδέχεται ότι, από τη μια «ο Στουρνάρας του έκρυβε ρευστότητα» (χωρίς όμως να διευκρινίζει αν επρόκειτο για τη συγκεκριμένη χάρτινη ρευστότητα των 16 δις ευρώ), από την άλλη ότι «αυτά τα χαρτονομίσματα» που η ΕΚΤ είχε στείλει στην ΤτΕ το 2012, τα έστελνε «ώστε να δημιουργηθεί ένα στοκ σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης».[10] “Ανάγκης”, από ποια αιτία; Δε φαίνεται άλλη, εκτός από αυτήν της “έλλειψης χάρτινης ρευστότητας”. Άρα, τα χρήματα, βάσιμα μπορεί να υποτεθεί, είτε ότι ήταν μέρος των αντίστοιχων δανείων των Μνημονίων (1^ου και 2^ου), είτε ότι είχαν σταλεί στο πλαίσιο λειτουργίας του ELA. Επρόκειτο, δηλαδή, είτε για ήδη υλοποιημένο αποτέλεσμα εξωτερικού δανεισμού, είτε για ήδη υλοποιημένο αποτέλεσμα εσωτερικής πίστωσης από την ΤτΕ, με ήδη έγκριση της ΕΚΤ. Και στις δυο περιπτώσεις, πρόκειται για χρήματα της Ελληνικής Δημοκρατίας. Εναπόκειτο, λοιπόν, στην (εκάστοτε) ελληνική κυβέρνηση να κρίνει πότε συνέτρεχε “περίπτωση έκτακτης ανάγκης”, ώστε μονομερώς να ενεργοποιήσει τη διάθεσή τους. Σε περίπτωση που οι “εταίροι” είχαν διαφορετική “άποψη”, ας κατέφευγαν στα αρμόδια δικαστήρια (τινάζοντας έτσι στον αέρα τη ζώνη του ευρώ, αφού θα φαινόταν “προς τα έξω” ότι διαφωνούν, και μάλιστα εκ των υστέρων και μετά την κυκλοφορία του χρήματος, για τη “νομιμότητα” κυκλοφορίας  χρήματος που είναι κοινό για όλους και χρησιμοποιούν και οι ίδιοι· γι’ αυτό και στην περίπτωση της Ιρλανδίας “δεν είπανε κουβέντα”).

Φτάνουμε, λοιπόν, τέλη Ιουνίου του 2015. Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, με μια αιφνιδιαστική -ομολογουμένως- κίνηση, προκηρύσσει δημοψήφισμα για την 05.07.2015, με σαφές ερώτημα το εάν ο Λαός θέλει ή όχι “αφενός ολοκλήρωση των προγραμμάτων των παλιών Μνημονίων, αφετέρου και μέσω ενός νέου που προκρίνουν οι δανειστές”. Ο ελληνικός λαός, στημένος καρτερικά στις σειρές των ΑΤΜ, μέσα στη ζέστη του Ιουλίου και εν είδη “ουράς κατοχικού συσσιτίου” για να πάρει 60 ευρώ την ημέρα από τα χρήματά του, “βουβός” στη μεγάλη του πλειοψηφία αλλά κατασταλαγμένος από καιρό, δίνει 62% στο ΟΧΙ. Διαφυλάσσει την αξιοπρέπειά του και διατρανώνει σ’ όλο τον Κόσμο ότι σ’ αυτόν τον τόπο, η βούλησή του είναι να κυριαρχεί πραγματικά. Πατά στα πόδια του, χαμογελά και ορθώνει το ανάστημά του στους εκβιαστές των εθνών, έτοιμος για αλλαγή πορείας, και ας έχει κόστος. Ένας λαός, που όσες φορές κλήθηκε απ’ την Ιστορία, ήταν παρών. Συμπαρατάχθηκε με το δίκιο και πολέμησε γι’ αυτό, ενάντια σε κάθε δυνάστη, όσο ισχυρός και αν ήταν, και διαφύλαξε αξίες, τέτοιες, με τις οποίες αναπνέει όλη η ανθρωπότητα.

Αλίμονο όμως. Λίγες ώρες μετά το Δημοψήφισμα της 05^ης Ιουλίου 2015 με το οποίο ο Ελληνικός Λαός επέλεξε να αρνηθούν τα συνταγματικά του όργανα το Μνημόνιο που πρότειναν οι δανειστές μέσω της υπαγωγής της Χώρας στον ΕΜΣ, που πήρε τη θέση του EFSF, και με επίγνωση των αποτελεσμάτων της απόφασής του, ο πρωθυπουργός της χώρας, Αλέξης Τσίπρας, συγκαλεί “συμβούλιο πολιτικών αρχηγών”. Η απόφαση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με την αμέριστη αρωγή των πολιτικών αρχηγών των κομμάτων που συμμετείχαν στη σύσκεψη, πλην ΚΚΕ που διαφώνησε, είναι να αγνοήσει το αποτέλεσμα του Δημοψηφίσματος που η ίδια προκάλεσε, και να προχωρήσει σε σύναψη Μνημονίου με τον ΕΜΣ. Στις 08 Ιουλίου 2015, η Κυβέρνηση υποβάλλει αίτηση προς τον ΕΜΣ. Όλο το υπαίτιο πολιτικό προσωπικό ξεπλένει, προσωρινά βέβαια, τα ανομήματά του στην “κολυμβήθρα” της αποτυχίας της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, και από κοινού με το “νέο”, που λειτούργησε εν τέλει ως “χρυσή εφεδρεία” του παλιού και των δανειστών (με εξαίρεση 44  βουλευτές της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ που διαφώνησαν, αντιτάχθηκαν και έσωσαν την τιμή της Πατρίδας), ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΠΟΤΑΜΙ και ΠΑΣΟΚ (από το 2018 ως ΚΙΝΑΛ) εγκαθιδρύουν το 3^ο Μνημόνιο, με όχημα/πρόσχημα το Ν.4336/14.08.2015, με τον οποίο πάλι ψηφίζονται (με 222 ΝΑΙ, 64 ΟΧΙ και 11 ΠΑΡΩΝ) Σχέδια Μνημονίου και Σχέδια Δανειακών Συμβάσεων και δίδονται εξουσιοδοτήσεις σε υπουργό οικονομικών και διοικητή της ΤτΕ να υπογράψουν τα πραγματικά και τις μελλοντικές τροποποιήσεις τους. Το νέο τέχνασμα, βασίζεται στο παλιό “πατρόν”, με νέα “γραμμή”: η ρήτρα “ισχύουν από την ημερομηνία υπογραφής τους από όλα τα συμβαλλόμενα μέρη” απουσιάζει και αντί αυτής έχει τεθεί το ότι από της υπογραφής πραγματικού μνημονίου και δανειακών συμβάσεων θα ισχύουν τα Σχέδια που έχουν συμπεριληφθεί στον Ν.4336/14.08.2015. Πρόκειται πράγματι για νέο τέχνασμα ώστε, αν χρειαστεί, το βάρος να επιρριφτεί στον “απρόσεκτο και ξεχασιάρη” υπουργό οικονομικών. Ο νόμος, δεν του υπαγορεύει να μην τα φέρει στη Βουλή για κύρωση ή απόρριψη· ο “υπουργός γνωρίζει τι επιτάσσει το Σύνταγμα”. Από την άλλη, ο νόμος Ν.4336/14.08.2015, εμπεριέχει Σχέδια Διεθνών Συμβάσεων, δηλαδή ανυπόγραφα από τις μνημονευόμενες στο κείμενο πλευρές κείμενα, που θα υπογραφούν στο μέλλον από τους αντισυμβαλλόμενους (που εν τούτοις μπορεί κάποια πλευρά τελικά να μην υπογράψει), όπως προβλέπει ο ίδιος ως άνω νόμος, όπως επιτάσσει το “δίκαιο συνάψεως διεθνών Συνθηκών και Συμφωνιών”, οπότε, μετά και την κύρωσή τους από τη Βουλή, ισχύουν, έγκυρα και ισχυρά, τόσο κατά το Διεθνές δίκαιο όσο και κατά τη συνταγματική τάξη της Χώρας. Πώς, λοιπόν, νοείται ένα απλό σχέδιο μιας πολυμερούς Διεθνούς Συμβάσεως (η χώρα από τη μια, το λεγόμενο κουαρτέτο από την άλλη) να δεσμεύει τις πλευρές, που εν τούτοις ούτε έχουν συμβληθεί, ούτε το έχουν υπογράψει; Με αυτό που τελικά υπογράφει ο υπουργός, μετά μάλιστα από “συμπληρώσεις και τροποποιήσεις” του σχεδίου, τι γίνεται; Ποιο από όλα “ισχύει”; Η απάντηση είναι μία: κατά την πρακτική που ακολούθησε όλο το πολιτικό προσωπικό που υλοποίησε το 3^ο Μνημόνιο, με συνεχή επίκληση ότι “πρόκειται για διεθνείς δεσμεύσεις της Χώρας”, δέχθηκε ενεργητικά ότι ισχύουν αυτά που υπογράφει ο υπουργός και δεν φέρνει στη Βουλή. Εξάλλου, μόνο έτσι μπορεί να γίνει επίκληση, αν χρειαστεί, περί υποχρέωσης των δανειστών να υλοποιούσουν και τις δικές τους δεσμεύσεις, αυτές δηλαδή που υπέγραψαν και όχι αυτές που η Χώρα ψήφισε ως ανυπόγραφο σχέδιο. Απαλείφτηκε η προηγούμενη ρήτρα, απλώς προσχηματικά, σε μια προσπάθεια, ανεπιτυχή όμως, να σηκώσει το βάρος, μοναδικά, ο υπουργός (καθόσον η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, ήταν, πλέον, σε γνώση της αρχικής παρανομίας). Το νέο 3^ο Μνημόνιο και οι αντίστοιχες δανειακές συμβάσεις, χειρότερα όλων, επιβλήθηκαν de facto με τον ίδιο παράνομο και αντισυνταγματικό τρόπο που επιβλήθηκαν και τα δύο πρώτα: με την υπογραφή του υπουργού οικονομικών και του διοικητή της ΤτΕ και με την ενεργητική συναίνεση του πολιτικού προσωπικού που ψήφισε τέτοιο νόμο και εν συνεχεία εφάρμοσε τους όρους 3^ου Μνημονίου και Δανειακών Συμβάσεων, είτε απευθείας, είτε με κοινή νομοθεσία, όπου χρειαζόταν, χωρίς όμως προηγουμένως να έχει κυρώσει η Βουλή το 3^ο Μνημόνιο και τις αντίστοιχε δανεικές συμβάσεις.   

Τέλος, δε χρειάζεται να πούμε ότι τα δημοψηφίσματα του άρθρου 44 παρ.2 του Σ/75, έχουν δεσμευτικό και επιτακτικό χαρακτήρα προς όλες τις συνταγματικές Εξουσίες του Λαού καθόσον αυτές ενεργούν στο όνομά του, κατ’ εντολή του, για λογαριασμό του και προς όφελός του, ενώ και το περιεχόμενο αυτής της ωφέλειας το καθορίζει μοναδικά ο ίδιος ο Λαός, και όπως προβλέπει η συνταγματική του τάξη. Η μη υλοποίηση αποτελέσματος Δημοψηφίσματος του άρθρου 44 του Σ/75, ιδίως από τα συνταγματικά όργανα, συνιστά, χωρίς άλλο τι, εξαφάνιση της ισχύος της Λαϊκής Κυριαρχίας. Συνιστά Εσχάτη Προδοσία. Και αυτή έχει συντελεστεί απ’ όσους δεν υλοποίησαν το αποτέλεσμά του και αντίθετα, εγκαθίδρυσαν το 3^ο Μνημόνιο, με την επιπλέον συνταγματική και ποινική παρανομία του τρόπου εγκαθίδρυσής του. Οποιαδήποτε μετέπειτα ενέργεια contra σε ότι επιτάσσει το αποτέλεσμα του Δημοψηφίσματος, παραμένει στο διηνεκές παράνομη και ανομιμοποίητη. Δεν αποτελεί, απλώς, ύβρη προς τη Λαϊκή Κυριαρχία, αλλά κυριολεκτικά κατάλυσή της. Εξάλλου, ας μην ξεχνάμε ότι με το Δημοψήφισμα της 8^ης Δεκεμβρίου 1974 άλλαξε το Πολίτευμα της Χώρας. Ενώ, λοιπόν, δεν το χωρά ο νους κανενός την επαύριον που ο Λαός επέλεξε αβασίλευτη Δημοκρατία να βρίσκαμε το βασιλιά στη θέση του, εν τούτοις, ο ελληνικός Λαός, το έζησε κι’ αυτό, με “άλλο ρούχο”.

Αφού, λοιπόν, η πρώτη φορά “αριστερά”, σε αγαστή συνεργασία με τη ΝΔ, το ΠΟΤΑΜΙ και το ΠΑΣΟΚ, εγκαθίδρυσε το 3^ο Μνημόνιο, αμέσως μετά και μέσα στον Αύγουστο του 2015, προκηρύσσει εκλογές για τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους. Οι εκλογές αυτές, όπως προβλέπεται από τον εκλογικό νόμο, θα γίνουν με “λίστα”. Απ’ τη μια, λοιπόν, πρέπει να προκύψει μια νέα κοινοβουλευτική ομάδα, απολύτως υποτακτική στις νέες επιλογές του Αρχηγού, αφετέρου πρέπει να επιχειρηθεί το “ξέπλυμα” της τελευταίας πολιτικής απάτης. Η αποχή πλησιάζει το 50%. Ο λαός είναι σαστισμένος, φοβισμένος και αποκαρδιωμένος. Μεταξύ του παλιού και “νέου” πολιτικού προσωπικού, η πλειοψηφία όσων ψήφισαν, δύσθυμα προκρίνει το δεύτερο το οποίο, τώρα, του υπόσχεται ότι για κάθε μνημονιακό μέτρο που θα εφαρμόζει θα εφευρίσκει και ένα αντίμετρο: ό,τι του παίρνει με το μνημόνιο, θα του το δίνει πίσω μ’ άλλο τρόπο. Μα, αν αυτό μπορούσε να γίνει, δεν χρειαζόταν νέο μνημόνιο. “Γιατί να ξαναδώσεις κάτι πίσω που πήρες, αντί να μην το πάρεις ποτέ;”  Έτσι, ακολουθεί το ξήλωμα και των υπόλοιπων μέτρων που είχε πάρει η κυβέρνηση το πρώτο πεντάμηνο της πρώτης διακυβέρνησής της, παραδειγματικά και πανηγυρικά ενώ, νέα, επαχθέστερα για το σύνολο του Λαού μας αλλά και απρόσφορα για την οικονομική ανάκαμψη της Πατρίδας, επιβάλλονται.

Σε εκτέλεση των όρων των Μνημονίων και προκειμένου να καταστεί το χρέος βιώσιμο, όλες οι κυβερνήσεις, από το 2010 μέχρι σήμερα (2021), έχουν περάσει από τη Βουλή πλειάδα μέτρων που αφορούν: το ξεπούλημα λιμανιών, αεροδρομίων, δημόσιων Φορέων και Οργανισμών, φυσικών πόρων, την εξαφάνιση των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων, αντεργατική νομοθεσία, μειώσεις μισθών και συντάξεων στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, μείωση θέσεων στο δημόσιο, συντάξεις πείνας, ειδικούς όρους “ξεπουλήματος” για να πάρουν ξένα funds τις ελληνικές τράπεζες, τις δημόσιες και τις ιδιωτικές επιχειρήσεις, τον Ήλιο, τη Θάλασσα, τον Αέρα, το Νερό και ό,τι κρύβει στα σπλάχνα του αυτός ο τόπος. Από την άλλη, η ανεργία εκτοξεύτηκε στο 28% και παραμένει στο 25% (και πλέον), 500.000 νέοι Έλληνες μετανάστευσαν, χιλιάδες ελληνικές επιχειρήσεις έκλεισαν, ο κοσμάκης χάνει τα σπίτια του με ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς. Και ενώ υποτίθεται ότι όλα αυτά έγιναν για να μειωθεί το δημόσιο χρέος της Χώρας, αυτό αυξήθηκε και αυξάνεται: το 2010 ανερχόταν στο 140% του ΑΕΠ της, το 2020 ανήλθε σε 189% του ΑΕΠ της και συνεχίζει το ίδιο ανοδικά. Εν τούτοις, Οι “Διεθνείς Οίκοι Αξιολόγησης”, το 2010 έκριναν το μικρότερο χρέος ως “μη βιώσιμο”, δηλαδή ότι δεν πρόκειται να αποπληρωθεί ενώ, το 2020 το μεγαλύτερο χρέος κρίνεται ως βιώσιμο ! Προφανώς και έχουν δίκιο: αφού οι πελάτες τους πήραν τσάμπα τις υποδομές και τον πλούτο της Χώρας και βρήκαν τι να κάνουν τα λεφτά τους, ήτοι να τα δανείσουν στη χώρα με υποθήκη το μέλλον της, τότε, ναι: το χρέος θεωρείται βιώσιμο. Αν η Χώρα αποφασίσει να ανακτήσει την Κυριαρχία της, τότε το χρέος θα καταστεί εκ νέου “προβληματικό”.

Από “εκεί και μετά”, η νέα εξαπάτηση φαίνεται πως έκανε πιο εύκολη την παλινόρθωση της “αιρετής” Δεξιάς: το αφήγημα του ΣΥΡΙΖΑ περί εξόδου της Χώρας από τα Μνημόνια, έδωσε τη δυνατότητα σε νέους εκπροσώπους της καθεστηκυίας τάξης (που εμφανίστηκαν με καινούργια κουστούμια, υπηρέτες όμως των ίδιων “νεοφιλελεύθερων χρεοκοπημένων πολιτικών” που ακόμη και οι πιο ακραίοι υπέρμαχοι του καπιταλισμού έχουν απαρνηθεί) να επιστρέψουν, και “τυπικά”, στα πράγματα. Εξάλλου, ποιος μπορεί να συνεχίσει καλύτερα την υλοποίηση του μνημονιακού έργου, ποιος μπορεί να υπηρετήσει “πιστότερα” τους ξένους κεφαλαιούχους, αν όχι αυτοί που πάντα πίστευαν σε τέτοιους είδους θεωρήσεις; Μέσα λοιπόν από μια παλαιάς κοπής πλειοδοσία παροχών και ελαφρύνσεων, εξαγγελιών περί επενδύσεων που έρχονται (αλλά ποτέ δεν φθάνουν), παρωχημένου πολιτικού λόγου και ψευτομάγκικων αρχηγικών συμπεριφορών, και χωρίς λέξη για τη μνημονιακή εξάρτηση της Χώρας τουλάχιστον μέχρι το 2060, η Νέα Δημοκρατία απέσπασε την ανοχή του 40% από το 55% των ψηφοφόρων που αποφάσισε να ψηφίσει στις εκλογές του Ιουλίου του 2019, τερματίζοντας την παρένθεση μιας κατ’ όνομα μόνο “αριστεράς”. Ο κόσμος, φαίνεται, περισσότερο να τιμώρησε τον Αλέξη Τσίπρα, παρά να “στηρίχτηκε” στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Εξάλλου, όπως είπαμε, και οι δυο “γαμπροί” από το ίδιο σόι προέρχονται, πράγμα που όλοι έχουν καταλάβει.

Το έργο της νέας κυβέρνησης είναι πολυδιάστατο, “εύκολο και δύσκολο”: λιμάνια, αεροδρόμια, αιγιαλοί, υποδομές, δημόσιες και ιδιωτικές επιχειρήσεις στρατηγικής σημασίας, έχουν αλλάξει χέρια, έσοδα και πλούτος της χώρας ελέγχονται από τους δανειστές, ενώ η Βουλή νομοθετεί υποχρεωτικά με τη συναίνεση των τελευταίων. Απ’ την άλλη, υπάρχουν ακόμη σε εκκρεμότητα μνημονιακά μέτρα που δεν έχουν υλοποιηθεί: οι λιγνίτες πρέπει να ιδιωτικοποιηθούν και να αρχίσει η ΔΕΗ να στηρίζεται σε “οικολογικές” μορφές παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, εισαγόμενης από την Γερμανία· γι’ αυτό, η “βρώμικη” ενεργειακά Ελλάδα, θα πουλάει το λιγνίτη της στη Γερμανία[11], που με τη σειρά της, η τελευταία, θα εγκαταστήσει (με χρήμα που εμείς θα τους δανείσουμε) ανεμογεννήτριες και θα πουλά ενέργεια στη ΔΕΗ. Το νερό, είναι επίσης “πολύ φτηνό”, οπότε πρέπει και αυτό να ιδιωτικοποιηθεί· οι τράπεζες, πρέπει να ξεφορτωθούν τα ενυπόθηκα κόκκινα δάνεια, ιδίως τα στεγαστικά· πρέπει λοιπόν να ξεπουληθούν σε ξένα κερδοσκοπικά κεφάλαια, στο 25-30% της ονομαστικής αξίας τους, αλλά με την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου ! Μ’ άλλα λόγια, αν αυτές οι σκιώδεις τράπεζες[12], δεν καταφέρουν να πάρουν τα λεφτά τους από τους πλειστηριασμούς των ακινήτων με τα οποία είναι εγγυημένα τα δάνεια, θα τους τα δώσει το ελληνικό δημόσιο, το οποίο με τη σειρά του θα επιχειρήσει να τα πάρει από τον οφειλέτη. Και βέβαια, και ο πιο καλόπιστος μπορεί να αναρωτηθεί: μα γιατί δεν περνούν αυτές οι ενυπόθηκες αξίες ακινήτων, σ’ αυτό το ποσοστό του 30%, από τις τράπεζες απευθείας στο ελληνικό Δημόσιο το οποίο, σε διακανονισμό με τον οφειλέτη, να επιχειρήσει αυτό να πάρει το 40% του δανείου. Δηλαδή, και να κερδίσει από την εξαγορά, και να μην πεταχτεί ο κοσμάκης στο δρόμο; Η απάντηση: “είναι ο καπιταλισμός των ημετέρων” που δεν επιτρέπει κάτι τέτοιο. Διαφορετικά, πώς θα κερδίσει το ξένο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, και μάλιστα εγγυώμενοι εμείς το κέρδος του;

Επιπλέον, η εμφάνιση της λεγόμενης “πανδημίας του κορωνοϊού”, εισφέρει νέα δεδομένα, τόσο στην παγκόσμια όσο και στην ελληνική πραγματικότητα. Η οικονομία, βρίσκεται σε παγκόσμια ύφεση από το 2018, το δε χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, σχεδόν σε “αδιέξοδο”, γιατί δεν έχει πού να επενδύσει. Απ’ την άλλη, το απόλυτο crash test για κυβερνήσεις και πρωθυπουργούς, είναι ο πόλεμος και η αρρώστια. Κάθε φορά που έρχονται να πάρουν το μερδικό τους, γυρίζουν τα “πάνω κάτω”· κυριολεκτικά κατακρημνίζονται κοινωνικά και οικονομικά καθεστώτα και εξαφανίζονται πολιτικές τάξεις.

Υπό τη δικαιολογία λοιπόν της μη εξάπλωσης του ιού, σε πολλές χώρες της Ευρώπης αλλά και στην Ελλάδα, επιβάλλεται, ανά περιόδους, υποχρεωτική αργία σε πολλούς τομείς παραγωγής και υπηρεσιών, αλλά και εγκλεισμός των ανθρώπων στα σπίτια τους καθόσον, εκτός των άλλων, αν υπάρξουν μεγάλες ανθρώπινες απώλειες από τον ιό, το αποτέλεσμα θα το χρεωθεί όποιος κυβερνά, και ειδικότερα αυτοί που μέχρι τώρα απαξίωναν τα δημόσια συστήματα υγείας και συνέδεαν την ύπαρξή τους αποκλειστικά με την κερδοφορία. Δημιουργείται, λοιπόν, αρχικά, ανόμοια μείωση της παραγωγής, με αντίστοιχη επιλεκτική αεργία, μείωση εισοδημάτων και συνακόλουθα μείωση της κατανάλωσης και της φοροδοτικής απόδοσης όλων και έτσι και δημιουργία νέων χρεών. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, απαξιώνονται πάσης φύσεως “ενεργητικά αξιών”, επιχειρήσεων και δραστηριοτήτων. Πρόκειται για την καταστροφή μέρους των αγορών, που δίνει τη δυνατότητα επανεπένδυσης σ’ αυτές, αλλά και τη δημιουργία νέων. Η αναγκαστική μεταβολή συνηθειών, μορφής εργασίας και προτεραιοτήτων, υπό το πρόσχημα της μη εξάπλωσης του ιού, εγκαθιστά με βίαιο τρόπο, τη λεγόμενη 4^η βιομηχανική επανάσταση: τις ηλεκτρονικές συναλλαγές, τη ψηφιακή διακυβέρνηση, τη ψηφιακή επικοινωνία, τη ψηφιακή ψυχαγωγία, με μια κουβέντα “τη ψηφιακή ζωή” που, εκτός των άλλων, και λιγότερο επικίνδυνη είναι για τις “εξουσίες” και πιο ελεγχόμενη. Όλα αυτά, από τη μια απαιτούν νέα λογισμικά, νέες “πλατφόρμες”, νέο επιστημονικό προλεταριάτο, νέες επενδύσεις, από την άλλη, έχουν σαν αποτέλεσμα, την κατάργηση “παλιών” θέσεων εργασίας και μορφών δραστηριότητας και το πέρασμα αυτού του κόσμου στην περιθωριοποίηση, μιας και δεν προλαβαίνει “να μάθει τα καινούργια”. Κοντά σ’ αυτά, η πράσινη ενέργεια, τα πράσινα καύσιμα, η πράσινη διαχείριση των απορριμμάτων, τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα, τα νέα εμβόλια και τα φάρμακα, θέλοντας και μη, εξυπηρετούν τους ίδιους σκοπούς. Όμως, οι παγκόσμιες ελίτ, οικονομικές, πολιτικές, εθνικές, ούτε βλέπουν την “ευκαιρία” με τον ίδιο τρόπο, ούτε έχουν τους ίδιους στόχους. Ακόμη και ανά “ίδια ομάδα”, τα μέλη τους αντιμάχονται το ένα το άλλο. Εν προκειμένω, το ποιες θέσεις θα προκριθούν, πώς και σε ποια έκταση θα κατισχύσουν, ποιος θα κερδίσει και ποιος θα χάσει, είναι ρευστό. Οι Λαοί, ή θα έχουν τον πρώτο λόγο, ή δεν θα έχουν πια λόγο.

Από την πλευρά της, η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, έχει αμφίσημα χαρακτηριστικά: στηρίζεται σ’ έναν επιτελικό σχηματισμό (κυρίως συμβούλων) πρόθυμων να υλοποιήσουν, προηγούμενες και νέες εντολές, ενώ είναι και πλήρως υποτακτική στον “ξένο παράγοντα”, αμερικάνικο και ευρωπαϊκό και ενώ τα συμφέροντα όλων αυτών δεν ομονοούν. Από την άλλη, κουβαλά υποχρεωτικά και την ακροδεξιά της προίκα. Ρεβανσισμός, αλαζονεία και φασίζουσες πρακτικές, χέρι-χέρι, ακρωτηριάζουν με βίαιες μετεμφυλιακές πρακτικές, ατομικά δικαιώματα και ελευθερίες του ελληνικού λαού, με υγειονομικά προσχήματα. Σε μια προσπάθεια να φανεί αρεστός στις “ξένες δυνάμεις”, μ’ έναν επαρχιωτισμό παλιάς κοπής, μιμείται και ξεπερνά τα μέτρα καταστολής που αυτές λαμβάνουν στις χώρες τους, καταστρέφει για λογαριασμό τους, περαιτέρω, την οικονομική δομή της Χώρας. Ο “μαθητής” αγωνίζεται να ξεπεράσει το “δάσκαλο” για να του δείξει ότι έμαθε καλά το μάθημά του.

Επίμετρο

Ο Λαός της Πατρίδας μας, αν και αγωνίστηκε και πέτυχε την εθνική του ανεξαρτησία, εν τούτοις, οι συνεχείς υποθηκεύσεις που επέβαλλαν οι συγκυρίες και τα λάθη των εκάστοτε ιθυνόντων του -και παρά τις όποιες εξαιρέσεις-, λάθη όχι μόνο από ανικανότητα και εμμονές σε συγκεκριμένες παραδοχές και στοχεύσεις, αλλά και από δουλικότητα και ιδιοτέλεια, καθόρισαν την ποιότητα της ελευθερίας του αλλά και τα χαρακτηριστικά της ίδιας της υπόστασής του. Παρά τις εκάστοτε καινοτομίες του, πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές, δεν μπόρεσε, παρά τις ευκαιρίες που του δόθηκαν, νόθες βέβαια οι περισσότερες, να ολοκληρώσει τον εθνικό στόχο: μια χώρα ισχυρή, κυρίαρχη, ισότιμη με τις άλλες, με δουλειά και αξιοπρέπεια για όλους. Και αν τα δάνεια του Αγώνα, αφενός είχαν την πολιτική σκοπιμότητα της αναγνώρισης μιας δράκας επαναστατών σε αυριανή κρατική οντότητα αλλά ήταν και εκ του πράγματος αναγκαία, όλοι οι μετέπειτα εξωτερικοί δανεισμοί, συνοδεύονταν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, από την πολιτική και ουσιαστική επικυριαρχία του εκάστοτε δανειστή και του προστάτη του, το ξεπούλημα των πόρων της χώρας και την καθήλωση της στην αγροτική παραγωγή. Μεταπρατικές πρακτικές, ασθενής εκβιομηχάνιση και κολοβός μιμητισμός των “δυτικών προτύπων”, ήταν τα απόνερα που θα κολυμπούσε η αστική τάξη της χώρας.

Από την άλλη, ο ελληνικός λαός, με τη δουλειά του, τον ιδρώτα του, το φιλότιμό του, το πολυμήχανο του χαρακτήρα του, τη φιλομάθειά του, την υπομονή και την επιμονή του, καλυτέρευε τη ζωή του, μαζί και τη Χώρα, και έδινε έτσι ανάσα και ελπίδα σε όλους. Όσες φορές χρειάστηκε, και είμαι σίγουρος και όσες χρειαστεί, πολέμησε για την Ελευθερία, τη Δημοκρατία και τα Δίκαια της Πατρίδας, ακόμη και όταν όλοι οι άλλοι “είχαν γονατίσει”. Ανέχτηκε βασιλιάδες, δικτατορίες, πολιτικούς και πολιτικάντηδες, αλλά στο τέλος, πάντα σήκωνε το Ανάστημα του σε ντόπιους και ξένους δυνάστες. Και επειδή, κοντά σ’ αυτά, την ποίηση, τις τέχνες, τα γράμματα, τη μουσική, τα λαϊκά τραγούδια, τις επιστήμες, τον πολιτισμό δεν μπόρεσε ποτέ το επίσημο κράτος να τα “βάλει στο χέρι”, μεγαλούργησε εκ νέου και διατράνωσε ότι, η ΕΛΛΑΔΑ, είναι και θα παραμείνει, “Παγκόσμιο Ηθικό Μέγεθος”. Αυτήν την Πατρίδα γιορτάζει ο Ελληνικός Λαός, αυτή η Πατρίδα γιορτάζει 200 χρόνια διαρκούς επανάστασης.

Υποσημειώσεις

[1] Αυτή είναι η παγκόσμια πρακτική που επικρατεί, ιδίως σήμερα, με διάφορες μορφές: Την ανταλλακτική αξία-τιμή ενός χάρτινου νομίσματος, την εγγυάται και την μετράει ένα άλλο, που με τη σειρά του στηρίζει και στηρίζεται στο πρώτο. “Η γάτα κυνηγάει την ουρά της.” Κι’ αν την πιάσει, πάλι για τη γάτα και την ουρά της θα πρόκειται. Ειδικότερα: Οι Κεντρικές Τράπεζες που εκδίδουν το όποιο νόμισμα, προκρίνουν τη φερεγγυότητά του μέσα από χρηματικά διαθέσιμα που κατέχουν σε άλλα νομίσματα (ή ισχυρίζονται ότι διαθέτουν με τη μορφή εγγυήσεων, ότι δηλαδή αν τα χρειαστούν θα τους τα δώσουν οι εγγυητές), ομόλογα (τίτλος που αποδεικνύει σύναψη δανείου) χωρών και πάσης φύσεως χρηματοπιστωτικούς τίτλους και απαιτήσεις που έχουν σε βάρος τρίτων, που με τη σειρά τους οι τελευταίοι, έχουν σε βάρος άλλων Κεντρικών και ιδιωτικών τραπεζών, και ούτω καθεξής, με τον κύκλο να χαράσσεται ξανά και ξανά. Και όταν αυτό δε φτάνει, οι ίδιες οι χώρες εγγυούνται τα χρηματικά αποθέματα των τραπεζών, απλώς, με τέτοια δήλωσή τους.

[2] Ο τότε πρωθυπουργός Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης συνέλαβε και εφήρμοσε ένα σύστημα, άμεσου και αναγκαστικού δανεισμού ως προς όλους, αφού, μετά το μέτρο, μόνο μισά χαρτονομίσματα μπορούσαν να κυκλοφορούν. Έτσι, “φαινόταν προς τα έξω”, ότι το Κράτος δανείστηκε χρήμα, και όχι ότι έκοψε χρήμα χωρίς τις συνηθισμένες εγγυήσεις άλλου ξένου χάρτινου χρήματος, που απαιτούσε και απαιτεί, η επιφάνεια της πίστης στη διεργασία. Το μέτρο επαναλήφθηκε και το 1926, πάλι με επιτυχία.

[3] Την 31^η Μάιου 1951 εκδηλώνεται στρατιωτικό πραξικόπημα με την κατάληψη των Παλαιών Ανακτόρων, του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας και άλλων δημόσιων κτηρίων. Η εξέλιξή του ματαιώνεται με την παρέμβαση του Παπάγου. Οι πρωταίτιοι, αμνηστεύθηκαν και αποστρατεύτηκαν. Ουδέποτε διεξήχθη δίκη και τελικά επανήλθαν στο στράτευμα. Ένας απ’ αυτούς, ήταν ο Γεώργιος Παπαδόπουλος.

[4] Η Hypo Real Estate, το 2009 έλαβε 142 δις ευρώ εγγυήσεις από το γερμανικό δημόσιο για να αποφύγει την πτώχευση, ενώ απόθεσε τα τοξικά της απόβλητα, ύψους ακόμη 210 δις ευρώ, στον “κρατικό σκουπιδοτενεκέ” Soffin. Στη Γερμανία, εξαιρέθηκαν 3.000 χρηματοοικονομικά ιδρύματα από τις ελεγκτικές δικαιοδοσίες της ΕΚΤ και ενώ δημόσιο και ιδιωτικό χρέος της Γερμανίας ανέρχεται στο 241% του γερμανικού ΑΕΠ, που με τη σειρά κινείται στα 3,5 τρισεκατομμύρια ευρώ. Γαλλία, Ολλανδία, Βέλγιο και Λουξεμβούργο, συνεργάστηκαν για να διασώσουν από την πτώχευση τις βέλγικες Fortis και Dexia, τεράστιες χρηματοοικονομικές επενδυτικές εταιρείες. Μια μόνο τράπεζα στην Ιταλία, η banca Modena di Sienna, έλαβε 450 δις ευρώ εγγυήσεις. Η Ολλανδική ING, έλαβε 10 δις ευρώ σε μετρητά και 21,6 ευρώ σε εγγυήσεις. Δημόσιο και ιδιωτικό χρέος των ΗΠΑ ανέρχεται στο 268% του ΑΕΠ τους (7,5 και πλέον τρις δολάρια), της Ιαπωνίας σε 456%, της Μ. Βρετανίας σε 322%, της Γαλλίας σε 321%. Ο λαός της Χώρας μας, λοιπόν, σε σχέση με το ΑΕΠ της (γιατί αυτό το συγκριτικό στοιχείο αρέσκονται να χρησιμοποιούν οι δανειστές), χρωστά πολύ λιγότερα από τους περισσότερους που μας “κουνούν το δάκτυλο”. Για το ίδιο έτος, 2010, το χρέος των νοικοκυριών της Ελλάδας ανερχόταν σε 65% του ΑΕΠ της, της Γερμανίας σε 64%, της Μ. Βρετανίας σε 106% και της Ολλανδίας σε 130%. Το αντίστοιχο δε χρέος των επιχειρήσεων της Γερμανίας σε 100% του ΑΕΠ της, της Ελλάδας σε 65% της Μ.Βρετανίας σε 126% και της Ιαπωνίας σε 161%. Μόνο τρεις χώρες της ευρωζώνης κινούνται “κοντά” στις απαιτήσεις του Μάαστριχ (δημόσιο χρέος μικρότερο του 60% του ΑΕΠ) αλλά με υπέρογκο ιδιωτικό χρέος που ανά πάσα στιγμή, αν το εγγυηθεί η χώρα, μετατρέπεται σε δημόσιο, ήτοι: Σουηδία, Φιλανδία, Δανία και Νορβηγία κινούνται στο 58-65% σε τιμές του 2010 (με συνολικό, όμως, δημόσιο και ιδιωτικό χρέος από 270% έως 340% του ΑΕΠ τους), ενώ ακολουθούν Γερμανία, Μ.Βρετανία, Βέλγιο, Αυστρία, Γαλλία κλπ, από 77% έως 115%. (Πηγή ΟΟΣΑ)

[5] Η σύγχυση, εσκεμμένη ή όχι, αρχίζει να γίνεται εμφανής: Μνημόνια και δανειακές συμβάσεις συμπλέκονται μεταξύ τους και συνιστούν ολότητες διεθνών συμφωνιών: το μνημόνιο υπαγορεύει τι πρέπει να κάνεις για να πάρεις τις δόσεις του δανείου, ενώ δόσεις χωρίς τήρηση του μνημονίου (που αξιολογείται μονομερώς από τους δανειστές) δεν πρόκειται να λάβεις.

[6] Με άρθρο τους στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ της Κυριακής της 01.03.2015, οι συνταγματολόγοι Γιώργος Κασιμάτης και Γιώργος Κατρούγκαλος (ο οποίος και συμμετέχει σ’ αυτήν την 1^η κυβέρνηση), προσπαθούν να σώσουν την “κατάσταση”. Σηματοδοτούν ότι δεν πρόκειται για κάποια συμφωνία που θα δεσμεύσει, αλλά απλώς για “διαπραγματευτικό λόγο”.

[7] “ΑΝΙΚΗΤΟΙ ΗΤΤΗΜΕΝΟΙ” Γιάνη Βαρουφάκη, σελ.388-398, εκδόσεις Πατάκη

[8] “ΑΝΙΚΗΤΟΙ ΗΤΤΗΜΕΝΟΙ” Γιάνη Βαρουφάκη, σελ.748-751, εκδόσεις Πατάκη

[9] “ΑΝΙΚΗΤΟΙ ΗΤΤΗΜΕΝΟΙ” Γιάνη Βαρουφάκη, σελ.750, εκδόσεις Πατάκη

[10] “ΑΝΙΚΗΤΟΙ ΗΤΤΗΜΕΝΟΙ” Γιάνη Βαρουφάκη, σελ.749, εκδόσεις Πατάκη

[12] Πρόκειται για παγκόσμια πρωτοτυπία. Πουθενά σ’ όλο τον Κόσμο, καμιά κυβέρνηση δεν έχει εγγυηθεί σε τέτοιους οργανισμούς ότι θα τους πληρώσει η ίδια, αν δεν ευοδωθεί το κερδοσκοπικό τους σχέδιο σε βάρος των πολιτών της!

[11] Όλη η βιομηχανία της Γερμανίας στηρίζεται σε ηλεκτρισμό που παράγεται κατά κανόνα από λιγνίτη και άλλα ορυκτά. Οι ανεμογεννήτριες, ενεργούν δευτερεύοντα ρόλο και συμπληρώνουν διαφημιστικά το οικολογικό προφίλ της χώρας.

ΤOY JACOPO BROGI.

Οι πολυεθνικες ετοιμάζονται να γίνουν Κράτος.

Ενώ δεκατρείς χιλιάδες εμπορικές επιχειρήσεις στην επαρχία της Πίζας έκλεισαν υποχρεωτικά εξ’ αιτίας του ιού, ένα εργοτάξιο δεν σταμάτησε ποτέ:

Εκείνο για το νέο κέντρο διαλογής Amazon που θα ανοίξει το φθινόπωρο ακριβώς στην πρωτεύουσα της Τοσκάνης. Για χιλιάδες θέσεις εργασίας που θα χαθούν παρασυρόμενες από τον χαλασμό  που προκάλεσε το lock down, θα έρθουν μόλις καμιά εκατοστή προσλήψεις μισθωτών χαμηλού κόστους για να στέλνουν δέματα που παραγγέλονται online . 

Το συμπέρασμα από το πεδίο της μάχης: Ενώ ένας καπιταλισμός που χάνει γλείφει τις πληγές του και προσπαθεί να επανακινήσει ανάμεσα σε χίλιους δυό παράλογους κανονισμούς και κανονιστικές ρυθμίσεις, ο νικητής καπιταλισμός κονιορτοποιεί ανεμπόδιστα κέρδη και αναστατώνει την αγορά, λαμβάνοντας – ίσως οριστικά – τα ηνία της. 

Η «εξουσία χωρίς πρόσωπο» (1) που καταγγέλθηκε πριν από σαράντα έξι χρόνια από τον Pier Paolo Pasolini φαίνεται τώρα να έχει ρίξει τη μάσκα, έτσι ακριβώς, όπως την επιβάλλει αντιθέτως

στους απλούς πολίτες μέσω των Μ.Μ.Ε που, φοβούμενοι τον θάνατο , τη φορούν οπουδήποτε.

Η κοινωνική απόστασιοποίηση εξαναγκάζει σε “ έξυπνη από απόσταση εργασία” και με την ψηφιοποίηση ακόμα και οι δημόσιες υπηρεσίες αδειάζουν: Το δημοτολόγιο ενός δήμου μεταβαίνει στο ιδιωτικό σαλόνι ενός αξιωματούχου ή στην τραπεζαρία ενός απλού υπαλλήλου. 

Η Google γίνεται σχολείο και πανεπιστήμιο για όλους τους Ιταλούς μαθητές, η Airbnb καταβάλλει το ενοίκιο στους πρόσφατα προσληφθέντες γιατρούς και νοσοκόμες για να αντιμετωπίσει την κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Η ίδια η Amazon χρηματοδοτεί την Πολιτική Προστασία. Ακόμη και οι Apple, Gsk, Carrefour, Edison και πολλοί άλλοι γίγαντες παίζουν το ρόλο τους: Οι πολυεθνικές ετοιμάζονται να μετατραπούν σε κράτος .

Η υπουργός Δημόσιας Διοίκησης Fabiana Dadone προβλέπει την ταχεία μετατροπή του 40% των δημοσίων υπαλλήλων σε εργαζόμενους από απόσταση . Και όλοι οι διαγωνισμοί για τη δημόσια διοίκηση θα είναι σύντομα ψηφιακοί. Η «ευέλικτη εργασία», τόσο δυναμική στην αντιμετώπιση της έκτακτης ανάγκης, γίνεται τώρα μόνιμη. Ακριβώς όπως θέλει ο Vittorio Colao, πρώην διευθύνων σύμβουλος της Vodafone UK, ο οποίος από το Λονδίνο διευθύνει την επιτροπή εμπειρογνωμόνων,που εκδίδει οδηγίες για την κυβέρνησή μας, η οποία εδρεύει στη Ρώμη.

Ένα κράτος που ετοιμάζεται για τη φυσική εξαφάνιση των θεσμών του, και που πιθανώς σύντομα θα αυτοανατεθεί εργολαβικά σε ιδιωτικές εταιρείες, ίσως ξένες, σε ειδικές εργασιακές ζώνες όπου το κόστος εργασίας θα είναι πολύ χαμηλότερο και όπου επιτέλους δεν θα υπάρχουν καρτέλες για επικόληση ενσήμων.

Επικοινωνώντας με οποιοδήποτε τηλεφωνικό κέντρο , θα βρισκόμαστε μπροστά σε έναν Αλβανό ή Βούλγαρο τηλεματικό συνομιλητή, ο οποίος σε σπαστά Ιταλικά θα μας ενημερώνει για την εικονική εργασία μας που σταμάτησε στο γραφείο με το λογότυπο «Catasto di Lodi», αλλά στην πραγματικότητα μεταφέρθηκε σε ένα cloud με διακομιστή στο Μπαγκλαντές που διαχειρίζεται φορητός υπολογιστής στη Σόφια.

Ένα κράτος το οποίο, εάν κατέφευγε στον MES, δεν θα είχε πλέον κυριαρχία επιλογών οικονομικής πολιτικής και το οποίο, σύμφωνα με τους εμπειρογνώμονες του Colao, θα έπρεπε να εγκαταλείψει τα πολύτιμα περιουσιακά του στοιχεία για τη μείωση του δημόσιου χρέους, ακριβώς όπως έκανε η Ανατολική Γερμανία (2) και όπως έκανε η Ελλάδα!

Το τελικό αποτέλεσμα; Το χρέος παρ’ όλα αυτά να έχει εκραγεί και αυτή η χώρα να έχει γίνει πολύ πιο φτωχή, ενώ ορισμένες χρηματοοικονομικές ομάδες να έχουν γίνει πολύ πιο πλούσιες.

Ένας διάσημος – και πολύ πεπειραμένος – συνάδελφος του Colao στη συνάντηση του Τορίνο της ομάδας Bilderberg 2018 , ο δημοσιογράφος και ακαδημαϊκός Lucio Caracciolo , είχε δει καλά: » κάποια στιγμή – που δεν είναι κοντά – θα υπάρξει ένα μέρος αυτής της χώρας που θα βρει την δύναμη – επειδή την έχει αυτή η χώρα – για να ξεκινήσει η κατασκευή ενός κοινού έργου. Το πρόβλημα είναι ότι για να φτάσουμε σε αυτό το σημείο, πιθανότατα θα περάσουμε από τραγωδίες, θα περάσουμε από πολύ βαριές κρίσεις, επειδή η Ιταλία δεν είναι σε θέση να βρει αυθόρμητα τους λόγους για ένα κοινό πρόγραμμα μέσα της (3) «.

Αυτό το «κοινό πρόγραμμα » ,αντικατοπτρίζει την υπερεθνική ατζέντα τουλάχιστον των τελευταίων τριάντα ετών, από τότε που δια μέσου μιας κρίσης, μια συγκεκριμένη ελίτ μας επέβαλε την παγκοσμιοποίηση: Φτωχοποίηση των πολλών, κέρδη για τους λίγους. Αυτή τη φορά η επιτάχυνση είναι εππική και κινδυνεύει πραγματικά να εξαφανίσει τη μεσαία τάξη. Όχι μόνο οικονομικά: Η κοινωνική απόστασιοποίηση διαιρεί τις οικογένειες και τις φιλίες, υπονομεύει τις ανθρώπινες σχέσεις και θέτει σε κίνδυνο την ύπαρξη της ίδιας της κοινωνίας .

Στο πεδίο της μάχης όπου ακόμα συγκρούονται ο καπιταλισμός που χάνει και ο καπιταλισμός που νικάει, ακριβώς εκεί που οι πολυεθνικές προετοιμάζονται να αντικαταστήσουν το κράτος, αντικρίζουμε και ζούμε εκατομμύρια και εκατομμύρια μάσκες: Απλούς πολίτες που, υπό τον φόβο του θανάτου, έχουν μετατραπεί σε πειθαρχημένες τάξεις υπάκουων στρατιωτών . Και συνειδητοποιούμε έτσι την πραγματική και υπαρκτή δύναμη αυτής της « απρόσωπης εξουσίας» που καταγγέλθηκε πριν από σαράντα έξι χρόνια από τον Pier Paolo Pasolini: « μια ολοκληρωτική μορφή φασισμού » που «σκοπός του είναι η ολοκληρωτική και βίαιη αναδιοργάνωση και ομόλογοποίηση του κόσμου (4)» .

–

(1) = Pier Paolo Pasolini, Η απρόσωπη εξουσια , Corriere della Sera, 24 Ιουνίου 1974

(2) = Η Treuhandanstalt ήταν μια εταιρεία χαρτοφυλακίου που δημιουργήθηκε το 1990 για την εκποίηση και την ταυτόχρονη ιδιωτικοποίηση των δημόσιων περιουσιακών στοιχείων της Ανατολικής Γερμανίας, που τώρα προσαρτήθηκε στη Δύση, μέσω της νομισματικής ένωσης. Μια συνολική πώληση αποφασίστηκε από την κυβέρνηση των Helmut Kohl και Wolfgang Schäuble. 

(3) = Ομιλία του Lucio Caracciolo στην τηλεοπτική εκπομπή Piazzapulita , επεισόδιο » Αυτός επέστρεψε «, Λα 7 – 08.02.2018 – https://www.youtube.com/watch?v=FrO28akOmzA&feature=youtu.be&t=6218

(4) = Corriere della Sera, 24 Ιουνίου 1974

– Pier Paolo Pasolini, H απρόσωπη δύναμη ,

ΠΗΓΗ:

Il “POTERE SENZA VOLTO” ha gettato la sua maschera sul mondo

*Του FRANCESCO AMODEO

~Η Ε.Κ.Τ δημιουργεί χρήμα εκ του μηδενός. Από το 1971 και μετά δεν υπάρχει πια αντιστάθμισμα σε χρυσό για την δημιουργία χρήματος, από πλευράς κεντρικών τραπεζών. Κάποτε ένας δημοσιογράφος, σε συνέντευξη τύπου, ρώτησε τον Mario Draghi, αν υπήρχε ο κίνδυνος να τελειώσουν τα χρήματα στην Ε.Κ.Τ. Ο Draghi, αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι: » Η Ε.Κ.Τ έχει απεριόριστα αποθέματα και θα μπορούσε να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε έκτακτη κατάσταση». Αλλά τότε πως δικαιολογείται το γεγονός, ότι δεν επεμβαίνει διοχετεύοντας ρευστότητα, παρά μόνον με χρέωση των κρατών, για να αντιμετωπίσει τις έκτακτες καταστάσεις;

Από την γέννηση του Ευρώ, μέχρι την ανακοίνωση πανδημίας στον πλανήτη εξ’ αιτίας του κορωνοϊού, οι έκτακτες καταστάσεις τις οποίες η Ε.Κ.Τ χρειάστηκε να αντιμετωπίσει, στάθηκαν μόνο τραπεζικού ή χρηματοπιστωτικού χαρακτήρα, ή σε κάθε περίπτωση οικονομικές κρίσεις που αφορούσαν κράτη μέλη.

Τις χρηματοπιστωτικές και τραπεζικές κρίσεις, η Ε.Κ.Τ μπορούσε να τις αντιμετωπίσει άμεσα, γιατί από το καταστατικό της μπορεί να δανείζει χρήματα στις τράπεζες, αντιθέτως σε ότι αφορά την παροχή βοήθειας σε κράτη ή στην οικονομία γενικότερα, κρυβόταν πάντα πίσω από το σκιάχτρο του πληθωρισμού, για να δικαιολογήσει το γεγονός ότι δεν τύπωνε ποτέ το αναγκαίο χρήμα, το οποίο συνεπώς λαμβανόταν δανειακά από τις αγορές.

Το σκεπτικό το οποίο προέβαλλε προς τα έξω, είναι αυτό: Αν για να λύσω ένα οικονομικό πρόβλημα τυπώνω χρήμα και το ρίχνω στην οικονομία μέχρι να λυθεί το συγκεκριμένο πρόβλημα, είναι αλήθεια ότι λύνω το πρόβλημα,αλλά για να το κάνω δημιουργώ πληθωρισμό, που έρχεται να δημιουργήσει μετά άλλα προβλήματα στη χώρα. Αυτή ήταν πάντοτε η δικαιολογία τους.Αυτή η δυναμική αληθεύει μόνο σε συγκεκριμένες περιπτώσεις και όχι αυτομάτως παντού, γιατί η πραγματικότητα μας λέει ότι οι ενέσεις ρευστότητας προκαλούν πληθωρισμό, μόνο σε συνθήκες πλήρους απασχόλησης και μόνο εάν τα σε κυκλοφορία αγαθά και υπηρεσίες δεν αυξάνονται με την αύξηση του νομίσματος. Όμως ας πούμε ότι σε γενικές γραμμές το τροπάριο τους μέχρι σήμερα άντεχε: Η Ε.Κ.Τ δεν τυπώνει πολύ χρήμα για να λύσει ένα συγκεκριμένο πρόβλημα, διαφορετικά ο πληθωρισμός θα δημιουργήσει ένα άλλο.Με τον ερχομό του κορωνοϊού αυτή η θεωρία καταρρέει εντελώς και το προπέτασμα του πληθωρισμού δεν στέκει πια. Γιατί εδώ στο υποθετικό οικονομικό πρόβλημα,(πληθωρισμός), έρχεται να αντιπαρατεθεί ένα υπαρκτό πρόβλημα δημόσιας υγείας και ζωής και θανάτου για πολίτες και επιχειρήσεις.Τώρα δεν είναι πια λογικοφανής η δικαιολογία σύμφωνα με την οποία η Ε.Κ.Τ δεν παραχωρεί χρήματα στα κράτη, ενώ μπορεί να τα δημιουργήσει εκ του μηδενός, για να φτιάξουν νοσοκομεία, να προσλάβουν ιατρικό προσωπικό,  να αγοράσουν μάσκες και να σταματήσουν μια πανδημία, μόνο και μόνο για να μην ρισκάρει να δημιουργήσει αστάθεια στις τιμές.

Η πανδημία που σταμάτησε την οικονομία, υποτίμησε τα αγαθά μας αυτή τη στιγμή κατά 100%, τίποτα δεν θα μπορούσε να τα υποτιμήσει τόσο, όσο η ίδια η πανδημία.Επομένως δεν έχουν πια δικαιολογίες για να αιτιολογήσουν το γεγονός ότι αρνούνται να τυπώσουν όλα τα απαραίτητα χρήματα για να αντιμετωπίσουν την υγειονομική και οικονομική κρίση που χτύπησε τους πολίτες. Και αυτό το πράγμα έχει αποσυντονίσει το σύστημα δραματικά. Σε καμιά ευρωπαϊκή συνθήκη δεν προβλέπεται η λέξη πανδημία. Δεν τους είχε περάσει καθόλου απ’ το μυαλό μια τέτοια πιθανότητα. Και τώρα βρίσκονται να χειρίζονται ένα σύστημα που δεν μπορεί από τεχνική άποψη να αντιμετωπίσει μια τέτοια κρίση χωρίς να διαλυθεί.

Τότε τι συνέβη στην Ε.Κ.Τ; Ενώ ο Draghi όταν χρειάστηκε να αποτρέψει μια χρηματοπιστωτική και τραπεζική κρίση είπε: «Θα κάνω ότι είναι δυνατόν» που σε εκείνη την περίπτωση σήμαινε, θα δοθούν χρήματα με χρέωση στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, (όχι προφανώς στα κράτη και όχι προφανώς πολλά), γιατί εμφανώς η προτεραιότητα του ήταν πάντα η σταθερότητα των τιμών, σήμερα η Lagarde αυτό το «ότι είναι δυνατόν» δεν μπορεί να το κάνει, διότι «κάνω ότι είναι δυνατόν» για την ασφάλεια του πληθυσμού, σήμερα θα σήμαινε να δωθούν χρήματα απ’ ευθείας στα κράτη, δίχως να τα επιβαρύνεις με επιπλέον χρέος, αποδεικνύοντας όμως έτσι ότι αυτό είναι κάτι που μπορούν να το κάνουν. Μα αυτό θα σήμαινε να πετάξουν τη μάσκα που φοράνε από το 1992 για να φορέσουν και αυτοί την ιατρική μάκα της κρίσης.

Θα σήμαινε να πεις στους Ιταλούς,(στην δική μας περίπτωση): Άν σαν Ε.Κ.Τ έχω να ανταλλάξω την υγειονομική ασφάλεια εκατομμυρίων ανθρώπων, για να μην δια τρέξω τον κίνδυνο οι ενέσεις ρευστότητάς μου να προκαλέσουν αστάθεια στις τιμές, δηλαδή πληθωρισμό, εγώ αδιαφορώ, ασφαλίζω τους λαούς, παραχωρώ στα κράτη εκείνο που χρειάζονται για να κατασκευάσουν ότι πρέπει, παραχωρώ τους πόρους για να βοηθηθούν οι πολίτες, σας βάζω σε καταφύγιο από τα spread, γιατί είναι αδιανόητο σε τέτοιες στιγμές να παροχετεύεις χρήμα από τον πληθυσμό προς την χρηματοπιστωτική κερδοσκοπία, έπειτα όταν και εαν βγούμε όλοι ζωντανοί και υγιείς, θα πάμε να επιλύσουμε τα δευτερεύοντα άλλης φύσης προβλήματα που αυτές οι ενέσεις ρευστότητας θα μπορούσαν να έχουν προκαλέσει.

Αλλά αυτό η Lagarde δεν μπορεί να το κάνει. Δεν θέλει να το κάνει. Ας μην ξεχνάμε ότι στην Ελλάδα, με την ιδιότητα της διευθύνουσας του Δ.Ν.Τ ήταν ακριβώς αυτή η υπεύθυνη για τα μέτρα που αύξησαν κατά 50% την παιδική θνησιμότητα με πολιτικές λιτότητας που ήξεραν απ’ την αρχή ότι ήταν λαθεμένες, όπως αναγκάστηκαν αργότερα να παραδεχτούν.

Για αυτό και στην συνέντευξη τύπου η Lagarde φυλάχτηκε, παρότι πράττοντας έτσι τρέλαινε τις αγορές. Βρέθηκε στην κατάσταση εκείνη στην οποία «ο θάνατός σου είναι η ζωή μου» και σκέφτηκε απλά να σώσει το σύστημα και το χρηματοπιστωτικό καρτέλ στο οποίο ανήκει.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι το σύστημα του Ευρώ και η ασφάλεια των πολιτών δεν είναι πια συμβατά.

Ή σώνουμε το Ευρώ ή σώνουμε το λαό! Η Lagarde και η Ε.Κ.Τ έχουν κάνει ήδη την επιλογή τους.

Link αναφοράς: https://www.francescoamodeo.it/998739-2

Francesco Amodeo

Ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Francesco Amodeo, έγινε ευρέως γνωστός για το περίφημo βιβλίο του «La matrix Europea», στο οποίο με απόλυτη τεκμηρίωση, καταγγέλλει τους απ’ αρχής ιδιοτελείς σκοπούς του Ευρωπαϊκού τερατουργήματος. Αρθρογραφεί και δοκιμιογραφεί ανεξάρτητα, μακριά από τα μεγάλα δημοσιογραφικά συγκροτήματα και τα καρτέλ του τύπου.Είναι ενεργός πολιτικά πολίτης, στην πλευρά της υπεράσπισης των λαϊκών – εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων του Ιταλικού λαού.

ilcorno.

https://www.francescoamodeo.it/chi-sono

*O Τορινέζος Diego Fusaro,καθηγητής της φιλοσοφίας,διδάκτορας στο πανεπιστήμιο Vita – Salute S.Raffaele του Μιλάνο,είναι ίσως ένα απ’ τα πιο δημοφιλή σήμερα, «αιρετικά» μυαλά της Ιταλίας, αν όχι μάλιστα το δημοφιλέστερο.Ο ίδιος αυτοπροσδιορίζεται ανεξάρτητος μαθητής του Marx και του Gramsci,του Hegel και του Gentile, αλλά η βαθιά του γνώση της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας και ο έρωτας του για τον Πλάτωνα που δεν είναι εύκολο να κρυφτεί, τον καθιστούν μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση.

Επανεκκινώντας την μαρξιστική διαλεκτική ατμομηχανή και επιβιβάζοντας σε αυτήν τον Γκράμσι, o Fusaro την χρησιμοποιεί για να ξυπνήσει και να επαναφέρει στο προσκήνιο την πραγματικά επαναστατική σκέψη του μεγάλου Έλληνα διανοητή, που κι άλλες φορές χρειάστηκε για να ξεβαλτώσει την ανθρώπινη σκέψη.

Χειμαρρώδης λογοποιός και αδιανόητα λεξιπλάστης ο νεαρός ιταλός καθηγητής, δεν προσφέρεται εύκολα για μετάφραση.Επινοώντας διαρκώς νέους ελληνογενείς όρους στα παράδοξα λατινο-ιταλικά του δυσκολεύει στην παρακολούθηση ακόμα και τους πιο μορφωμένους ομοεθνείς του.Είναι κάτι που το κάνει εσκεμμένα σαν αντίδραση και αντίσταση σε αυτή που ο ίδιος ονομάζει neolingua της παγκοσμιοποίησης τα ισοπεδωμένα δηλαδή και ανώνυμα Αγγλικά του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού.

Έτσι, ελπίζω να μου συγχωρεθεί η έλλειψη τόλμης να μεταφράσω και να μεταφέρω εδώ κάτι ευρύτερο και πληρέστερο από το έργο του που και τεράστιο είναι και σημαντικότατο και να περιοριστώ σε κάποιους σύντομους στοχασμούς, ρήσεις και αφορισμούς του,σταχυολογημένα εδώ και κει από δοκίμια,συνεντεύξεις ή παρεμβάσεις του.

Τα αποσπάσματα παρουσιάζονται εδώ ως αυτόνομες σκέψεις, στην πραγματικότητα όμως αποτελούν μέρη ευρύτερων ενοτήτων, στα πλαίσια των οποίων αυξάνεται πολύ περισσότερο η κατανόηση τους.

Εννοείται πως λάθη, ελλείψεις,δυσνόητα σημεία και πιθανές παρανοήσεις, στα κείμενα που ακολουθούν βαρύνουν αποκλειστικά τον μεταφραστή και επιμελητή τους και όχι φυσικά τον ίδιο τον Fusaro.

ilcorno.

  ΧΑΠΙΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ

1. Να σκέπτεσθε με το δικό σας μυαλό,αυτή είναι η θεμελιώδης  αρχή της φιλοσοφίας.
2. Να κατανοήσουμε τι είναι ένα σπήλαιο, να κατανοήσουμε ότι είμαστε μέσα σε ένα σπήλαιο.Να παλέψουμε για να βγούμε μαζί απ’ το σπήλαιο αυτό γίνεται με τον Πλάτωνα ο βασικός σκοπός της φιλοσοφίας.
3. Η σημερινή καθολικά ελεγχόμενη κοινωνία,είναι ψευδεπίγραφα ελεύθερη. Είναι έτσι φτιαγμένη ώστε να κάνουμε ελεύθερα αυτό που σε διαφορετική περίπτωση η ίδια θα μας εξανάγκαζε να κάνουμε με τη βία.
4. Η πραγματική σκλαβιά είναι εκείνη στην οποία οι σκλάβοι αγνοούν ότι είναι τέτοιοι και ακόμα περισσότερο λατρεύουν τις αλυσίδες τους και εμφανίζονται μάλιστα έτοιμοι να παλέψουν για να τις υπερασπιστούν.
5. Από το μύθο του σπηλαίου του Πλάτωνα, διδασκόμαστε επίσης και αυτό: Για να μετατρέψουμε τον κόσμο σε κάτι καλύτερο, χρειάζεται πρώτα να αλλάξουμε τους εαυτούς μας, μεταλλάσοντας ριζικά την προοπτική μας.
6. Αλήθεια και απελευθέρωση βαδίζουν χέρι-χέρι. Η αλήθεια είναι που απελευθερώνει απ’ τις υλικές αλλά και τις άυλες αλυσίδες.
7. Ο άνθρωπος είναι ζώο κοινοτικό. Υπάρχει μόνο στα πλαίσια της κοινότητας, δηλαδή στις διαπροσωπικές σχέσεις. Δεν υπάρχει εγώ χωρίς εμείς και δεν υπάρχει εμείς χωρίς εγώ.
8. H κοινωνία σε μορφή εμπορεύματος είναι κυριολεκτικά σκανδαλώδης, διότι υποχρεώνει τον άνθρωπο να ζει μόνο μέσα στον περιορισμένο ορίζοντα της εμπορευματοποίησης κάθε πραγματικότητας υλικής ή άυλης.
9. Είναι πλέον εμφανές, οι «ελεύθερες εκλογές» γίνονται δεκτές από το σύστημα καταστολής του κεφαλαίου μόνον εάν ο λαός ψηφίζει αυτό το οποίο η κυρίαρχη τάξη έχει ήδη προαποφασίσει με τρόπο κάθε άλλο παρά δημοκρατικό.
10. Είμαστε θνησιγενείς οντότητες σε ένα θνησιγενές επίσης οικοσύστημα, για τον λόγο αυτό ο μύθος της αειφόρου ανάπτυξης αντίκειται σε όλο αυτό που είμαστε.Από αυτόν πρέπει να πάρουμε αποστάσεις το ταχύτερο δυνατόν.
11. Χωρίς κυριαρχικά δικαιώματα δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατία,δηλαδή δυνατότητα αυτοδιάθεσης για τον λαό. Για αυτό και οι αρχιτέκτονες της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης έχουν κηρύξει πόλεμο κατά της εθνικής κυριαρχίας.
12. Η εθνική κυριαρχία είναι σήμερα η αναγκαία βάση για να υπερασπιστείς την εργασία, τα κοινωνικά δικαιώματα και τις κατακτήσεις των αδύναμων στρωμάτων.
13. Η Ευρωπαϊκή ένωση είναι ο θρίαμβος του απόλυτου καπιταλισμού που έχει κηρύξει τον πόλεμο στην τελευταία δύναμη ικανή να του αντισταθεί: Τα εθνικά κυρίαρχα δημοκρατικά κράτη.
14. Το ευρώ δεν είναι ένα νόμισμα, είναι μια μέθοδος νεοφιλελεύθερης διακυβέρνησης, με στόχο να καταστρέψει τις κοινωνικές κατακτήσεις και να επιβάλλει την κυριαρχία της μετά-εθνικής χρηματοπιστωτικής οικονομίας.
15. Η Ευρωπαϊκή ένωση δεν μεταρρυθμίζεται. Mπορεί μόνο να κατεδαφιστεί εις τρόπον ώστε από τις στάχτες της να ξαναγεννηθεί μια Ευρώπη των λαών, των πολιτισμών, των δημοκρατιών και των εργαζομένων, του σοσιαλισμού και των πολλών ταυτοτήτων.
16. Μετά το 1989 μπήκαμε σε μια καινούργια παγκόσμια τάξη, με απόλυτη κυριαρχία της ελεύθερης αγοράς στη οικονομία,του σχετικιστικού μηδενισμού στην φιλοσοφία και της μοναρχίας του δολαρίου στη γεωπολιτική πραγματικότητα.
17. Όταν η πάλη επαναδιατάσσεται οριζοντίως,σαν σύγκρουση ανάμεσα στα κατώτερα στρώματα,σαν πόλεμος ανάμεσα στους ηττημένους της παγκοσμιοποίησης,μεταξύ ομοφυλόφιλων και ετεροφυλόφιλων,μεταναστών και ντόπιων,ισλαμιστών και χριστιανών,άθεων και πιστών,ανδρών και γυναικών,η πλουτοκρατική ΕΛΙΤ θριαμβεύει ανενόχλητη και η ταξική διαφορά καταλήγει αόρατη.
18. Στον αλλοτριωμένο κόσμο του καπιταλισμού που έγινε παγκόσμιος, ακόμα και η ελευθερία έγινε εμπόρευμα. Μπορείς να έχεις τόση όση μπορείς να αγοράσεις.
19. Ο καπιταλισμός δεν είναι άρρωστος. Είναι η αρρώστια. Αυτός είναι μαζί με τον καρκίνο η μόνη οντότητα που κυριεύει και καταστρέφει το σώμα που τον φιλοξενεί.
20. Ο ολοκληρωτισμός του νεοφιλελευθερισμού βρίσκεται στο γεγονός ότι δέχεται έναν νεοφιλελευθερισμό της δεξιάς , του κέντρου και της αριστεράς, μα δεν μπορεί να ανεχτεί αυτό που δεν είναι νεοφιλελεύθερο.
21. Η χρηματαγορά είναι βία όπως η τρομοκρατία, είναι ολοκληρωτική περισσότερο από κάθε ολοκληρωτισμό. Είναι η δικτατορία των αγορών πάνω στους ανθρώπους, της σπέκουλας επάνω στην εργασία, της είσπραξης επάνω στην εργατικότητα.
22. Ο ολοκληρωτισμός της ελεύθερης αγοράς, δαιμονοποιεί σαν φασιστική, κομμουνιστική και μαυροκόκκινη κάθε απόπειρα να μπει πολιτικό και κρατικό όριο στην οικονομία.
23. Η παγκοσμιοποίηση εξισώνει τους πάντες στην καπιταλιστική ανισότητα, προβάλει σε πλανητική κλίμακα την καπιταλιστική εκμετάλλευση και εξαναγκάζει όλους τους λαούς της σφαίρας να προσαρμοστούν στο μοναδικό μοντέλο ζωής, αυτό της κατανάλωσης εμπορευμάτων.
24. Η παγκοσμιοποίηση είναι η ιδεολογία του ίδιου. Θέλει να βλέπει παντού το ίδιο: Kαταναλωτές ξεριζωμένους χωρίς πόλη, χωρίς ρίζες, ούτε προοπτικές, ισοπεδωμένους μέσα στην καπιταλιστική ανισότητα και στην αδιαφορία απέναντι σε κάθε στυλ ζωής.
25. Η «νέα παγκόσμια τάξη» δεν ανέχεται εθνικά κράτη και οικογένειες, εθνικές γλώσσες και πολιτισμούς. Θέλει να βλέπει παντού το ίδιο, δηλαδή την επίπεδη επιφάνεια της παγκόσμιας αγοράς, με τους ανθρώπους συρρικνωμένους σε αγγλόφωνους καταναλωτές.
26. Η νέα εξουσία που είναι ηδονιστική και καταναλωτική, μας ξεγελάει ότι ο αγώνας για χειραφέτηση είναι ακόμα ενάντια στην παλιά αυταρχική και φασιστική εξουσία, που όμως δεν υφίσταται πια. Έτσι μας οδηγεί να δεχτούμε τον καινούργιο glamur ολοκληρωτισμό των αγορών.
27. Αναρωτηθείτε ποιος έχει συμφέρον να μας διαιρέσει σε κόκκινους και μαύρους, Χριστιανούς και ισλαμιστές, αυτόχθονες και μετανάστες, δεξιούς και αριστερούς και θα έχετε καταλάβει τι είναι εξουσία.
28. Μην την ονομάζετε παγκοσμιοποίηση. Eίναι ιμπεριαλισμός είναι αμερικανοποίηση και εμπορευματοποίηση ολόκληρου του πλανήτη.
29. Δεν είναι πόλεμος της θρησκείας, είναι πόλεμος ενάντια στη θρησκεία. Eχει κηρυχθεί από τον οικονομικό φανατισμό και την χρηματοπιστωτική τρομοκρατία ενάντια στο θεό σαν έννοια υπερβατική και μη δυνάμενη να απορροφηθεί εντός των παραμέτρων της εννοιολογικής ανυπαρξίας της κοινωνίας της «αγοράς».
30. Η κρίση είναι σήμερα μια μέθοδος για να παρακάμπτεις κοινοβούλια και δημοκρατίες.
31. Η πρώτη επανάσταση σήμερα συνίσταται στο να επιστρέψουμε στον αποστολέα, (την κυρίαρχη τάξη), τις εννοιολογικές κατηγορίες στις οποίες κυριαρχεί: Παγκοσμιοποίηση, Ευρωπαϊκή Ένωση, ιδιωτικοποίηση, απελευθέρωση, ενιαία αγορά.
32. Η neolingua, (η νέα ψευδογλωσσα της παγκοσμιοποίησης), ονομάζει «ανταγωνιστικότητα» την άδεια στον ισχυρότερο να σφαγιάζει ατιμώρητος τον αδύναμο.
33. Η neolingua, (η νέα ψευδογλώσσα της παγκοσμιοποίησης), ονομάζει «ιδιωτικοποίηση», την οργανωμένη λεηλασία των δημοσίων αγαθών, κατοχυρωμένα και διαφυλασσόμενα μέσα στα κυρίαρχα εθνικά κράτη.
34. Είναι ζήτημα πρωταρχικής σημασίας, να ξαναδώσουμε πίσω  στα πράγματα το όνομα τους, να επιστρέψουμε στην επανάκτηση των κατηγοριών που έχουμε αποστερηθεί: Kαπιταλιστικός ιμπεριαλισμός αντί για «παγκοσμιοποίηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων», εργασιακή εκμετάλλευση, αντί για «ελαστικοποίηση εργασίας, άνευ όρων ταξική σφαγή αντί για «ανταγωνιστικότητα», μονομερής κατάργηση δικαιωμάτων αντί για «ελεύθερη αγορά»
35. Χρειάζεται να τα ξαναπάρουμε πίσω όλα: Tην γλώσσα μας, τη χαμένη μας κυριαρχία, τα κοινωνικά δικαιώματα, την ικανότητα να αγωνιζόμαστε ενάντια σε έναν εχθρό που δεν έχει σταματήσει να κερδίζει. H ευχή είναι επομένως εκείνη της επιστροφής στην επαναστατική σκέψη και στην τεκμηριωμένη διαφωνία.
36. Χρειάζεται να επεξεργαστούμε μια πολιτιστική ηγεμονία ανταγωνιστική σε σχέση με εκείνη του μονοδιάστατου τρόπου σκέψης και του νεοταξίτικου συμβολισμού.
37. Η καινούργια πολιτιστική και πολιτική ηγεμονία θα πρέπει να βασίζεται στην επανακαθετοποίηση της πάλης, με τρόπο ώστε ο ανταγωνισμός να επαναπροσανατολισθεί στην μορφή της απ’ ευθείας σύγκρουσης μεταξύ σκλάβου και αφέντη, χαμηλά ιστάμενου και υψηλά ιστάμενου, μεταξύ βάσης και κορυφής.
38. Πρέπει να επανεισάγουμε την συμμαχία αναμεσά στη αίσθηση δυστυχίας και στη πάλη για την αναγνώριση της εργασίας, ανάμεσα στην ανθρωπότητα που σκέπτεται και στην ανθρωπότητα που υποφέρει, μέχρι που οι διάφορες διαφωνίες να οργανωθούν σε μια μεγάλη αντίθεση ενάντια στον «πολιτισμό» της κατανάλωσης, στο όνομα μιας πλήρως πραγματοποιημένης δημοκρατίας μεταξύ ίσων και ελευθέρων ανθρώπων.
39. Είναι σήμερα απαραίτητη η επαναπολιτικοποίηση του αγώνα, η επανηθικοποίηση της κοινωνίας, η επιστροφή της οικονομίας υπό εθνική κυριαρχία, η αντιιμπεριαλιστική αποπαγκοσμοιοποίηση, η απο-οικονομοποίηση του φανταστικού και ο γεωπολιτικός επαναπροσανατολισμός σε αντιατλαντική βάση.
40. Ενώ οι ανόητοι κάνουν τους αντικομουνιστές ελλείψει κομμουνισμού και οι αντιφασίστες ελλείψει φασισμού, το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο κερδίζει.
41. Πρέπει να επανεκινήσουμε από την ενότητα της εργατικής τάξης και των μικρομεσαίων επιχειρηματικών στρωμάτων για να θέσουμε σε πρώτο πλάνο το εθνικό συμφέρον. Για να επιστρέψουμε στην θεώρηση της κοινωνίας ως «οικουμενικής οικογένειας»(Hegel), με πολίτες ιδίων δικαιωμάτων και υποχρεώσεων.
42. ταξική πάλη είναι σήμερα εκείνη ανάμεσα στον νεοφιλελεύθερο κοσμοπολιτισμό και στον λαϊκίστικο εθνοκυριαρχικό προσδιορισμό. Ο τελευταίος πρέπει να εξελιχθεί προς την κατεύθυνση μιας διεθνούς κρατών ,κυρίαρχων, αλληλέγγυων, δημοκρατικών και σοσιαλιστικών.
43.  Δεξιά και αριστερά δεν υπάρχουν πια παρά μόνο σαν τεχνητές προθέσεις χειραγώγησης της συναίνεσης. Η διαμάχη σήμερα είναι μεταξύ πάνω και κάτω, μεταξύ κυρίαρχου και υποτελούς, μεταξύ αφέντη και σκλάβου.
44. Εάν η αριστερά σταματήσει να ενδιαφέρεται για τον Γκράμσι και τον Μάρξ, πρέπει να σταματήσει να μας ενδιαφέρει. Μάλιστα, χρειάζεται να την πολεμήσουμε στο όνομα του Μάρξ και του Γκράμσι.
45. Όσο πιο πολύ ακολουθεί κανείς τον Mάρξ και τον Γκράμσι, τόσο πιο πολύ πρέπει να εναντιώνεται στην σημερινή ψευτοαριστερά που τους έχει πλήρως προδώσει στο γράμμα και το πνεύμα.
46. Με τα λόγια του Hegel, «το ουσιώδες είναι να παραμείνουμε πιστοί στο σκοπό μας», χωρίς να προδώσουμε το διαρκές πάθος του ονείρου ενός  πράγματος και χωρίς να επανακάμψουμε στις πολυπληθείς γραμμές των μετανιωμένων, των απογοητευμένων και των συμβιβασμένων.
47. Οι διάφορες «αριστερές» από κόκκινες που ήτανε, έχουν γίνει φούξια και παρδαλόχρωμες. Δεν ασχολούνται πια με το τέταρτο στάδιο, αλλά μόνο με το τρίτο φύλλο. Κατακρεουργούν τους εργαζομένους και τους χλευάζουν για λαϊκιστές, ομοφοβικούς και ξενόφοβους αν δεν ασπαστούν το παράλογο παγκοσμιακό ιδεολογικό τους πρόγραμμα στην υπηρεσία της χρηματοπιστωτικής δεξιάς του κεφαλαίου.
48. Η μόνη πρόοδος που υπερασπίζονται σήμερα ιδεολογικά και πρακτικά οι ψευτοπροοδευτικές, ψευτοαριστερές δυνάμεις, είναι η πρόοδος του κεφαλαίου, η χωρίς όρια προώθηση του, παναπεί ο καπιταλιστικός εκμοντερνισμός, που υπερβαίνει και καταλύει τις παλιές αστικές και προλεταριακές δομές, για να θέσει σε ισχύ την χωρίς όρια διεύρυνση της αγοράς και την χωρίς δεσμεύσεις οικονομία.
49. Ούτε δεξιός ούτε αριστερός. Στον αγώνα ενάντια στο κεφάλαιο για την χειραφέτηση του ανθρώπινου είδους.
50. Ούτε κοσμοπολίτες ούτε εθνικιστές. Είναι απαραίτητο να υπερασπίσουμε το εθνικό συμφέρον και συνεπώς την εργασία και την επιχειρηματικότητα. Tο ιδεώδες είναι μια κοινότητα εθνικά κυρίαρχων κρατών δημοκρατικών και αδελφοποιημένων.
51. Χρειάζονται σήμερα οι αξίες της δεξιάς και οι ιδέες της αριστεράς. Αξίες της δεξιάς όπως οικογένεια, πατρίδα, τιμή, κράτος , θεός και ιδέες της αριστεράς όπως εργασία, κοινωνικά δικαιώματα, αλληλεγγύη,  αίσθηση της κοινότητας ,υπεράσπιση των αδυνάτων.
52. Η ενιαία σκέψη «πολιτικά ορθή» και ηθικά διαβρωμένη, είναι η πνευματική νέα τάξη που δοξάζει τις σχέσεις δύναμης του τουρμποκαπιταλισμού και τα συμφέροντα  της κυρίαρχης τάξης.
53. Ένα άμορφο κοπάδι κατώτερων ανθρώπων ,που λατρεύουν τις αλυσίδες τους και τα προϊόντα που η κοινωνία τους διαθέτει με τη μορφή εμπορευμάτων – με δόσεις εξάλλου και με χρέωση – αυτή είναι η φωτογραφία της μετά το1989 κοινωνίας.
54. Με το 1989 νίκησε λένε η ελευθερία. Δεν μας λένε όμως ποιά: Εκείνη της αγοράς, της ασύδοτης πια, χωρίς όρια και κανόνες!
55. Η παιδεία χρησιμεύει στην δημιουργία ανθρώπινων υπάρξεων και όχι τεχνοκρατών η καταναλωτών.
56. Ποια δικτατορία θα μπορούσε ποτέ να καταφέρει να βάλλει στην τσέπη όλων ανεξαιρέτως ένα κινητό?
57. Αυτό που πρέπει να σκεφτεί κανείς περισσότερo, είναι η απόλυτη απουσία σκέψης που κυριαρχεί σήμερα.
58. Ο πραγματικός διάλογος με τις ταυτότητες των άλλων μπορεί να λάβει χώρα μόνο αν διαθέτεις κι’ εσύ ο ίδιος απ’ την πλευρά σου μια ισχυρή ταυτότητα.
59. Ακολουθώντας τον Hegel, ήρωας είναι εκείνος που ακόμα και όταν έχει χάσει τα πάντα δεν έχει χάσει τον εαυτό του.
60. Η ιστορία επαναλαμβάνεται και συνεχίζει να παραδίδει μαθήματα, μα δεν βρίσκει μαθητές και έτσι είμαστε καταδικασμένοι να την ξαναζήσουμε, με όλες τις τραγωδίες και τις αντιθέσεις της.
61. Ο πολιτισμός δύναται να υπάρχει μόνο στον πληθυντικό αριθμό, ως διάλογος ανάμεσα στους πολιτισμούς.
62. Στον καιρό της μηδενιστικής απογοήτευσης, η παραίτηση είναι εύκολη για όλους. Χρειάζεται πολύ περισσότερό θάρρος για να πιστεύεις σε κάτι και να χτίσεις κάτι στο γαλάζιο.
63. Να αγαπάς την ανθρωπότητα σημαίνει να αγαπάς αυτούς με τους οποίους έχεις χειροπιαστά να κάνεις.
64. Ο άνθρωπος δεν είναι εγωιστής από φύση, έγινε μέσα από την ιστορική εξέλιξη.
65. Χρειάζεται να επανεκινήσουμε από τον μεγάλο ελληνικό πολιτισμό και την μεταφυσική του μέτρου του. Είναι ο μόνος τρόπος να αντιδράσουμε στην παγκοσμιοποιημένη βαρβαρότητα που ονομάζεται καπιταλισμός.
66. Την πρακτική επιστήμη πρέπει να αντικαταστήσει μια επιστήμη του «πράττειν», παναπεί μια φιλοσοφία της πράξης που είναι επίσης και μια πολιτική.
67. Η τέχνη, η θρησκεία και η φιλοσοφία, είναι οι τρεις διαφορετικοί τρόποι που ο άνθρωπος δρέπει την αλήθεια. Όσο θα υπάρχει ανθρωπότητα θα υπάρχουν η τέχνη, η θρησκεία και η φιλοσοφία.
68. «Υπάρχω» σημαίνει να κατοικείς το τώρα, σχεδιασμένος πάνω στη βάση της ατομικής ιστορικής σου προέλευσης.
69. Ο αντικειμενικός κόσμος δεν είναι παρουσία δεδομένη και αμετάβλητη. Είναι η έκβαση, ποτέ οριστική, του υποκειμενικού «θέτω» που αναδιπλώνεται στην ιστορία.
70. Η ιστορία είναι το ανοιχτό πεδίο της δυνατότητας, η αρένα των ελευθέρων και αναφαίρετων αντικειμενικοποιήσεων της ανθρώπινης πρακτικής.
71. Η πραγματικότητα δεν είναι ότι υπάρχει, αλλά αυτό, μαζί με τη δυνατότητα που κρύβει μέσα του.
72. Βασική  προϋπόθεση αληθινής ευτυχίας είναι να μην αναρωτιέστε αν είστε ευτυχείς.
73. Όλο αυτό που Είναι, Είναι και δίδεται πάντα δια μέσου του σκέπτεσθαι και είναι επομένως σκέψη.
74. Τα όνειρα είναι λοιπόν μέρος της ζωής, ή η ζωή είναι μέρος των ονείρων?
75. Στη γλώσσα ενός λαού, περικλείονται η ιστορία του και η πραγματικότητα του. Ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός θέλει να το καταστρέψει αυτό επιβάλλοντας μια μόνη γλώσσα, τα ανώνυμα αγγλικά της αγοράς.
76. Να μιλάμε την δική μας εθνική γλώσσα σήμερα δεν είναι ιδιοτροπία. Είναι πράξη αντίστασης ενάντια στην βαρβαρότητα που προελαύνει και μιλάει τα ανώνυμα αγγλικά της αγοράς.
77. Η αγάπη είναι το γενετικό κύτταρο της κοινότητας.
78. Ο κόσμος είναι αποτέλεσμα της δικής μας δράσης. Για αυτό μπορεί οντολογικά και πρέπει ηθικά να αλλάξει.
79. Η φιλοσοφία είναι έρωτας. Όπως ο ερωτευμένος έτσι και ο φιλόσοφος νοιώθει ελλιπής και προσπαθεί να γεμίσει αυτό το έλλειμα χωρίς να ικανοποιείται από την κατάσταση στην οποία βρίσκεται.

*Πρωτότυπα στα Ιταλικά,γνωριμία και βιβλία του Diego Fusaro:

https://www.diegofusaro.com/pillole-filosofiche

https://www.diegofusaro.com/about

https://www.diegofusaro.com/libri/

ΤΟ «ΚΑΤΗΓΟΡΩ» ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ VALERIO MALVEZZI

Ο υπογράφων,

ιδιώτης πολίτης, άνθρωπος με ελεύθερη σκέψη,γεννημένος ελεύθερος και συρμένος στην Ευρωπαϊκή Ένωση χωρίς καμία δυνατότητα επιλογής, στην εξηκοστή επέτειο της συνθήκης της Ρώμης, κατηγορώ όποιον κατασκεύασε αυτό το ευρωπαϊκό μοντέλο,ότι παρακινήθηκε από σκέψεις έπαρσης και όχι αδελφοσύνης, κυριαρχίας και όχι συνεργασίας ανάμεσα στους λαούς, με τα ίδια σχέδια κυριαρχίας που χαρακτήρισαν την χρήση των αρχαίων νομισμάτων την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και αργότερα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, χωρίς να λάβει υπ’ όψιν του την ιστορική, πολιτική και πολιτιστική εξέλιξη των λαών.

Κατηγορώ τους αρχηγούς των κρατών και των κυβερνήσεων των τελευταίων δεκαετιών, ότι πρόδωσαν το πνεύμα των πατέρων ιδρυτών της Ένωσης, χρησιμοποιώντας συνειδητά και για ίδιον όφελος και προσωπικό καριερισμό  τις ιδρυτικές αξίες της κοινότητας και της αδελφότητας.

Κατηγορώ όποιον θέλησε τη γέννηση του Ευρώ, ότι μας εξαπάτησε κομπάζοντας ότι εισάγεται για το κοινό καλό και διακηρύσσοντας ότι μέσω αυτού θέλει να δημιουργήσει το κοινό μας σπίτι, ενώ στην πραγματικότητα, ήθελε απλώς να εμποδίσει το ένα σπίτι να είναι μεγαλύτερο απ’ τ’ άλλο.Της Γερμανίας δηλαδή απ’ της Γαλλίας.

Κατηγορώ τους Γάλλους κυβερνώντες της εποχής, τον Mitterand στο Παρίσι και τον  Delors στις Βρυξέλλες, ότι συνωμότησαν κατά της Γερμανίας  εξ’ αιτίας του τρελού τους φόβου πως αυτή μπροστά στην διαβλεπόμενη επανένωσή της εξ’ αιτίας της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης, θα γινόταν ξανά μεγαλύτερη και ισχυρότερη από την ίδια τη Γαλλία.

Κατηγορώ την Γερμανία της εποχής ότι εκβίασε τους συνωμότες και ότι επέβαλλε βάση της συμφωνίας Kohl – Mitterand μία διαδικασία αποβιομηχανοποίησης της Ιταλίας, που ως βιομηχανική δύναμη επισκίαζε τότε την Γερμανία.

Κατηγορώ την Γερμανία ότι δέχτηκε το χωρίς κρατική οντότητα νόμισμα που ονομάστηκε Ευρώ ,αλλά επέβαλλε σαν αντάλλαγμα ένα μοντέλο στην πραγματικότητα επικεντρωμένο στο Γερμανικό Μάρκο.

Κατηγορώ την Γερμανία ότι απαίτησε και επέβαλε μία Κ.Τ.Ε ανεξάρτητη και ανεξέλεγκτη από πολιτικό έλεγχο,δημιουργώντας τις προϋποθέσεις,ώστε οι μελλοντικοί πολίτες της Ευρώπης να καταστούν σκλάβοι των ιδιωτών τραπεζιτών.

Κατηγορώ την Γερμανία ότι έχει επιβάλλει ασύμμετρους κανόνες μεταξύ πιστωτών και οφειλετών,επιβάλλοντας αυστηρή πειθαρχία μόνο στους τελευταίους.

Κατηγορώ την Γερμανία ότι έχει εσκεμμένα  επιβάλλει η έδρα της Κ.Τ.Ε να βρίσκεται στην επικράτειά της στην Φρανκφούρτη.

Κατηγορώ την Ευρωπαϊκή Ένωση και όχι το Ευρώ, γιατί αν ένας σκύλος μπει στο σαλόνι με τα πόδια βρώμικα από λάσπη και λερώσει το χαλί, δεν είναι λογικό να τα βάζει κανείς με το χαλί.

Κατηγορώ την Ευρώπη ότι θεληματικά κατασκεύασε ένα οικονομικό lager, μέσα στο οποίο εκατομμύρια άνθρωποι έγκλειστοι, επιτηρούνται από λίγους ευνοούμενους, στους οποίους δόθηκε αυτό το προνόμιο από τους αφέντες του lager.

Κατηγορώ όλες τις Ιταλικές κυβερνήσεις και τους Ιταλούς κυβερνώντες εκείνης της εποχής, ότι είχαν καταλάβει πάρα πολύ καλά ποιές θα ήταν οι συνέπειες αυτών των συμφωνιών, αλλά αποσιώπησαν την αλήθεια με αντάλλαγμα ατομικά οφέλη και εγγυήσεις προσωπικής καριέρας.

Κατηγορώ αυτά τα πρόσωπα ότι μας εξαπάτησαν, καθότι κανένα πνεύμα αλληλεγγύης μεταξύ των λαών δεν υλοποιήθηκε ποτέ, ούτε και στα πρόσφατα χρόνια *(ούτε κάτω και από τις πιο δραματικές συνθήκες)*,στο ουσιαστικό οικονομικό πεδίο, αρχίζοντας από τα Eurobond και από την αμοιβαιοποίηση και τον συνεπωμισμό του χρέους.

Κατηγορώ την τάξη των Ιταλών πολιτικών, περασμένων και τωρινών, που ξεπουλήθηκαν στους ιδιώτες τραπεζίτες, ότι δεν δημιούργησαν ποτέ μια Ενωμένη Ευρώπη, αλλά μόνο μια νομισματική Ένωση που ονομάζεται Ευρώ. Τους κατηγορώ ότι δεν έφεραν ποτέ την υποσχόμενη ευημερία, αλλά μόνο αύξηση της ανισότητας, φέρνοντας ευημερία σε λίγους και δυσαρέσκεια και φτώχεια στους πολλούς.

Κατηγορώ όσους χρησιμοποιούν τη λέξη λαϊκισμός για να υποβαθμίσουν, με αυτόν τον υποτιμητικό όρο, τους ανθρωπιστικούς λόγους διαμαρτυρίας και αγανάκτησης εκείνων που θέλουν να δώσουν φωνή στον καταπιεσμένο λαό που υποφέρει από την πείνα και την κοινωνική αδικία.

Κατηγορώ τους δήθεν «πολιτικά ορθούς», που χρησιμοποιούν αυτή η λέξη για να φιμώσουν τον παραπονεμένο θρήνο του λαού που υποφέρει , των νέων που πρέπει να ξενιτευτούν, των μεσήλικων που αποκλείονται από κάθε επιστροφή στην απασχόληση και των ηλικιωμένων που δεν έχουν τα χρήματα για τις θεραπείες τους και που ψάχνουν τροφή στους κάδους της πόλης.

Κατηγορώ όλους αυτούς που από το ύψος της προνομιακής τους θέσης, που οφείλεται σε κοινωνικούς, πολιτικούς και θρησκευτικούς λόγους, μακριά από τα προβλήματα του απλού κοσμάκη και μην έχοντας κανένα πρόβλημα με το «άρτο τον επιούσιο» στο τραπέζι τους,καταδικάζουν από  άμβωνος, σαν λαϊκίστικη την σκέψη όποιου δοκιμάζει να δώσει φωνή στον καταπιεσμένο λαό.

Κατηγορώ όλους τους οικονομολόγους της εποχής, ότι σιώπησαν, γνωρίζοντας καλά πως ένα κοινό νόμισμα κλεισμένο μέσα σε ένα σύστημα σταθερών ισοτιμιών θα κατέληγε εμφανώς να ζημιώσει σοβαρά χώρες όπως η Ιταλία, προς όφελος χωρών όπως η Γερμανία.

Κατηγορώ ότι δεν δημιούργησαν ποτέ μια Ενωμένη Ευρώπη, καθότι τίποτα δεν έγινε ποτέ πραγματικά για να υπάρξει μια κοινή εξωτερική πολιτική,μια κοινή πολιτική άμυνας των κοινών εδαφών από σχεδιασμούς εισβολής άλλων λαών,μια κοινή οικονομική πολιτική, μια κοινή φορολογική πολιτική, μια κοινή πολιτική για την εργασία και τα εργασιακά δικαιώματα.

Κατηγορώ τους πολιτικούς που ακόμα υπόσχονται τέτοια πράγματα, ότι θέλουν να εξαπατήσουν τον κόσμο, καθότι σε αυτή την επέτειο, τέτοιες υποσχέσεις όχι από χτες ,αλλά εδώ και εξήντα χρόνια ποτέ δεν τηρήθηκαν.

Κατηγορώ τους αυτοαποκαλούμενους Ευρωπαϊστές , ότι δεν τήρησαν για 60 χρόνια αυτές τις υποσχέσεις και δεν θα μπορούσαν να τις τηρήσουν ούτε και στο μέλλον,καθότι η ίδια η δομή του Ευρωπαϊκού οικοδομήματος δεν είναι δημοκρατική,δηλαδή δεν μπορεί να σεβαστεί εξ’ αιτίας των κανόνων που η ίδια έθεσε, τη λαϊκή θέληση.

Κατηγορώ εκείνους που δηλώνουν Ευρωπαϊστές,ότι είναι οι μεγαλύτεροι εχθροί της δημοκρατίας στην ιστορία,καθότι πρόκειται για μια περίπτωση μοναδική μάλλον παρά σπάνια, κοινής φαινομενικά θεσμοθέτησης, από την οποία λείπουν με ιδρυτική μάλιστα πράξη.οι θεμελιώδεις δημοκρατικές λειτουργίες μιας βουλής και όλη η διοίκηση ανατίθεται στην Κομισιόν η οποία εκ’ των πραγμάτων εξασκεί την απόλυτη εξουσία κατά παράβαση και περιφρόνηση της δημοκρατικής θέλησης του λαού.

Κατηγορώ όσους θέλουν να συνεχίσουν με αυτή την ιδέα της Ευρώπης των ελίτ,τραπεζικών,πλουτοκρατικών και αντιδημοκρατικών,ότι δεν έχουν καταλάβει πως η κυριαρχία του δολαρίου στον κόσμο τελείωσε μαζί με το gold standard του1971,ενώ η κυριαρχία του Ευρώ γεννήθηκε πεθαμένη καθώς προβάλλει στον ορίζοντα μια δύναμη στην ανατολή που συγκεντρώνοντας αποθέματα χρυσού ετοιμάζεται να σχεδιάσει ένα»Yuan standard».

Κατηγορώ όλους αυτούς που στην παρούσα επέτειο εξακολουθούν τα «ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα», ότι μας εξαπάτησαν όταν είμαστε νέοι να πιστέψουμε «καλή τη πίστη» σε αυτά τα λόγια και εξαπατούν τώρα καινούργιους νέους, που ακόμα αφελώς πιστεύουν πως τα λόγια  μπορούν να είναι πιο σημαντικά απ’ τα έργα.Τους κατηγορώ για την μεγάλη απάτη να πλασάρουν τις συνέπειες για αιτίες και ότι διηγήθηκαν στον κόσμο πως βρίσκεται τόσα χρόνια μέσα σε μια υποτιθέμενη κρίση και όχι όπως είναι η πραγματικότητα σε μια αλλαγή κοινωνικοοικονομικού συστήματος σχεδιασμένη και ηθελημένη.

Κατηγορώ το Ευρώ ότι είναι εργαλείο στην υπηρεσία συγκεκριμένων πολιτικών, που αφορούν τον έλεγχο του πληθωρισμού, την απορρύθμιση της αγοράς μετοχών,την νομισματική απορρύθμιση, φορολογικών επιλογών που χτυπούν τα μεσαία και μικρά εισοδήματα και όχι τις μεγάλες περιουσίες,κατάργηση των συνόρων προς όφελος των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου.

Κατηγορώ το Ευρώ ότι στάθηκε το μέσον σε έναν τέτοιο Ευρωπαϊκό σχεδιασμό, για να πραγματοποιήσει στο οικονομικό πεδίο τους δύο βασικούς σχεδιασμούς τους. Τον νεοφιλελευθερισμό στην οικονομία και την παγκοσμιοποίηση στην γεωπολιτική στρατηγική, στα πλαίσια ενός γενικότερου στόχου που στοχεύει σε άνιση και αδυσώπητη συγκέντρωση πλούτου και εξουσίας.

Κατηγορώ τους πολιτικούς ,τους ιερωμένους,τους δημοσιογράφους, τους σχολιαστές διαμορφωτές της κοινής γνώμης, τούς με διάφορους τίτλους ψευτοδιανοούμενους εκφραστές της κυρίαρχης τάξης, ότι με αντάλλαγμα τη δική τους προνομιακή θέση, πνίγουν την γοερή κραυγή του λαού που στενάζει κάτω από αυτό το σχέδιο δουλοποίησης, με κενές κατηγορίες για δήθεν εγωιστική στάση, λες και είναι εγωισμός το φυσικό ένστικτο επιβίωσης των καταπιεσμένων ανθρώπων.

Κατηγορώ όλους αυτούς που εξακολουθούν να μιλούν για Ενωμένη Ευρώπη,πως δεν δίνουν δεκάρα για την αληθινή αξία ενός λαού που από τα βάθη των χιλιετηρίδων δεν βρίσκεται μόνον στη δύναμη του νομίσματος  που τον αντιπροσωπεύει, μα στον συνδυασμό ανάμεσα στην αξία τού νομίσματος και την αξία της κοινωνικής του ηθικής.

Εν κατακλείδι στην εξηκοστή επέτειο της γέννησης της,κατηγορώ αυτήν την Ευρώπη ότι δεν υπάρχει γιατί στερείται ηθικής.

VALERIO MALVEZZI.

“Io accuso l’Europa di non esistere, poiché non ha morale” ► La lettera di Valerio Malvezzi

ΥΓ.

Καθώς η ανθρωπιστική και κοινωνική κρίση εντέίνεται στην γειτονική Ιταλία,(την υπέροχη χώρα που φιλοξένησε και αγκάλιασε την τρυφερή φοιτητική μου νιότη) και οι κραυγές  απόγνωσης ενός ολόκληρου λαού ακούγονται όλο και εντονότερα, αισθάνθηκα την ανάγκη να ενεργοποιήσω ξανά το ξεχασμένο μου blog και να πάρω την ευθύνη για την μετάφραση-απόδοση και μεταφορά εδώ της επιστολής αυτής του οικονομολόγου καθηγητή VALERIO MALVEZZI γραμμένης πριν τρία χρόνια για την εξηκοστή επέτειο της συνθήκης της Ρώμης.

Σήμερα μπροστά στη χυδαία απανθρωπιά και την αδιανόητη περιφρόνηση που δείχνει το ευρωπαϊκό διευθυντήριο στις ανάγκες επιβίωσης των ευρωπαϊκών λαών που δοκιμάζονται, κυρίως της Ιταλίας, της Ισπανίας και της Ελλάδας,  η επιστολή αυτή έγινε σημείο αναφοράς για χιλιάδες ανθρώπους στην Ιταλία, που την υπογράφουν καθημερινά σε μια παλίρροια διαμαρτυρίας απαιτώντας εδώ και τώρα την αλλαγή ή τη διάλυση του Ευρωπαϊκού τερατουργήματος.

ilcorno.

Είναι νωρίς  ακόμη για συμπεράσματα; Μπορεί!! Μπορεί όμως πάλι να ‘ναι και..  αργά, (ανεπανόρθωτα μάλιστα αργά), για να ‘ναι  χρήσιμα κάποια απ’ αυτά…

Όπως και να ‘χει, η τραγική αποτυχία και της ελληνικής αριστεράς (είχε προηγηθεί εκείνη της ισλανδικής) να διαχειριστεί την βαθιά οικονομική, κοινωνική και ηθική κρίση με κάποιο- έστω και πενιχρό- όφελος για τον λαό και τον τόπο, ήρθε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο να καταδείξει τα σαφή συστημικά όρια της ευρωπαϊκής αριστεράς…

Μιας αριστεράς, που αφού ετεροκαθορίστηκε για χρόνια από την αποδοχή αλλά ακόμη και από αυτή την ίδια την κριτική, που άσκησε στο σοβιετικό μοντέλο ως μόνη «ζώσα σοσιαλιστική πραγματικότητα» και την αποδοχή ή κριτική των φθηνών θεωρητικών αλλά και νοητικών ακόμα ακροβατισμών εκείνου του καθεστώτος που παρουσιάζονταν σαν ψηλότερο τάχατες σκαλί στην εξέλιξη της μαρξιστικής κοσμοθεωρίας, απόμεινε έπειτα μετέωρη και κερματισμένη να χάσκει σε θεωρητικό «κενό» καθώς έπεφτε οριστικά και δίχως χειροκρότημα η σοβιετική «αυλαία»…

Η λάμψη κι’ η αίγλη της μπολσεβίκικης «εφόδου στα χειμερινά», ανάκατη τότε ακόμα στ’ αρώματα που ανάβλυζαν απ’ τ’ άνθισμα του ρώσικου  φουτουρισμού, κράτησε ανοξείδωτη γοητεία στις «δέκα μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο» για πάνω από τρία τέταρτα του αιώνα, αλλά μαζί κράτησε και τα πιο ενεργά και σπινθηρίζοντα πνεύματα της ευρωπαϊκής αριστεράς  μακριά από μια πραγματικά επιστημονική και θεωρητική επεξεργασία εξέλιξης και προσαρμογής της  μαρξιστικής προσεγγιστικής στις σύγχρονες κοινωνικές και οικονομικές απαιτήσεις.

Έτσι τώρα, στα «ανείπωτα» πια για τον όποιο και κάθε αριστερό «προοδευτισμό», στον «ζωντανό εφιάλτη» της πιο απόλυτης κοινωνικής, πολιτικής και ατομικο-υπαρξιακής αλλοτρίωσης και σε καιρούς πλήρους ταξικής οπισθοχώρησης, σύγχυσης και κινηματικού αποπροσανατολισμού, η έλλειψη μιας πραγματικής ιδεολογικής ταυτότητας της αριστεράς είναι κάτι παραπάνω από φανερή και η έλλειψη μιας πραγματικά επιστημονικής οικονομικής ανάλυσης των δομών λειτουργίας του «χρήματος – εμπορεύματος» από καθαρά μαρξιστική σκοπιά κάτι παραπάνω από οδυνηρή…

Στα πλαίσια αυτά ο «ψεύτης ήλιος» του ελληνικού εγχειρήματος στάθηκε όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για ολόκληρη την ευρωπαϊκή αριστερά, η κορύφωση της αυταπάτης και μαζί η αδιαμφισβήτητη απόδειξη, ότι η σημερινή ευρωπαϊκή αριστερά, (δυστυχώς στο σύνολό της), δεν είναι σε θέση – ούτε καν να ονειρευτεί – έναν κόσμο έξω απ’ τις καπιταλιστικές συντεταγμένες πόσο δε μάλλον να τον εγγυηθεί ή να τον πραγματώσει…

Η επίκληση της εμφανούς πια προδοτικής στάσης της ηγεσίας Τσίπρα – Παππά – Δραγασάκη και του προσχεδιασμένου εσωτερικού πραξικοπήματος του ΣΥΝ στο εσωτερικό του Σύριζα, σε τίποτα δεν μπορεί να μεταβάλλει την ουσία των παραπάνω συμπερασμάτων.

Τα σημερινά θλιβερά απομεινάρια του μπολσεβίκικου ονείρου,τα απολιθωμένα δηλαδή σταλινικά ζόμπι των π ρ ώ η ν  κομμουνιστικών ευρωπαϊκών κομμάτων και η απατηλή και σιχαμερή σε κάθε μορφή και εκδοχή της εξαγορασμένη και διεφθαρμένη ως το μεδούλι ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, είναι πια φανερά βαρίδια στα πόδια των σύγχρονων εργατικών, κοινωνικών και περιβαντολογικών κινημάτων που θα πρέπει άμεσα να αναζητήσουν την απεξάρτηση και τη χειραφέτησή τους σε πολιτικούς, κομματικούς και κινηματικούς σχηματισμούς με σαφή αναφορά σε αμεσο-δημοκρατικά χαρακτηριστικά.

Είναι νομίζω η ώρα, τώρα στο λυκόφως, στο επικείμενο γέρμα και πάνω απ’ τον θανάτιο ρόγχο της »παραδοσιακής» αριστεράς, να ηχήσουν τα σήμαντρα για μια νέα, μεγάλη, Ευρωπαϊκή «ΜΕΤ- ΑΡΙΣΤΕΡΑ» που δίχως να εγκαταλείπει την πολύτιμη ουμανιστική και κοινωνική κληρονομιά της παλιάς αριστεράς, να αγκαλιάσει κινήματα και πλατείες κάτω απ’ το άσπιλο φως της «αμεσο-δημοκρατικής» συμμετοχής.

Υ.Γ

Το κείμενο αυτό γραμμένο τον Οκτώβρη του 2015 και «πεταμένο» απ’ την απογοήτευση εκείνων των ημερών, δημοσιεύω τώρα, βρίσκοντας τίποτα ή ελάχιστα να έχουν αλλάξει.

Μάγκες και μάγκισσες και λοιπές αγαπούλες γειά χαρά νταν  και τα κουκιά μπαγλάν! (Τα εκλογικά κουκιά εν ευθέτω και όταν προκύψει…)

Αν και θεωρούμαι πουρέϊντζερ τώρα πια του κερατά, το πάω λίγο το μπίρι-μπίρι  με τη νεολέρα μας τη ρέστη και ρεκλάτη, τη χλιδ-άνεργη να πούμε που τη λέει και ο Θηβαίος, που τη βγάζει σήμερον στεγνή με τα ρο-φτύματα των κυλικείων και τα γκοτζιλοειδή των σουβλακερί, αλλά που δεν «μασάει» όμως με τίποτα και δεν «ρεύεται πινέλα» όσο και να τη στριμώξουνε οι «Ζαχόπουλοι» της πολιτικής εκεί που συνευρίσκονται οι αράχνες…

Έτσι λοιπόν θα αποτολμήσω δυο φωνήεντα στη δική της τη γλώσσα κατά το «εμοί δοκεί» βεβαίως και άμα δεν της αρέσουνε με συνδέει στην τελική με Κάϊρο!

Βλέπεις όλοι εμείς που με τον άλφα ή τον βήτα τρόπο εκτεθήκαμε κάποια στιγμή υπέρ αυτής της κυβέρνησης πρέπει τώρα δυστυχώς να τα μαζέψουμε και να τα ξαναβάλουμε ένα-ένα τα πραγματάκια στη θεσούλα τους.

Γράψτε το λοιπόν ζήτημα πρώτον, η εντελώς ξενερουά  μπερδεγουέι που έχει προκύψει ένεκα που μας ξηγήθηκε σκουλικιάρικα το παλικαράκι που ενώ το παίζαμε γκανιάν μας βγήκε στην έκτη ιπποδρομία «- Αστραχάν –  γιατί μου τόκανες αυτό αγόρι μου;;!!!».

Η επίσημη δικαιολογία πού μας έδωσε ο Μαγκάϊβερ είναι διότι είμασταν λέει «λείψανα», ένεκα που είχαμε στραγγίξει το κασέρι και είχαμε ξεμείνει από καύσιμο εντελώς, μας την πέσανε κι’ απέξω τα λαμόγια αδυσώπητα ότι θα μας βγάλουνε απ’ τα γιούρα και θα μας βάλουνε να τρώμε τα πόδια μας, κλάσαμε μέντες και φασκόμηλα και κάτσαμε σαν κότες να γίνουμε Τζανετάκοι μέχρις ανασυντάξεως και μέχρι να σκεφτεί ο Παππάς(πάρ’ τον παππά) κάτι καλύτερο κι’ αριστερότερο από τα όσα μεγαλοφυή κι’ αριστερά σκέφτηκε ως τα τώρα!!! (Ρε τι κακό είναι αυτό με τους Παπα-τζήδες – για σκεφτείτε λίγο: Παπανδρέου – Παπάγος – Παπαδόπουλος -Παπαντωνίου- Παπακωνσταντίνου – Παπαδήμος και τώρα καθαρόαιμος Παππάς!!!)

Το πράγμα βέβαια δεν στέκει εύκολα και μπάζει ύδατα από παντού… Τον ξέχεσε ήδη μια σαραντάδα με το καλημέρα σας, τον έδωσε στεγνά και ο Κότζακ με τη μηχανή, που παίζανε μαζί τσιγκολελέτα μέχρι που τον σουτάρανε ο Παππάς (πάρ’ τον παππά!) κι’ ο Δραγασάκης, γιατί όχι μόνο πανηγύριζε ο αφελής το όχι αλλά νόμιζε ότι θα το εφαρμόζανε κιόλας!!!

Για βάστα όμως ένα λεπτό ρε φιλαράκι, πιάσανε το λακριντί τα βουλευτάρια, πως στράγγιξε δηλαδή το κασεράκι και τότε γιατί το έσταζες να πούμε μήνους έξι στους τρομο-γλύφους μέχρις να μας στερέψει και να σε πάνε μετά κωλοφεράντζα να υπογράφεις τα μνημόνια και να σούρνεις μαζί και τον Τσακαλι-λώτο να βάλει κι’ αυτός τη τζίφρα του που γέλασε η μισή υφήλιος κι’ ακόμα γελάει η υπόλοιπη….

Και ποιός είσαι στο φινάλε εσύ για να κάνεις αβαβά  δημο-α-ψηφίσματα και να σου λέμε όχι βασιλιά και να βγαίνεις στις πλατείες ν’ αγκαλιαζόμαστε και να πηγαίνεις μετά και να μας φέρνεις τον Πατακό αυτοκράτορα;

Και ποιανού Συντάγματος είσαι κάθε λέξη; Tων Haighlands; Ή σούχει κάνει το δικό μας μετάφραση ο αυτοκόλλητός σου ο εκ Σκωτίας που μας κουνάει και το δάχτυλο να του βρούμε λέει κάτι αριστερότερο από το αρρωστούργημα που μας κουβάλησε…

Τώρα βέβαια το» πλοίο έχει σαλπάρει»,(το Λαφαζάνη ποιος θα τον πάρει;) Ως αριστερά πάντως μας παίρνει ο διάολος και απ’ τη ζωή και κότα που ελπίζαμε, βλέπω να φεύγει η Ζωή και να μας μένει η.. κότα!

Και για να φλιπάρουμε κιόλας τελείως, το έργο τώρα το παίρνουν οι κανάλες πάνω τους – να το στηρίξουνε το παλικάρι-και βάζουνε μπροστά το κατινάζ για όσους αντέδρασαν ( και αρχίζουνε με τα ριφιφί του Λαφαζάνη και τη μαμά της Βαλαβάνη…) και λάσπη στον ανεμιστήρα και καθήστε οι υπόλοιποι να δροσίζετε την πατάτα του Χαϊκαλη που για αγγούρι μάλλον την κόβω και μάλιστα καυτερό!

Αυτά λοιπόν φιλάρες, από δω και πέρα πια δε λέει, η ταινία θα είναι σόφτ και «γαμαμπούτι» και ώρα να ξεκαλουπώνουμε και τσάγεια σ’ όλους σας και τα ξαναλέμε άμα και όποτε βρεθεί το φάρμακο για την κωλοτούμπα!!!

**Γλωσσάρι για τους άνω των 30

πουρέιντζερ = ο ώριμος που το παίζει νεαρός

μπίρι – μπίρι = κουβεντούλα

ρέστη = άφραγκη – στεγνή

ρεκλάτη = αραχτή, από το ρέκλα- αραλίκι

χλιδάνεργη =χλίδα+άνεργη (άνεργη που καλοπερνάει)

ρόφτυμα = ο καφές σε ΚΤΕΛ ,καράβια, κυλικεία

γκοτζιλοειδή = από γκοτζίλα(κατεψυγμένο κρέας από την εποχή των παγετώνων)

μασάει = εδώ ως καταλαβαίνει

ρεύεται πινέλα = φοβάται πολύ, τρομοκρατείται

ζαχόπουλοι = οι αυτόχειρες

εκεί που…οι αράχνες = στη γωνία

συνδέω με Κάιρο = σε γράφω, δεν δίνω προσοχή

ξενερουά = κάτι που μας ξενερώνει

μπερδεγουέι = μπερδεμένη κατάσταση – χωρίς εμφανή λύση

ξηγιέμαι σκουλικιάρικα = συμπεριφέρομαι σε κάποιον άσκημα χωρίς αιτία

γκανιαν = για πρώτο, ότι θα βγει πρώτο

αστραχάν = το αργό άλογο, το μουλάρι

μαγκάιβερ = ο τύπος που δίνει πάντα λύσεις , ο απίθανος

λείψανο = ο πολύ αδύναμος

κασέρι = τα μετρητά

καύσιμο = τα χρήματα

λαμόγια = απατεώνες

γιούρα = τα ευρώ

κλάνω μέντες, φασκόμηλα, πατάτες κ.τ.λ = φοβάμαι πολύ, χέζομαι

κότες = οι δειλοί

τζανετάκος =ο καρπαζοεισπράκτορας

κότζακ  = ο φαλακρός

σουτάρω = διώχνω

λακριντί = η μουρμούρα

κωλοφεράντζα = πάει με ρήματα κίνησης (πάω – φέρνω) και δηλώνει εξαναγκασμό, επιβολή με τη βία

αβαβά =ψεύτικο, στημένο, λέγεται και μούφα

αυτοκόλλητος = ο πολύ φίλος

φλιπάρω = τρελαίνομαι, τα παίζω

κανάλες = τα ιδιωτικά κανάλια

κατινάζ = κακεντρεχές και ανήθικο κουτσομπολιό

γαμαμπούτι = το σοφτ πορνό που δεν πέφτει αληθινό πήδημα

να ξεκαλουπώνουμε = να φεύγουμε

τσάγεια =τσάο +γειά, αντίο

Η Αιδώς και η Δίκη μας παραδίνει  στον «Πρωταγόρα» ο Πλάτωνας είναι οι δυο ακρόλιθοι της μιας και μοναδικής αρετής που καθιστά δυνατή την επιβίωση της πόλης: Της πολιτικής αρετής!

Και αν η Δίκη (η δικαιοσύνη δηλαδή), αδερφή της Βίας και της Νέμεσης είναι μια δύναμη εξωτερικής επιβολής που προσπαθεί με καταναγκασμό να αντιρροπήσει την αυθαιρεσία και την ανισότητα, η Αιδώς (η ντροπή), είναι μια δύναμη αποκλειστικά εσωτερική, ο μυστικός εσωτερικός δεσμός που το κάθε άτομο διατηρεί με το «καλό», νοούμενο αυτό ως αντίληψη της ίδιας της»θεϊκότητας» της ζωής.

Η λέξη Αιδώς προέρχεται από το ρήμα «αίθω», «καίω», είναι δηλαδή μια εσωτερική φλόγα που κάποτε φανερώνεται και στο πρόσωπο σαν κοκκίνισμα και σαν λέξη είναι εκεί για να μας θυμίζει ότι οι υποσχέσεις , οι διακηρύξεις, οι νόμοι και τα δικαιώματα έρχεται μια στιγμή που για να γίνουν σεβαστά δεν αρκεί μόνο το εξωτερικό καταναγκαστικό πλαίσιο αλλά πρέπει να στηριχτούν και στην ανθρώπινη συνείδηση σ’ αυτό το ηθικό στήριγμα που τους προσφέρει η «παράξενη δύναμη της ντροπής».

Παιδί της Αιδούς και της Δίκης είναι και η «πολιτική βούληση»  που οδήγησε στην πρώτη απόπειρα δημιουργίας ενός τεχνητού και ανθρώπινου χώρου όπου θα ήταν δυνατή η πραγμάτωση της δικαιοσύνης όπου η ανθρώπινη μοίρα θα κυβερνιόταν απ’ την κοινή ελεύθερη βούληση, όπου οι πολίτες θα ήταν η πόλη και επομένως το κράτος. Στην εγκαθίδρυση δηλαδή της Δημοκρατίας!*

«άνδρες γαρ πόλις, και ού τείχη, ουδέ νήες ανδρών κεναί» ***(Θουκ.ΑΘ. Πολ.7.77)

Όταν η απρονοησία αυτού που σκέφτεται αφού ενεργήσει (Επιμηθέα), έφτασε να εκθέσει τους ανθρώπους στον έσχατο κίνδυνο, ο Προμηθέας με ρίσκο και κόστος προσωπικό τους έφερε την θεϊκή  φωτιά και ο ίδιος ο Δίας, στην ακρόπολη του οποίου ο Προμηθέας δεν είχε πρόσβαση, τους έστειλε με τον Ερμή τους δυο βασικούς αυτούς πυλώνες της » πολιτικής τέχνης» νοούμενης σαν μέσο απαραίτητο της κοινής συμβίωσης.

Και πως να τις μοιράσω; Ρωτά τον Δία  ο Ερμής (… τίνα ούν τρόπον δοίη δικην και αιδώ ανθρώποις;)

– «Επί πάντας και πάντες μετεχόντων»  απαντά ο Ζεύς, διότι: « ..ου γαρ άν γένοιντο πόλεις, ει ολίγοι αυτών μετέχοιεν ώσπερ άλλων τεχνών».**

Η Αιδώς και η Δίκη δεν είναι μόνο τα βασικά αντιστηρίγματα της Δημοκρατίας, αλλά είναι κυρίως οι δυο θεμέλιοι λίθοι της μιας και μοναδικής αρετής που είναι απαραίτητη για την ίδια την ύπαρξη  και την συνοχή της «πόλης»  και πολύ φοβούμαι ότι η αδιανόητη «ύβρις» που συντελείται στις μέρες μας στο πρόσωπο των δυο πανάρχαιων αυτών θεοτήτων θα έχει ολέθριες συνέπειες πάνω στον συνεκτικό ιστό της ομαλής και ειρηνικής κοινωνικής μας συνύπαρξης.

αναφορές:

*Olalla Pedro «Η μετέωρη Ελλάδα» εκδ. Παπαζήση 2015

**Πλάτων «Πρωταγόρας» 320a -322d

***Θουκυδίδης Αθηναίων Πολ.7.77

Σταματήστε τώρα αυτή την ντροπή 

 Τώρα  το θεριό συστρέφεται και μουγκρίζει γιατί καμακώθηκε με το «καμάκι του ήλιου» και εγώ υποκλίνομαι στον κοσμάκη!

Στον κοσμάκη εκείνο στις ουρές των ΑΤΜ, που περιμένει καρτερικά το πενηντάρι, στον κοσμάκη που πήγε να ψηφίσει με το πιστόλι στον κρόταφο και το «λουρί στο σβέρκο», αυτόν που προσπάθησε να αφουγκραστεί την αλήθεια μέσα απ’ την Γκεμπελίστικη  χαβούζα της οθόνης και των ερτζιανών, τον κοσμάκη που καταλαβαίνει  περισσότερα από όσα όλοι του λένε και που παίρνει την Ελλάδα στα χέρια του για να την κάνει για άλλη μια φορά παγκόσμιο σύμβολο κατά της απολυταρχίας!!!

Αυτόν τον ίδιο τον κοσμάκη που έτρεξε απ’ το πρωϊ να αδειάσει τα σούπερ μάρκετ και τα βενζινάδικα και όμως ύστερα πήγε σπίτι του και ήπιε στα κρυφά λίγο από «τ’ αθάνατο κρασί του 21»!!!

Κι’ αλήθεια κάπου εκεί στο έβγα του Σαββάτου, που δείλιαζε λες να φύγει κι’ άφηνε τη νύχτα του να πέφτει αργά στη μουδιασμένη πόλη, ξαλαφρωμένη απ’ το ελληνικό καλοκαιράκι, το χέρι το βαρύ «το χάλκεον» του φόβου που έσφιγγε τις ψυχές όλων μας πήρε κομμάτι να λασκάρει…

Ο κόσμος φοβόταν αλλά βγήκε. Βγήκε να συναντήσει άλλο κόσμο να μιλήσει. Γέμισε σιγά-σιγά τα ταβερνάκια, τα κιόσκια στα αλσάκια και τα σουβλατζίδικα, τα φτωχομαγειργιά και τα μπαράκια. Πήρε να συζητάει, χαμηλόφωνα στην αρχή κι’ ανήσυχα, πιο έντονα μετά και θαρραλέα σήκωσε τέλος το ποτήρι του ψηλά και μοιάζει να έγινε ένα θαύμα…

Σ’ αυτόν τον τόπο από παλιά, στα δύσκολα, ο Βακχοθεός πάντοτε στέκει αρωγός στο φτωχολόϊ. Μέγας θεός! Ψυχοπονιάρης, παρηγορητής , που ξέρει να είναι άνους  και σοφός, που πάει στον Άδη και γυρίζει με Ζωή, θεός «Σωτήρας», που τη μεγάλη του ανοίγει αγκαλιά  και ψιθυρίζει στον καθένα χωριστά τα λόγια που του φέρνουν την ελπίδα…

Το άλλο πρωί, μ’ αλαφρωμένη την καρδιά, ο κόσμος σηκώθηκε και πήγε…

«Ασπιδοφόρος» έξω «ανέβαινε πολεμώντας» ο καυτός  ήλιος του Ιούλη. Ο κόσμος ενστικτώδικα στράφηκε στο φως! Μαζικά κι’ αποφασιστικά πήγε! Πήγε να υπερασπιστεί την πατρίδα, την δημοκρατία, την λευτεριά και το δίκιο!!!

Μαζικά και αποφασιστικά ψήφισε. Ψήφισε ενάντια στην απολυταρχία, στην ντόπια και την ξένη τρομοκρατία, στην υποδούλωση μέσω του χρέους, στον ενδοτισμό, στον ραγιαδισμό και τη μοιρολατρία.

Πήρε το «καμάκι του ήλιου του»  στα χέρια και το ακόντισε ενάντια στα  λυκόρνια των τραπεζών και στους «σωσίες ανθρώπων» (αθάνατε Καλδάρα!!!) που παριστάνουν τους πολιτικούς και τους δημοσιολόγους.

Υπερασπίστηκε ακόμα την φιλολαϊκή κυβέρνηση, κόντρα στην φανερή απόπειρα να ανατραπεί απ’ έξω κι’ ακούμπησε το μέλλον του στα χέρια ενός νέου και καθαρού ανθρώπου, που ελπίζουμε όλοι κι’ ευχόμαστε να μην τον απογοητεύσει…

Και τώρα;

«ΤΩΡΑ Η ΕΛΛΑΣ ΑΠΑΣΑ ΜΕΤΕΩΡΟΣ ΗΝ» θα πει ο Θουκυδίδης καθώς ξεσπά ο μεγάλος πόλεμος…

Τώρα η Ελλάδα είναι μετέωρη τον μεταφράζει ο ακούραστος Ισπανός ελληνιστής Pedro olalla στο νέο μαγικό βιβλίο του και εξηγεί:

«Μετέωρο σημαίνει στον αέρα, αυτό που αιωρείται που πλανάται, αλλά σημαίνει και το επισφαλές, το αβέβαιο και τέλος το εκκρεμές, το ανεκπλήρωτο…» και παρακάτω :

»  …Πρέπει να είναι κανείς διατεθειμένος να αποδεχτεί πως η στάση και οι κατακτήσεις που σήμερα θεωρούμε πολύτιμο κληροδότημα των Ελλήνων, υπήρξαν στην πραγματικότητα χειρονομίες αντίστασης, κάποιών ατόμων,(Ελλήνων), απέναντι πολλές φορές στην ίδια την κοινωνία στην οποία έζησαν…»

Τώρα η Ελλάδα είναι μετέωρη και «της μεταπολίτευσης η καημένη γενιά» δεν έχει πια λόγο να παραπονιέται…

Σ’ αυτόν τον τόπο, εδώ και χιλιάδες χρόνια δεν υπήρξε ποτέ γενιά που η ιστορία να μην την χρέωσε με το χρέος που της αναλογεί στην υπεράσπισή του.

Την ώρα που χαράζονται αυτές οι γραμμές, δύο πράγματα είναι πια φανερά:

Το πρώτο, πως ο βασικός πυρήνας της στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ το στρατηγικό αξίωμα με το οποίο πολιτεύτηκε προεκλογικά και διαπραγματεύτηκε μετεκλογικά, το ότι δηλαδή το οικονομικό και πολιτικό κόστος του Grexit είναι απείρως μεγαλύτερο από εκείνο του έντιμου αμοιβαίου συμβιβασμού (και άρα δεν θα προτιμηθεί από το χρηματοπιστωτικό κατεστημένο που σφετερίζεται εξωθεσμικά τις εξουσίες στην Ε.Ε), ήταν στην βάση του λάθος!

Ο λόγος είναι ότι ο τρόπος  αντιμετώπισης του «κινδύνου» ΣΥΡΙΖΑ όταν και εάν αυτός ερχόταν στην εξουσία είχε προσυμφωνηθεί και προσχεδιασθεί  με βάση ταξικά πολιτικά και όχι οικονομικά ή οικονομετρικά κριτήρια.

Τα εξωθεσμικά παράκεντρα που κινούν στο ημίφως τα νήματα εξουσίας στις Βρυξέλλες στηρίζουν την ισχύ τους στην διαφθορά του πολιτικού προσωπικού που επιτρέπει και «νομιμοποιεί» την αυθαιρεσία τους και ανέχεται την παράκαμψη των νόμιμων θεσμικών δημοκρατικών διαδικασιών της Ένωσης.

Ένα ουσιαστικά διπολικό παλαιοκομματικό σκηνικό (χριστιαναπατεώνων – σοσιαλαπατεώνων) με κοινά νεοφιλελεύθερα χαρακτηριστικά, που έχει επιβληθεί κατά τα αμερικάνικα πρότυπα στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, σε συνδυασμό με τον συστημικό ενδοτισμό του πάλαι ποτέ ελπιδοφόρου κινήματος των πράσινων και την ιδεολογική και κυρίως αξιακή ανυπαρξία της έως τα τώρα σοκαρισμένης μετασοβιετικής αριστεράς ,έχουν καταστήσει εφικτό τον ευνουχισμό της λαϊκής πολιτικής συμμετοχής και απενεργοποιήσει τα δημοκρατικά ανακλαστικά κοινωνικού και πολιτικού ελέγχου και αυτών ακόμα των αστικοδημοκρατικών λειτουργιών.

Η εμφάνιση στο ευρωπαϊκό πολιτικό προσκήνιο του ΣΥΡΙΖΑ ανεξάρτητα από το βαθμό φιλο ή αντι – ευρωπαϊσμού, αριστεροσύνης, ευελιξίας, ή προθέσεων μετεκλογικής ειλικρίνειας αυτού του τελευταίου, ήταν de facto γεγονός ανεπίτρεπτο!

Το ρίσκο σε κάθε περίπτωση ο ΣΥΡΙΖΑ να αποτελέσει το παράθυρο απ’ όπου θα μπορούσε να μπουκάρει το φως και το οξυγόνο της δημοκρατίας, του κοινωνικού ελέγχου και της λαϊκής πολιτικής ενεργοποίησης ήταν θανάσιμο για τα σαπρόφυτα της εμπορίας του χρήματος και τους λακέδες του παρασιτικού τους πολιτικαντισμού.

Κανένα κόστος ή οικονομική ζημία (που ούτως ή άλλως θα μετακυλιστεί στις πλάτες των ευρωπαίων φορολογούμενων) δεν συγκρίνεται με τον κίνδυνο να εκτεθεί στο φως, ο δικός τους παρακρατικός μηχανισμός του οργουελιανού τύπου υπερεθνικού τους ελέγχου στην άσκηση της εξουσίας στα επί μέρους κράτη.

Ο σύριζα έπρεπε επομένως να εκμηδενιστεί ανεξάρτητα από την όποια συμπεριφορά του, στο βαθμό που δεν αποδεχότανε τον πλήρη του αυτοεξευτελισμό και την ενσωμάτωση, πριν προκαλέσει την ανεξέλεγκτη μετατροπή των ευρωπαϊκών αυτοματικών καταναλωτικών ζόμπι σε ανθρώπους με σάρκα και οστά!

Μαζί δε και παράλληλα με αυτή τη λογική (το τερπνόν μετά του ωφέλιμου), ήταν καιρός να περάσει πια στην τελόφαση το πείραμα που ξεκίνησε με την προσχεδιασμένη οικονομική δολοφονία της Ελλάδας.

Το δεύτερο που είναι πια φανερό, ως συνέπεια φυσικά  του πρώτου, είναι πως βρισκόμαστε στη φάση της προσπάθειας ανατροπής απ’ έξω, της νόμιμα εκλεγμένης ελληνικής κυβέρνησης που τυχαίνει να είναι και η μοναδική φιλολαϊκή κυβέρνηση της Ευρώπης και ακύρωσης του δημοψηφίσματος.

Εάν αυτό δεν συμβεί, τότε το plan B είναι η διεξαγωγή του σε συνθήκες οικονομικής και μιντιακής τρομοκρατίας και η επικράτηση των γερμανοτσολιάδων του ΝΑΙ.

Ειδικά για το τελευταίο αυτό θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο σε όλους όσους απλούς ανθρώπους, (δεν μιλώ για τους γερμανοβαλέδες εξυπηρετητές των ξένων και των δικών τους συμφερόντων), προτίθενται από φόβο, επαγγελματικό εκβιασμό, ή και ειλικρινή ακόμα ανησυχία για τη πατρίδα να το ψηφίσουν, πως ψηφίζουν στην ουσία την διαγραφή της χώρας τους από τον χάρτη των ανεξάρτητων κρατών και την εξάλειψη της αυτοδιάθεσης του λαού της.

Μετά την επικράτηση του ΝΑΙ και την πτώση της φιλολαϊκής κυβέρνησης τα ξένα κοράκια θα επανέλθουν με δέκα φορές βαρύτερο πια πρόγραμμα και η οποιαδήποτε κυβέρνηση προκύψει θα είναι de facto τυφλό εκτελεστικό όργανο εφαρμογής του, ενώ η χώρα θα κυβερνάται επί της ουσίας με έναν «επίτροπο επί των Ελληνικών» απ’ το Βερολίνο.

Εχθρός τώρα δυστυχώς δεν είναι μόνο ο φόβος, αλλά και η επανάπαυση, η αδιαφορία, ο δογματικός και αριστερίστικος σεχταρισμός, ο ξένος και ο προδοτικός ντόπιος παράγοντας επικυριαρχίας, ο επίβουλος γείτονας, ο ανύπαρκτος βαθμός μιας στοιχειώδους έστω προετοιμασίας του λαού…

Εχθροί μας είναι τώρα πολλοί και μοναδικός φίλος μας η ακλόνητη πίστη στις αντοχές και το φρόνημα του αδούλωτου λαού μας.

Ώστε έτσι λοιπόν…

Ώστε οι λαοί της Ένωσης ή θα πρέπει να έχουν το ζοφερό μέλλον που επιφυλάσσουν για αυτούς οι νεοφιλελεύθεροι λακέδες του χρηματοπιστωτικού ολοκληρωτισμού ή. . να μην έχουν κανένα!

Ώστε έτσι λοιπόν…

Ώστε θα πρέπει να δούμε τα εθνικά κοινοβούλια να περιορίζονται σε ρόλο κατώτερο και από αυτόν της κακόγουστης φάρσας του ευρωπαϊκού τους αντίστοιχου και να μεταμορφώνονται σε φολκλορικές τουριστικές ατραξιόν, σαν τις φρουρές των «ευζώνων»,των «ελβετών», των «γρεναδιέρων» και των «δεκάξι με τις πανοπλίες» του Ερντογάν!!!

Ώστε λοιπόν οι ευρωπαϊκοί λαοί θα πρέπει να παραιτηθούν από το δικαίωμά τους να αποφασίζουν για τα μεγάλα πολιτικά και οικονομικά ζητήματα που τους αφορούν,ακόμα και μέσα απ’ τους ανεπαρκείς και συντηρητικούς θεσμούς της κολοβής αστικής «res-publica» που τους πασάρανε ως τα τώρα για «Δημοκρατία» και να αποφασίζουν πια για  αυτά, διορισμένοι άνθρωποι, ικανοί και φωτισμένοι ,εγνωσμένης εντιμότητας και αρετής, σαν τον Στρος καν, τον Νταϊσελμπλουμ,τον Γιούνκερ,την Λαγκάρντ και τον Σόιμπλε ή και. . γενναιότητας σαν τον κ. Ντράγκι, ο χεσμένος κώλος του οποίου εντυπωσίασε τελευταία περισσότερο από τον όμορφο στριγκάτο της νεαρής ακτιβίστριας που του επιτέθηκε με κομφετί …

Ώστε έτσι λοιπόν…

Ώστε οι ανατολικά του Ρήνου γότθοι θα πρέπει και πάλι να βαυκαλίζονται με τεταρτοραϊχικές αυταρχικές ονειρώξεις μιας νέας πανευρωπαϊκής ηγεμονίας, ωσάν μονίμως πάσχοντες από ηθικό και ιστορικό αλτσχάϊμερ…

Ώστε και οι δυτικά του Ρήνου γότθοι θα πρέπει να προτάξουν εκ νέου  ένα ανιστόρητο όσο και ντροπιαστικό  «porque?» και από την πόλη που δροσίζει ο Σηκουάνας να εκπέμψουν αντί φωτός και διαφωτισμού ξαναζεσταμένη ιδεολογική Σαρκοζισούπα με ολίγην από την ανακυκλωμένη κοσμοπολίτικη «εσάνς» της κ.Μπρούνι, σε αντιδιαστολή και ως ανάχωμα στην έφοδο στα χειμερινά ανάκτορα που πραγματοποιεί η εν τω μεταξύ ερίζουσα οικογένεια Λεπέν…

Ώστε και αυτή ακόμη η κομψή μπότα, η «όμορφη χώρα», η κληρονόμος των «δημοκρατιών της θάλασσας» και των «δύο βασιλείων»,  η χώρα χωρίς άλλο θεματοφύλακας του πιο βαθιού ευρωπαϊκού ανθρωπισμού και συνάμα χώρα με μεγάλη «δημοκρατική ευαισθησία» και έννοια «δημοσίου οφέλους», θα πρέπει να παρακολουθεί απαθώς και αδιαμαρτύρητα την πλήρη,συστηματική και ανελέητη καταστροφή του απόλυτα επιτυχημένου και δημιουργικού της μοντέλου μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας και ήπιας ανθρωποκεντρικής οικονομικής ανάπτυξης, προς όφελος των γερμανοτεξανών ελίτ εμπορίας χρήματος και μάλιστα δια χειρός μοντέρνων μετακομμουνιστών, υπό το ηχηρό βεβαίως τρίξιμο των οστών του Antonio Gramci, του Palmiro Togliatti και αυτού ακόμα του Enrico Berlinguer …

Ώστε έτσι λοιπόν…

Ώστε ο ενοχλητικά νεοεκλεγείς κ. Τσίπρας και η παρέα του θα πρέπει ως φορείς κακόγουστων θεωριών, εμετικά «αριστερών» για τα γούστα του μπιντελμπεργκικού ιερατείου, να διαπομπευθούν σε ρωμαϊκού τύπου «θρίαμβο», συρόμενοι επιδεικτικά πίσω από το αναπηρικό αμαξίδιο του κ. Σόϊμπλε – ενδεδυμένοι βεβαίως τις πιο επίσημες στολές τους – αλλά εξουδετερωμένοι πλήρως και εκμηδενισμένοι πιο πριν απολύτως, στο πεδίο της ιδεολογικής, πολιτικής και οικονομικής αναμέτρησης, προς «γνώση και συμμόρφωση» παντός εντός της ένωσης αριστερίζοντος αιθεροβάμωνος …

Ώστε θα πρέπει και οι πέραν των Πυρηναίων μεσογειακού ταπεραμέντου υπήκοοι του σκανδαλώδους πρώην βασιλιά, (που στόλιζε στη Μποτσουάνα τη σκηνή του με τους χαυλιόδοντες των τελευταίων ελεφάντων και το. . κεφάλι της συζύγου του με άλλου είδους τρόπαια την ώρα που ο λαός του έχανε σπίτι και δουλειά),να  αρκεστούν στο υποκατάστατο των ciudadanos του τσίτσιδου από ρούχα (και ιδέες), αλλά όχι από χρηματοδότες κ.Ριβέρα αντί βεβαίως των podemos και της ενοχλητικά επικίνδυνης αλογοουράς του κ.Ιγκλέσιας που σείεται δημοσκοπικά, απειλώντας να εκδιώξει από τον ιβηρικό νότο τις παχιές κεντροευρωπαϊκές κρεατόμυγες…

Ώστε έτσι λοιπόν…

Ώστε θα πρέπει για μια ακόμη φορά βρυχώμενη και οργισμένη η ισχυρή αρκούδα των Ουραλίων, των πόλων και των απέραντων περιοχών, να μένει ως χανσενική εκτός ευρωπαϊκού «νυμφώνος», για το χατίρι του υπερατλαντικού νταβατζή και να ανέχεται μάλιστα χωρίς κουβέντα να αποπατούν στην αυλή της οι νικημένοι του τελευταίου μεγάλου πολέμου, στον οποίο κατέθεσε δεκάδες εκατομμύρια νεκρούς του λαού της, νεκρούς που ιστορικά δεν παρέλειπε να καταθέτει συστηματικά σε όλες σχεδόν τις μεγάλες ευρωπαϊκές συρράξεις, χωρίς βεβαίως αυτό να της εξασφαλίσει ποτέ κάποιου είδους έστω «Ευρωπαϊκότητα»…

Ώστε θα πρέπει κι’ αυτό ακόμα το γλαυκό υδάτινο θαύμα, η όμορφη θάλασσα που γνώρισε τα ακρόπρωρα του Οδυσσέα και του Ιάσωνα, τους στίχους του Όμηρου , του Αλκαίου και της Σαπφούς να μετατραπεί τώρα σε ένα απέραντο φρικιαστικό κιβούρι, σε τάφο υγρό για τις «νεκρές ψυχές» που «συνωστίζονται» για ένα μπούκωμα «ζωή» στα διαβολόσκαρα της αθλιότητας και της ντροπής, μην και «λερώσουν» τις ταχτοποιημένες τους αυλές οι «ελβετόψυχοι» της βόρειας και κεντρικής Ευρώπης, μην και ταράξουν τις ταχτοποιημένες τους ζωές όσοι ξεχάσανε πια, πως κι’ η ίδια η Ευρώπη τους ,«προσφυγοπούλα» ήρθε κι’ αυτή από τα ίδια μέρη,απ’ τη Φοινίκη, περνώντας την ίδια θάλασσα, στην ράχη του ταυρόμορφου Διός να βρει στη Δίκτη «άσυλο» για να γεννήσει τη . . «δικαιοσύνη». . υποτίθεται. . τον Μίνωα και τον Ραδάμανθυ!!!

Ώστε έτσι λοιπόν…

Ώστε θα πρέπει πια, ένας μετά τον άλλο οι ευρωπαϊκοί λαοί , να καρφώνονται σε σταυρό να μαρτυράνε, να υψώνονται έπειτα ζερβόδεξα στη νέα «Αππία» που ανηφορίζει για το Βερολίνο, και από κάτω «αργυραμοιβοί», τελώνες, γραμματείς και φαρισαίοι να παίζουν με τις ζωές τους και το μέλλον τους χαρτιά και ζάρια.(futures τα λένε τώρα και swaps…).

Ώστε έτσι λοιπόν…

Ώστε έτσι τα κανονίζουνε όλα να γίνουν και . . έτσι γίνονται…

Ώστε έτσι λοιπόν…

Ώστε έτσι τα κανονίζουν για να γίνουν και . . θα γίνουν…

Ώστε έτσι λοιπόν…

Ή μήπως,

όχι;

ΣΤΙΣ ΑΛΛΕΣ ΠΟΛΕΙΣ

Στις άλλες πόλεις

τα πλεγμένα χέρια

τα βήματα στα

φύλλα του

ιπποκάστανου..

Στις άλλες πόλεις

ο σύντομος ήλιος

που χαιρετίζαμε…

Στις άλλες πόλεις

η σκόνη

στα ερωτευμένα

μάρμαρα,

το νερό

στα δεκατρία στόματα

που ξεδιψούσαμε…

Στις άλλες πόλεις

η θάλασσα

που γλίστραγε

απ’ τους μεγάλους γερανούς

κι’ οι τσιμεντένιες που

απομέναν

πέτρες…

Στις άλλες πόλεις

τα γιασεμιά

μες στις βιτρίνες

μάτια σου,

ο κόρφος με τους

πορτοκαλανθούς…

Στις άλλες πόλεις

η έγνοια

των τρένων

στους σιδερενιους

δρόμους

και οι καρδιές

μες τις βαλίτσες

που δεν έκλειναν…

Στις άλλες πόλεις…

Στο λουτρό

της λησμονιάς,

στο μαυσωλείο

των ονείρων…

Στις άλλες πόλεις…

Τον καιρό

της αγάπης…

Ένα από τα ισχυρότερα «επιχειρήματα» των διεθνών και εγχώριων εκβιαστών που χρησιμοποιούνται κατά της Ελλάδας και της νέας Ελληνικής κυβέρνησης είναι η υποτιθέμενη «νομική» υποχρέωση της Ελλάδας να «σεβαστεί» τις υπογραφές της στα εως τώρα συμφωνηθέντα μνημόνια και δανειακές συμβάσεις.

Είναι όμως ακριβώς έτσι τα πράγματα;

Στο παραπάνω ερώτημα έρχεται να δώση απάντηση η γνώμη του διδάκτορα ποινικού δικαίου, έμπειρου νομικού και φίλου ΦΩΤΙΟΥ -ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΜΑΖΑΡΑΚΗ όπως αυτή εκφράστηκε σε άρθρο του στην «ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ»σήμερα 05/02/2015 αρ.φύλλου 660 σελ.8

Έκθεση ζωγραφικής      Black Duck Multiplarte –Ντόρα Ρίζου
Cafe-Bar-Restaurant-Gallery
Χρήστου Λαδά 9α
210 3234760
http://www.blackduck.gr / info@blackduck.gr                                                  
Νίκος Παπαγεωργίου
«Μορφές σε αφήγηση»

8 – 24 Ιανουαρίου 2015

Η ζωγραφική,

η ποίηση,η πεζογραφία, η μουσική, ο χορός, το τραγούδι, η χαρακτική,η γλυπτική, η υποκριτική, η σκηνοθεσία, η παντομίμα, το θέατρο, η κινηματογράφιση, η φωτογραφία, δεν είναι παρά.. μπαλαρίνες στον μεγάλο χορό της αφήγησης…

Απ’ τον καιρό του Τυφλού Ποιητή και πολύ παραπίσω ίσαμε την Αλταμίρα, το Σοβέ,το Λάσκο και το Ελ Καστίγιο, απ’τους καιρούς που αχνοχαράζει λαξεμένη στην σκληρή επιφάνεια των βράχων ως να χυθεί υγροποιημένη γύρω απ’ τη φωτιά, στους χορούς και στα ρυθμικά ουρλιαχτά της φυλής, η Τέχνη είναι ΑΦΗΓΗΣΗ.

Η αφήγηση ως τέχνη γεννά την «τέχνη της αφήγησης» που στερεοποιεί το ορόσημο της στα μεγάλα και ιερά κείμενα του Ανθρώπου…

Η Ιλιάδα, η Οδύσσεια, η Θεογονία, ο Διόνυσος και η Αττική Τραγωδία, το Ταλμούδ, οι Βέδες,ο Κομφούκιος,το Κοράνι, η Γέννεση και η Αγία Γραφή…

Nα τα βάζα με το πνευματικό μέλι της ανθρωπότητας!!!

Σ’ αυτά σκύβει και βουτάει το πινέλο του ο Παπαγεωργίου, απ’ την Αγία Γραφή εμπνέεται το πολύπτυχο με το οποίο γνωστοποιεί και το οποίο δεσπόζει στην έκθεσή του: «Tην προδοσία».

Εκεί ανάμεσα σε κομμάτια επάλληλα που αλληλεπιδρούν «διεκδικώντας την αυτονομία τους» είναι ο νέος Χριστός του Παπαγεωργίου με μπουφάν και με τζήν, εκεί κι’ο Ιούδας ο μέγας «προδότης», εκεί κι’οι λιθοβολητές, οι κλακαδόροι, οι μπράβοι, εκεί και οι σπαρακτικές μορφές των μαθητών και των φίλων…

Η προσδοκίες σου κομματιάζονται μπροστά στο άπλωμα του έργου και στιγμιαία σαστίζεις με την εικόνα  του σύγχρονου προλετάριου Χριστού των δρόμων…

Σπάζοντας και ανασυνθέτοντας τα κομμάτια του εικαστικού αυτού «lego»μπορεί ακόμα να νομίσεις πως διακρίνεις την αλληγορία της σύγχρονης «προδοσίας» του λαού και της χώρας μας, πισώπλατα μαχαιρωμένης απ’ τους έμπιστους και έρμαιο στις διαθέσεις των σταυρωτήδων…

Μα οι «προδοσίες» δεν τελειώνουν ποτέ, ατομικές, υπαρξιακές,αισθηματικές,συλλογικές,εθνικές,ανθρώπινες,δίνοντας στο πεντάπτυχό την αναγεννητική μετατρεπτικότητα Ματριόσκας!

Η έκθεση είναι αναμφίβολα σκληρή.Προκλητικά θα έλεγα σκληρή.Απ’ τα εκατοντάδες έργα του ο Παπαγεωργίου επιλέγει να εκθέσει 29 και από αυτά τα 28 είναι έργα τραχιά και μόνο η υπέροχη «Μουσική» του σε λάδι απαλύνει βαλσαμικά την αναστατωμένη σου ψυχή.

Πρώτη έκθεση, παρθενική, για ερασιτέχνη εραστή της Πολύμνιας, που δίχως περγαμηνές μα με θάρρος,  χυμάει κουρσάρος ορμητικός,πάνας και σάτυρος θαρρείς να βιάσει αυτήν που οι άλλοι με προσοχή και μετρήματα ζητούν το φιλί της…

Δεν θα αναλωθώ να περιγράψω τον άνθρωπο που έκανε το Δελφικό «Γνώθι σαυτόν» σκοπό ζωής.

Ο Νίκος είναι φίλος, παλιός, αγαπημένος,παιδικός, γλυκύτατος.

Ο Νίκος είναι γιατρός, φτασμένος νευροχειρουργός παντρεμένος χρόνια με την επιστήμη του από έρωτα…

Ο Νίκος είναι ο άνθρωπος που όταν χαλάρωσε για λίγο τη χειρουργική του μάσκα μας χάρισε δύο έξοχα φιλοσοφικά βιβλία:

Τις «ανιχνεύσεις στους δρόμους του πνεύματος» και το «από τη γλώσσα στην κοινωνία».

Και τώρα σκίζει και πετάει κι’ αυτό ακόμα το άβολο κουστούμι του συγγραφέα και μένει γυμνός «πίθηκος» τρχωτός και πρωτόγονος για να κυλιστεί στον κόσμο του φωτός και των χρωμάτων…

Στην έκθεση μπορείς να τον βρεις ,να πιεις ένα ποτό και να μιλήσεις, κλέβοντας λίγη ζεστή, αχνιστή ενέργεια απ’ την παράφορη φύση του.

Θα σταματήσω εδώ για να τον αφήσω να μας να μας μιλήσει ο ίδιος σχεδόν «ντροπαλά» για την έκθεση:

– – – – – – – – –  – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –  – – – – – – – – – – –  – – – – –

Την πρώτη του ατομική έκθεση ζωγραφικής παρουσιάζει ο Νίκος Παπαγεωργίου, στη γκαλερί του Black Duck, από τις 8 έως τις 24 Ιανουαρίου.
Πρόκειται για μια σειρά έργων με ανθρώπινες φιγούρες που παρ’ ότι είναι «αποκομμένες μέσα σ’ έναν άδειο φόντο, αλληλεπιδρούν η κάθε μια χωριστά ή και σε μικρές ομάδες. Αποτελούν πολύπτυχα, όπου το κάθε έργο-πτυχή ζητεί την αυτονομία του», όπως σημειώνει ο ίδιος ο καλλιτέχνης.
Συγκεκριμένα, ο Νίκος Παπαγεωργίου, λέει για την ζωγραφική του και τον ανθρωποκεντρικό της χαρακτήρα: «Η συνειδητοποίηση του τι θέλει να πει κάποιος με την ζωγραφική, θεωρώ ότι είναι σημαντικότερη κι απ’ την ίδια την τεχνική δεξιότητα που απαιτεί η τέχνη αυτή. Τα μέσα επίσης που θα χρησιμοποιήσει είναι θέμα προσωπικής προτίμησης, αρκεί να αναδεικνύεται με συνέπεια αυτό που επιθυμεί να εκφράσει. Στα γενεσιουργά αίτια της ζωγραφικής συγκαταλέγω τον θαυμασμό του Ωραίου, την προσωπική ανάγνωση του πραγματικού ή του φαντασιακού, την περιγραφή του Ανθρώπου. Οι ατομικές βιοθεωρησιακές πεποιθήσεις νομίζω ότι παίζουν καθοριστικό ρόλο σε αυτό που εκφράζει τελικά το ζωγραφικό έργο.

Βασικά ανθρωποκεντρικός πλέον στα θέματα της ζωγραφικής μου, το πρόσωπο τα χέρια και τα ρούχα αποτελούν τ’ αγαπημένα μου στοιχεία. Από την αρχή δεν περιορίστηκα όμως στο να απεικονίσω απλά μια ανθρώπινη φιγούρα. Αυτό από μόνο του δεν με εξέφραζε, ήθελα η μορφή να “μιλά”. Είτε με την έκφραση του προσώπου είτε με τη στάση του σώματος, επεδίωκα να κάνω το έργο να δηλώνει κάτι. Πέρασε αρκετός καιρός όμως για να συνειδητοποιήσω ότι τα πιο σημαντικά πράγματα τα λένε οι άνθρωποι μαζί κι όχι οι μοναχικές μορφές.

Επικεντρώθηκα λοιπόν στις ανθρώπινες μορφές και σ’ αυτό που θέλουν να εκφράσουν συλλογικά. Έτσι ζωγραφίζω φιγούρες χωρίς κάποιον χώρο ως υπόβαθρο. Είναι αποκομμένες μέσα σ’ έναν άδειο φόντο και αλληλεπιδρούν, η κάθε μια χωριστά ή και σε μικρές ομάδες. Αποτελούν πολύπτυχα, όπου το κάθε έργο-πτυχή ζητεί την αυτονομία του. Ταυτόχρονα όμως δείχνει να συνέχεται με τ’ άλλα, σαν να αλληλοεπικαλύπτονται, χωρίς όμως αυτό να είναι πιστό σε ρεαλισμό. Αυτό που μ’ ενδιαφέρει είναι η ανάδειξη της αλληλεπίδρασης και η μετάδοση του όποιου νοήματος.

Τα έργα μου που εκτίθενται στην γκαλερί του Black Duck, θεματικά απηχούν την παραπάνω αντίληψη. Νοιώθω ότι ενώ ξέρω τι θέλω να πω, ο δρόμος για την τεχνική και εκφραστική εξέλιξη είναι μακρύς και δύσκολος και έχω να διδαχθώ ακόμα πολλά. Άλλωστε, είναι η πρώτη μου ατομική έκθεση».

ΑΘΗΝΑ

08/01/2015

Υπήρξε ποτέ η ανεξάρτητη δημοσιογραφία;

Όλα αυτά τα στερεότυπα με τα οποία μας μεγάλωσαν, για το «αντικειμενικό» BBC, την «αδέκαστη» Washington post (του watergate και του Νίξον), το «έγκυρo» Spiegel, τους «προοδευτικούς» Ν.Υ Τimes κ.τ.λ ήταν ποτέ υπαρκτά; Είναι ή υπήρξε ποτέ «σοβαρή» η Monde, «αδέσμευτος» ο Independed,»ποιοτικός» και «φιλελεύθερος» ο Guardian, «αξιόπιστοι» οι Financial times ;

Και όλοι αυτοί οι σχεδόν μυθικοί ανταποκριτές, μες τα γαζωμένα απ’τις σφαίρες αγροτικά, με το προχειρογραμμένο PRESS στο πλάϊ ή στο τζάμι, που πάλευαν κόντρα σε εχθρούς και σε «φίλους» για να φτάσει ασφαλές το πολύτιμο φιλμάκι με τα «αληθινά γεγονότα» στα κεντρικά του διεθνούς πρακτορείου, (που σαφώς και θα το δημοσίευε) και από κεί και μετά μέχρι και τις εσχατιές του γήινου γλόμπου, υπήρξαν ποτέ πραγματικά κάπου έξω απ’ το σελιλόιντ και την γόνιμη μα απατηλή φαντασία της μεγάλης σχολής των σεναριογράφων του hollywood ;

Και αν ναί, αν όλα αυτά πράγματι υπήρξαν – και όσοι από μας δεν γεννηθήκαμε χτες το ξέρουμε πως κάποτε υπήρξαν με κάποιο τρόπο, ίσως  διαφορετικό απ’ ότι τα θέλει σήμερα ο μύθος τους, πάντως υπήρξαν – τότε τι απέγινε; Τι μεσολάβησε; Τι άλλαξε και περάσαμε από το «καλημέρα Βιέτνάμ» και το «αποστολή στη Νικαράγουα», στον Peter Arnett και το CNN της Βαγδάτης και από κει ακόμα χειρότερα,στο απόλυτα γκρίζο και εμετικά ομογενοποιημένο, παγκόσμιο «μπεμπελάκ μαμ» της σημερινής ειδησιογραφίας;

Εάν καταμεσής του ψυχροπόλεμου με τόνα χέρι στο τηλέφωνο και τ’άλλο στο κουμπί με τα πυρηνικά ο κόσμος έβρισκε τον χώρο και τον τρόπο νάχει μια στάλα «αλλιώτικη» πληροφόρηση,να παίρνει μια – βιαστική έστω – «μυτιά» απ’ την κρυμμένη «σκόνη της αλήθειας», τότε;

Τότε τι θάπρεπε να περιμένει κανείς απ’ το παγκοσμιοποιημένο «σήμερα», με τη ρώσικη αρκούδα ακόμα καθιστή στο καναβάτσο και τον περίφημο δρόμο της Κίνας για τον «κομμουνισμό»(!) να περνά μέσα απ’ τη Wall Street κι’ ανάμεσα απ’ τις σειρές τα εργοστάσια με τα παιδάκια που λιποθυμάνε αλυσόδετα στην εργασιακή κακοποίηση;

Τι θα περίμενε κανείς στην εποχή των πολυμέσων,του ίντερνετ, των pc και των laptops,των iphones και των smartphones, την εποχή της κυριαρχίας των «μέσων επικοινωνιακής δικτύωσης»;;  (Επικοινωνιακής και όχι βέβαια «κοινωνικής» όπως λαθεμένα και εσκεμμένα αποκαλούνται, αφού ακόμα κι’ ο πιο διάσημος φεισμπουκάς, με τα περισσότερα «likes» κάλλιστα θα μπορούσε να μην είναι  τίποτα άλλο, παρά ένας θλιβερός μισάνθρωπος, σκυμμένος πάνω από μια ταστιέρα σε κάποιο σκοτεινό υπόγειο, που πλήττει και μετρά τις  ώρες που περνάν σαν κατσαρίδες!).

Πάντως κανείς δεν θα περίμενε το είδος πληροφόρησης που γνωρίσαμε στην περίπτωση της ανατροπής και της online εκδοράς του Καντάφι,(αλήθεια που είναι τώρα η ευαισθησία και το ενδιαφέρον για το τι γίνεται στο διαρκές σφαγείο της Λιβύης;),

– Στην περίπτωση της προσπάθειας ανατροπής του Άσαντ στη Συρία και του υπερεξοπλισμού για το σκοπό αυτό των ισλαμοκανίβαλων που ζώνουν τώρα από παντού το Κομπάνι…

– Στην περίπτωση της «εξαφάνισης» του αεροσκάφους των Μαλαισιανών αερογραμμών…

– Στην περίπτωση της «πορτοκαλί» ..νεκρανάστασης των ναζιστοεσσές στην Ουκρανία και της περίφημης «εισβολής»(!!!) των Ρώσων στην Κριμαία…

– Στην περίπτωση της προβολής και της ευνοϊκής μεταχείρισης των επιχειρημάτων των δήμιων του άμαχου πληθυσμού της Γάζας…

– Στην περίπτωση της επικοινωνιακής διαχείρησης υπέρ των φαρμακευτικών πολυεθνικών της κρίσης του ebola στην κεντροδυτική αφρική και στις ανάλογες περιπτώσεις των ιών της γρίπης των πουλερικών και των χοίρων…

– Στην περίπτωση της συνεχούς και μονομερούς προβολής των νεοφιλελεύθερων οικονομετρικών τραμπουκισμών και ψευδοεπιστημονικών καλαθυρμάτων σαν την μοναδική κι’ απόλυτη «γνωσιακή υπεραξία» της ανθρωπότητας!!!

– Στην περίπτωση της αντιμετώπισης της χρεοκοπημένης Αργεντινής και της κατασυκοφάντισης των χειρισμών της κυβέρνησής της…

– Στην περίπτωση της αντιμετώπισης των ανθρώπινων και των κυριαρχικών  δικαιωμάτων των πολιτών της Κύπρου και γενικά των μικρών χωρών αλλά και των δίκιων του ηρωϊκού λαού του Κουρδιστάν….

– Στην περίπτωση τέλος (για να μην συνεχίσω με έναν ανούσια ατέρμονα κατάλογο) του διεθνή επικοινωνιακού κατεξευτελισμού της Ελλάδας στον δρόμο για την υπαγωγή της στην μνημονιακή κατοχή…

…Όμως για μισό, σταθείτε λίγο… Μήπως τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι; Θες κι’ όλα αυτά να μην είναι παρά ο συσσωρευμένος «οπτικός αρνητισμός» όλων των πικραμένων πρώην σταλινικών, η μίζερη σκοπιά του κάθε ορφανού των παρελάσεων της κόκκινης πλατείας, των γούνινων καπέλων και του τείχους;(!!)

Μήπως πίσω από μια τέτοια θεώρηση παραμονεύουν η συνωμοσιολογία, η γραφικότητα, η συνωμοσιολαγνεία και το ψεύδος;

Μήπως ίσα-ίσα τα πράγματα τώρα είναι πολύ καλύτερα; Τώρα με τόσα «μέσα», τόσες φωνές,τόσο πλουραλισμό,τώρα που ο κάθε «πουθενάς» βγαζει το «ζόρι» του «όπου» και «όπως», μ’ ένα tweet, μια φεϊσμπουκιά,ή μ’ ένα blog βρε αδελφέ στην τελική… Μ’έναν πλανήτη σχεδόν ασύνορο, με μαύρο κιόλας πρόεδρο επάνω στα τιμόνια, κι’ οχι να πεις κάνα ρεπουμπλικάνο τεξανό, μα δημοκρατικό και χαβανέζο;

Μήπως όλη αυτή η γκριζούρα κι’ η ομοιογένεια βγαίνει απ’ την ελευθερία πρόσβασης πια όλων στην ίδια κοινή αλήθεια;

Μήπως οι νεοφιλελεύθεροι έχουν το δίκιο κι’ έμεις οι υπόλοιποι κοιμόμαστε βαθιά κάπου ανάμεσα «γη του πυρός» και «πάσο φούντο» ;

Μήπως … Μήπως οι..ελέφαντες είναι όλοι.. ροζ με βούλες κίτρινες, χορεύουν τσάρλεστον και βγάζουν απ’ τις προβοσκίδες.. σαπουνόφουσκες;;!!!

Στους υπερόπτες των κολέγιων δεν απαντάς…Δεν τους χρειάζεται.Το μόνο ίσως που θα είχανε ανάγκη αυτοί, είναι ένα γερό χαστούκι στον καιρό του, απ’ τον γονιό τους, που όμως δεν δώθηκε και πάμε παρακάτω…

Εμεις οι άλλοι ας ακούσουμε λιγάκι τον Τζόρτζ Μόνμπιο αρθρογράφο της Guardian συγγραφέα και ακτιβιστή που με πατέρα επιχειρηματία,επικεφαλή του Εμπορικού και Βιομηχανικού Φόρουμ του συντηρητικού κόμματος και μάνα επί δεκαετία επικεφαλή του περιφερειακού συμβουλίου της Ν.Οξφόρδης, ξέρει καλά και από πρώτο χέρι τι  μας λέει:

Λέει λοιπόν ο Μόνμπιο: <<Ενας μικρός αριθμός δισεκατομμυριούχων και επιχειρήσεων ελέγχει τα ΜΜΕ και επηρεάζει την κοινωνία. Είναι άνθρωποι με εντελώς διαφορετικά συμφέροντα από τα δικά μας. Ετσι τα ΜΜΕ αποτελούν ένα πολύ μεγάλο μέρος του προβλήματος. Υπήρξε κάποια στιγμή η ελπίδα πως η ψηφιοποίηση θα εκδημοκράτιζε τα ΜΜΕ και ότι αυτά δεν θα μονοπωλούνταν πλέον από τους δισεκατομμυριούχους. Ομως αυτή η ελπίδα δεν έγινε πραγματικότητα. Και παρότι εκατομμύρια άνθρωποι είναι δραστήριοι στα κοινωνικά μέσα, τα παραδοσιακά ΜΜΕ κυριαρχούν ακόμα στη διαμόρφωση της πολιτικής αφήγησης. Γι’ αυτό πρέπει να βρούμε τα μέσα να το «σπάσουμε» αυτό. Δεν έχω τη λύση, αλλά πρέπει να τη βρούμε>>.

(Το απόσπασμα είναι από την πάρα πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Μόνμπιο στην <<Εφ.Συν>> και στον Τάσο Τσακίρογλου και μπορεί να τη βρει κανείς ολόκληρη http://www.efsyn.gr/?p=231194).

Κείνο που δεν μας λέει όμως ο Μόνμπιο είναι το πως και το γιατί καταφέρνουν τα παραδοσιακά ΜΜΕ να υπερισχύσουν μέσα σε τέτοιο υποτιθέμενο πλουραλισμό και συνεπώς να διαμοφώσουν εκείνα το πολιτικό αφήγημα.

Εάν έπρεπε να αποτολμήσω εδώ μιά απάντηση, θα εστίαζα στο γεγονός ότι άλλο πράγμα είναι η παραγωγή-δημιουργία μιας πρωτογενούς πληροφορίας – είδησης και άλλο πράγμα, τελείως διαφορετικό η αναπαραγωγή  και η μετάδοσή της.

Η είδηση στον κόσμο της εμπορευματοποιημένης πληροφόρησης δεν είναι παρά «προίόν» για την αρχική παραγωγή του οποίου όπως και για κάθε άλλο προϊόν  απαιτείται κεφάλαιο, δηλαδή χρήμα. Συνεπώς η πρωτογενής παραγωγή, επιλογή αλλά και η κατασκευή (χάλκευση) της είδησης είναι στα χέρια των ισχυρών του χρήματος.

Σαν προϊόν μάλιστα η είδηση, ακολουθεί τον ίδιο δρόμο που ακολουθούν σήμερα και τα άλλα προϊόντα: Πρώτα παράγεται και στη συνέχεια δημιουργούνται στην κοινωνία οι επίπλαστες ανάγκες που οδηγούν στην κατανάλωσή του.

Ετσι, τα μεγάλα  διεθνή συγκροτήματα τύπου είναι οι χώροι αρχικής παραγωγής, επιλογής αλλά συχνότατα και κατασκευής και χάλκευσης των ειδήσεων, τα προσχέδια των οποίων, (τα ιδεολογικά αλλά και τα γλωσσοιδιωματικά καλούπια),παρέχονται από τις πανταχού παρούσες και «πλουσιοπάροχα χρηματοδοτούμενες σε Η.Π.Α και Ευρώπη» <<δεξαμενές σκέψης>> τα περίφημα <<think tanks>> την εκπορνευμένη παναπεί διανόηση στην υπηρεσία των πλούσιων αλλά ανίκανων για αυτή τη δουλειά αφεντικών.

Τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνουν οι μεσαίες και μικρές εμπορικές επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται τυχοδιωκτικά στο χώρο του τύπου (ραδιοφωνικοί σταθμοί, τηλεοπτικά κανάλια,ημερήσια,εβδομαδιαία και μηνιαία έντυπα μέσα) και βεβαίως «εμείς»… (!!)

Ναι εμείς, «Ο Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος» του ίντερνετ και της «κονωνικής δικτύωσης» κάθε μορφής, που αποτελούμε αναπόσπαστο κομμάτι του δικτύου διάδοσης  και αναμετάδοσης (και μάλιστα άμισθο) της «προκατασκευασμένης» ή προεπιλεγμένης πληροφορίας, αφού κάθε λογαριασμός στο facebook, το twitter, το linkedIn ή το Live Journal, στο WorldPress ή όπου αλλού, κάθε blog, κάθε επώνυμο ή ανώνυμο ιστολόγιο, κάθε σχολιασμός, κάθε κατάφαση ή αντίδραση,δεν είναι παρά ένας ακόμη «amplifier»,ένας ακόμα αναμεταδότης, ένας ακόμα μικρός ενισχυτής του αρχικού «σήματος»…

Ο πλουραλισμός, η σκληρή ή αποδομητική κριτική,το ξεμπρόστιασμα της επιχειρούμενης απάτης,η δημιουργική και αισθητική πολυφωνία είναι μεν υπαρκτά αλλά «προβλεπόμενα» και εντάσσονται στον γενικότερο εκείνο κανόνα του μάρκετινγκ που θέλει την αρνητική διαφήμηση να γνωστοποιεί και να συντελεί στην τελική προώθηση του προίόντος εξίσου καλά με τη θετική του καμπάνια…

Εξάλλου, ακόμα κι’ αν όλοι οι ευγενικοί σταυροφόροι αυτού του ανέντιμου κόσμου, όλοι οι «χρυσοί»  και πονετικοί του «πρίγκηπες» (για να θυμηθώ τον Ουάιλντ κι ένα παραμυθάκι του), ακόμα κι’ αν όλοι αυτοί ενώνανε κάθε φορά τα αστραφτερά τους ξίφη για να υπερασπιστούν την αλήθεια από την «κάλπικη λίρα» του ψεύδους,του έντεχνα διοχετευμένου στην «αγορά» απ’ τους γκουρού του «απατηλού» και της ψευδαίσθησης ακόμα κι’ αν τα κατάφερναν με κόπο…

…Ακόμα και τότε η ζημιά θα είχε γίνει…. Δεκάδες «πραγματικές ειδήσεις» θα περνούσαν απαρατήρητες ,τυλιγμένες σε αόρατο μανδύα, δίχως τον γόνιμο προβληματισμό του εντοπισμού τους, ενόσω θα σπιθοβολούσανε κόντρα στο ψεύτικο, τα ξίφη των ηρώων μας…

Όχι πάντως πως γι’ αυτό «λιγότερη τιμή τους πρέπει» απ’ όλους μας!!

Εγώ στ’ αλήθεια δεν ανήκω πια σ’ αυτούς. Το «ρουμπίνι» από το ξίφος μου το χάρισα, πάει καιρός και τα «πετράδια» απ’ τα μάτια μου επίσης και ότι «φλούδα» είχα από χρυσάφι… Οι τσίγκοι μοναχά μου απομείνανε κι’ αυτούς τώρα μοιράζω… Κι’ όπως κανείς δεν σταματάει να τους πάρει, σκέφτομαι:

<< Θα είναι όλοι βιαστικοί για να προλάβουν.Βιάζονται, βιάζονται βιάζονται… Εμ,βέβαια, έχουν ολόκληρη ζωή να τελειώσουν….>>.

*Η εικόνα απο epikairo.gr

Πάπαλα λοιπόν…

Πάνε κι’ οι εκλογές, περάσανεεε…

Στις 25 εμείς ΨΗΦΙΣΑΜΕ αλλά… στις 26 αυτοί.. ΔΕΝ ΦΥΓΑΝΕ !!!

Βλέπεις, εμείς εδώ, ψηφίσαμε για να φύγουνε, οι άλλοι όμως εκεί, ψηφίσανε για να μείνουνε, κάποιοι και εδώ και εκεί δεν ψηφίσανε καθόλου και έτσι αυτοί ενώ θα φεύγανε μείνανε, ή μείνανε μέχρι να φύγουνε, ή μέχρι να.. ξεφύγουνε, ή μέχρι να μας τη δώσει και να να φύγουμε εμείς …

Στο Τιβι-στάν βέβαια αρχίσανε αμέσως τις ανα[γου]λύσεις, πως δηλαδή οι Νου–δούλοι νικήσανε .. χάνοντας και πως οι Συριζαίοι χάσανε .. νικώντας και πως ο Βενιζήλιας ,(που τον πας τον Βενιζήλια), στάθηκε .. πέφτοντας και πως το «ποτάμι» υπερχείλισε .. ξεφουσκώνοντας και κατα-Κύρκε-υσε (υιέ μου – υιέ μου – Αβεσσαλώμ) τις Βρυέξαλλες πέρα εις τας ΓΙΟΥΡΟπας ή εις τας ΓΙΟΥΡΟ-άπαπα-ς αν δεν τις πάτε!!

Και να γελάκια στους «Ενικούς» ο Φα(γ)ήλος ευδιάθετος και να αστειάκια, ξεχνώντας τους πληθυντικούς με την Κανέλλη, που ιπποτικά τ’ αποδεχότανε, όλα τα δέχεται απ’ αυτά τ’ (απ)-ανθρωπόμορφα , η μεγαλόκαρδη η Λιάνα μας, όλα από όλους, εχτός από κείνο το τσογλάνι τον Τσίπρα που της κάθεται στο στομάχι και δεν τον ανέχεται ούτε να μορφάζει μόνος του στο σαλόνι του!!

Και έτσι μάθαμε πως κρατιέται τόσο ζωηρή και τσαχπινούλα η Λιάνα. Έλα, πες μας το μυστικό σου – της έλεγε ο Φαήλος – θα σας πω – έκανε εκείνη αυτάρεσκα – να τώρα θα τραβήξει μια ζελατίνα απ’ τη μούρη της σκέφτομαι εγώ – σαν εκείνα τα μπάνερ που το κατέχουν το»μυστικό» και ξεπηδάνε στο ίντερνετ και λένε «είναι 70 ετών και φαίνεται 30» και τρελαίνονται οι γιατροί και οι δερματολόγοι και κόβουν φλέβες και κουρεύονται Σύριζα οι αισθητικοί σε ένδειξη πένθους και απύθμενης απελπισίας …

Έτσι νόμιζα εγώ, αλλά εκείνη σκύβοντας μπροστά λέει χαμηλόφωνα και συνωμοτικά: Το μυστικό είναι για να ξέρετε το… Κόμμα! Το ΚΚΕ!!!

Τώρα εδώ, είναι αλήθεια, άμα δεν έχεις μια σχετική εμπειρία, κάπου χάνεσαι ,τα παίζεις, σου φεύγει τι λέει ο ποιητής και τι θέλει να πει ο Βάϊντα και μένεις με τις ταινιοκριτικές του ριζοσπάστη στο χέρι…

Αλλά ντάξει τώρα, εγώ είμαι αλλιώς… Έχω με το Κόμμα ένα κονέκτ, μια επαφή ρε παιδί μου που μου έχει μείνει από παλιά,κάτι σα στρες να πούμε μετατραυματκό και μπορώ και τα πιάνω αυτά.

Είναι στη.. «συντήρηση» μπροστά οι άνθρωποι όπως και να το κάνεις!! Κάτι η μουμιοποίηση από παλιά του Λένιν, κάτι δρ. Ασλάν ξέρω γω και τα λοιπά, έχει πίσω του μια ιστορία το πράγμα.Και έπειτα η Παπαρήγα τι νομίζεις; Πως δηλαδή τόσα χρόνια διατηρήθηκε αναλλοίωτη στη θέση της; Εφαρμοσμένη κρυογονική – τον κόβω – πίσω απ’ όλα αυτά, με άζωτα (Ν2) και με τέτοια και μάλιστα «προχώ»,τόσο «προχώ» που είναι να στέλνεις τη bo-frost στον Περισσό, γραμμή για σεμινάρια επαγγελματικής κατάρτισης …

Ξέφυγα όμως τώρα και σα ν΄αντικομμουνίζω και δε θέλω, γιατί αυτοί παρεξηγιούνται κιόλας και είναι και κάτι παρεξηγησιάρηδες πα-πα-πα… Μην πεις κουβέντα για το Κόμμα.. Πόση σχέση έχει βέβαια το Κουκου-(τσουμπα)-έ με τον αντικομμουνισμό δεν ξέρω, φαντάζομαι όμως τόση, όση έχει και με τον.. κομμουνισμό!!

Πάντως το κόμμα είναι εδώ, κράτησε ,αυτό έχει σημασία και είναι παρήγορο ότι μετά από ένα αιώνα σχεδόν αγώνες, θυσίες, εξορίες και τα ρέστα, οδηγήθηκε στην έκτη (!)  άκρως τιμητική για αυτό θέση στις εκλογές, λίγο μακριά βέβαια απο τη ζώνη μετάλλια και στην πλάτη εκεινού του απίθανου, του τυχάρπαστου, του δοτού, του τηλεμπαγλαμά,πλήν όμως είναι γνωστό τοις πάσι, ότι το Κόμμα δεν αγωνίζεται για μετάλλια αλλά για την.. απλή χαρά της συμμετοχής!!!

Κι’ έπειτα για κάτσε βρε αδερφέ, δεν εξαφανίστηκε κιόλας σαν τη ΔΗΜάρατη την οπορτούνα, την «ανανεωτική» Κουβελοϋστερνά,που πήγε να βρεί την άλλη ανανεωτική αριστερά, εκείνη ντε, που είναι μαζί και ανανεωτικό ΠΑΣΟΚ και ανανεωτική δεξιά και ανανεωτική Νέα Δημοκρατία και χαρίζει χρέη και σώζει ζωές και όχι στον πόλεμο και χαρίζει πλούτη και χαρίζει οικόπεδα (τσακ, εδώ ήταν το λάθος)…Που πας ρε να χαρίσεις οικόπεδα με τέτοια φορολογία ακινήτων; Εκεί την πάτησε ο Τσαλαζίδης??? και τον νίκησε ο Κουβέλης, για μια χούφτα βέβαια ψήφους…

Τώρα όμως μαθαίνω – τώρα που παραιτήθηκε ο Κουβέλης εννοώ – (δεν τήν εννοούσε βέβαια την παραίτηση αυτός, αλλά οι άλλοι άλλο που δεν θέλανε και τρέχα τώρα να το μαζέψεις…), μαθαίνω λοιπόν ότι στη ΔΗΜΑΡ θα γίνει ένα μπράφ και θα την αναλάβει… τρόϊκα!!!

Ναι,ναι –  όχι του Τόμσεν – αυτή έχει απλώς την «επικαρπία» εγώ μιλάω για την ψιλή κυριότητα την οποία θα αναλάβει τρόϊκα υπό την κ. Ρεπούση(γνωστή για τις ελληνοκεντρικές της απόψεις) και κάποιον Λυχούδη;(της εξουσίας) ή κάπως έτσι που θα μαδήσουν μαζί τον… Μαργαρίτη και θα προσλάβουν μια καθαρίστρια κλιμακοστασίου και έναν πλύστη ζαντολάστιχων όπως τους συνέστησε πριν φύγει ο Γρηγόρης! Ίσως υπάρξει βέβαια κάποιος «συνωστισμός» αλλά πιστεύω ότι θα τα καταφέρουν τελικά να περάσουν απέναντι στην πλευρά του Σύριζα, όπου θα του προσφέρουν την συνεργασία τους και για δώρο(special gift) ένα γιαπωνέζικο ξίφος «σαμουράϊ « ειδικό για «χαρακίρι»!!!

Πάντως όλα αυτά, δημιουργούν θα έλεγα μια σύγχυση,θολώνουν κάπως νερά και χάνεται έτσι το αληθινό μήνυμα που έστειλε με το εκ–λογικό? αποτέλεσμα ο.. σοφός;!;? λαός, αλλά χάνεται και ο αληθινός νικητής αυτής της εκ-(παρα)-λογικής? αναμέτρησης..

Θα πεις : «Τον ξέρεις;» – Φυσικά, τι, τζάμπα σας ταλαιπωρώ; ; OLa’ τα ξέρει το » ilcorno»  και σκοπός του είναι να τα βγάζει και παραέξω στην παλιομαρίδα και στον γύρο τον λαϊκομπανάλ τον δίπιττο και τζατζικάτο…

Ο «σοφός» λαός λοιπόν…(Τώρα ρε παιδιά για το Θεό -αλλά και για το Θέμο σας ακόμα δηλαδή- πόσο «σοφός» μπορεί να είναι ένας λαός που μπερδεύει τα τάγματα του Σωτήρος με τα τάγματα Εφόδου και τον Παναγι-αμου-ώταρο με τη μητέρα Τερέζα;;;)

Θα πεις : «Πως; Δεν είμεθα σοφός λαός εμείς οι Έλληνες ,οι καταγόμενοι από τους γυμνόποδας Σελλούς της Φθίας που ήρθαν απο την περιοχήν της Δωδώνης,» ως λέει και ο Πλεύρης ο πατήρ,( ο υιός άστονε, δεν κάνει για τίποτα το παλληκάρι και θα το πετάξουνε σε κάνα υπουργείο) –Ε, να, εκεί είναι η πλάνη!! Δεν καταγόμαστε από τους Σελλούς εμεις οι νεοέλληνες, αλλά από τους γειτονικούς Φελλούς !!! της Πτύας ! για αυτό και είμαστε όλοι για πτύσιμο και για ροχάλες και μην σας μπερδεύει η ξυπολησιά…

Το μήνυμα πάντως είναι ότι ο Σύριζα έχασε,σ’ αυτό είμαι κατηγορηματικός,έχασε το ..στοίχημα!( μπαίνει ποτέ βρε βλάκα στοίχημα σε κάτι που ανακατεύτηκε ο Μπέος;)!!! Καταρχήν αν είχε κερδίσει θα βλέπαμε τα χυμένα γάλατα απ’ την καρδάρα που ευτυχώς δεν κλωτσήσαμε, γιατί μας έπεισε ο κ. Ρογκάκος και δεύτερον έχασε διότι το επιβεβαιώνει και το δελτίο ειδήσεων του Αντέννα, (- βραβείο Πούλιτζερ 2014 για την δημοσιογραφική δεοντολογία και αντικειμενικότητα, από κοινού και εξ’ ημισείας με την «Ροντόνγκ Σινμούν» την επίσημη εφημερίδα του.. στρατού της Β. Κορέας!!! -), δεν ξέρω τι λέτε εσείς,αλλά είναι μεγάλη η Τιμή (και ο μισθός πιθανόν και το κέρδος) και εμένα τουλάχιστον μου προξενεί ρίγος!!!

Εντάξει, είχε μια «άτυχη στιγμή» την προηγούμενη των εκλογών και λοιπόν;Ποιός δεν έχει; Eδώ είχε η Κέιτ, ηΚέιτ Μίντλεντον εννοώ,(εγώ τη λέω απλά Κέιτ, απο οικειότητα που μου έχει δημιουργηθεί απ’ τα κανάλια),εκεί που φύσηξε ένας αέρας και της σήκωσε το φόρεμα και της φανήκανε τα κωλομέρια;..Ε, το ίδιο έπαθε και ο Αντέννα, πήγε να φυσήξει ένας αέρας αλλάγής και ..την πάτησε! Αλλά όπως λέει και η Χούκλη δεν κρίνεις κάποιον απο μια στιγμή αλλά απο την συνολικητου πορεία!! Και είναι γεγονός ότι όλα αυτά τα χρόνια ο Κυριακού και ο Αντέννα δεν είχαν καθόλου άτυχες στιγμές. Αντιθέτως είχαν τα «τυχερά» τους!!! Εμ, τόσα χρόνια «τυχερά» αναπόφευκτο είναι να φέρουν και την «άτυχη στιγμή»…

Τέτοια τύχη όμως δεν είχανε οι άλλοι, όλοι εκείνοι οι θλιβεροί του «λόμπυ της δραχμής» που είδανε στις εκλογές την πολιτική τους θα έλεγα «ρευστοποίηση»!!( Δες το κάζο που  έπαθε ο Καζάκης,που κατσα-κατέβηκε ο Κατσανέβας, την απο-ατυχία Αλαβάνου να πείσει και την κόρη του ακόμα να τον ψηφίσει, την μαζική ανταρσία της εκλογικής βάσης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ,την αποδόμηση των ΑΝΕΛ, που δεν είναι πια πολλοί-αλλά πάντως είναι ανεξάρτητοι οι πιο πολλοί ..βουλευτές- κ.α.π).

Φταίει νομίζω αυτή η ακατανόητη εμμονή τους με την επιστροφή ντε και καλά στην παλιά και αντιδημοφιλή δραχμή, (τι να πας να πάρεις μωρέ με μια δραχμή; Πόσα γιασεμιά πια;) πράγμα που εγώ το είχα προβλέψει και πρότεινα έγκαιρα  την επένδυση σε ένα νόμισμα πολύ πιο βαρύ και ελκυστικό και συγκεκριμένα στο διαχρονικά ελληνικό...»Α-τά-λα-ντο»!!! Τους είχα μάλιστα έτοιμες και τις υποδιαιρέσεις: Δέκα(10) «μαρινάκια» μια (1) «μπέα», δέκα(10) «μπέες» ένα(1) «α-τάλαντο» και τα ρέστα(..) σε «ψινάκια»!!!

Δυστυχώς δεν εισακούστηκα και να τα αποτελέσματα… Όμως ξαναπρωτοπορώ  προτείνοντας την κοινή κάθοδο του χώρου στις βουλευτικές  εκλογές σε νέο πια σχήμα με την ονομασία ΕΘ.ΝΟ.Σ (Εθνικό Νόμισμα Σωτηρίας δηλαδή), όπου μπορούν να τα ξανασκεφτούν όλα αυτά κρατώντας τις διαφορές τους,(μεταξύ μας ποτέ δεν κατάλαβα ποιές είναι οι διαφορές τους, αλλά αφού τις θέλουν ας τις κρατήσουν…).Ίσως με μια τέτοια εμπνευσμένη πολιτική καταφέρουν ενωμένοι  να περάσουν επιτέλους μπροστά απ’ το απεχθές κόμμα των «θηρευτών και αλιέων» που κυνηγάει τους ψηφοφόρους και ψαρεύει ψήφους σε θολά νερά παριστάνοντας τον «οικολόγο» επειδή είναι λέει σε επαφή με τη φύση και το δάσος και το καθαρίζουν κιόλας…( απο..τα ζώα)!!

Καλά μας κοροϊδεύεις; θα πεις,σε όλους βρίσκεις και από κάτι; Μήπως τελικά τα λες όλα αυτά γιατί θέλεις να καταλήξεις στο «Ποτάμι»; – Πρώτον δεν είμαι παπάκι και ούτε απο αυτούς που κάνουν την πάπια και δεύτερον σας κοροϊδεύω ναι και λοιπόν; Γιατι οι άλλοι τι κάνουν;Και τους ψηφίζετε κιόλας; Έπειτα εμένα η θέση μου για το ποτάμι είναι κρυστάλλινη,μόνο που λόγω της σοβαρότητας του θέματος την πραγματεύομαι ξεχωριστά στο επίτομο μνημειώδες έργο που ετοιμάζομαι να εκδόσω (εκδόσεις «ΨΥΧΑΡΗΓΙΟΣ») και θα τιτλοφορώ: » Από τον Γοργοπόταμο στον Βοθροπόταμο, ο ρόλος του Άρη,(…Πρωτοσάλτε εννοώ) και ο λάθος Θεοδωράκης»!!! Τίτλος επίτηδες μακρύς, γιατί θέλω το έργο να πονέσει..τα συμφέροντα!

Η αναφορά και μόνο σε ένα έργο τόσο βαθύ, θα αύξησε πιστεύω το βαθμό ωριμότητας και ενδογνωστικής συνειδητότητας του καθενός σας, ώστε να κατανοήσετε τελικά τον αληθινό νικητή αυτών των εκλογών, που δεν είναι άνθρωπος αλλά«ιδέα», ιδέα βέβαια που ξεκίνησε από άνθρωπο, που δεν είχε όμως ιδέα τι ξεκινούσε ο άνθρωπος και ποιοί άνθρωποι στην πραγματικότητα του υπέβαλλαν την ιδέα…

Ήτανε τότες, εκεί καθώς μπαίναν τα έιτις… Eκεί που είπαμε να συμμορφωθούμε κάπως  με τα μούσια και τα μαλλιά,(σαν την Κοντσίτα ήμασταν όλοι),να σουλουπώσουμε και λίγο το ντυσιματάκι μας, να το κάνουμε έτσι λίγο πιο κυράπικο ρε παιδί μου, λίγο πιο κιτσάτο να πούμε και βάλαμε τα  «κροκοδειλάκια» μας τα ωραία και κείνες τις άλλες τις  μπλούζες με τα κλαράκια με το «χόρτο» τις «φρεντπέρρυ» νομίζω τις λέγαμε και τα σωληνωτά μας τα Levis και τα Lee και  το παπουτσάκι το κολεγιακό εμείς τα ροκάκια και  το τακουνάτο οι «καρέκλες», εκεί τρύπωσε λοιπόν στη ζούλα το μικρόβιο που εντοπίστηκε πρώτα στον Λαλάκη τον «εισαγόμενο» και στη συνέχεια η ιδέα ότι η κάθε «αξία» έπρεπε να αντικατασταθεί απο μια «φίρμα» έσκασε σα «nitro» στο μυαλό μας και μας έκανε επιτέλους «ΚΛΙΚ».

Αυτό ήταν. Τέλος. Ο έλληνας εργατικός καθώς είναι άρχισε να δουλεύει σκληρά και να αντικαθιστά τα πάντα με αντίστοιχα «φιρμάτα»: Ρούχα,-παπούτσια- έπιπλα- μπάνια – κουζίνες -πλακάκια- εμαγιέ τίποτα δεν έπρεπε να είναι στην τύχη κι’ ότι – ότι (μόνο η «φαρίν λακτέ»παρέμεινε «Γιώτη» αλλά  πουλήθηκε ο Γιώτης). Το φιρμάτο βέβαια και το εισαγόμενο κοστίζει αλλιώς και αλλιώς πλήρωνες την «Old Spice» και αλλιώς τη «φουζέρ με λεμόνι» χύμα απ’ τις μπουκάλες του κυρ – Νίκου με δώρο το τελευταίο τεύχος του Μπλέκ  και έτσι…

Έτσι το φάγαμε το «χόρτο» ,(αντί να το καπνίζαμε τουλάχιστον) και μας έφαγε και ο κροκόδειλος τα λεφτά σε τσάντες και παπούτσια (κροκοδειλέ), αλλά και πάλι ο έλληνας δεν λύγισε… Έσκυψε το κεφάλι, (το εύκολο μέρος),δούλεψε σκληρά,(το δύσκολο),είκοσι ολόκληρα χρόνια ώσπου…

Ώσπου υποδεχτήκαμε όλοι μαζί την…«ισχυρή Ελλάδα» του Σημίτη!!  …….     ……  (επιτρέψτε μου αυτή τη μικρή παύση, είναι απο τη δικαιολογημένη συγκίνηση που φέρνει η θύμιση.) ….  Θες το χαμόγελο, το τόσο ζεστό και εκφραστικό, θες το ανάστημα το ηθικό και πολιτικό του ανδρός, η εποχή αυτή έμελλε να μείνει ανεξίτηλη και να αφήσει το DNA της, το πολιτικό και (κυρίως)το οικονομικό της αποτύπωμα, για τα επόμενα 200 με 500 χρόνια!!!!

Καλοκαιράκι,καλαμαράκι,μπυρίτσα, ούζο,χταποδάκι και olympic games;!!! Θεοί.!! Είναι στιγμές που ραγίζουν το χωροχρονικό συνεχές και δημιουργούν τρύπες στο χωρόχρονο,(μέρος του  οποίου είναι και τα δημοσιοοικονομικά),και είναι προορισμένες να γράψουν ιστορία…

Μαγικό καλοκαιριάτικο φεγγάρι,  κι’ η Ελλαδάρα με όλες τις τιβί στη διαπασών περίμενε με κομένη την ανάσα να πάρει την εκδίκησή της! Τώρα θα βλέπανε οι δενδροπίθηκοι (όταν εμείς ρε φτιάχναμε παρθενώνες…)που μας είχαν αμφισβητήσει μέχρι την τελευταία στιγμή(ότι φάγαμε τα λεφτά και δεν τα κάναμε έργα οι γελοίοι…),τώρα θα βλέπανε αυτοί και θα βλέπαμε επιτέλους και μεις, γιατί μας τάχανε όλα τα εργοτάξια σκεπασμένα και δεν είχαμε ακόμα δει τίποτα, εκτός απο κείνη την κωλογέφυρα του Κωλοτράβα!

Η ανατριχιαστική φωνή του Κωστάλα,(προσωπικά εμένα πάντα με ανατρίχιαζε ο Κωστάλας),έδωσε το έναυσμα και άρχισαν να κυλάνε οι εικόνες,τα ολογράμματα, τα λέϊζερ – τι να λέω τώρα,θυμάστε – και να σουλατσάρουνε αγγέλοι στα συρματόσκοινα….

ΣΟΚ και ΔΕΟΣ!!! Μιλάμε για σοκ και δέος,(και για πα-σοκ βεβαίως και χρέος), κι’ο έλληνας έφυγε για το διάστημα!! Πήγε «ψηλά πολύ αν θες» κι’ είδε την γη από κει πάνω!! Ο κόσμος στα πόδια του, οι άπιστοι δενδρόβιοι τρώγανε τόνους συμπυκνωμένης ελληνικής ιστορίας με ριπές λέϊζερ(σε ποιόν ανήκει η Μακεδονία τώρα ρέεεε;; Τι ήταν ο μεγαλέξανδρος τώρα ρέεε;;)

Όλοι μ’ έναν πήδο, μπάμ στην κορφή, Όλυμπος!! Έλεος πια, τόση ευτυχία δεν αντέχεται(και νάχεις κλεισμένη και  μια Αράχωβα για τον Δεκέμβρη) και να βλέπεις και αυτόν τον ανθέλληνα τον Ρόνγκ να τραυλίζει: «Κα-κα–κα κάνατε τους κα-κα-καλύτερους»… Τράβα ρε  κάν τ’ αυγό και ρούφατο κιόλας κα-κα-καραγκιόζη!

Έτσι κάπως «κάψαμε φρένας», την «ψωνίσαμε» δηλαδή λαϊκιστή και αγκαλιάσαμε κλαίγοντας όλοι μαζί τον Φουκουγιάμα!! Ναί, είχε δίκιο, απόλυτο δίκιο ο καθηγητής. Πράγματι, αυτό, φως φανάρι,  ήταν το…»Τέλος της  Ιστορίας»!!!! Πάθαμε άπαντες οξεία μαζική Φουκογ(ι)αμίτιδα πάθηση που εξελίχτηκε μετέπειτα σε χρόνια εκφυλιστική με εξάρσεις ανά τέσσερα χρόνια…

Που ήμασταν φίλοι και που είμαστε… Που ήταν η ψωροκώσταινα και που είναι!… Κι’ όλα αυτά χάρη στην Ε.Ε και στον Κ.Κ,(όχι στο Κ.Κ αλλά στον Κ.Κ) τον αριστερότερο  δεξιό πολιτικό που πέρασε ποτέ!! Ο έλληνας το ένιωσε στο πετσί του και ταύτισε το πεπρωμένο του με την Ευρώπη και την Ευρωπαϊκή Ιδέα!!!!

Εμείς δεν θα φύγουμε ποτέ απο την Ε.Ε, ότι και να μας κάνετε και ούτε και ο Σύριζα θέλουμε να μας βγάλει κι’ αν αύριο αυτοί οι κρετίνοι εκεί πάνω αποφασίσουνε να την διαλύσουνε την Ευρωπαϊκή Ένωση,εμείς πάλι δεν θα φύγουμε αλλά…

Αλλά θα φτιάξουμε μια δικιά μας απο «lego» ή «playmobil» για να παίζουμε μόνοι μας και θα τυπώσουμε και γιούρο (ψεύτικα της μονόπολης) και δεν θα μας νοιάζει και φυλακή να πάμε, γιατί θα αλλαξουμε τον νόμο και θα περνάμε απ’ την αφετηρία και θα τσεπώνουμε 200 γιούρο έκαστος!!!

Τι αηδίες ρε είναι αυτές – θα πεις- που γράφεις; Πως θα σώσουμε την πατρίδα έτσι βρε χαμένε;Είναι σοβαρή ανάλυση τώρα αυτή που κάνεις; Πέντε μπαρούφες της πολυθρόνας και του καναπέ; Έτσι θα αλλάξουμε βρε άχρηστε τον κόσμο,ξάπλα απ’ τον καναπέ με αστειάκια;

Ναι,θ’ απαντήσω εγώ,(τόχω σκεφτεί) τι ζόρι τραβάς εσύ ρε φιλαράκι;Ότι γουστάρω γράφω και να σου πω και κάτι για να μάθεις; Ναι ρε, (κι’ αυτό τόχω σκεφτεί),απο τον καναπέ θα τον αλλάξουμε τον κόσμο και μάλιστα με το…ΤΗΛΕΚΟΝΤΡΟΛ!

ΣΤΗΝ ΚΑΛΠΗ

Το χέρι σας να οδηγάνε οι πεθαμένοι

που πέσαν στο κενό απελπισμένοι,

που αρνηθήκαν τη ζωή τους νέοι

πνιγμένοι σε κατάθλιψη και χρέη.

Το χέρι να οδηγάνε τα παιδιά σας

που φύγαν ξαφνικά από κοντά σας,

που τ΄άρπαξαν  απ’ το δικό σας χάδι

και τους βυθίσανε το μέλλον στο σκοτάδι…

Το χέρι σας να οδηγάνε τα γερόντια

που τρίζανε στην παγωνιά τα δόντια

κι’ όσα περήφανα βρήκαν το θάρρος

να «φύγουνε» για να μην είναι βάρος.

Το χέρι να οδηγάν οι αρρώστοι οι τόσοι

που ψάχνουνε του φάρμακου τη δόση

κι΄ όσοι στα πρόθυρα τους έφερε του Άδη

η κτηνωδία του Γεωργιάδη.

Το χέρι σας να τ΄ οδηγάνε οι απολυμένοι

που τριγυρνάν στο σπίτι σα χαμένοι

που ντρέπονται να βλέπουν τα παιδιά τους

κι΄ άχρηστους να τους βρίζει η πεθερά τους.

Στο νου σας νάναι οι ξεσπιτωμένοι

τα παγωμένα δίχως ρεύμα σπίτια

και όλοι αυτοί  που τρέχουνε σκυμμένοι

για ένα πιάτο σούπα στα συσσίτια…

Στην κάλπη να σας πάνε «αλαμπρατσέτα»

τα άδεια μαγαζιά και τα λουκέτα

και τα ανθρώπινα παντού αποκαϊδια

που ψάχνουν τη ζωή τους στα σκουπίδια.

Στην κάλπη να σας πάει ο φτωχός μας τόπος

που μπήκε στα πειράματά τους πρώτος

αυτός ,που σας βαφτίσανε οφειλέτες

για να τον κόψουν και να τον πουλάνε φέτες.

Στην κάλπη και ας γίνει καταιγίδα

αέρας δυνατός που να σαρώσει

αυτούς που μαχαιρώσαν την πατρίδα

και που απά στη φούρια του την τόση

να αφανίσει μονομιάς τους εξωμότες

φασίστες και ρουφιάνους και προδότες.!!

Δεν φτάνανε τα πάθια σου                               κοίτα είναι απόφαση                                          Βάλε λοιπόν λίγη «σιωπή»

ταλαίπωρη Ελλάς,                                             πολλών καπεταναίων                                        ( ποιός ξέρει τι σημαίνει )

σωτήρας  σου προέκυψε                                  Μπομπολοψυχάρηδων                                κι’ αυτό το «δήθεν» ύφος σου

κι’ ο τηλεμπαγλαμάς.                                      και Βαρδινογιανναίων…                                    ο κόσμος περιμένει…

– – – – – – – – – – – – – – – – – –                            – – – – – – – – – – – – – – – – –                                    – – – – – – – – – – – – – –

Την χώρα περιδιάβαινε                                    Θέλουμε σένα επειδή                               Κι’ αν δεν μπορέσεις μοναχός

κάπου στα κεντρικά.                                        το θράσος δεν σου λείπει                                   να δώσουν ένα χέρι,

σαν έσκασε τηλέφωνο                                     – και θα σ’ το πω στα ίσα –                                 θάχουμε στα παράθυρα

από τ’ αφεντικά…                                            προβάλλεις πρώτα Χρυσαυγή                         Τρέμη και Πρετεντέρη…

– – – – – – – – – – – – – – – –                                           – – – – – – – – – – – – – – – – –                          – – – – – – – – – – – – – – –

Σταύρο αποφασίσαμε                                         κι’ έπειτα όλος λύπη,                               Kαι μη σε νοιάζει που θα πουν

πως κι’ η πρωθυπουργία,                                μας παίρνεις και συνέντευξη                        ότι δεν έχεις τσίπα

θάναι σ΄αυτές τις εκλογές                                  απ’ τους γονείς                                            το θέμα είναι να κόψουμε

του ΜEGA χορηγία                                             του Φύσσα !!!!                                            ψήφους από τον Τσίπρα!!!

   Ο επικινδυνότατος ακροδεξιός που πρωθυπου(α)ργεί στη χώρα μας κι’ ο παρδαλός, παρατρεχάμενος μπερντές του, ( τσουβαλιασμένοι όλοι μαζί, αχαλίνωτοι νεοφιλελέδες ταλιμπάν, φαιδροί τηλεναρκισσοπώλες,φερέλπιδες επίγονοι παλαιοκοινοβουλευτικών δυναστειών, ταχέως επανακάμψαντες από τους ανεξάρτητους στους ξανα-εξαρτημένους έλληνες, πρώην τσεκουροφόρα φασιστοειδή, χουντόλαγνοι φαηλολαζαριώτηδες & Σια),ξαναχτυπήσανε.!!!

Μαζί τους και μπόλικοι ατσαλάκωτοι υπουργοτάχατες, με πρώτο εκείνον τον τόσο politically correct όσο και …troika connect, που όταν μιλάει στην Βουλή νομίζεις ότι τον βλέπεις σε» tea-party» για γεροντοκόρες να διαβάζει συνταγές για κουλουράκια και πως σε λίγο θ’ακολουθήσει τόμπολα ,ανταλλαγή πλεκτών και μπίνγκο!…

Όλοι μαζί λοιπόν αυτοί κινήσαν  συρφετός, βάλαν μπροστά τον »Προστασίας από τον πολίτη», (η εικόνα πρόσεξε, είναι Δένδιας βερσιόν africa corps, πάνω σε άρμα, με γυαλί γερμανικό τύπου Ρόμελ, κυάλια νυκτος να κρέμονται και σκόνη …)και υπό την νομική κάλυψη του μεγαλύτερου (σε κυβικά πόδια), συνταγματολoμπυλόγου αρχηγού του πιό διεφθαρμένου κομματικού σχηματισμού από την εποχή του Δηλιγιάννη, εισβάλανε στο ραδιομέγαρο στην κεφαλή 10!!! α-μηχανο(α)κίνητων δι(σ)μοιριών των ΜΑΤ(ώνουνε τον κόσμο)!!! Το πράγμα μάλιστα, φαίνεται να εξελίχτηκε ως εξής:

Ήτανε νύχτααα!!! Νύχτα βαθιά προς το ξημέρωμα… Όλοι κοιμόντουσαν εκτός από …Εμένα και τον Δένδια…

Αυτός σκυφτός πάνω σε χάρτες γεωμορφολογικούς των ανατολικών προαστίων, τοποθετούσε σημαιάκια…Εδώ η «Αγιά Παρασκευή, εκεί η κλούβα κάθετα στο δρόμο,έτσι θα σπάσουμε τους διαδηλωτές στα δύο ( μπρος απ’ την κλούβα – πίσω απ’ την κλούβα κ.λ.π ),ο άνθρωπος κεντούσε…

Εγώ πάλι στριφογύριζα στο μαξιλάρι δίχως ύπνο… Κάθε φορά που έκλεινα τα μάτια είχα εφιάλτες. Έβλεπα αίματα να τρέχουνε παντού, ανθρώπους να τινάζουν τα μυαλά τους στον αέρα ενώ τους χτύπαγε την πόρτα ο κλητήρας, άλλους να απαγχονίζονται σε αποθήκες πάνω σε στοίβες από χρέη, άλλους να πέφτουνε απ’ τον τρίτο,γέρους να ψάχνουν στα σκουπίδια φαγητό, παιδιά να παρακαλάνε να τα πάρουνε πίσω στο σπίτι κι’ ας μην τρώνε, χιτλερικούς βρυκόλακες να μαχαιρώνουνε αθώους μουσικούς, σκοτεινούς φονιάδες να χύνουν άδικα αίμα πολύ και να ξαναγυρίζουν στο σκοτάδι… Πράγματα δηλαδή αδιανόητα και..εφιαλτικά!

«Άϊ σιχτίρ», πετάχτηκα όρθιος, «να δείς που με πείραξε το φαγητό! Ενάμισυ χρόνο τώρα, από τότε που έμεινα άνεργος,έχω κόψει το βραδυνό και κοιμάμαι σαν πασάς…Τι σκατά μούρθε βραδιάτικα και του άρπαξα τα πατατάκια του μικρού; Ορίστε τώρα η λαιμαργία μου..κι΄είχα και το παιδί να κλαίει τόση ώρα…Λοιπόν ξέρεις κάτι; – θα χτυπήσω μιά… ρίγανη!!!Ναί σε ρόφημα…Κάπου διάβασα πως η ρίγανη είναι ένα βότανο μαγικό, προσαρμοστικό!Δεν μπορεί,κάτι θα κάνει και σε μένα, ίσως και να μπορέσει να με… προσαρμόσει.Κί έτσι να μην είναι, τουλάχιστον η ρίγανη με τα πατατάκια λέει!!!»

Στον πηγαιμό γιά την κουζίνα, το μάτι μου έπεσε τυχαία στην «πάντα παίζει». Είναι η τρίτη απ΄τις συσκευές TV, αυτή που ακόμα λειτουργεί, άμα βέβαια δεν κάνεις πως τη σβήνεις. Εγώ δε,επειδή σιχαίνομαι τις «Ανατροπές»,την είχα πάντοτε συντονισμένη στην «παράνομη ΕΡΤ»(εμείς εδώ την πιάναμε ακόμα κανονικά) και έτσι είχα δύο σε ένα (πακέτο υπερπροσφοράς)και ελεύθερη πληροφόρηση και κάτι στην ατμόσφαιρα από «ΕΔΩ ΛΟΝΔΙΝΟ» και «DOICE WELLE»!!!

«Τι διάλο δείχνουνε μωρέ κι’αυτοί νυχτιάτικα;..Μπάτσους μας δείχνουνε;;;» Έτριψα με το μάτι τη μπουνιά μου…»Ρε σύ τι λέω;Αυτά είναι ΜΑΤ!!! Ρε συ εδώ έχουμε εισβολή,έχουμε επέμβαση,έχουμε κατάλυση…ααα τα καθήκια, ααα ώστε λοιπόν τόπαν(πριν από πέντε μήνες) και τόκαναν(μετά από πέντε μήνες),ααα…τα παλιοτόμαρα,τους χουντάρες,το..Δία(ς)μου μέσα…»

Μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι, αγανάχτησα,ξυπνήσανε τα δημοκρατικά μου ανακλαστικά.Μούρθανε στο μυαλό ανάκατα,χούντες, πολυτεχνεία,»φράουλες και αίμα»,» αποκάλυψη τώρα»,το «υπάρχει και φιλότιμο»…Έγινα θηρίο!Έτσι μουρχότανε να πάω εκεί-τώρα-να διαμαρτυρηθώ,να υπερασπιστώ τη δημοκρατία την ελευθερία του λόγου,τελείως ξεφτίλα ρε γαμότο,έτσι μουρχότανε να πάω, να τρέξω, αλλά…

…Αλλά είχα φορέσει τις παντούφλες μου ανάποδα,(το δεξί-ζερβό) και μπερδουκλώθηκα,ήταν κι’ η ώρα…Είχα και ψιλοχάλια το στομάχι μου…Που να τρέχεις…»Άστο», μωρέ λέω,»θα πάει ο Αλέξης.Να τώρα θα δεις, θα πλακώσει εκεί με ένα σωρό Συριζέους και θα σας μάθω εγώ αλήτες πόσα απ…»

» Τί θα πει δεν είναι εδώ ο Αλέξης.Που είναι ο Αλέξης ρε παιδιά;Στο TEXAS είναι ο Αλέξης;;Έλα Παναγία μου!Τι κάνει στο ΤΕΧΑS ο Αλέξης;…Διάλεξη;… Σε πανεπιστήμιο!;;; ;Eχει πανεπιστήμια το ΤΕXAS;Κι’εγώ που νόμιζα ότι εκεί η πιό νοήμων ύπαρξη είναι το  φυτοπλαγκτόν! Που; Στο Ώστιν; ; Αν ξέρω το Ώστιν;-Eμένα θα πείς; Αρ γιού τόκιν του μί; Από έξι χρονών!Ποιός δεν το ξέρει.Είναι το…Αρχηγείο των σερίφηδων του Τέξας!!! «Μικρός Σερίφης» «Μικρός Κάου μποϋ» έχω όλα τα τεύχη.Ξέρεις το θρυλικό Ελληνόπουλο, Δημήτρης Αβραμ… Αα..δαμόπουλος,Πεπίτο Γκονζάλες(ολέ-ολέ, αθάνατε πελέ),Ντιάνα Μόρισον και Τσίπρ… Τσίπρ.. και Τσιπιρίπο πα να πω….(ρε μπας; αλλά αυτός ήταν κομάντσι!).

» Όμως η Ζωή είναι εκεί, κοίτα!!! Συνθλίβεται στα κάγκελα,(τι αλληγορία θεέ μου)!!Μπράβο σου κοπελάρα μου,βάστα τουλάχιστον εσύ,βάστα με τη Ραχήλ γερά κι’έρχονται ενισχύσεις…Να βλέπω τον Χαλβατζή!!! Τώρα θα δεις ενότητα στην πράξη!Έρχεται επικεφαλής της νεολαίας!Πως;;;Δεν είναι πια στη νεολαία;Αδύνατον! Έφυγε απ’ τη νεολαία ο Χαλβατζής;Τον είχε γραμματέα ο παππούς μου, τον είχε ο πατέρας  μου και..εγώ εκεί τον άφησα. Εκτός πιά κι’ αν ενηλικιώθηκε…η νεολαία και πέρασε στο κόμμα ολοσούμπιτη! Όμως αυτά είναι λεπτομέριες, σημασία έχει τι λέει…

…Όμως τι λέει ρε παιδιά αυτός;;; «Aφήστε τα αυτά» λέει,»αυτά είναι προβοκάτσιες» λέει,»είστε προβοκάτουρες»λέει…Τι λες ωρέ ΧΑΛΒΑ-τζή;ποιοί είναι οι προβοκάτουρες ωρέ ΧΑΛΒΑ-τζή; οι λίγοι άνθρωποι που πήγανε εκεί να υπερασπίσουν την δημοκρατία; Οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ και οι λίγοι συγγενείς τους;Καλά, άσε με εμένα.Εγώ είμαι γνωστός προβοκάτουρας,(από μικρός όποτε έβλεπα πρόβατο, το κατούραγα, το ομολογώ, μόνο στη σούβλα το αντέχω αυτό το ζώο …),αλλά οι εργαζόμενοι;Αφου είστε το κόμμα των εργαζομένων(όλοι εργαζόμενοι δεν είστε εκεί μέσα;Επαγγελματικά στελέχη δεν είστε;)Ανάθεμά με αν καταλαβαίνω τίποτα…

Βέβαια στο κόμμα επικρατεί προβληματισμός, το ξέρω, πάνω στο  «ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ» του Λένιν, υπάρχουν ερωτήματα…

«-Τι να κάνουμε; -Nα κάνουμεε… Σοσιαλισμό!! –Και γιατί να κάνουμε σοσιαλισμό; –Aμ τι να κάνουμε; -Nα κάνουμεε.. απολύσεις!! -Και γιατί να κάνουμε απολύσεις; -Άμ τι να κάνουμε; -Να διώξουμεε..τον Μπογιό! -Και γιατί να διώξουμε τον Μπογιό; -Αμ τι να κάνουμε; -Να κάνουμε ένα βηματάκι εμπρός!!!  – Ποιός το λέει αυτό ; Ο Λένιν;-Ποιός Λένιν ρε παιδιά,μέχρι και οι παλιοί εισπράχτορες το λέγανε στα μπλέ λεωφορεία: «Kάντε κι’ ένα βηματάκι μπροστά ρέεεε…Μας λειώσατε εδώ πίσω!!!»

Αυτά κάνετε και απογοητεύετε τον κόσμο! Άντε ρε από κεί… Εγώ φταίω που κάθομαι και ασχολούμαι μαζί σας… Πάντως η ρίγανη κάτι κάνει…Νιώθω ήδη μια ευφορία…Πάω να την πέσω και τα βλέπω όλα το πρωί στην Τσαπανίδου.Ξέρεις τώρα,ο φακός θα ακολουθεί τίκι-τούκ τα τακουνάκια της.. μισή στροφή για το ταγεράκι του χορηγού(τι γκομενάρα όμως ρε φίλε!),μετά master plan στην πόρτα με τις χειροπέδες… Καταλαβαίνεις τώρα… Ψιλοτάκουνα,γκομενάρα, χειροπέδες,τα πράγματα αποκτούν άλλη διάσταση στο SΚΑΙ και τσαπ σκάει και στο παραθυράκι ο Γκεμπελίκογλου…»Καλημέρα κ. υπουργέ, μας βρίσκετε πάνω στο πλάνο της πόρτας με τις χειροπέδες…»- «Ε δεν είναι και όλα τα πράγματα αστεία κ.Τσαπανίδου…»(πράγματι,αυτό λέω και εγώ ρε Γκεμπελίκογλου).Παράξενο όμως η ευφορία μου αυξάνει υπερβολικά (ρε λες αντί για ρίγανη να πήγα και νάβρασα την ψιλοκυβίνη;)Δεν βλέπω και καλά…

Γιατί μούρχονται και παράξενες ιδέες… Θές όλα αυτά να μην συνέβησαν ποτέ;Ναι,ναι αυτό θάναι ξέρεις. Tίποτα απ’ αυτά δεν είναι αλήθεια! Απλά ο εφιάλτης συνεχίζεται,ένας ακόμα καταραμένος εφιάλτης!!!Το πρωϊ, θα ξυπνήσω,και θα δεις θα είναι όλα στη θέση τους…Το ημερολόγιο θα δείχνει δωδέκατος του 2006, θα είμαι στο μικρό σαλέ στον Παρνασσό,μόλις θάχω τελειώσει το jacuzzi , το 4×4 θα με περιμένει κάπου στα χιόνια,στην κούπα θα αχνίζει ο cappuccino,(γιατί όμως μου μυρίζει.. ρίγανη;)και θα σχολιάζω…

» Κοίτα ποιός μπήκε!-Ποιός;-Ο Στουρνάρας!!!- Ο Γιάννης;- Tον ξέρεις;-Tον Γιάννη;Tι λες, σπουδαίο παιδί και πούσαι, μυαλό στα οικονομικά,λίγο αριστερούλης για τα γούστα μου αλλά τι πλεόνασμα!!!– Πρωτογενές;-Όχι καλέ προσόντων, θα δεις αυτός μια μέρα…-Καλά αλλά γιατί κοιτάς συνέχεια το κινητό σου;Περιμένεις κάτι;Γιά..γιά να το δω τι είναι;Δεν τόχω ξαναδεί, καινούργιο;-Aυτό;από Αγγλία, α-κυ-κλο-φό-ρη-το!!Τίποτα μωρέ, ένα SMS, για μιά έγκριση, απ’ την τράπεζα, ξέρεις τηνAVERTA-KOUVERTA BANK»,καλοκαιράκι θάρθει,δε θα πάμε μιά Μύκονο;Nάχω μια άνεση…»

Όμως δεν είναι εφιάλτης δυστυχώς… Έχω ακόμα τη γεύση από τη ρίγανη στο στόμα,στο τραπέζι είναι μάτσο τα χαρτιά,(απλήρωτα), Νοέμβρης…Έχω και τα κολοτέλη,λήγει και η ασφάλεια αλλά αυτή τώρα καλά..Θα βρούνε όμως που δεν πέρασα το Κ.Τ.Ε.Ο και μπάμ τετρακόσα…Θεέ μου, θα μου πάρουν το σπιτάκι ( του σκύλου, το δικό μου ούτως ή άλλως το παίρνει η τράπεζα)και έρχονται και τα χριστούγεννα κι’ έχω…

Κι’ έχω κι’ αυτή τη μουσική που σα ν’ ακούγεται από μακριά, άκου…

Τι νάναι ..βαλς;;Oχι, όχι τανγκό! Ένα τανγκό ,βαθύ,σπαραχτικό, σαν εκείνο του «ΕΡΩΤΑ» της Καραϊνδρου, ναι, ναι, ένα τανγκό, το«τελευταίο τανγκό», κι’έχω κι’ όλους αυτούς ,θέ μου ναι,(το μεγάλο μας τσίρκο),δεμένους σφιχτά, με,τη χώρα αγκαλιά,να την στροβιλίζουν γοργά προς το… Χάος.

Το τόλμησαν!!!

Ο ακροδεξιός εξτρεμιστής και η συν αυτώ ομάδα των νεοφιλελεύθερων ταλιμπάν που μας κυβερνάει μας… «μαύρισαν«!!!
Ναι, πριν προλάβουμε να τους μαυρίσουμε εμείς, μας μαύρισαν αυτοί και μάλιστα τον κάθε έναν από μας ξεχωριστά μέσα στο ίδιο του το σπίτι!!!

Πατ-κιούτ, no signal και καθαρίσανε και το γκρίζο απ΄τις ζωές μας έγινε μαύρο, κατάμαυρο και ήρθε να θρονιαστεί στο σαλόνι μας και να πιάσει μάλιστα την καλύτερη γωνιά του καναπέ μας.

Και καθώς όλοι προσπαθούμε να ξαναστρώσουμε τις όρθιες απο την φρίκη τρίχες μας που προσανατολιστήκανε κατά την πάρνηθα και να ξαναθυμηθούμε τα εφηβικά μας τα ραδιοπειρατικά,τα βζζζ-μπζζζ στα μεσαία, ξέρεις εκείνα τα: «O Λάκης ο αφάν γκατέ στη Ρούλα από Ανάβυσσο » και τα τέτοια, ένα ερώτημα έρχεται και ξανάρχεται επίμονα και μας βασανίζει σκληρά σαν την Τρέμη στο δελτίο ειδήσεων του Mega:

ΓIATI; Μα γιατί;; Γιατί ωρέ λεβέντες;;; Eννοώ γιατί έτσι, γιατί με αυτόν τον τρόπο δηλαδή ,τον τόσο να πω… άκομψο(sic), τόσο φασιστοκίτς ταρατατζούμ ,ηχηρό σαν μπαλωθιά που ακούστηκε ως το Αμέρικα, τον Καναδά και την Αυστράλια;

Δε λέω, θέλατε να διορθωαναδιαρθρώσετε δι΄ ανασκολοπισμού την» φαύλην ΕΡΤ«, την οποία οι προηγούμενοι διοικούντες (ποιοί να ήταν άραγε; o..Ε.Τ;; τα φρικώδη Όρκς;; τα..Γκρέμλινς ίσως;;;) και ο επαχθής βέβαια Σύριζα,(που είναι σαν την coca cola – φταίει πάντοτε και για όλα),  την έφεραν σε αυτό το χάλι, έτσι ώστε να ανανήψει και να αναβαθμιστεί στην ζωογόνον κολυμβήθρα του Σιλωάμ της τρικομματικής εθνοσωτηρίου υμών συγκυβερνήσεως,

θέλατε να αναδυθεί ως νέος Παρθενών η δημοσιο-ιδιωτική!!! «ΝΕΡΙΤ«, νέα γεμάτη σφρίγος και Digea (παρεμπιπτόντως nero είναι το μαύρο έτσι; άρα nerit να την πω μαυρούλα ή μαυρίλα;) να εκπέμψει στις πεζές ζωές μας λίγο πολιτισμό της προκοπής βρε αδερφέ,δε λέω, μπράβο σας, πολύ καλά κάνατε,γιά να κάνετε ακριβώς αυτά σας ψήφισε όλο εκείνο το σοφό 29.66% του ελληνικού λαού άρα νομιμοποιήστε μιά χαρά να εγγράφετε στους » ωοειδείς σας παραστάτας»(βυζαντ. έκφρ.) όλους εμάς αλλά και τους έτερους δύο εταίρους σας(σιγά τα ωά!!)-ας τους κρατήσει κάποιος ρε παιδιά, έχουνε οργιστεί πάρα πολύ και απειλούν να ρίξουν την κυβέρνηση!!!…

Δε λέω, θέλατε να ταϊσετε με καμιά χιλιάδα παραπάνω απολυμένους το φοβερό Μασούχ που βγάζει πάντοτε  βόλτα μαζί του ο Τόμσεν,(δυό είπατε εσείς; τρείς ρε θα απολύσουμε εμείς έτσι για να σας μάθουμε  ποιός κάνει κουμάντο σε αυτόν τον τόπο ρε παλιόσκυλα!), δε λέω, καλά και άγια όλα αυτά, όλα συνταγές νεοφιλελεύθερες εξαίρετες, σε σάλτσα μπάρμπεκιου κατευθείαν από τα ράντσα των διαστροφανωμαλοψυχάκιδων, μικροτσούτσουνων τεξανών πετρελαιάδων, πασπαλισμένες αποξηραμένη Θατσερορίγκανη ψιλοτριμένη, αλλά ήταν ανάγκη, ήταν ανάγκη ρε καλόπαιδα να κατεβάσετε έτσι απότομα τον γενικό, να εκμαυρίσετε τον τόπο, να κλείσουνε και τα παράθυρα και να μας χουντιάσετε όλους  μες το κατακαλόκαιρο;;

Γιατί δεν λέγατε:» Στάσου,έλα δω, δικό μου είναι το μαγαζί και απολάω και όσους γουστάρω ναούμε.Τι ΄σαι συ ..Εξάντας; ου να μου χαθείς παλιοκουμμούνι άχρηστε, όξω ρε!! και οι Κουλοβαξεβάνηδες και οι λοιποί στη Νιγηρία ρε άμα δε σας αρέσει εδώ.. αυτά τα σκατοσύνολα τα μουσικά τι τάχουμε; ; άσε ρε δυό μπουζούκια να υπάρχουνε και στείλε τα υπόλοιπα ταμείο και σιγά να μην μας λείψουν τα.. φαγκότα!!! Και όλοι αυτοί δωμέσα τι κάνουνε; ποιός τους έβαλε;!;! κράτα ναπούμε τη Σαλιαγκούδα και τον κάθε σαλιαβούδα και άρπα ένα σβώλο Μήτρο και διώξε τάλλα τα σκυλιά που μας χαλούν το φύτρο!!!.Ποιός θα σας μίλαγε; κανείς, οι γνωστοί επαμοπαμίτες,τα συριζόφρικια και οι δενπλερωνωτζαμπατζίδες και λοιπόν; στα μήδεα σας(βυζαντ.εκφρ),μασάει ρε η κατσίκα Σαμαρά;;;

Όμως δεν το κάνατε έτσι και έρχομαι εδώ να προβληματιστώ βαθιά και να αρχίσω να σκέφτομαι !!!(πράγμα ασυνήθιστο για Έλληνα της ψεκαστικής περιόδου),γιά κάτσε βρε αδερφέ ,γιατί το κάναν έτσι; μόνο και μόνο για να δώσουνε στους Κυραλαφουζομπόμπολες τον τελικό του μπάσκετ;; μπααα δεν νομίζω,μήπως για προμόσιον του Κραουνάκη; ξέρανε δηλαδή ότι θα εξτρατεύσει σύσσωμος με τη σπείρα του κατά της Ευγενίας; μπα χλωμό κι΄αυτό..τότε γιατί;;;

Και δω που λες, με βοηθάει η πείρα μου, γιατί εγώ δεν είμαι και κάνας τυχαίος στο θέμα των σήριαλ, δεν είμαι σαν τα παιδάκια τα τωρινά που μεγαλώνουν με Σουλεϊμάν,εγώ είμαι παιδί του Φώσκολου  και έχω φάει τα Ντάλας και τον Τζέι Αρ με το κουτάλι(σιγά μην έβλεπα Παπαστεφάνου) και έτσι θυμήθηκα το «ΤΟΛΜΗ & ΓΟΗΤΕΙΑ»και τα κατάλαβα όλα!!!!

Άνοιξε το μυαλό μου ένα πράγμα, σαν να με άγγιξε συνταγματολόγος, (ο Σωτηρέλης ας πούμε) και είχα μια διαύγεια φοβερή και τάβαλα κάτω και λέω:

Τι γοητεύει ρε παιδιά; Η ΤΟΛΜΗ γοητεύει! πως σαγηνεύονται οι γυναίκες  ρε παιδιά ,να πούμε από  πιλότους,αλεξιπτωτιστές, αστροναύτες, βατραχανθρώπους,μαυροσκούφηδες ,λοκατζήδες,κασιδιάρηδες κ.τ.λ έτσι είναι και η κοινωνία (ένα μέρος της τουλάχιστον-το δεξί εκεί ακρούλα-ακρούλα) και μούρθε έτσι μια διαύγεια που έλυνα χρησμό του του Στε σε λιγότερο από  μια βδομάδα  και τα ξανάβαλα κάτω και λέω:

Τι θέλανε να φτιάξουνε ρε παιδιά οι άνθρωποι; μας τόπανε οι ίδιοι : Oμελέτα! ε λοιπόν με τι αυγά; φτάνει νομίζετε που σπάνε τα δικά μας τα αυγά;(μεταβυζαντ.εκφρ),όχι βέβαια,φτάνουν αυτά από τις άλλες δύο κότες της συγκυβέρνησης; ούτε για αστείο, οι άνθρωποι θέλαν το καλύτερο και το καλύτερο έχει όνομα «χρυσά αυγά» ελεγμένης μεταναστευτικής εκτροφής και αρίστης πιότητας πούλεγε και μια ψυχή…

Κάπως έτσι  φτάσαμε  και στ΄ανείπωτα που λέει  το κρατικοδίαιτο πια ίνδαλμα των παιδικών μου χρόνων και στο σοκ και δέος της εντεκάτης ιουνίου(πούσαι Νιόνιομ΄ πούλεγες πως θα γινόμου-σουν- άλλος!!).

Όμως εγώ δεν απελπίζομαι και έχω πίστη  στην ενότητα της αριστεράς!Κάθε βράδυ προσεύχομαι στον άγιο Αντιμνημόνιο  τον γεφυροποιό  να κάνει το θαύμα του και να φωτίσει την Αλέκα μας και τους Καζακοβάνους να ομονοήσουνε και να τα βρουν με τον Αλέξη μας και δε με νοιάζει,να μα το θεό, ας βάλουν για πρωθυπουργό τον Χάγιο ή και την Τερέζα Μπούκη!!! Αυτοί μόνο να φύγουνε από κει πάνω αγιούλη μου και ο Πρετεντέρης απ΄την «ανατροπή» που μου ανέτρεψε το Στε ο αθεόφοβος…

Θα γίνει αυτό να μου το θυμηθήτε, μια μέρα του αγίου…(δεν θα σας πω τώρα) ανήμερα θα ξυπνήσουμε και κλάαατς να μια ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ  ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ μπροστά μας…

Ως τότε όμως προβληματίζομαι αδέρφια, γιατί έμαθα ότι δε φταίει  ο Καραμανλής λέει και η Ε.Ρ.Ε για το Λαμπράκη, ναι μα το θεό το είπε η  Παπαρήγα!!! Ποιός φταίει; χειροκροτήσαν έκπληκτοι οι βουλευτές της N.Δημοκρατίας, το… σκέφτηκε η Αλέκα ρώτησε και τον Κουτσούμπα (είναι κρίμα κι΄αυτός ο άνθρωπος) και τσίριξε μέσα σε αποθέωση :O…ΤΣΙΠΡΑΣ !!!!! φυσικά, ποιός άλλος;;;

»ΣΑΜΑΡΑΚΑΤΡΑΝΕΜΙΑ»

ΣΑΜΑΡΑΚΑΤΡΑΝΕΜΙΑ, ίλεως έλεος ξεφτίιιιλε(ω)ς
λάμα σήμα ρε λαμ(όγι)α (παρα)νόμια!!!!
Αλληλούια αλληλούιαααα….

Ίλεως έλεος Βενιζέελεεως
ίλεως έλεος Κουβέελεεως
ίλεως έλεος παρανόμιαααα
ίλεως έλεος λαμ(όγι)α έλεος
Αλλη(το)λούια αλλη(το)λούια

Σαμαρακατρανέμια Σαμαρακατρανέμια
ΕΡΤνάμα νέμα ψέμα νέεεεμια
Αλληλούια αλληλούιιιαααα

Σαμαρακατρανέμια Σαμαρασκαρτανέμια
λάμα νέμα φλέμα σήμα νέμιαααα
Αλληλούια αλληλούια αλληλούιιααα

ΣΑΜΑΡΑΚΑΤΡΑΝΕΜΙΑ ΙΛΕΩΣ ΙΛΕΩΣ
ΛΑΜΑ ΛΑΜΑ …Pat …No signal

Υ.Γ
ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ
ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΓΙΑ ΣΑΣ ΠΑΙΔΙΑ, ΕΓΩ ΠΑΩ ΝΑ ΚΡΕΜΑΣΩ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΣΗΜΑΙΑ ΣΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ ΕΤΣΙ;
(ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ)

Χωρίς σχόλια…

«Τα φάγανε».

«Μας καταστρέψανε».

«Μας ντροπιάσανε».

«Χαλάσανε τις ζωές μας».

»Ρημάξανε την Ελλαδίτσα μας».

«Ξεπουλάνε τη χώρα».

Τις κουβέντες αυτές τις ακούς πια σχεδόν παντού. Στον δρόμο, τα καφενεία , τις λαϊκές αγορές,τα μαγαζιά, τα σπίτια…

Μόνο ένας ξένος ίσως, θα ρωτούσε ποιοί και τότε, μ’ένα στόμα και πάλι, ο κόσμος θ’απαντούσε:

Οι»πολιτικοί», οι» κυβερνώντες», οι»ιθύνοντες»,οι»κυβερνήτες μας», οι»υπουργοί «, οι «βουλευτές», παναπεί οι «έχοντες και κατέχοντες την εξουσία«, οι»νομείς» και οι»φορείς» της.

Χωράνε όλοι εδώ, όλες οι «πεφωτισμένες κυβερνητικές Δεσποτείες», όλες οι πρόσφατες έστω διακυβερνήσεις της χώρας, από εκείνη του συφοραϊ-ασμένου (c4i) του Κινέζου του Α΄του Ελαιοστίκτου Καλατραβινού  Χερπροφέσορος και εκείνη του Κωστάκη του Β΄του Βατοπαιδινού Βουλγαρακηοτρόφου, του Δομημένου Ομολογητή,στη σύντομη αλλά απόλυτα καταστροφική του Γιωργάκη του Β΄του ΓΑΠαισίου του Αρνησιπάτηρος και την Παπαδήμια την κατά Λουκά του Εγκαθέτου του Παγερού, ως και την τωρινή του Αντωνίου του Α΄ του Γονυπετούς, Κυβιστησιφρόνου Επιστρατευτού, του Τριπροσώπου!!!

Το θέμα εδώ δεν είναι αν οι πολιτικές που ασκήθηκαν από τις εξουσίες αυτές υπήρξαν ή όχι καταστροφικές γιά το λαό και τον τόπο,(στο ερώτημα αυτό μπορεί εύκολα να απαντήσει και ο τετράχρονος γιός μου),το θέμα δεν είναι αν φέρανε τη χώρα στη χρεοκοπία, αν εξαθλιώσανε οικονομικά, μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού, αν εξαερώσανε τις οικονομίες και τους επιχειρηματικούς μόχθους της μεσαίας τάξης, αν αποσαθρώσανε συνολικά τον παραγωγικό ιστό,αν αποδομήσανε την ισχνή και ανεπαρκή εργατική νομοθεσία και απορρυθμίσανε την ήδη ετεροβαρή εργατο-εργοδοτική ισορροπία,  αν δημιουργήσανε στρατιές ανέργων και άθλια υποαμοιβόμενων εργαζομένων, αν οδηγήσανε στην τραγική αυτοχειρία κάποιες χιλιάδες άτυχους συνανθρώπους μας,αν διέρρηξαν την κοινωνική συνοχή και τραυματίσανε τον κοινωνικό ιστό,αν πισωγύρισαν τον κοινωνικό πολιτισμό εγκαταλείποντας στην τύχη τους τις ευπαθείς κοινωνικες ομάδες(καρκινοπαθείς,αμεα,χρόνια πάσχοντες,υπερήλικες, πολύτεκνους),αν νομιμοποιήσανε και θεσμοθετήσανε τη φοροεπιδρομή και τη φοροαρπαγή,αν ξεφτιλίσανε και διασύρανε διεθνώς τη χώρα και τον Ελληνικό τρόπο να ζείς, αν απωλέσανε μέρος της εθνικής ανεξαρτησίας και ολικά την εθνική αξιοπιστία,αν καταστήσανε τη χώρα ευάλωτη και αν εκθέσανε, (όπως φαίνεται τουλάχιστον να συμβαίνει),γιά άλλη μιά φορά τη μαρτυρική μας Κύπρο σε θανάσιμο κίνδυνο…

Το θέμα δεν είναι όλα αυτά, γιατί  όλα αυτά είναι πια καθολικά παραδεκτό ότι έχουν συμβεί και συμβαίνουν, ακόμα και από τους ίδιους τους εκπρόσωπους του πολιτικού μανδαρινισμού, στις δημόσιες εμφανίσεις τους και στις προσωπικές συνεντεύξεις που τους στήνουν οι  δημοσιομπράβοι κακοποιοί της καθημερινής μας πληροφόρησης,στην προσπάθειά τους να υπηρετήσουν τα συμφέροντα αυτών που για ιδιοτελείς σκοπούς  κατέχουν παράτυπα και παράνομα τις δημόσιες τηλεοπτικές συχνότητες.

Το θεμα είναι στο όνομα τίνος και με την έγκριση ποιανού ασκήθηκαν τέτοιες πολιτικές.

Το θέμα είναι αν κατά τη διάρκεια και μέσω της άσκησης αυτών των εξουσιών έγινε ή όχι σεβαστό το δικαίωμα αυτοδιάθεσης του λαού,το δικαίωμά του στην επιλογή πολιτικής, αλλά και όχι λιγότερο σημαντικό,το δικαίωμά του στην πραγματική προσπάθεια υλοποίησης της πολιτικής που επέλεξε.

Το θεμα είναι δηλαδή αν κατά τη διάρκεια και μέσω των εξουσιών αυτών έγινε σεβαστή η υπέρτατη θεμελιακή αρχή της Λαϊκής Κυριαρχίας όπως την κατοχυρώνει το Σύνταγμα του ’75, ή αν ο λαός εξαπατήθηκε και οι πολιτικές νομεκλατούρες που εκλέχτηκαν αθετήσανε αδιάντροπα στην συνέχεια τις προεκλογικές δεσμεύσεις τους-τις λαϊκές επιλογές-επιταγές-για να εφαρμόσουν άλλες που οι ίδιες έκριναν απαραίτητες (ως φωτισμένοι άρχοντες-τεχνοκράτες-ειδήμονες-γνώστες-σοφοί κ.τ.λ), ακυρώνοντας στην πράξη τη λαϊκή επιλογή,  αψηφώντας τη λαϊκή εντολή και καταργώντας στην ουσία τη Λαϊκή Κυριαρχία.

Το θέμα είναι δηλαδή αν και κατά πόσο λειτούργησε  η Δημοκρατία, όχι όπως «θάπρεπε»να είναι,θα θέλανε να είναι ή φαντάζονται ότι είναι οι διάφοροι Γερμανοτραφείς, Γαλλοτραφείς, Αμερικανόσπουδοι κ.τ.λ πολιτικοί νεομανδαρίνοι αλλά όπως αυτή είναι και προβλέπεται να είναι από το Σύνταγμα του 75 που μέχρι να αποφασίσουμε (ο λαός) να αναθεωρηθεί,εξακολουθεί να ισχύει ως έχει.

Και είναι θέμα σοβαρό και  κρίσιμο να απαντηθεί, γιατί άλλο θα πει «τα φάγανε» κι’ άλλο «μαζί τα φάγαμε»,άλλο «μας καταστρέψανε» κι’ άλλο«καταστραφήκαμε»,άλλο θα πει μας «ξεπουλάνε» και άλλο εμείς«πουλάμε» άλλο «ζήσαμε πάνω απ’ τις δυνάμεις μας»κι’ άλλο «μας αφαίρεσαν τη δύναμη να συνεχίσουμε να ζούμε» γιατί φυσικά » άλλο θα πεί χαλκιδική κι’άλλο θα πει Χαλκίδα».!!

Ένας λαός στη Δημοκρατία μπορεί και να αποτύχει στις επιλογές του και να δυστυχήσει, μπορεί να κάνει τόσα και τέτοια αλλεπάλληλα λάθη που να καταστραφεί ή ακόμα και να αφανιστεί από το προσκήνιο,είναι δικαιωμά του και θα κριθεί απ’ την ιστορία, το πολιτικό του προσωπικό όμως μπορεί μόνο να εφαρμόζει τις εντολές του και σ’ αυτό θα κριθεί απ’το Λαό και τους Νόμους.

Ναι,πολύ καλά το καταλάβατε. Όχι,το πολίτευμα δεν λειτούργησε ως όφειλε απ’ τη μεταπολίτευση και δώθε.

Ο πόθος του λαού να ανοίξει επιτέλους και να ευωδιάσει ο εξαίσιος της  Δημοκρατίας ανθός  σ’ αυτή την πολυβάσανη γωνιά του κόσμου δεν ευοδώθηκε,η Λαϊκή Κυριαρχία παρέμεινε γράμμα Συντάγματος κενό,η θέληση των πολιτών νοθεύτηκε και η Δημοκρατία φαλκιδεύτηκε από μια ντόπια νεποτιστική, πολιτικο-οικονομική Ολιγαρχία που ξέρει μόνο να φροντίζει για τα συμφέροντα των ξένων και ντόπιων πατρώνων της και την προσωπική της υστεροφημία.

Δεν λειτούργησε , όχι γιατί το λέω εγώ, αλλά γιατί σπαραχτικά το φωνάζει από την άκρη του γκρεμού η χώρα,το λέει το παράπονο και η οργή της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών, που αισθάνονται ακυρωμένοι, προδομένοι,εξαπατημένοι,παραγκωνισμένοι,ανίσχυροι,ξυλοκοπημένοι στην ψυχή και το σώμα.

Δεν λειτούργησε και αυτό βάζει ζήτημα Συνταγματικής αναθεώρησης στην κατεύθυνση της προστασίας της Λαϊκής Κυριαρχίας ,στην κατεύθυνση του φραγμού  της κρατικής αυθαιρεσίας,σε εκείνη της βαθέματος της λαϊκής συμμετοχής,της αποκέντρωσης των δομών της εξουσίας, της εισαγωγής επιτέλους του από περιτροπή κληρωτού στοιχείου στην διοικητική ενασχόληση.

Μια τεράστια τέτοια ευκαιρία  ανοίγεται για το λαό μας το θέρος που έρχεται στα πλαίσια της δυνατότητας αναθεώρησης του Συντάγματος,βλέπετε όμως κανέναν γύρω μας να ασχολείται;

Βλέπετε να βράζει γύρω η ζύμωση η δημιουργική, ο προβληματισμός ο γόνιμος,η αντιπαράθεση η έντονη, η συζήτηση η ζωηρή και η σύνθεση η ζωογόνα για το νέο καλύτερο Σύνταγμα και τους νέους τρόπους προστασίας του ,που θάρθει να ορίσει την πρώτη πραγματική και σύγχρονη δημοκρατική κοινωνική οργάνωση;

Τώρα που είναι η πιο σημαντική ώρα,η ώρα για τη μεγάλη Δημοκρατική έφοδο στα στεγανά ετούτου του μασκαρεμένου Ολιγαρχισμού που ξεμπροστιάστηκε,βλέπετε τίποτα;

Απέραντη, οδυνηρή,απλώνεται μπροστά μας έρημος από κοινότυπες παραδοχές και διαπιστώσεις,βρισιές,αφορισμούς και αναθέματα αλλά από κατεύθυνση και πρόταση αληθινή…φτώχεια καταραμένη!!!

Λιγοστές μοναχά οι εξαιρέσεις,όπως ετούτη η παράξενη καινοτόμα και τολμηρή πρόταση των «τρισχιλίων» του Μαζαράκη στην »ελευθεροτυπία» της 08/02/13 που παραθέτω στην αρχή, πρόταση καθαρά» Εφιαλτική», που μοιάζει να του τη στέλνει συστημένη ο γιός του Σοφωνίδη, ο μέγας αυτός της Δημοκρατίας αφανής, κατευθείαν από τον πέμπτο π.χ αιώνα!

Η πρόταση φυσικά δεν στέκει εύκολα έτσι ξεκάρφωτη στο πουθενά, παρά μονάχα ανάμεσα σε δέσμη μέτρων που τα υπόλοιπα θα στοχεύουν στο βάθεμα της λαϊκής συμμετοχής στη λήψη αποφάσεων, στην αποκέντρωση των εξουσιών υπέρ της περιφέρειας και του πολίτη,στην εκ’ περιτροπής κληρωτή συμμετοχή των πολιτών στην ανάληψη διοικητικών ευθυνών, στην απελευθέρωση  της πληροφορίας απ΄τους προαγωγούς της και το ξαναμοίρασμα των δημόσιων ραδιοτηλεοπτικών συχνοτήτων σε ισομετοχικές κοινοπραξίες οικονομικών και κοινωνικών παραγόντων τοπικού-δημοτικού ή νομο-επαρχιακού χαρακτήρα…

Αν κάτι χειροπιαστό θα μπορούσε να κερδίσει ο λαός μας απ΄την πέρα για πέρα αρνητική αυτή συγκυρία, εξόν απ’ το δυνάμωμα των αξιών της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης του, δεν είναι οι γνωστές παρλαπίπες περί συνετισμού και καλά των Ελλήνων,(που για άφρονες μας λογιάζουνε όλους), αλλά περισσότερη αληθινή Δημοκρατία και ποιοτικότερη και εντιμότερη Δημόσια Διοίκηση και μα το Θεό δεν είναι λίγο.

Και αυτή θάπρεπε νάναι η μέριμνα και η αγωνία  όλων των πατριωτικών πολιτικών δυνάμεων κοινωνικής αντίστασης απο το συνολικό φάσμα της Αριστεράς των αγώνων και της ελπίδας μέχρι και την αντιμνημονιακή δημοκρατική Κεντροδεξιά που δεν σκύβει το κεφάλι.

Αυτή θάπρεπε νάναι και  πλατφόρμα συννενόησης και κοινά επεξεργασμένων προτάσεων για το καλοκαίρι πούρχεται, που τόσο τις ζητάει ο κόσμος, αφού και προς όφελος όλων είναι και μακριά απο κυβερνητικές και διαχειριστικές συγκλίσεις που τόσο δύσκολες δα τους φαντάζουνε!.

(Καμμιά θέση, για να μην παρεξηγηθώ, δεν θάβρισκε βέβαια εδώ το λυσσασμένο κατά της Δημοκρατίας ακροδεξιό σκυλολόϊ).

Αντί για αυτό οι αλληλοσπαρασσόμενοι κομματικοί σχηματισμοί των υποτιθέμενων φιλολαϊκών δυνάμεων όταν δεν οικτίρουν και δεν κατηγορούν το λαό ότι «δεν αφήνει τον καναπέ»(!) δεν αγωνίζεται αρκετά(!!) και δεν ξεσηκώνεται(!!!) προσπαθούν να μας πείσουν ή ότι αυτοί θα τα κατάφερναν καλύτερα ή ότι μέσα σ’ αυτό το σύστημα, καμμιά βελτίωση δεν είναι μπορετή ούτε και έχει σημασία!!!(καλά κρασιά, σε άλλο σύστημα ούτε κι’ η ύπαρξη η δική σας θάχε πλέον καμιά σημασία.)

Και τότε τι να αγωνιστεί  να κάνει ο λαός Αλέκα; Αγώνας είναι να χάνει κάθε τρείς και δυό το μεροκάματο που δεν του φτάνει και να ρισκάρει την δουλειά  που με το ζόρι τον κρατάνε, στις δίχως στόχο και σκοπό εικοστετράωρες και σαρανταοχτάωρες; Αγώνας είναι το ΠΑΜΕ κι’ έλα, Ομόνοια – Στήλες,περιπατάκος ανθυγιεινός στα χημικά κι’ η κλωτσοπατινάδα για ξεμούδιασμα με τους αναρχοαντιεξουσιαστές αγωνιστές των παπουτσιών μου; Στον «καναπέ» κάθεται ελάχιστα ο λαός συντρόφισσα ,αποσταμένος και κατάκοπος απ’ την καθημερινή τρεχάλα μπας και νυστάξει και διασκεδάσει λίγο με σας, το καρναβάλι το πολιτικό του τόπου.

Και τι να ξεσηκωθεί να κάνει ο λαός  Αλέξη; Να κάνει εσάς χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη;Γιατί; Με ποιά εχέγγυα,ποιές του προσφέρονται εγγυήσεις ότι εσείς διαφέρετε; Ποιός του λέει  ότι αύριο δεν θα κάνεις την κυβίστηση και σύ και πως δεν θάσαι ο αυριανός του κωλοτούμπας;Το γεγονός ότι έρχεσαι απ΄ την έντιμη και τιμημένη αριστερά ή το» μαζί θα κυβερνήσουμε»; Πώς θα κυβερνήσουμε μαζί φίλε Αλέξη αφου ο ρόλος του πολίτη φτάνει το πολύ  ως την «κόβα»  ή την»τοπική» και μηδενίζεται θεσμικά μετά την εκλογή σου;

Και αλήθεια πόσους έχει δει ο λαός, τον ρώτησες, και πόσους βλέπει τώρα ,άτιμους νάρχονται απ’ την τιμημένη Αριστερά να την ντροπιάζουν, πόσους ανέντιμους που γίναν κάποιοι απ’ τις αμέτρητες θυσίες των εντίμων;

Και όλοι εσείς που απορείτε γιατί δεν ξεσηκώνεται τάχα ο λαός, οι Καμμένοι κι’ οι Αλαβάνοι κι’οι Καζάκηδες κι’οι Πράσινοι και οι Ανταρσυάδιδες και οι μετωπίστες και οι πολυμέτωποι, που «δεν πληρώνετε» και δεν μασάτε και δεν ανέχεστε, τι ακριβώς είναι που δεν καταλαβαίνετε;Γιατί απορείτε συνεχώς πως και δεν επαναστατεί ο λαός που πεινάει  και κρυώνει και πληρώνει και του παίρνουνε τη δουλειά ,το εξοχικό ,το σπίτι και τ’ αμάξι;

Και τι είναι για σας» η επανάσταση» αγόρια; Ωορρηξία να τη θερμομετράμε διαρκώς-δεν ήταν χτές-άντε να δοκιμάσουμε και σήμερα μπας και πετύχουμε την ιστορία γκαστρωμένη και βάλει μπρος να ξεγεννάει θαύματα;

Δεν είναι και ούτε είναι βέβαια παιγνίδι με καλάσνικοφ στα χέρια οργισμένων εικοσάρηδων(δίκαια ή άδικα) που είδαν την Κοζάνη.. Μοντεβίδεο και βγήκανε να παίξουν τον Τουπάκ-Αμάρου και που τους κλαίνε τώρα οι μανούλες τους,τους κλαίει κι’ η ψυχή μου,όχι μοναχά που τους σαπίσανε στο ξύλο,αλλά που θα τους σαπίσουν όλη την υπόλοιπη ζωή στη φυλακή, παιδιά σχεδόν ακόμα που δεν ζήσανε και δίχως να έχουνε σκοτώσει και κανένα…

Η«επανάσταση» λεβέντες είναι σκίσιμο κοινωνικό τραυματικό, βαθύ και οδυνηρό,φαλτσετιά θανάσιμη στο σώμα της ειρηνικής κοινωνικής συνύπαρξης που κομματιάζει τον κοινωνικό ιστό κι’ αφήνει πίσω της ουλές δυσκολογιάτρευτες και διαφέρει απ’ το μακελειό και  από τις στάσεις τις τυφλές μόνο  στις ιδέες που πατάει και προάγει και στους θεσμούς που θεμελιώνει κληρονομιά στο μέλλον.

Τί περιμένετε; Nα σηκωθεί ο λαός  απ΄τις πληγές του μοναχός;Tετρακόσια χρόνια τον πάταγε ο Τούρκος στο λαιμό και δεν κουνήθηκε και άλλα χίλια ο Βυζαντινός Δεσπότης κι’ έτρεχε αυτός να του σελώσει τ’άλογο,(πλήθος μάλιστα σβηστήκανε λαοί σε μέρη και φεγγάρια αλλοτινά απ’ τους δυνάστες τους δίχως ποτέ τους να σηκώσουνε τα μάτια),αυτο το πράμα είναι ο λαός, κομμάτι χώμα από το χώμα που παλεύει,σκύλος που ευγνωμονεί το ξεροκόμματο,παιδί ευκολόπιστο, παραπονιάρικο,γέρος πισω από γέρο στην ουρά καρτερικός που περιμένει…

Ύψωσε το κεφάλι μοναχά όταν ο απόηχος ενός λαού που άλλαζε τον κόσμο μακριά και πέντε αλαφροϊσκιωτοι, του βάλαν καμινέτο στην καρδιά το όνειρό τους το «τρελό» να τη ζεστάνει,του δώσαν ένα ψέμα να πιστέψει, να πιαστεί και ένα κόκκαλο ελπίδας να δαγκάσει…

Αυτά που δεν του χαλαλίζετε εσείς κι’ ας πάν που λέει ο λόγος και… «χαράμι».

Και όμως θάπρεπε..και μάλιστα να βιάζεστε πολύ γιατί η χειμωνιά πλάκωσε την Ευρώπη μας βαριά και είναι έτοιμο να της φύγει της Δημοκρατίας το πουλί και να πετάξει και να «γυψάρουνε» τους πάνω τα νέα τζάκια τα γαλαζοαίματα του πλούτου και μας τα «κλούβια μας αυγά» και τα» χρυσά καλάθια».

Ξέρω πως δεν μ’ακούτε πως δεν  θα φτάσει η φωνή μου ίσαμε σας,αλλά και νάφτανε…«Άσε τώρα μωρέ» θα λέγατε«ποιός είναι αυτός, τι νομίζει ότι είναι τέλος πάντων, για ποιός περνιέται πιά και μας τη λέει ολονών;«

…Κανένας…

Είμαι εγώ, Ο ΚΑΝΕΝΑΣ ,πενηντάρης πιά, απολυμένος τώρα κι’ άνεργος , πάτερ φαμίλιας, αριστερός από μικρό παιδί και ανένταχτος,τριανταβάλε χρόνια να «τα ξέρω» να«τα βλέπω» και όμως να σφίγγω την καρδιά να σας στηρίζω, να σας ψηφίζω και να σας παρακολουθώ να τρώγεστε σαν τα σκυλιά «τι είναι ο σοσιαλισμός και τι δεν είναι»!

Πάρτε απ’ την αρχαία τη φυλή ισότητα,δημοκρατία απ’ την πρώτη οργανωση της πόλης, κάντε προζύμι,μπολιάστε με τούτο τον λαο και εμπιστευτείτε τον, θα δείτε τι είναι σοσιαλισμός…

Κάντε το ‘ομως επιτέλους μια φορά βαρέθηκα, γιά την Ελλάδα μας,γιά της Ευρώπης τους λαούς,για την Δημοκρατία «ρε γαμώτο».

Γιατί εγώ δεν θέλω να περνάω από το Σύνταγμα και να μουτζώνω χειροπόδαρα, να λέω «κλέφτες» και «αλήτες» και» ρουφιάνοι» και να μ’ακούνε τα παιδιά μου…

Εγώ θέλω να σουλατσάρω τη φαμίλια μου περήφανα,εκεί που επιβάλλαμε τη Χάρτα και να γυρνάω στους γιούς μου με καμάρι και να τους λέω μπροστά από τον «Άγνωστο Στρατιώτη»:

<<Εμείς παίδες εδώ, δεν έχουμε σαν άλλους «πάνω και κάτω κοινοβούλια» και  «λορδοβούλια» και» κογκρέσα», «μέσα κι’ έξω κάμερες»και»γερουσίες» κι’ «αγορητήρια» και»παρλατόρια» και»παρλαμέντα»,(συμβιβασμούς ανάγκης με τους αριστοκράτες), εμείς εδώ έχουμε τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΑΣ και νέτα  και σκέτα τη« ΒΟΥΛΗ», τη «ΘΕΛΗΣΗ» ρε σεις θα πει ακέραια κι’ ατόφια του ΛΑΟΥ μας.>>.

ΥΓ:

Χρωστώ στους επισκέπτες της σελίδας μία συγνώμη,πρώτα για το μάκρος του κειμένου μου που και γω δεν το περίμενα όταν ξεκίνησα να το γράφω και δεύτερο γιατί στα δύο τελευταία  κείμενα του το ilcorno μοιάζει να απομακρύνεται απ’ την αρχή  να μην σχολιάζει άμεσα την επικαιρότητα.Όμως δυστυχώς «οι καιροί ου μενετοί» κι’ η αποχή και η σιωπή αντίς χρυσός αρχίζουν να βρωμάνε «προβατίλα».

Πως μπορείς να κάνεις στα αλήθεια κριτική σε κάτι που αγαπάς πάρα πολύ;

Πως μπορείς να σταθείς απέναντι, να μπείς στο ρούχο του ενάντιου,να «διυλίσεις τον κώνωπα», να «ψειρίσεις» ως οφείλεις» τη μαιμού», να βρείς το φάλτσο και το λάθος σε ένα βιβλίο που όταν το πρωτοπιάνεις σου φέρνει ένα κόμπο στο λαιμό;;;

Θέλω να είμαι καθαρός αποξαρχής: Δεν μπορείς!!! Όχι πάντως εγώ, όχι τουλάχιστον τώρα.!!!

Για αυτό και τούτη θα είναι μιά σκέτη μάλλον παρουσίαση, δίχως τήν «κριτική» που βιάστηκα στον τίτλο.Στο κάτω -κάτω μιά δικιά μου κριτική το πολιτικό του μόνο σκέλος  θα μπορούσε να αφορά και το σφιχτόδετο του λόγου του και τη ροή, μιας και το βάρος του το νομικό δεν πέφτει σε λόγου μου να το ζυγίσω.

Μα και στα πρώτα κιόλας, θα κιντύνευε το «δικιοζύγι» μου πολύ,γιατί με τον άνθρωπο που έγραψε την »ΠΟΙΝΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΛΑΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ» δένομαι απ’ τα παιδικά μου με φιλία.

Όχι με γνωριμιά απλή αλλά με ότι πιό ιερό κι’αδερφικό και σταθερό γεννιέται καμιά φορά ανάμεσα στους άντρες. Ξέρω το λοιπόν απ’ την καλή, ποιός γράφει τί και τι σημαίνει το εγχείρημα ετούτο.

Ο Φώτιος Σπυρίδων Μαζαράκης,γιά κάποιους από μας απλά ο φίλος μας ο Φώτης δηλαδή,είναι παιδί του Βύρωνα,της παλιάς μου γειτονιάς και της πόλης που μεγάλωσα.

Σ’αυτή την προσφυγοφωλιά περπάτησε και αντρώθηκε και ζυμώθηκε με το στοιχείο της το λαικό,κομμάτι  του αναπόσπαστο κι΄ο ίδιος,(αχ…πούσαι κυρ- Δημήτρη να τον δεις που με ρωτούσες <<θα κάνει ρε ποτές τίποτα αυτός;>> θα κάνει έλεγα εγώ με σιγουριά,<<θα κάνει, άστο τόχεις φάει  πιά το παιδί>> φώναζε κι’ απ’ την κουζίνα η κυρα-Στέλλα…),αυτός ο κόσμος του, αυτόν αγάπησε κι‘ ο Φώτης το λοιπόν, αυτόν κι΄ορκίστηκε από παιδί να «υπερασπίσει».

Κι’ ο Βύρωνας του τόνε πήρε αγκαλιά και τον μεγάλωσε καλά.

Τον πήγε να ξεσκολίσει στην» Ανάληψη» δίπλα σε δασκάλους άγνωστους αλλά σοφούς,τον πήγε στον ‘Τίτο» και στο ¨’Λέτζο» για καφέ, τον έστειλε στους »Νέους» για προπόνηση,στο«Ραντεβού» για τις πρώτες του στεκιές,στα «Αγαλματάκια»για τα χάδια τα δειλά και τα πρώϊμα του ερωταπάθια…

Έβραζε τότε η φτωχογειτονιά -«χύτρα ταχύτητας»-τη σούπα της μεταπολίτευσης, πέρναγε» σουβλάκια» τις ιδέες της στου «Τζίμη» και στο καφενείο στον Άγιο Λάζαρο,»μύριζε» η πλατεία «φιλοσοφία»κι’ η φιλοσοφία Amstel, Carlsberg και συχνό κατούρημα…

Στην πόλη αυτή που αγαπάει χρωστάει ο Φώτης το βιβλίο του,γιά τέτοιους απλούς ανθρώπους σαν τους ανθρώπους της το έγραψε- κι’ ας είναι νομικό- σε αυτούς και το χαρίζει τώρα τελειωμένο.

Σε μας, την παλιοπαρέα απ’ το γυμνάσιο ήτανε γνωστός σαν <<ο παράγοντας άνθρωπος>>, παράξενο μα την  αλήθεια προσωνύμι που με ξένισε και με κέντρισε προσωπικά να τον γνωρίσω. Του τόχε δώσει «ξομπλιάστρα» αδίστακτη ο Ν.Ζ που μας φόρτωνε όλους παρατσούκλια που ακόμα οι πιο πολλοί τα κουβαλάμε.

Εμένα πάντως,βλαστάρι τότε ακόμα τρυφερό και στα ντουζένια μου τα ιδεολογικά, ήρθε και μούκατσε στραβά!!!

Ποιός νάναι άραγε αυτός ο θεομπαίχτης ο μικρός, (μικρότερός μου ένα χρόνο ήτανε), που πάει να << εισάγει ύπουλα!!! τον υποκειμενικό παράγοντα!!! στην αιτιότητα του ιστορικού προτσές! νοθεύοντας έτσι τη διαλεχτική!!!Σίγουρα κάποιος ιδεαλιστής του κερατά μασκαρεμένος σε διαλεχτικό!!!!>>.

ΑΑ!! έπρεπε μα το θεό να τόνε βρω να του τα πω ένα χεράκι και μάλιστα μπροστά σε ακροατήριο.

Και τόνε βρήκα μάλιστα…σε ένα στέκι πολιτιστικό του Δήμου στη Χρ.Σμύρνης ,δυό βήματα πιο κάτω απο το σπίτι του.Ένα από κείνα τα στέκια που φύτρωναν εδώ και κει σαν μανιτάρια στη μεταπολίτευση και οργώνανε τα παιδικά μυαλά και σπέρνανε  σαν καλαμπόκι τις ιδέες για να θεριέψει και να ανθίσει της Δημοκρατίας το δεντρί και που αντί για αυτό ανθίσαν και θεριέψανε τα κούτσουρα τα κομματικά, τα κομματόξυλα,τα κομματόσκυλα και οι λακέδες του πελατειακού πολιτικαντισμού.

Τον βρήκα κι’ είχε μάτια καθαρά «Tide zk»κι’ ένα χαμόγελο πούβγαινε ίσα απ’ την ψυχή,(τόχει ακόμα, λίγο πιό κουρασμένο μοναχά),τον βρήκα και του τάπα μονορούφι, <<το και το και τα λοιπά, έτσι έχει φίλε μου το πράγμα αν θες να ξέρεις…>>

Μ’ άκουγε με μεγάλο θαυμασμό- ήταν φανερό- κι’ ένα χαμόγελο ολοένα πιό πλατύ και πιό ζεστό κουνώντας το κεφάλι ζωηρά σε συμφωνία. Στο τέλος σ’ έξαψη πετάχτηκε ορθός,

<<Έτσι είναι Νίκο μου μου είπε, πως αλλιώς;;>>

(σαν να με ήξερε από χτές),

<<μόν’ να, σου φεύγει ένας παράγων σοβαρός>>,

(αα..το πουλάκι μου!),

<< ο καταλύτης Νίκο-που δίχως του τίποτα απ’ αυτά δεν είναι μπορετό-δεν θάχε αλλωστε κι’ αξία!>>.

( Α, ώστε εδώ είμαστε επιτέλους…Ορίστε το λοιπόν να σε ακούσω)

Έτσι έβγαλα επιτέλους το σκασμό και πήρε εκείνος να μιλά και γω να ακούω…

Ο«ανθρωπισμός«του τίποτα δεν είχε τ’ανθρωποκεντρικό,τίποτα από τον βρωμερό ηθικίστικο χριστιανικό συμπονετισμό, ερχόταν απ’ ευθείας απ’ τον Αισχύλο και το Σοφοκλή,είχε την αίσθηση της λεύτερης επιλογής αλλά ταυτόχρονα είχε επίγνωση βαθιά και οδυνηρή πως η «πράξη» σου σε κάθε στιγμή σου φτιάχνει «μοίρα» και ανεξίτηλα σε σημαδεύει.

Ο άνθρωπος πέρα απ΄το καλό και το κακό,δεσμώτης της ίδιας του της λεύτερης επιλογής για την οποία έχει την ευθύνη,με την ίδια την πράξη να τιμωρεί κάθε στιγμή και να εξαγνίζει…Οι λαοί δεσμώτες των ίδιων τους των λεύτερων επιλογών…Η Ιστορία δεσμώτης των ίδιων των λεύτερων επιλογων του ανθρώπου…

Η σκέψη του » νεβρός»  λαφάκι ζωηρό,  πήδαγε από δω και από κει, έτρεχε στα ξέφωτα,τρύπωνε και έσπαγε με θόρυβο του δάσους τα κλαριά,έμπαινε κι’ έβγαινε σε δροσερά ποτάμια και τίναζε από πάνω της νερά…

Κάποια στιγμή σταμάτησα να ακούω με τα αυτιά,άκουγα μοναχά με εκείνα της ψυχής και ένοιωσα να γεννιέται μέσα μου βαθιά η σιγουριά πως τούτο δω το φωτεινό παιδί φίλος μου θα γινότανε για πάντα…

Από τότε περάσανε τριανταπέντε χρόνια πιά κοντά, πάντοτε φίλος καρδιακός και από αυτά πάνω απο είκοσι ο φίλος μου «ψυχή και σώματι» στο «ποινικό» ,στην πρώτη γραμμή της μαχόμενης  δικηγορίας.

.Είκοσι και βάλε χρόνια, ευελπίδων – φυλακές , με το τηλέφωνο στο χέρι: <<Που είσαι…; που σε βάλανε…; σε ποιά πτέρυγα; είσαι καλά εκεί…; ναι βέβαια και θα περάσω , θα περάσω να σε δω,περιμενέ με….>>.

Είκοσι χρόνια συνήγορος στο δίκιο και στο δικαίωμα του κάθε φουκαρά,»καλού» ή «κακού»,είκοσι χρόνια μάρτυρας των συνεπειών της «λεύτερης»στιγμιαία επιλογής του καθενός μας…

Και τώρα, πούρθε να ξεσπάσει με σαματά η καταιγίδα,πάνω στην πόλη του, στη γειτονιά του , στην πατρίδα, στο φτωχολόϊ, στους θεσμούς, στα δικαιώματα,τώρα που κάνουνε στρατσόχαρτα τους νόμους και τη» Χάρτα», που ασελγούνε στη Δημοκρατία και στο πολίτευμα , που κόβουνε και ράβουν το «μακρύ» και το «κοντό» τους, τώρα που ξεδιπλώνεται η επίθεση στη «λαϊκή κυριαρχία» από ένα σύστημα που μοιάζει να τρεκλίζει, πως να σιωπίσει άλλο ο» συνήγορος»,πως να μην δώσει πια στην «υπεράσπιση» το λόγο;;;

Έτσι όλη η αγωνία του,το άγχος, η πρεμούρα του τα τελευταία χρόνια, ήταν να «βγεί» έγκαιρα το βιβλίο του,(που γιά διάφορους καθυστερούσε λόγους),να φτάσει έγκαιρα στα χέρια καθενός που θα το ήθελε πολίτη ένα κλειδί, που με απλότητα να ξεκλειδώνει τ’ άδυτα τα νομικά για τον καθένα, θώρακα και σκουτάρι κόντρα στον ευτελισμό και το αυθαίρετο.Και τώρα νάτο είν’ εδώ χάρη στον κόπο του και τις θυσίες και τον αγώνα!!!

Δεν θέλω τίποτα για το περιεχόμενο να πω,ας κρίνει ο καθένας, για μένα ίσως να μην υπάρχει πιο χρήσιμο ανάγνωσμα τις ώρες που περνάμε…

Ένα μονάχα τελευταίο έχω να πω βλέποντας τις οχτώ σελίδες τα βαρύγδουπα ονόματα και έργα της βασικής βιβλιογραφίας:

Δεν με ξεγελάνε εμένα αυτά,ξέρω καλά από τι είναι φτιαγμένο  ετούτο το βιβλίο και μόλη του την προσοχή και την προσήλωση στους κώδικες τους ποινικούς και τα αρθρα ,στους Κασιμάτηδες και τους Αλιβιζάτους,δεν με γελάει ο φίλος μου…

Είναι φτιαγμένο από τη…«σκόνη των παλιών ονείρων», τη «λάσπη» της απογοήτευσης και της παραίτησης,τον «πηλό» της προσωπικής οδύνης,την «πικρία» του μοναχικού δρόμου, τον κοπιώδη περιορισμό της συναισθηματικής αδυναμίας, το φευγαλέο υλικό της διαίσθησης,το στέρεο υλικό του μυαλού και νερό απ΄τη δροσερή πηγή της καρδιάς του…

Συγχωρέστε με που δεν τους κάνω κριτική…

Έτσι κι΄αλλιώς αν το βιβλίο «περπατήσει», κοπάδια θα χυθούν απάνω του οι λύκοι-πολιτικοί και νομικοί-να το σπαράξουν.

Χάρισμά τους…

.

«ΑΜΑΖΟΝΕΣ»

Απ’ όλες που ζούνε μαζωχτά, τις αμαζόνες, [αμά – ζώσαι]*,όσο να ψάξεις, μιά μοναχά θα βρείς που λύνει από μόνη της  τη ζώνη της σε άντρα εισβολέα. Μιά βασιλοπούλα, της Ιππολύτης αδελφή, την Αντιόπη.⁽¹⁾ Και κοίταξε μιά «σύμπτωση», απ’ όλους τους συντρόφους του Ηρακλή,το λεβεντόπαιδο που της κλέβει την καρδια, ο Θησέας, της  Αττικήςείναι ήρωας.!!

Κι’ ενώ ο Δωρικός του σύντροφος, με το σπαθί θα τρυπήσει της Ιππολύτης την καρδιά και μ’ ένα ζωνάρι θα γυρίσει μόνο πίσω ματωμένο**, τούτος εδώ, με τη σαγήνη θα κεντίσει της Αντιόπης και η Αττική κερδίζει και ζώνη και κορίτσι!!!

Τον έχει ως φαίνεται τον τρόπο του,με τις γυναίκες της παλιάς της τάξης, ο γιός του Αιγέα,γιατί και στην Κρήτη ξελογιάζει μιά βασιλοπουλα μητριαρχική, την Αριάδνη⁽²⁾ που τον ακολουθάει,πιστό σκυλί στον δρόμο γιά την Αττική ,κείνος όμωςτην ξεφορτώνεται στη Νάξο⁽³⁾,όπου την παντρολογάει μάλιστα με τον Διόνυσο!!! Την Αντιόπη όμως στην Αθήνα θα την πάει, βασίλισσα να τηνκάνει και μάνα των παιδιών του.

Στην τέτοια  του άντρα αποκοτιά, χείμαρρος θα χυθούνε αργότερα στην Αττική οι αμαζόνες γιά να ξεπλύνουν την ντροπή. Στην κεφαλή, σπαθί στο χέρι ,τις οδηγάει καπετάνισσα, η Ελευθερά, (η Λευτεριά) ,πουτην  χαμένη της αναζητά βασίλισσα. Ακρίδα, πατάνε το λοιπόν την Αττική, λεφούσι αμαζόνες  και στήνουν με τον ήρωα Μάχη Επική! «Αμαζονομαχία»!!!! Μ’όλη τους την παλικαριά ,οι Αθηναίοι , γιά γλιτωμό κλείνονται στην καστρόπολη ,(ακρόπολη), αλλά και εκεί  με μάνητα χυμάνε οι ανδροφόνες…Μάταια ο Θησέας τις γκρεμίζει από τα βράχια σηκώνοντας σωρούς τριγύρω τα κουφάρια,η μάχη δεν λέει να τελειώσει…Τέσσερις μήνες βαστάει ολάκερους,ο ρημαγμός κι’ η συφορά , μα στου πέμπτου το έμπα, καρδιοπονάει η Αντιόπη τις παλιές συντρόφισσες και την καινούργια πόλη και δίνει την ζωή της τίμημα, να πάψει σκοτωμός και αίμα.Έτσι μοναχά, πληρώνεται το  «κρίμα» και η Ελευθερά παίρνει τις αμαζόνες της και φεύγει, γιά εκεί… που λεύτερες ολημερίς θα καβαλούν και θα τοξεύουν και ολονυχτίς στις τρίγυρα φυλές, αφού κρεμάσουν την φαρέτρα στη σκηνή του, θα σμίγουν μ’ όποιον άντρα τους αρέσει….

Τούτη η μάχη η φοβερή,θα στοίχειωνε ως φαίνεται τον ύπνο του Φειδία,ώσπου την ζωντανεύει σε μάρμαρο ολόχρωμη απά στον Παρθενώνα, που της χαρίζει ολάκερη την δυτική  μετόπη.!!

Έτσι το θέλησε ο Φειδίας , απ’το ναό της, η Δημοκρατία να φωνάζει στους αιώνες τις μητριαρχικές καταβολές της και ο ήλιος πριν να  βουτήξει πίσω απ’ το Αιγάλεω,την κάψα του να σβήσει στο νερό, να χαιδεύει στα μάρμαρα την τελευταία μυθική, μεγάλη μάχη ,που δίνει ο πανάρχαιος κόσμος πριν να βουτήξει κι’ αυτός παντοτινά στη λήθη….

Το σημάδι, που αφήνει στην πέτρα το άγγιγμα το σχεδόν «ερωτικό» ,της τέχνης των λιθοξόων  του Φειδία, δεν είναι βέβαια το μόνο ίχνος που το « βαθιά παλιό» κρατάει ακόμα στα χρόνια της Δημοκρατίας στην Αθήνα.

Πνευματικό παιδί του Σταγειρίτη ο Κλέαρχος από τους Σόλους, θέλει στις «παροιμίες» του,τον Κέκροπα, τον άνακτα που σκήπτρο κρατά ανάμεσα σε μύθο κι’ ιστορία, να καθιερώνει πρώτος τη μονογαμική στην Αθήνα ένωση και μαζί της βέβαια το πατρογονικό δικαίωμα, που θα πεί πως ως τα τότε η ελευθερομιξία είχε εκεί βασίλειο κι’ο γάμος ο ομαδικός…

Στον «Μενέξενο» πάλι ,κείνος που χρόνια πιστεύαμε για Πλάτωνα ,λέει πως «ανάμεσα σε αδελφούς από κοινή μητέρα θέση δεν έχει η διαφορά αφέντη – δούλου» κι’ από κοντά κι΄ο Φίλωνας γράφει γιά νόμο του Σόλωνα που απαγορεύει αυστηρά και θέλει ανόσιο το γάμο ανάμεσα στα ομομήτρια αδέρφια, τον αφήνει όμως παντελώς ελεύθερο στα ομοπάτρια, που ως φαίνεται γιά αδέλφια σωστά δεν τα λογάει.Θα επαληθεύσουνε, από τη μιά ο Πλούταρχος που θα μας πει γιά την κόρη του Θεμιστοκλή πως παντρεύεται τον ομοπάτριο αδελφό της χωρίς κανείς να βρει να πει μια λέξη και από την άλλη ο Κορνήλιος Νέπος που μας πληροφορει  πως κι’ ο Κίμωνας παντρεύεται την ομοπάτρια αδελφή του και μόλους τους εχθρούς του,κανείς δεν τον κατηγορεί γιά αυτό.Κι’ ο Δημοσθένης ακόμα  με κάθε φυσικότητα θα πει περιγράφοντας  το παρελθόν του «…αδελφήν γάρ ό πάππος ούμός έγημεν ούχ όμομητρίαν…».

Όσο παράξενα κι’ αν μας φαίνονται σήμερα, τα καμώματα τούτα των Αθηναίων και οι νόμοι, γιά κείνους  απόλυτα είναι φυσικά, αφού κι’ αυτή η ίδια η λέξη «αδελφός» κατάλοιπο του περασμένου κόσμου μοιάζει  και θηλυγονική δείχνει συγγένεια μοναχά. Δελφύς και Δόλφος ειναι η μήτρα μας λέει το Σούδα και  η λέξη  «αδελφός» άλλο από τον «ομομήτριο», τίποτα δεν σημαίνει.

Εκεί ωστόσο που οι επιβιώσεις του παλιού  πραγματικά κρατάνε στο χορό μαντήλι, είναι στα μεγάλα της συντήρησης θαλάμια, στα εποχικά του λαού συνήθια δηλαδή και στη θρησκεία.Και θα σου φτάσει μιά μόνο  ματιά στα Θεσμοφόρια, στα Αρρηφόρια ή στα Αλώα να δεις την γυναίκα μόνη της  να γυρνάει πίσωθε, κυρά της Χάράς της Γονιμιάς και της Ειρήνης…

Όμως αλοίμονο, όλα τούτα τα χνάρια που αφήνει το παλιό , πατημασιές είναι στην άμμο κείνου που έχει πλέον ξεμακρύνει…Στην αττική όπως και αλλού το Γένος το Πατρικό παίρνει το πάνω χέρι και θεριεύει και μαζί του  ρίχνουνε μπόι τ’ άνισο στην μοιρασιά και η αδικία.

Τα Γένη τα ισχυρά ίσα τραβάν γραμμή καταγωγής από τους ήρωες, απ’ τον Θησέα τον ίδιο και επιγόνους κι’ απ’ τους Θεούς ακόμα ολόισια,τον Ποσειδώνα τον αλογογητευτή και τον πατέρα Δία… Όλοι τους είναι παιδιά κι’ εγγόνια ηρώων , βασιλιάδων και Θεών,τ’ αποδεικνύει το πλήθος των μελών του γένους τους, τα άλογατά τους τα πολλά, το βιός το πλούσιο,τα χωράφια και τα ελέη, μα πάνω απ’ όλα η πανοπλία η σιδερόφρακτη και το μεγάλο ξίφος το βαρύ,που αναλαμβάνουνε να πείσουνε όποιον τυχόν έχει αντιρρήσεις…

Κάτω απ’ αυτούς λιμοκτονεί το φτωχολόι, το μέγα πλήθος , παιδιά  αυτοί «κατώτερου θεού«και των δαιμόνων της φτώχειας και της απονιάς. Δικοί του θεοί είναι ακόμα κείνοι, που ξεπηδάνε από τη «Μάνα» του, τη γη, της γονιμιάς οι χθόνιοι δαιμόνοι και οι νεραιδονύμφες των νερών και των πηγών. Κάθε λογής, θα πει, ξωτικό γονιμικό που πολεμούσε αιώνες να μερέψει τούτο το πετροτόπι  τ’ αττικό και να το κάμει να βλαστήσει,πολύ πριν να σηκώσουνε στον Όλυμπο τη μύτη κείνοι που συγκεντρώσανε τους κόπους ολονών…

Σ’αυτούς προσπέφτει απαρηγόρητο το φτωχομάνι, αλλά τους νιώθει να αλαργιεύουνε κι’ αυτοί μεσ’ τις ομίχλες των δασών μακριά του. Όμως η ώρα δεν είναι μακριά, που Μέγας θα φανεί Θεός,  ψυχοπονιάρης,  παρηγορητής, άγριος και γλυκός μαζί, άντρας αντάμα και γυναίκα,που ορίζει το πιοτό της λησμονιάς, που ξέρει νάναι γέρος και μωρό ,σοφός και άνους που πάει στον Άδη και γυρίζει με Ζωή, θεός  »Σωτήρας», που τη μεγάλη του θα ανοίξει αγκαλιά, σ’αυτούς που άλλη δεν έχουν παρηγόρια και που κερνώντας της συμπόνοιας το κρασί,θα ψυθιρίζει στον καθένα χωριστά ,τα λόγια τα χαμένα της ισότης…

Παρ.

*Η ετυμολογια από το α-μαζός (χωρίς μαστό) που βρίσκουμε σε κάποιες αρχαίες πηγές και μεταγενέστερη είναι και κάπως αστεία και πάντως πέφτει σε κείνη τη γραμμή λογικοφανούς ψευδερμηνείας με την οποία συνήθιζαν να προσεγγιζουν αιτιολογικά τους μύθους οι αρχαίοι.

(1) Αντιόπη είναι η λάμπουσα στην όψη – η φεγγερή, ολοφάνερη φεγγαρική προβολή που άλλο δεν δείχνει, παρά πως η βασίλισσα των Αμαζόνων και πρωθιέρεια είναι φεγγαρολατρείας.

** Το ματωμένο της Ιππολύτης ζωνάρι,  μοιάζει με τον ομφάλιο λώρο που ενώνει το Δωρικό κόσμο με το παλιό μητριαρχικό καθεστως. Σ’ αυτό πιθανόν  οφείλει την περήφανη θέση της η γυναίκα στην αρχαία Σπάρτη,τα πολυανδρικά της δικαιώματα και τη γυμνιστική εκγυμνασή της μαζί με τον άντρα…

(2). Αριάδνη = παν-αγνή, υπέρ-αγία, υπερβολικά αγνή.Από τις πρώτες παναγιές του αιγαίου,η μητριαρχική αυτή βασιλοπούλα και πρωθιέρεια κόρη του Μίνωα καιτης Πασιφαης (Σελήνης), κρατάει το κλειδί του Λαβυρίνθου.

(3).Στη Νάξο στο έμπα του νησιού στέκει μιά πόρτα θεόρατη, Πορτάρα τήνε λένε, που οι οδηγοί τη  δίνουνε γιά είσοδο Απολλώνιου ναού που δεν τελείωσε ποτέ. Δεν είναι η πρώτη φορά νομίζω που ο σφετεριστής ηλιοθεός κλέβει το πόστο αρχαιότερης φεγγαρολατρείας και με το ίδιο νόμισμα θα πληρωθει γι’αυτό αργότερα απο το Ναζωραίο…Το μόνο επιχείρημα που έχουνε πως τάχα ανήκει στον Απόλλωνα, είναι πως κοιτάζει λέει κατά τη Δήλο!!! Απ’ τους αντίπαλους αυτής της θεωρίας άκουσα πως θάναι του Διονύσου μιας και μια ματιά σ’ όλο το νησί φτάνει να καταλάβεις πως αυτός είναι ο Κύρης του. Και πραγματικά τούτη εδώ η δεύτερη θεωρία πιό κοντά μοιάζει νάναι στην αλήθεια, μα η ονομασία  «στρογγυλή»( που κανένα δεν μοιάζει να απασχολεί) της νησίδας που πάνω της στέκει η πόρτα και που επίθετο είναι της Σελήνης και τόνομα «παλάτια» του λοφίσκου με προφανή απ’το «Παλλάς»[παρθένα] ρίζα δίνουν νομίζω την ιδιοκτησία στην Αριάδνη, που έτσι κι’ αλλιώς η παναγιά ήταν η λατρεμένη του νησιού.Τούτη η πόρτα, η είσοδος πρέπει νάναι που η»Κόρη» ‘μπαίνει νύφη του Διονύσου στο νησί, θύρα εισόδου της στο Γάμο τον Ιερό, πόρτα μαζί και για τον Άδη, αφου κι’ ο γάμος  ένα είδος θάνατος είναι μυητικός, πόρτα που σε νέα οδηγεί ζωή, θύρα εισόδου στο νησί και μαζί τέλος πόρτα εισόδου της Ιστορίας από την Μητριαρχία στην Πατριαρχία.

Οι συκοφαντίες , που στων καιρών το διάβα ακολουθάνε την Δημοκρατία σταθερά, θαρρείς πως κάνουνε αρχή από το ίδιο το όνομά της.

Από τους εχθρούς της ,καταπωσφαίνεται δοσμένο, τούτο το άστοχο και στ΄άκουσμα  τραχύ, Δημο – κρατία ,τηνε βαφτίζει αποξαρχής ανίκανη θεμιτά να κυβερνάει και ικανή να δυναστεύει μοναχά.!!!

Κ’ αληθινά, από τα δυό του τα συστατικά, το πρώτο ,ο Δήμος, νωρίτερα από τον 5^ο π.χ αιώνα, μακριά απ’ την περήφανη των πολιτών συνέλευση ,μόλις που σημαίνει παραπάνω κάτι, απ’ τον απρόσωπο και άξεστο όχλο.

Το δεύτερο πάλι, το Κράτος ,ο περιβόητος της Στύγας κανακάρης, με τη Βία αντάμα, την αδερφή του, μαντρόσκυλα λογιούνται και οι δυό τους του Δία και ΕΣΑτζήδες του κι’ απ’ το υπόγειο σκοτεινό νερό – τη μάνα τους – μόνο το φόβο που σκορπάνε κληρονόμησαν, όχι όμως και το Κύρος και το Σέβας.

Απ’τα βαφτίσια του λοιπόν το αποπαίδι ετούτο των πολιτευμάτων δεν παίρνει την τιμή να άρχει,

[άρχω ,σημαίνει καθοδηγώ, κυβερνώ, ορίζω , διοικώ],

δεν το ονομάζουν για να πω «Πληθαρχία», «Ισαρχία», ή «Δημαρχία» έστω, τιμή αυτή που τη φυλάνε βέβαια οι νουνοί του, γιά τους ολίγους και « εκλεκτούς» (Ολιγαρχία) ή γιά τον ένα τον « δίκαιο» και « σοφό» ( Μοναρχία ), για του γένους τον αφέντη (Πατριαρχία) κι’ αργότερα για τους « Δυνατούς» της γης,τους τσιφλικάδες-Φεουδαρχία.!!!

Ετούτοι  όλοι  τόχουνε τ’όνομα  για να κυβερνάνε,όχι όμως και η Δημοκρατία που ξεπέφτει έτσι στον ντορβά με τις –κρατίες παρέα με  βραχύβιους και αμφίβολους δυνάστες : (Γυναικοκρατία,Φαυλοκρατία,Τρομοκρατία,Πλουτοκρατία…).

Κι’ ως λεν για το Όνομα, πως «δέσιμο» είναι δυνατό και ξόρκι, φαίνεται πως εδώ την κάνει την δουλειά του, γιατί  η Δημοκρατία πουθενά στον κόσμο να κυβερνήσει δεν μπορεί και να στεριώσει. Πουθενά.. παρεχτός…

Παρεχτός βέβαια…απ’ των   «Θαυμάτων την Αυλή»!!! Το προιστορικό Αιγαίο!

Και είναι εδώ που θα την βρεις να ξεφυτρώνει άξαφνα,στο πέμπτο που οι χιλιετίες κάνουν πισωπάτημα, ανάποδα καθώς γυρνάς του χρόνου τη μοβιόλα…

Και που να πεις; Εκεί, που δεν φυτρώνει σχεδόν τίποτα.Στης Λήμνου,τ’ αγριονήσι !!!!

Εκεί στην αρχαία  «Πολιόχνη», στα «Καμίνια» σήμερα σιμά, του Brea η αξίνα, του Ιταλού, τηνε ξεθάβει, στα χρόνια πρεσαπόκο που στη χώρα του, ένας άλλος πιό γνωστός μας Ιταλός* , βαθύ της σκάβει λάκκο! Κι’ είναι να ξύνεις το κεφάλι. Δημοκρατία; Στη Λήμνο; Στα 3.000 πριν απ’ το Χριστό;

Όποιος όμως με προσοχή τον κόσμο τον αρχαίο αφουγκράζεται δεν θα απορήσει.

Στό αίμα τούτου του παράξενου συστήματος φωλιάζει μπόλι απ’ άλλο αίμα, πιό παλιό, που μητρογονική τραβάει γραμμή κι’ η τάξη του, ανακρατάει ίχνη μιάς άλλης τάξης μακρινής, απ’ τους καιρούς ,που οι « Μητέρες » αφεντεύανε στ’ ανθρώπινα.

Κι’ είναι με των αρχαίων μανάδων την ευχή στην Ιστορία που προβάλλει ετούτος ο «σφετεριστής» – ο «Προμηθέας» αυτός των συστημάτων- της εξουσίας τη φλόγα , λαμπάδα να αρπάξει απο τους λίγους και χρυσόντυτους , κεράκια να την μοιράσει στον κοσμάκη αναμμένα…

Γιατί η Δημοκρατία, εγγόνα είναι της Μητριαρχίας** μακρινή και τέτοια θα πρέπει απ’ όλους να λογίζεται. Σε τέτοια άξια εγγονή δίνει το επιθανάτιο φιλί ο πανάρχαιος που καταρρέει κόσμος και της περνάει μυστικά το δαχτυλίδι…

Γι’αυτό και στην ανεμόεσσα πρωταπαντάται,τη Λήμνο, τη μητριαρχική, την ανδροφόνα, αλλά κι’ αργότερα στην Αττική που γιά αυτόχθονες παινεύονται πολύ οι κάτοικοι της, στα χρόνια τα ιστορικά.

Ίσα από τούτη τη γραμμή τραβάνε πολλά από τα «θέσφατα» μετέπειτα τα δημοκρατικά, ο κλήρος πρώτα απ’ όλα και ισονομίες κι’ ισοπολιτείες και οστρακισμός ακόμα θα τολμήσω εδώ, που την χαμένη μητριαρχική αναπολούνε ισότη.

Δεν είναι λοιπόν κανένα να ξενίζει , που σε στουρναρόπετρα μπουσουλάει Λημνιά, ετούτο το μωρό, πρίν Αμαζόνα σηκωθεί αρματόζωστη σέ μάρμαρο Πεντελικό και στ’ Αττικά σαλόνια.

Κι’ αστραποβόλησε από εκεί χρυσελεφάντινη, πάνοπλη, στης Παλλάδας τη θωριά, μακριά ως το Σούνιο, μεριάζοντας τα σκοτεινά της ιστορίας νέφη, τη λόγχη της να αφήσουν να φανεί,να τηνε δούνε τα γοργόδρομα καράβια που μυτίζουν, να λάμνουν γρήγορα, το μήνυμα να φέρουν στα νησιά, πως «ξύπνησε η  αρχαία λευτεριά κι’ αρματωμένη φόβο δεν τρέφει πλέον σε κανέναν»…

Δεν μένει άνθρωπος στη σφαίρα να μην θαμπωθεί ,απ’ όσα η Δημοκρατία έργα κάνει στον καιρό της…

Απ’όλα όσα δημιουργεί, απ’ όσα πράττει ,απ’ όσα λέει, απ’όσα γράφει, από τον τρόπο που κρατάει το σπαθί, τη σμίλη, τη γραφίδα, το κουπί κι’ απο τα τεκτονήματά της τα λαμπρά από πνεύμα και από μάρμαρο φτιαγμένα.

Σήμερα ακόμα ,έρχονται άνθρωποι πολλοί κι’από παντού, τους δρόμους να περπατήσουν που περπάτησε ,παρέα με τους ποιητές της, τους φιλόσσοφους,τους τέκτονες .τους γλύπτες,τους γιατρούς,τους θεατρώνηδες…

Ψάχνουν τα μάρμαρα με την αφή, βλέπουν τα θέατρα , βγάζουν πορτραίτα, ψάχνουνε για «τομές χρυσές», για φόρμες «μυστικές» και αναλογίες ,για «ρυθμούς» που κρύβουνε οι πέτρες στην  ψυχή,μετράνε και ξαναμετράνε τα υλικά,τη μύτη απ’ τα αγάλματα, τη φούστα…Ψάχνουνε το «μεγαλο μυστικό» γιά όλη αυτή τη Χάρη, αυτό το Λάμπος…

Μα στη δική τους πάνω μύτη, κάθεται θαρρώ και να το δουν αλλουθωράνε,κι’ άλλο δεν είναι από την κοινωνική τη Λευτεριά ,που δίνει Τιμή στον άνθρωπο κι’ Αξιότη.

Άστο να τρέξει αχάλινο της λευτεριάς το άτι κι’όπου πατά ανθοί θα αναβρύζουν και νερά και θα σε πάει,άμα του πάρεις τα πατήματα,γραμμή στου κήπου της Εδέμ την πόρτα…

.

Παρ.

*Ο Μουσολίνι

** «Μητριαρχίας» βέβαια και όχι «Γυναικοκρατίας» όρο παντελώς αδόκιμο που χρησιμοποιούν πολλοί και διακεκριμένοι σύγχρονοι ανθρωπολόγοι τάχαμου γιατί είναι πιό «πλατύς» και «τιμάει» περισσότερο τη θέση της γυναίκας στην συγκεκριμένη περίοδο!!!.Πέραν του «αδόκιμου»,γιατί που αλλού παρά στη Μητρότητα όφειλε η γυναίκα την εξέχουσα σε σέβας θέση που κρατούσε στην περίοδο αυτή, ο όρος είναι μειωτικός κατά το πρότυπο της Δημοκρατίας και καθρεφτίζει την πρεμούρα της σύγχρονης αντιδραστικής κατεύθυνσης της ανθρωπολογίας να παραστήσει τη Μητριαρχική περίοδο,(που δεν μπορεί πια «δυστυχώς» γιά κείνη να αρνηθεί την ύπαρξή της),σαν μιά αντιστροφή της Πατριαρχίας όπου απλά τη θέση του αντρα παίρνει η γυναίκα, αρνούμενη έτσι σκόπιμα την ουσία της Μητριαρχικής περιόδου, το καθεστώς ισότητας των μελών της κοινωνικής ομάδας.Το «Γυναικοκρατία» εξάλλου ούτε καινούργιος ούτε «επιστημονικότερος» ορος είναι και πρώτος τον εισάγει στην Ελλάδα ο Σπυρίδων Λάμπρου στα τέλη του 19^ου αιώνα, γιά να του πάρει τα πατήματα ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος σε μέρες πιό κοντινές.Ο πρώτος, μία από τις πιό σκοτεινές και αντιδραστικές μορφές της ιστορίας του νέου Ελληνικού κράτους,πρωθυπουργός της κυβέρνησης Εθνικού Διχασμού το 16, περνάει από ειδικό δικαστήριο μετά το κίνημα των Βενιζελικών στη Θεσσαλονίκη το17.Ο δεύτερος γνωστός για την επιτυχία του να δίνει ονόματα απ’ τον καιρό που «Νέο Παρθενώνα» ονόμασε το κολαστήριο στο Μακρονήσι.

«ΡΑΔΙΕΝΕΡΓΟΙ ΨΕΥΔΟ-ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ» 

Έτσι καθώς,  επίφοβες , καίνε ακόμα φωτιές** στα ρώσικα δάση τα ποτισμένα ραδιενέργεια,άθελα το μυαλό,πλέει τ’ανάστροφα τον χρονοποταμό,πίσω σε εκείνο τον φρικτό  Απρίλη -εφιάλτη του Τσερνόμπιλ…

Σ’ όσους ζήσαμε κείνη τη μαύρη συμφορά της Ουκρανίας και του κόσμου ολάκερου,(τι κι’ αν από τότε κόψαμε σχεδόν ένα τέταρτο σωστό από την τούρτα του αιώνα), εύκολα γυρίζουν στο μυαλό, «μούσες ανησυχαστικές» οι θύμησες και μαζί τα κρύα στο ραχοκόκαλο νερά κι’η ανατριχίλα…

Μα δεν είναι εδώ ,γιά αυτά να γράψω κι’ ούτε θα ξαναγύριζα ποτέ και με την σκέψη ακόμα στα μολυσμένα της Ρωσίας τα δάση , τα κοντοσύνορα στον «τρόμο»τον Ουκρανικό που σιγοτρώει από τα μέσα άγρυπνος, τo νέο που του φτιάξανε κουστούμι, μέρα τη μέρα.. .

Κι’ ούτε αληθινά είχα την  πρόθεση ,να ξαναδώ με της καρδιάς τα μάτια, την πολιτεία την «μαρμαρωμένη» το Πρίπυάτ που το πυρηνικό θεριό ,μένα του φύσημα ,την πάγωσε στο χρόνο και τώρα λέει μεταλλαγμένα πετούν εκεί πετροχελίδονα, αλλόκοτα, ολόλευκα κι’ αλμπινικά ανάμεσα στα εγκαταλειμμένα ποταμόπλοια στα μουράγια ,στα τρένα σε αναμονή για μια αναχώρηση, που θαχει καθυστέρηση τριαντατέσσερες ,(νομίζω), χιλιάδες χρόνια και σε παραθύρια που παράδοξα  χτυπάνε(και θα χτυπάνε) ανοιχτά, δίχως κανένα να βρεθεί χέρι ποτέ να μανταλώσει…

Δεν είχα τέτοια πρόθεση, ούτε ήθελα να ξαναθυμηθώ τα ραδιενεργά σουλάτσα  των ανέμων, τα «πετα-μπεκερέλια» γάλατα που δεν ήξερες αν τρέφουν ή αν μπολιάζουν το παιδί θανατικό, τα καθημερινά μπανιοτριψίματα,τα απαγορευμένα χορτολάχανα και την μπουκιά που την μελέταες να την φας, «πούθε το ζώο να κρατά και τι να τόχουνε ταίσει»…

Δεν ειχα πρόθεση καμμιά…μα ξάφνου ένοιωσα στην ψυχή ένα σφίξιμο, ακούγοντας τον «επιστήμονα», τον περίφημο «ειδικό»,που  καλεσμένος στα ερτζιανά  έσπαγε την κάψα του Δριμάρη με έναν τονο στη φωνή του ζωηρό, που ακτινοβόλαγε την «ευφυία» του την τόση ,(σαν το Καίσιο φανταζομαι το 137) και «καθησύχαζε» εμάς τους αδαείς « πως είναι η απόσταση μεγάλη και λοιπά.. κι ‘η στάχτη έχει βάρος ειδικό κι’…η ρίζα στη δεκατη του εφτα.. κι’ άντε η στάχτη να κάτσει στα εκατό χιλιόμετρα βαριά, οπότε τους Ρώσους πάλι  θα αφορά.. και άλλα τέτοια επιστημονικά και αναντίρρητα».

Δεν ξέρω  ίσως και νάχε δίκιο ο χριστιανός,(που μάλλον είχε δηλαδή),μα κάτι στης φωνής του τη χροιά, κάτι στον σαρκασμό του τον υπόγειο,μούλεγε πως άνηκε σ’ «αυτούς».

Σ’ αυτούς τους «επιστήμονες;» που πριν απ’ την καταστροφή πουλάγαν τα πυρηνικά  για ενέργεια «καθαρή» και απόλυτα «ασφαλή» και «αναντικατάστατη» και απαραίτητη στο οικονομικό αλισβερίσι, σ’αντικατάσταση του υδρογονάνθρακα,που απ’ τη δεκαετία του εξήντα!! στην τελευταία του ολο βρίσκεται σταγόνα!!!

Σ’αυτούς πού στην καταστροφή μας λέγανε πως φταίει ο τύπος του αντιδραστήρα ο «παρωχημένος», που ομως για «πρότυπο» τον εμοστράρανε οι Σοβιετικοι το 77 και η πρωτόγονη των Ρώσων τεχνολογία (αυτοί δεν ήτανε αλήθεια που πρώτοι πετάξαν στο διάστημα;)κι’ ο χύμα χαρακτήρας τους, που δεν πήραν όλα τα μέτρα πούπρεπε, όπως φαντάζομαι θα τάχαν πάρει οι Αμερκάνοι στο Three – Mille Island και στο Browns Ferry κι’οι Γερμανοι στο Hamm – Uentrop ,οι Ιάπωνες στη Τοκαχάμα και στο Τοκάι- Μούρα κι’ οι Σουηδοί στο Μπάρσεμπεκ κι’οι Ισπανοί στο Βάνδελος κι’οι Καναδοί στο  Lepreau κι’οι Γάλλοι στο Creys Malville και όλοι οι άλλοι οι κάθε λογής, πούχουν μολύνει μετά από ατυχήματα με τις βρωμιές τους τις ατομικές το γλόμπο.

Σ’αυτούς που μετά την καταστροφή μας ανεβοκατέβαζαν τα μπεκερέλ της αντοχής μας (σωματικής και ψυχικής),ανάλογα τι σκουπίδια τους βάζαν τα αφεντικά τους να μας πείσουν πως  μπορούσαμε τάχα μ’ «ασφάλεια» να καταναλώνουμε.

Σ’αυτούς που λούφαξαν όταν τρανώθηκε το κίνημα που είπε στα πυρηνικά το «όχι ευχαριστώ» με τη μεγάλη στην Ιταλία νίκη και το πολέμαγαν υπόγεια με κείνα τα «ναί μεν αλλά»  τα μεσοβέζικα. « Υπάρχει βέβαια κάποιο ρίσκο πως να πεις, αλλά κι’ οι άλλες οι πηγές δεν επαρκούν» κι’ η Ηλιακή ενέργεια δεν κάνει, κι’ η  Αιολική τους μύριζε και του νερού η δύναμη  λειψή,κι’η Σύντηξη μακριά κι’ ολα του γάμου δύσκολα..κι’ όποιος δεν θέλει να ζυμώσει..

Σ’αυτούς που μεγάλο βρίσκαν στην μπόμπα του νετρόνιου «πολιτισμό» που αφάνιζε τα ζωντανά(τάκανε αέρα καθαρό της εξοχής) αλλά άφηνε άθικτα τα άψυχα και τα μπετά!!!

Σ’ αυτούς τους «επιστήμονες» τους «ειδικούς» που δεκαετίες ολόκληρες ,μισθωμένοι απ’ τις εταιρείες δημητριακών και λιπασμάτων,περιδιαβαίναν τις Ηπείρους να ξεμάθουν τούς αγρότες τους τρόπους τους παραδοσιακούς της καλλιέργειας και της σποράς  και να τους μάθουν τη «συγχρονη αγροτική παραγωγή» κι’ αφού τη στίψανε και τη ρημάξανε τη γη και βρώμισαν με νιτρικά τον υδροφόρο, τους παρατήσαν σύξυλους  στην τύχη τους,έρμαια του λιμού,των λοιμών και της Μονσάντο.

Σ’αυτούς τους «επιστήμονες» που στης Monsando την προσταγή και της Aventis και της Zeneca και των «δικών» μας εδώ Bayer και Sygenta ακούραστα εκθειάζουν το «πλεονέκτημα» πούχει η ντομάτα με το γονίδιο του σκορπιού -που με τίποτα δε λέει να σαπίσει- και το καλαμπόκι κι η πατάτα  που απρόσβλητα είναι απ’ αρρώστια και η μελιτζάνα με γονίδιο απ΄ του… βατράχου την ουρά, που διατηρήται μια χαρά και πόσο άφοβα μπορούμε να τα δίνουμε τα τερατουργήματα αυτά του Φραγκεστάιν στα παιδιά μας και να τους χαιδεύουμε κατόπιν τις κεραίες…

Σ’αυτούς  τους «επιστήμονες ερευνητές» των χιλίων και ενός αποτελεσμάτων που διεξάγουν έρευνες σοβαρές και αναμφισβήτητες με standard’s που δεν επιδέχονται κουβέντα,μόνο που αλλάζουν αποτέλεσμα ανάλογα με το χρηματοδότη τους και έτσι μιά το κινητό σου σε σκοτώνει ψήνωντας το μυαλό σου σα μπριζόλα και  μιά δε φταίει σε τίποτε αλλα σου κάνει και καλό γιατί καθυστερεί το αλτσχάιμερ…

Σ’αυτούς τους «επιστήμονες» οικόσιτα,με τους βαρύγδουπους τους τίτλους τους σπουδαίους, που βγάλανε τα πισινά τους ρίζωμα στα κρατικά μορφωτικά ιδρύματα,που τις επιδοτήσεις σαβουρώνουνε και βάζουνε φαρδιόπλατιες υπογραφές καταλληλότητας σε κάθε νέα ουσία δηλητήριο,από αυτές που πέφτουνε στην αγορά σα λαίλαπα, χωρίς καν να την έχουν ακουστά, ανάλογα με το μπαξίσι που τους στάζουνε οι επαγγελματίες του χρηματισμού και της κονόμας.

Σ’αυτούς τους ολόχρυσους επιστημονικούς φερέλπιδες ,των κολεγίων τα καλόπαιδα,που άριστα τηνε σπουδάσανε την αετονυχιά και την απάτη και πέσαν μιά χαρά και ξετινάξαν στον αέρα την μπάνκα του παγκόσμιου ιδρώτα.

Σ’αυτούς  τους «επιστήμονες» λαμπρούς αναλυτές που κοσκινίζουν της οικονομίας το κακό και ολο να φταίει βρίσκουν του εργάτη το μιστό που παραψήλωσε και το δικαίωμα και ο συνταξιούχος που το προσδόκιμο  ανέβασε πολύ και δεν ψοφολογάει γρήγορα κατά πως θάθελαν αυτοί να σώσει τα ταμεία και στους άλλους τους πιό λαμπρούς ακόμα αναλυτές που πιάνουν του κοσμάκη τον παλμό στα μηχανάκια τους,τι θέλει –τι δεν θέλει και τα χρησιμοποιούνε έπειτα αυτά γιά να προβάλλουν γιά «χρηστούς πολιτικούς» τους ντενεκέδες τους ξεγάνωτους και να τους πάνε απ΄το χεράκι στη βουλή να μας «υπηρετήσουν».

Σ’αυτούς τους «επιστήμονες» ανθρωπιστές που πλακάκια με τις φαμακευτικές τρομοκρατήσαν  σ’ όλο το πλάτος την Υφήλιο,μ’έναν ιό που φονικός αποδείχτηκε μονάχα γιά τις οικονομίες των κρατών και του πολίτη και μπόλιασαν εμάς το δέρμα μας με μπόλια  άχρηστα ,άγουρα και επικίνδυνα και τις τσέπες τους με χρήμα εύχρηστο αρκούντως και ζεστό.

Σ’αυτούς ..Σ’αυτούς…Σ’αυτούς…Σ’αυτούς…

Τέλος δεν έχει, τούτος ο θλιβερός κατάλογος της ντροπής και της προσκυνημένης ψευδοεπιστήμης και μπορεί έτσι λυπητερά να σέρνεται για μέρες…

Ο απλός ο κόσμος ,αγαπά την επιστήμη και τη σέβεται. Ο Κόσμος μας εξάλλου είναι ένας κόσμος θαυμαστός της επιστήμης.Τα παιδιά μας πρώτα μαθαίνουν κάποια να πατούν κουμπιά κι΄ύστερα τα πρώτα τους μπα-μπα να μπαμπαλίζουν…

Μα η επιστήμη που ο κόσμος έμαθε να σέβεται και οι αρχές που την εφέραν ως εδώ,θεμελιωθήκαν από απροσκύνητα και ασυμβίβαστα μυαλά, απο τους «Τζιορντάνο Μπρούνο» των αιώνων που η πυρά τους φώτισε τους σκοτεινούς της επιστήμης δρόμους και όχι από σκουλήκια ανήθικα,παράσιτα συμβιωτικά της εξουσίας που κάτω από την ψευτογνώση τους την ειδική κρύβουν ένα αφρόντιστο κι’ακαλλιέργητο εγώ δίχως κανένα ηθικό φραγμό κι’ αληθινή συγκρότηση καμμία.

Ακούω φορές κι’από ανθρώπους σεβαστούς τη γνώμη ,πως ο σύγχρονος της επιστήμης άνθρωπος δεν το μπορεί και νάθελε, νάχει τη σφαιρική ματιά καιτη βαθιά συγκρότηση,πούχαν οι αρχαίοι γίγαντες του νου και τα θεριά της γνώσης τα μεγάλα, που σπάσαν τα σκοτάδια του μεσαίωνα,που ήταν μαζί γιατροί λαμπροί και γεωμέτρες και ξακουστοί φιλόσοφοι κι’ αλχημιστές και μουσικοί  σπουδαίοι και γλύπτες και εφευρέτες και ζωγράφοι κι’ είχαν προσωπικότητες με χάρες πολυπέταλες ,σα ρόδα εκατόφυλλα,που οταν μπουμπούκιαζαν ευώδιαζε η πλάση κι’ως και το Σύμπαν έσκυβε και κλείνοντας το μάτι πονηρά ,τους επαιρνε απ’ το χεράκι ,στο κρυφό με τα παιχνίδια του δωματιο.

Ειναι αλήθεια και είναι απόλυτα σωστό.Μα αν δεν μπορεί να είναι όλα αυτά, ο σύγχρονος  της επιστήμης ο θεράπων,μπορεί τουλάχιστον -και όχι μη μου πείς-νάναι συγκροτημένος στιβαρά, υπεύθυνος και με τον εαυτό του έντιμος κι’όχι λακές της εξουσίας και του πλούτου,εγωπαθής αλόγιστα και ψεύτικα περισπούδαστος και κορδωμένος σάλιαγκας.

Πρέπει, γιατί αλλιώς τίποτα δεν θα αφήσουμε στις έπειτα γενιές που να αξίζει μιά δεκάρα τρύπια κι’ ο αρχαιολόγος του μέλλοντος, γρήγορα θα πετάξει τη σκαπάνη μακριά και σπρώχνοντας με τα πόδια του το χώμα θα επικαλύψει τη «δοκιμαστική».

Τίποτα το αξιόλογο, θα πει, δεν είναι εδώ θαμένο,τίποτα δεν αφήσανε αυτοί,απ’ ατυχία φαίνεται θα πέσαμε στην εποχή τη σκοτεινή , κάπου εκεί στα τέλη του εικοσι και στις αρχές του εικοσιένα αιώνα…

** Όταν ξεκίνησαν να γράφονται αυτές οι γραμμές,οι φωτιές καίγαν ακόμα, έσβησαν λίγο αργότερα από πρωτοφανείς πλημμυρικές βροχές.

Υ.Γ :Στη φόρα της κριτικής μου αυτής ,ζητώ ταπεινά συγνώμη απ’ όσους επιστήμονες (και είναι πάμπολλοι),τιμούν την επιστήμη τους,τον εαυτό τους και τον «άνθρωπο»με το έργο και τη στάση της ζωής τους.

ΥΠΟΛΟΓΟΙ ΤΟΥ «ΛΟΓΟΥ»

Ο «ΛΟΓΟΣ», μας παραδινει ο Thomson ,(δασκαλος σεβαστος του Κεμπριτζ, του Γκαλγουει και του Μπερμινχαμ και λατρης της Ελλαδας απαραμιλλος), ο ‘’ Λογος’’ λοιπον αναβλυζει σα μερος της κοινης ανθρωπινης δρασης, της κοινης «παραγωγης εργου», παναπει της «εργασιας», που στις πρωιμες ομως ανθρωπινες ομαδες ητανε πραξη καθαρα συλλογικη.

Οι κραυγες γινονται εναρθρες στον ανθρωπο και χρησιμοποιουνται σα μεσο συντονισμου των πραξεων της ομαδας. Βοηθα ετσι και συντονιζει τις μυικες κινησεις προεικονιζοντας την κοινη εργασιακη πορεια κι’ οντας απαραιτητος για την εκτελεση της, φανταζει στον πρωτογονο και σαν  «αιτια» της.

Ετσι η προφερομενη «λεξη» ντυνεται τη «συλλογικη δυναμη» της πρωτογονης ανθρωπινης ομαδας. Δυναμη ( του εργου) εκτελεστικη, παναπει δηλαδη «δυναμη» πρωτογνωρη και «μαγικη»!.

Κι’ ειναι απο αυτη την αρχεγονη, πρωταρχικη πηγη της ρυθμικης κραυγης και κινησης και απο τα δυο της αυτα μερη, το σωματικο και το φωνητικο που θα βλαστησουνε αργοτερα απο το ενα ο «χορος», μιμητικος στην αρχη και απο το αλλο η «μουσικη» κι’ η «ποιηση», που θα  πει η..«γλωσσα». Ξεκινωντας απο τις αναρθρες κραυγες που σημαδευαν το ρυθμο, η γλωσσα μορφωθηκε στον ποιητικο πρωτα και στον κοινο μετεπειτα λογο.

Γιατι η διαγραφη του χορου αφηνει μονο του το «τραγουδι» που μεσα του η ποιηση ειναι το περιεχομενο της μουσικης και η μουσικη η «μορφη» της ποιησης.Τα αξεχωριστα αυτα αδελφια κλωνιζουν  παραυστερα στην «αφηγηματικη ποιηση» που δινει ακομα πιο μετα το «μυθιστορημα» (λογο κοινο πια, χυμενο σε φορμα αρμονικη και ζυγιασμενη) και στην ενοργανη καθαρα μουσικη  τη «Συμφωνια» που ειναι η αντιθεση η ιδια του μυθιστορηματος γιατι «αν το μυθιστορημα ειναι ‘’λογος’’ χωρις ρυθμο η ‘’Συμφωνια’’ ειναι ρυθμος χωρις το λογο».

Τουτη η πρωτογενης βλαστικη δυναμη της «λεξης» θαταν που οδηγησε μια αμερικανα ποιητρια στις αρχες του περασμενου αιωνα,την Εμιλι Ντικινσον να πει πως τιποτα δεν ξερει στον κοσμο τοσο δυνατο οσο τη λεξη και πως φορες σαν γραφει μια καθεται και την παρατηρει  «μεχρις οτου εκεινη να αρχισει να λαμπιριζει»..

Αλιμονο ομως, ετσι καθως ο κοσμος προχωρα στριφογυριζοντας ζαλιστικα,ξεκοβωντας ολοενα απ’ τη μεγαλη του τροφο, τη Φυση κι’ ετσι οπως τον πλημμυριζουνε μηνυματα κι’ εντυπωσιασμοι κι’ εικονες από «μεσα» κι’ επικοινωνιες διαφορες, τουτο το λαμπιρισμα μοιαζει να αχνοχανεται στο βαθος…

Προσοχη ! κουνα το δαχτυλο προειδοποιητικα o Savater, ειναι η καταχρηση της λεξης και η ακαταλληλοτητα, που αφαιρει απ’ την εικονα την ψυχη κι οχι η εικονα που θανατωνει την δυναμη της λεξης.Δεν του αρεσει του Ισπανου σοφου κεινο το ‘’μια εικονα χιλιες λεξεις’’μιας κι’ η απομονωμενη εικονα διχως το σχολιο, δεν εχει ποτε της δυναμη αρκετη. Γιατι η σκετη εικονα ειναι «υπνωση» ενω το σχολιο ειναι κριτικη και «ξυπνημα».! Φερνει παραδειγμα ο σοφος, λεξεις λαμπρες-  «Δημοκρατια»- «Ελευθερια», ερωτικες –  «σ’αγαπω»- και  μυριες οσες, που θαμποθωριασαν και δεν γυαλοκοπανε πια, ετσι καθως επαναλαμβανονται ανουσια και πεφτει στο κενο το νοημα τους .Κι’ λογοι των πολιτικων, αλλο παραδειγμα αυτο,που ολο γεμιζουν τετοιες λεξεις κι ολο λιγοτερα λενε η’ τιποτα.

«Ο πολιτικος λογος» λεει  στις «Ανιχνευσεις» του ,ενας σπουδαιος συγχρονος Ελληνας στοχαστης, γιατρος και φιλοσοφος, ο Νικος Παπαγεωργιου, «δεν ειναι στις μερες μας διαλογος παρα μονολογοι που διαδεχονται ο ενας τον αλλο.Δεν εχουμε πλεον αντιπαραθεση επιχειρηματων σε μια συνεκτικη διαδικασια διαλογου,οπου περιμενουμε να προκυψουν συμπερασματα αλλα ουτε και ακολουθειται μια συνεκτικη συλλογιστικη. Σαφως και δεν περιμενει κανεις ενα διαλογο που να καταληγει σε κοινη συμφωνια αποψεων αλλα εδω εμφανιζεται η πληρης μη κατανοηση της αντιθετης συλλογιστικης.Ετσι ο πολιτικος λογος γινεται ροη θεσεων και τελικα μια βουη λεξεων που και νοημα χανουν και ενδιαφερον».

Ετσι καθως οι λεξεις ξεθωριαζουν κι’ η αρχαια τους λυνεται μαγεια,  φυλλορροει κι’ η δυναμη τους η «συλλογικη». Ματαια οι κοινωνιες ψαχνουνε αναμεσα σ’ αυτες τη δυναμη που συγκινει και εμπνεει που ενωνει και κινητοποιει και συντονιζει τα συνολα σ’ εργα θαυμαστα και μεγαλοπνοα. Οι λεξεις οσο πιο λαμπερες τοσο και πιο βουβες σ’ ολοκλειστα πια πεφτουνε ωτα.

Το γιατρικο ,μιλαει παλι ο Ισπανος καθηγητης,αλλα και το βαθυ του λογοτεχνη καθηκον ειναι να « εμφυσησουμε νεα ζωη στις λεξεις, νεα δυναμη» οχι σε κεινες τις παραξενες και ασυνηθιστες αλλα σε εκεινες ισα – ισα τις κοινες, εκεινες εκειδα πουχει στο στομα ο απλος ο κοσμος  καθε μερα.

Ξεφευγει αραγε απ’το σεβαστο μελετητη,πως σχεση αμφιδρομη ενωνει γλωσσα και εξελιξη κοινωνικη και πως οσο η γλωσσα επιδρα στην ζυμωση την κοινωνικη, αλλο τοσο και της κοινωνιας οι αλλαγες καινουργια  γεννανε γλωσσα;; Δεν το νομιζω. Απλα μιλαει στη «σειρα» του, στους γλωσσοραφτες και στους μαστορες του λογου και τουτους παει με τη βουκεντρα να κεντρισει.

Μα αν οι λογιοι τετοια φανταζονται καθηκοντα,ο απλος λαος ζητωντας αναμεταξυ του να πει τα «συκα – συκα», να μιλησει παναπει ουσιαστικα, αντιγυρναει στο καταφυγιο της «ποιησης», της πιο παλιας και δυνατης μορφης του λογου και ξεδιαλεγει λεξεις ποιητικες και λυρικες που στοχο εχουν την καρδια και τις αισθησεις του συγκουβεντιαστη του.

Απλο λαο, δεν εννοω  εδω τον τρισδυσμοιρο της πολης τιραβαντη, του καματου του καθημερινου το σκλαβο,  η’ το μικροαστο που νυχτομερα παπαγαλιζει τον τροπο που μιλανε στα καναλια .

Μα αν ετυχε να ακουσετε ποτε καποια ζωντανη ντοπιολαλια, σε μερη και σε φυση λευτερη , καποια  γριομανα Ηπειρωτισα να ξηγαει πως  «λυνει με το καρβουνο το Ματι», θαδατε πως τις λεξεις  τις γυρναει μες το στομα της πριν να τις ξεστομισει, τις γευεται σαν το γλυκο του  κουταλιου, αναζητωντας με την γλωσσα , την γλυκα και τη στρογγυλαδα τους η΄ παλι το γωνιασμα τους το αιχμηρο, την πικα, η’ τη στιφαδα τους.Τεσταρει με τη γλωσσα τη ζωντανια τους, το νευρικο τους χοροπηδητο, τη΄΄μυτη΄΄ τους την αιχμηρη και αλλες φορες τις ξακοντιζει εναντια, αλλοτε παλι τις αφηνει να κυλησουν απαλα και να μοσχοβολησουν τ΄ αρωμα τους, ετσι καθως στο θυμιατο μοσχοβολαει ο λιβανος και στ’ ανοιχτο της παραθυρι, η αγριομεντα του βουνου και το φλισκουνι.

Δεν γνωριζει, η καλομανα αυτη της ληθης, πως ετσι επραττε, χιλιαδες χρονια πριν ,  ο θαυμαστος της προγονος ο Δημοσθενης,γυριζοντας τΙς λεξεις μια-μια μεσα στο στομα με χαλικι, οχι μοναχα για να δαμασει του ρο την ατιθαση αψαδα καθως λενε, μα – αρχαια των ρητορων πραχτικη – να νοιωσει την ΄΄υφη΄΄ και την ΄΄ψυχη΄΄ τους πριν τις εξακοντισει χειμαρρο,στον Μακεδονα εναντια,ο βραχος ετουτος ο αλυγιστος, που επεσε τελευταιος, ΄΄Παλαιολογος΄΄ υπερασπιστης, στης Δημοκρατιας το μετεριζι.

Τελος εδω, που την «γλωσσα μας εδωσαν Ελληνικη» φερνουμε και μια ευθυνη παραπανω,γιατι η γλωσσα μας, κατεβαινει απο μια γλωσσα  που την γλυκομιλαγαν τραγουδιστα , που χελιδονολαλιες, (βαρβαρισμοι), τους φαινονταν οι αλλες , μπρος στο δικο της αηδονακουσμα και που ακομα χτες, ανακαλυψαν στα γραπτα της, (στα εργα τα Πλατωνικα),κρυμενους κωδικες απο φορμες ρυθμικες,που αλλαζουν λεει εντελως το νοημα τους!!!.

Κι’ ως παραγγελνει κι’ο Καβαφης ,«τωρα μην με αρχιζεις τες ευφυολογιες τα ‘’που οι Ελληνες’’ και’’που τα Ελληνικα’’», πως ταχα τι σχεση εχει η γλωσσα αυτη, με την αρχαια και το αιμα το δικο μας με εκεινων το αιμα τ’ ακριβο, γιατι δεν πηγαν αδικα χαμενες οι ζωες, του Thomson και του Nilsson,της Harrison, του Dodds και απο τοσες αλλες αυθεντιες αναμφιβολες, που πασκισαν- και τα καταφεραν καλα- με εργα ζωης να δειξουν την συνεχεια της γλωσσας μας.

Κι’ οσο για τις κουβεντες του αιματου,αστες καλυτερα, ας μην αρχισουνε ποτες, μιας και σε αιματα παντοτε οδηγανε.

Ελληνες ειμαστε βεβαιως, με το αιμα Ελληνικο, υπεροχα ανακατο με μπολια ξενα, που απο αλλες φτασανε στεριες και σ’ αλλες ηρθαν εποχες, στον τοπο αυτο, με πλοια και μ’ αλογατα και ο τοπος τα αγκαλιασε οπως τις ποικιλιες της αμπελου,τα παντρεψε,οπως παντρευει το Merlot με το Ξυνομαυρο, το Cabernet με τ’ Αηγιωργιτικο και εδωσε οινους δυνατους εδω‘’προελευσης’’και αλλου παλι τοπικους ,επιτραπεζιους και απλωχερους.

Τωρα που ο γλωσσικος στην χωρα μας πολεμος τελειωσε πια,με νικητη οπως σε ολους τους πολεμους, το συμβιβασμο και τη μετριοτητα, ειναι καιρος να σκυψουμε σ΄ολακερο τον γλωσσικο μας πλουτο διχως φοβο. Απο τον Ραγκαβη ως τον Παλαμα κι’ απο τον Κοραη ως τον Ψυχαρη. Να σκαψουμε στις σταχτες για πετραδια,να βρουμε λεξεις »μαγικες»,να εμφυσησουμε σ’ αυτες  νεα ζωη κατα πως θελει ο Savater, μπας και »ξυπνησουν», μπας και ξυπνησουν και το πληθος το πολυ και τους σαρωσει ολους αυτους που φταινε για το τωρα, οχι με αιματα και σκοτωμους μον’ μενα φυσημα απαλο, σαν το παιδι που σβηνει στην γεννεθλια χαρα του τα κερακια…

Η«ΚΡΙΣΗ» ΣΕ ΚΡΙΣΗ

Σε περιοδους μεγαλης κρισης, εκεινο που τις περισσοτερες φορες μοιαζει να απουσιαζει παντελως , ειναι ακριβως, η … «κριση»!

Εννοω φυσικα την ορθη κριση, εκεινη δηλαδη που οριζεται απο νηφαλιοτητα και «μετρο» και που επιτρεπει την ξεκαθαρη διακριση και τον εντοπισμο των αιτιων που την προκαλεσαν, (προβληματων η’ σφαλματων) , την αντικειμενικη τους και σε βαθος αναλυση και την στο μετρο του δυνατου ταχυτερη αναταξη τους.

Τις μερες που τρεχουνε, ο κοσμος τριγυρω, στριφνομιλητος και σκυφτος,  αγελαστος σκεφτικος και λιγολογος (σε  φανερη αντιθεση με την αβασταχτη φλυαρια του τηλεβορβορου) παρακολουθει εναν ξεφρενο και παραδοξο χορο στον οποιο η πιο εμφανης αμετροεπεια σερνει την πιο ακραια υπερβολη!

Κειμενα ανυπογραφα ξεπηδανε στα fax η’ αναρτωνται στο διαδικτυο, δηθεν χιουμοριστικα εδω , ταχα πατριωτικα εκει , οπου απαριθμουνται οι λογοι της φυλετικης των Ελληνων Υπεροχης η’ Υπερηφανειας, μεταξυ των οποιων φιγουραρουν το φυλετικο DNA μας, η υπερλαμπρη αρχαιοελληνικη μας κληρονομια, το κοκορετσι ,το σουβλακι, το «πηδημα» των συζυγων και θυγατερων των κεντροευρωπαιων επικριτων μας κατα το θερος και παμπολλες αλλες του ευγενικου λαου μας χαριτωμενες «μοναδικοτητες».!!

Η υποβαθμιση των φαινομενων αυτων στο επιπεδο της «φαιδρης γραφικοτητας» θα συνιστουσε πιθανον λαθος καθως τα εμετικα αυτα κειμενα βρισκουν μεγαλη απηχηση στις χαμηλωτερες μορφωτικα και οικονομικα διαστρωματωσεις του πληθυσμου.

Στον αντιποδα ακριβως παρακολουθει κανεις -οχι χωρις λυπη ειναι αληθεια- πληθος δηλωσεων,αναλυσεων,δημοσιευματων,αρθρων και συνεντευξεων επωνυμων, μεταξυ των οποιων και επιφανων δυστυχως, πνευματικων ανθρωπων και εκπροσωπων της διανοησης του τοπου, οπου λιγο-πολυ ,η οικονομικη κριση και τα βασανα που αυτη επιφερει στις πλατες των φτωχων ανθρωπων, παρουσιαζονται περιπου σαν αναποφευκτη «Νεμεση»,μοιραια ιστορικα καταληξη, μιας στρεβλης πορειας που ακολουθηθηκε επι σειρα ετων και που οφειλεται στην ιδιομορφη ιδιοσυγκρασια μας και στα βασικα φυλετικα και  κοινωνιοδομικα ελαττωματα που μας κληροδοτησε ο «ραγιαδισμος».

Τι αλλη καταληξη λοιπον, μας λενε, να περιμενε κανεις,απο εναν λαο πρωτο σε ολακερη την Ενωση σε διαφθορα και χρηματισμο,(σε επιπεδα παρακαλω αφρικανικης ενδοχωρας!) στην φοροδιαφυγη και την φοροκλοπη, πρωτο στην βλαβεροτατη συνηθεια του καπνισματος αλλα και στην απειθεια συμμορφωσης στη νομοθεσια που το περιοριζει, πρωτο στα επιπεδα παιδικης παχυσαρκιας, στα θανατηφορα τροχαια αλλα και την παραβατικοτητα του Κ.Ο.Κ, πρωτο στην καταναλωση αμφιβολης καταλληλοτητας τροφιμων και μη εμφιαλωμενων ποτων,πρωτο στην παραβιαση των περιβαλλοντικων νομων και δεοντολογικων κανονων, στην διαχυτη αυθαιρετη δομηση,στην ενδοοικογενειακη βια,στην ελλειψη οργανωμενων δομων εθελοντικης προσφορας και μαζικου εθελοντικου κινηματος, στην αδιαφορια για ευπαθεις ομαδες ατομων με ειδικες αναγκες …και παει ετσι λεγοντας σε εναν μακρυ καταλογο ελαττωματων και παραδειγματων ωχαδερφισμου και κοινωνικου παχυδερμισμου που ουτε μπορω αλλα ουτε και επιθυμω να τον αναπαραγω ολοκληρο.

Μηδενιζεται μετον τροπο αυτο και μονοκονδυλα διαγραφεται ολη η κοπιαστικη, επωδυνη και φορες αιματηρη πορεια πολιτιστικης και κοινωνιοδομικης ανατασης του λαου μας απ’ τον καιρο του Ρηγα εως τα σημερα.Παραγνωριζεται (αραγε σκοπιμα;) το γεγονος οτι η ταχατες μικροτερη διαφθορα στις χωρες «παραδειγματα» της Ενωσης ειναι συνηθως βαθυτατα συνδεδεμενη με το βαρυ οργανωμενο εγκλημα (μαφια,ντραγκεντα,καμορα) και το ασυγκριτα εγκληματικοτερο δικτυο παγκοσμιας διαχειρισης του χρηματος και των χρηματοπιστωτικων προιοντων.Και ποιο αληθεια διαφθορομετρο μετρα μικροτερη διαφθορα στην Γαλλια των υφυπουργικων πουρων των 12.000 Ευρω!!στην Αγγλια των τρισμυριων σεξοπολιτικων και οικονομικων σκανδαλων,στην Γερμανια της  SIEMENS (μονο ;;) και των πολιτικων που ενω διαχειριζονται δημοσιο χρημα ,ειναι ταυτοχρονα μεγαλοστελεχη ιδιωτικων χρηματοπιστωτικων οργανισμων,στην Μπερλουσκονια αλοιμονο  μαφ-ιταλια, στην Ισπανια που τα αναριθμητα σκανδαλα των εκει σοσια-ληστων ξαναφερνουν στο προσκηνιο μια επικινδυνη κεντρο;;δεξια, για να μην αναφερω τις πρωην ανατολικες χωρες που ενταχθηκαν εσπευσμενα και σωρηδον στην Ενωση και για τα επιπεδα διαφθορας των οποιων καμια σοβαρη δεν μπορει να γινει συζητηση.

Κι’ ακομα πιο περα ,μηπως πισω απ’την αντικαπνιστικη υστερια κρυβονται τεραστια χρηματοοικονομικα συμφεροντα ; μηπως η διαχυτη αυθαιρετη δομηση συντελεστηκε αλλου νωριτερα και με καταστροφικοτερα ακομα αποτελεσματα ; μηπως πισω απο την τοση αυστηροτητα στην εφαρμογη του Κ.Ο.Κ κρυβεται ενα μονιμο κοινωνικο προβλημα αλκοολισμου ; μηπως η ενδοοικογενειακη βια δεν αποτελει αποκλειστικο μας προνομοιο ; και μηπως τελος πολλες απο τις οργανωμενες δομες του εθελοντισμου ,τις οργανωνουν και τις προβαλλουν οι ακομα πιο οργανωμενες δομες ενος επικινδυνου κρατικοθρησκευτικου Καθολικισμου ;;;

Υπαρχει στα αληθεια σημερα,εστω και ενας σκεπτομενος ανθρωπος σ’ ολοκληρη την Ευρωπη που να μην βλεπει πως μια αδιστακτη οικονομικη ολιγαρχια στον βωμο της υπερασπισης των προνομιων και του ρυθμου κερδοφοριας της, συμπιεζει τις ζωες εκατομμυριων ανθρωπων χρησιμοποιωντας αβουλα πολιτικα ανδρεικελα (αβουλα οταν δεν ειναι εμμισθα και ειδικα εκπαιδευμενα) για τον σκοπο αυτο ; Υπαρχει εστω και ενας σκεπτομενος πολιτης σ’ολη την Ενωση που να μην εχει καταλαβει πια οτι το ιδιο παραμυθι (περι ευθυνης του καθε λαου ξεχωριστα και σε ταχατες συγκριση με τους αλλους) σερβιρεται και αναμασαται χωρις φαντασια απ’ακρη σ’ακρη σ’ ολη την ηπειρο ;

Μηδενιζουν και μονοκονδυλα διαγραφουν οι οψιμοι αποτιμητες-υποτιμητες και επιτιμητες του λαου μας , τον μεγαλοκαρδο και ανοιχτοκαρδο χαρακτηρα του, την αγαπη του για την προοδο την ευημερια και τον εκσυγχρονισμο,την φυσικη του απεχθεια στον πολεμο και την αφοσιωση του στην ειρηνη, την αγαπη του για την Δημοκρατια και κυριως τον μεγαλο του απ’ την αρχαιοτητα Ερωτα για Ελευθερια ατομικη ,πολιτικη, εθνικη.Μηδενιζουν ταυτοχρονα και μια σειρα απο αναμφισβητητες ικανοτητες που εχουμε δειξει σαν λαος στην μακρια μας πορεια οπως  η ικανοτητα στην προωθηση  του εμποριου,η ευκολη προσαρμοστικοτητα σε ξενα η’και εχθρικα ακομα περιβαλλοντα,η ικανοτητα μας στην θαλασσα,η μη γκετοποιηση της ζωη μας στο εξωτερικο, η θεληση για εφαρμογη της καινοτομιας στον οικειο επαγγελματικο χωρο … και πληθος αλλες.

Μεμψιμοιρες και μικροψυχες ετουτες οι κριτικες ,χρησιμες ειναι αληθεια σε καιρους αναπτυξης και ευημεριας ,(γιατι κρατανε χαλιναρι στο ματαιοδοξο των λαων παραφουσκωμα),ειναι ομως απολυτα αχρηστες σε καιρο μεγαλης κρισης και εθνικου κινδυνου.

Στον «Καιρο των Ανεμων» για να δανειστω τα λογια του ποιητη (αλλη αυθαιρετη και διαχυτη ικανοτητα μας αυτη), ο λαος που δοκιμαζεται πρεπει ναχει ξεκαθαρα μπροστα του τα αιτια της κακοδαιμονιας του και αμετακινητο απ’ τα ματια του το στοχο: Eνα «οραμα», ενα «ονειρο» για το Αυριο.Πρεπει ναχει ηγετες πολιτικους με πονο κι’ οραματισμο για τον τοπο τους,που να πατανε με εμπιστοσυνη στη στηριξη του λαου τους (αλοιμονο στον καπετανιο που στη φουρτουνα φοβαται και δεν εμπιστευεται το τσουρμο του) και ναναι ετοιμοι για ρισκα μεγαλα αν χρειαστει ,που ο λαος ποτε δεν αρνηθηκε αν προκειται για την Επιβιωση, την Λευτερια και την Τιμη του.Τετοιους πολιτικους και τα « γκουβερνα» χρειαζονται κι’ οχι γραικυλους, χαμαιλεοντες, τσανακογλυφτες, προθυμους των ξενων υποταχτικους.

Ομως συμπολιτες φιλοι ψηλα το κεφαλι.

Τα εθνικα μας μειονεκτηματα και τα βασικα ελαττωματα της φυλης μας ειναι βεβαια ολα εκει,υπαρκτα και αντικειμενικα και μας περιμενουν να τα αναιρεσουμε για να χαρισουμε ενα κοσμο καλυτερο στα παιδια μας, ομως δεν ειναι αυτα η αιτια της κρισης ουτε ο βασικος της κακοδαιμονιας μας υπαιτιος.Δεν ανεβασαν αυτα τα επιτοκια δανεισμου απο1.5% σε 14% σε λιγες μονο μερες (ποια  χωρα αληθεια θα αντεχε;) και δεν ειναι αυτα που διελυσαν την ακμαζουσα οικονομια μας,(πως ακμαζε αληθεια με ολα αυτα στην πλατη της) ;

Υπαιτιοι της κακαδαιμονιας μας δεν ειναι ουτε το Δημοσιο ελλειμμα (πολλες το εχουν χωρες), ουτε το μεγαλο εξωτερικο χρεος (ολες οι χωρες εχουν) ουτε ο τροπος που το εξυπηρετουσαμε.(ολες οι χωρες με τον ιδιο το εξυπηρετουνε τροπο)

Υπαιτιο της κακοδαιμονιας μας ειναι το Αδικο ,Βαρβαρο, Ακορεστο και Αδηφαγο οικονομικο και κοινωνικο συστημα,που λειτουργει με μονο γνωμωνα και κριτηριο τη συσωρευση Κερδους, κερδος που δεν εχει ιδεα τι να το κανει (π.χ δουλεια, παραγωγη πνευματικων αγαθων,χαρα,ευτυχια για ολους) και το ξανακανει νεο κερδος,ενω με λιγα ψιχουλα του, δινει σε ελαχιστους , εμετικη χλιδη,γκομενες, γκομενους, σκαφη, γιωτ,ναρκωτικα και δυστυχια.

Ενα συστημα που «ευνοει προκλητικα τους λιγοστους,εξαθλιωνει επικινδυνα τους πολλους και δουλοποιει αναποφευκτα στο τελος και τους δυο τους» για να θυμηθω τα λογια ενος μεγαλου Ελληνα Δασκαλου. Ενα συστημα που δεν εχει οραμα για το ιδιο του το παιδι  –ΤΟ ΚΕΡΔΟΣ- και το ταιζει απλα να παχαινει ωσπου παχυσαρκο να σκασει απο ασφυξια μεσα στα ιδια του τα περιττωματα.

Οσον αφορα τελος στο  δικο μας το οραμα, το ονειρο των απλων ανθρωπων δεν ειναι δα και κανενα περιπλοκο μυστικο:

Μια ζωη ανοιχτη ,λευτερη,με τις ιδιες για ολους ευκαιριες,με τα ιδια για ολους δικαιωματα, με αγαπη, ασφαλεια,συμπαθεια και αλληλεγγυη, με το χερι φιλικα απλωμενο για βοηθεια στο συνανθρωπο, ωσπου ναρθει η ωρα που θα απλωσει και στον καθενα απο μας το χερι του ο Μεγαλος Περαματαρης…

Στους μεν που σπερνουνε το Θανατο, εχω να πω :

«Κακη σπορα. Στειρο το σπορι σας και δακρυ αλμυρο, το νερο που το ποτιζετε…. Tι περιμενετε λοιπον πως θα φυτρωσει;»

Στους δε που τρεμουμε (;)  τον Θανατο, εχω να πω :

«Στα σιγουρα τον εχουμε ξαναπερασει. Σκεφθειτε: Αιωνια ανυπαρξια – Συντομη υπαρξη – Αιωνια ανυπαρξια… Η ζωη απο μαθηματικη σκοπια δεν υφισταται!… Και στο φιναλε, τι θυμαστε τοσο φοβερο, απο τον προηγουμενο αιωνιο Θανατο μας ;»

ΑΙΩΝΙΑ   ΕΦΗΒΟΣ

Σαν εφηβο θα σε θυμομαστε Αντωνη,

Που αρνηθηκε να μεγαλωσει αλλο.

Ετσι απλα που τ’ αποφασισες να φυγεις,

Εφηβε των νεανικων μας διαβασματων….

Το «Λαθος»σου μην ξεχαστει φοβαμαι,

Τωρα που βεβαιοι για ολα, μοιαζουν ολοι,

κι’ η «Ελπιδα» σου ,στα αζητητα μην μεινει

καιρο, δεν ξερω ποσο, ετσι που εφυγες,

χωρις να μας ορισεις ,

Το Αυγο του Κοσμου το σημειο βρασμου

που θελει ….

Γιατρε του κοσμου των Ψυχων μας

Κυρ Αντωνη,

Ψυχες ,ας συντροφευουνε τον δρομο,

Παιδιων που αγαπησες και σε αγαπησαν

Πρεσβεις εκει που πας ,ας πορευτουν μαζι σου,

Οπως και εσυ , πορευτηκες μαζι μας ,

Εφηβος  παντα , Παγκοσμιος ,της Αγαπης

Πρεσβευτης ….

*Στον αγαπημενο φιλο που μου χαρισε το πρωτο βιβλιο του Σαμαρακη…

Η «ΕΝΣΤΑΣΗ» ΤΟΥ Μ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ Ν. ΚΑΒΒΑΔΙΑ ( Ε.Ρ.Α 04/06/2010).
Η πεμτη μερα του αφιερωματος  με το οποιο το β’ προγραμμα της ελληνικης ραδιοφωνιας θελησε να τιμησει την ποιηση του Ν.Καββαδια, βρηκε τον  καημενο τον «Κολλια»

– αιωνια καταπωσφαινεται παρεξηγημενο απο τους επισημους ποιητικους μας κυκλους –  να  δεχεται ,(πεθαμενος αυτος), μιαν ακομη, απροσδοκητη ειναι αληθεια επιθεση,αυτη τη φορα, απο εναν θρυλο ,ολοζωντανο της συγχρονης στιχοπλοκιας και της τεχνης της ποιητικης ,τον μεγαλο μας Μ. Ελευθεριου.

Κουβεντες «βαριες», φτερουγησαν αιφνης στα ερτζιανα,για λαθος ταχατες «ασυγχωρητο» του Καββαδια ,(ασυγχωρητο απο τον κο Ελευθεριου φυσικα),που τολμησε τον «απιθανο»! και  «ανεπιτρεπτο για ναυτικο»!! στιχο του «Γουιλι του μαυρου θερμαστη απο το Τζιμπουτι» που ο Καββαδιας ειχε την «ατυχη»εμπνευση να τον βαλει να ερχεται στην καμαρα του «οταν απο τη βαρδια του την βραδυνη σχολουσε».Κι’ εδω ακριβως ειναι που «τσακωνει» ο κος Ελευθεριου  τον Κ να λεει πραγματα απαραδεκτα για ναυτικο,μιας κι ολοι ξερουμε – (κι’ αν δεν ξερουμε ,μπορουμε να μαθουμε,λεω εγω,διαβαζωντας το υπεροχο βιβλιο του Μπομπ Τρεηβεν «το πλοιο των νεκρων») –το απανθρωπο και σκληρο ωραριο ,δωδεκαωρο και βαλε οπου καμανε οι καρβουνιαρηδες στα πλοια γαλερες και κατεργα σωστα, των αρχων του περασμενου αιωνα.(Κατι σαν το ωραριο του ιδιωτικου τομεα στις αρχες του τωρινου αιωνα!).

Τον βαζει δηλαδη τον «μαυρο»το Γουιλι, να ερχεται στην καμαρα του μετα απο ενα θανατερο δωδεκαωρο σκληρης δουλειας στο καμινι των σαρανταδυο βαθμων,

(κατι σαν κεντρο Αθηνας τονΑυγουστο να πουμε),τον βαζει λοιπον να ερχεται στην καμαρα του και μαλιστα γελωντας!!! (αντι βλοσυρος και κατακοπος να παει για υπνο)

και σαν να μην εφθανε  αυτο να καθεται κιολας να χαζολογαει με τις ωρες :

« κι ωρες πολλες για πραγματα περιεργα μου μιλουσε»….

Ε, εινα ασχετος λοιπον ο Καββαδιας απ’ τη ζωη των ναυτικων αποφαινεται ο κος Ελευθεριου και ο μονος λογος που θα τον συγχωρουσε, (αλλα δεν τον συγχωρει ομως), ειναι το νεαρο της ηλικιας του, μιας  κι οταν γραφει αυτους τους στιχους ειναι ακομα τζοβενο και το μονο που θαξερε απο καραβια,  θαταν οι βαρκουλες  οι χαρτινες, που πονταριζε στην λιμνουλα του Εθνικου (του Βασιλικου τοτε) κηπου. Ο ιδιος ομως, (ο κος Ελευθεριου),τα ξερει «αυτα» απο πρωτο χερι καθως μας πληροφορει,μιας και ο πατερας του ηταν ο ιδιος θερμαστης.(Για ενα διαστημα τουλαχιστον  στην αρχη) .

Κι’ ως εδω λες ,«παει καλα», κατι η γνωστη παραξενια των ποιητων,κατι η ευαισθησια πουχε πατερα θερμαστη κι εζησε απο κοντα τη σληραδα της ζωης και την απανθρωπια της εκμεταλεψης , λες «παει καλα».

Καλα ,αν σταματουσε  το κακο εδω , μα ελα που η επιθεση συνεχιζεται και στο στοχαστρο μπαινει πια ολοκληρη η ποιητικη  του Καββαδια  δημιουργια , μα και αυτη του ακομα – ακομα η ναυτοσυνη!!

Ετσι αφου υπερτονιζεται η μεγαλοσυνη και το βαθος τουΣεφερη(σε μια υφερπουσα συγκριτικη αντιπαραθεση με  τη ρηχοτητα και τον ψευτοφτιασιδωμενο λογο του Κ  αραγε ;;) που, «για αυτο ειναι μεγαλος ποιητης»,γιατι απαλλαξε τον στιχο απ’ τα μαλαματα, (ο Σεφερης!!!), μαλαματα που σαν «ροζ οργαντινα»!!!! διακοσμουν ολακερο τον ποιητικο λογο του Κ. που « μεχρι το τελος της ζωης του , δεν εγραψε τι-πο-τα για τον πονο  και την σκληρη δουλεια του ναυτικου», που ειναι «αιμοπτυση πραγματικη»,τιποτε για την «εφιαλτικη» ζωη των ναυτικων… τιποτε απ’ οσα ο κος Ελευθεριου… θαθελε ναχε γραψει.

Μαλιστα τα θεματα του «γλυκερα»!! και «τραλαλα»!!! μακραν απεχουν απ’ την πραγματικη ζωη των ναυτικων, διαλεγμενα επιτηδες  να μας «χαιδευουν τα αυτια και το μετωπο»κι ετσι χαυνωμενοι να θαμαζουμε ..βρε πως τα λεει  ομορφα αυτος ο Καββαδιας.!!!

Κατι προσπαθησε να ψελλισει το δυστυχο απο κατω ακροατηριο, σε υπερασπιση του κατακεραυνομενου «Κολλια», μα ποιος τωρα να κοιταξει στα ματια ενα γιγαντα πνευματικο (οπως βεβαιως πραγματικα ειναι ο κος Ελευθεριου) και τι να πει.

Κ’ ετσι αφεθηκε να συνεχισει λαυρος μεχρι το τελος ,οχι της δικης του ζωης ευτυχως (αρα εχει χρονο αν θελει να επανορθωσει) αλλα της εκπομπης αυτης.

Και η ΠΟΙΗΣΗ κε Ελευθεριου; Που ειναι η ποιηση μεσα σ’ ολα αυτα; Η ποιηση κε Ελευθεριου της οποιας ειστε  πραγματικα μεγαλουργος, που ξεχαστηκε αληθεια σ’ αυτον σας τον λογο ;

Συγχωρηστε με κε  Μανο , «μικρον εμε και σας μεγαλο»,μα ειναι σαν να κρατατε στα χερια σας  ενα  πινακα του Σαγκαλ και μονη σας παρατηρηση ναναι πως οι τραγοι δεν πετουν και οι αγελαδες δεν παιζουνε βιολι γιατι οι οπλες τους δεν ταιριαζουνε στα ταστα !!

Ισως η ποιηση και η θεματικη του Καββαδια να μην εχει τον ρεαλισμο της αρεσκειας σας,οπως καποτε εξαλλου η ποιηση και η θεματικη του Καρυωτακη, δεν πολυαρεσαν στον μπαρμπα Ρωτα τον Βασιλη,(θα θυμαστε την σχετικη επιστολη) μα τουτο δεν την ξεκαμει απο Ποιηση και μαλιστα με το Π κεφαλαιο.

Κανεις δεν ειπε πως ο Κ.ειναι ποιητης κοινωνικου ρεαλισμου, (αν και το ιδεολογικο του στιγμα ειναι σαφες) κι’ ειναι ακριβως αυτη η πλευρα του η ονειρικη, αυτη η μεθεξη αληθινου και ονειρωδους ,θρυλουμενου και υπαρκτου, που δινει στην ποιηση του Κ την ξεχωριστη συγκινησιακη της ταυτοτητα.

Ειναι ακριβως αυτο, που κανει τις αισθαντικες αυτες μπαλαντες των οπτασιων και των παραισθησεων τοσο αγαπητες σε ολους μας και φανταζομαι και σε εσας κε Μανο.Σαν ενα παραισθησιογονο μαζικο , ρομαντικο και αβλαβες  που αγκαλιαζει τις πεζες ζωες μας…σαν  ΠΟΙΗΣΗ  κε Ελευθεριου.

Ο ιδιος ο Κολλιας και να ζουσε ακομη, το πιο πιθανο να μην υπερασπιζοταν τον εαυτο του, οπως δεν θελησε να τον υπερασπιστει και τοτε  στο Μπειρουτ , οταν ο Σεφερης για μια παρεξηγηση ,σχεδον τον πεταξε στον δρομο απ’ τ’αμαξι.

«Κυριε η’ εσεις θα πρεπει να κατεβητε η’ εγω».. κι’ ο Κολλιας με την ταπεινοτητα  και την ευγενεια του λαικου απεναντι στην αυστηροτητα του αστου ,κατεβηκε εκεινος

.Φορες μου περναει απ’ το μυαλο ,αν κωφευε και αφηνε τον ασυνηθιστο Σεφερη να κατεβει μες τους κακοφημους εκεινους δρομους των Μπειρουτιανων μπορντελλων, μηπως η εμπειρια του αυτη δεν μας εδινε εναν ακομη «καλυτερο» ποιητικα Σεφερη στην συνεχεια…

Οσον δε αφορα την ευαισθησια του Καββαδια στην σκληρη και εφιαλτικα δυσκολη ζωη του ναυτικου, στην ζωη του δηλαδη, ας αφησουμε τον ιδιο να μιλησει:

«Καματος ειναι που μιλα στεναχωρα και καψα

πεισματικη και πεταξες χαρτι, φτερο, κλαδι

ομως δεν ειμαστε παιδια να πιασουμε την κλαψα

τι θαδινα – παψε Σεβαχ – για ναμουνα παιδι.

Αυγη ποιος δαιμονας Ινδος σου μολεψε το χωμα

Γυριζει ο ναυτης τον τροχο κι ο γυφτος τη φωτια

Και μεις που καναμε πετσι την καραβισια βρωμα

Στο πορτο θα κερδισουμε και παλι στα χαρτια.»

ΥΓ

Τα λιγα αυτα  λογια για  υπερασπιση του Ν.ΚΑΒΒΑΔΙΑ οπως αισθανθηκα να το κανω ,δεν στρεφονται σε καμμια περιπτωση εναντια στον αγαπημενο μου κο Μ.Ελευθεριου ,για τον οποιο τρεφω απεραντο και ανυποκριτο σεβασμο και θαυμασμο για το εργο και την προσωπικοτητα του,ο οποιος ομως διολου δεν με εμποδισε στην επιμερους αυτη κριτικη μου.

Ορκος αγαπης τρυφερος , ο ορκος του γαμου

δενει

Ανθρωπους πουρθαν στην ζωη , αναμεσο τους

ξενοι.

Και απ΄τα βαθια των καιρων και των ανθρωπων

τους θεσμους ,

σπαει του αιματου τους δεσμους,

και  μεσ’ τα σογια μπαινει,

φερνοντας του Ερωτα  χρησμους

σ’ ομορφη γλωσσα γνωριμη σ’ ολη

την οικουμενη.

Ακουραστα διαβαινοντας  το συνολο

των τοπων

ανακατευοντας βαθια την σουπα

των ανθρωπων.

Ωσπου απ’ το σκανταλιαρικο του ερωτα το θαμα

να ακουστει ολοδροσο του νεογνου το κλαμα!!

Να παρει ο κοσμος μια στροφη

το μελλον μιαν ανασα

κι’ απ’ του ουρανου την οροφη,

στα γενια του τα δασα,

σπαει  χαμογελο ο Θεος,

κι’ ας ειναι κουρασμενος

γιατι  τα καλα τα «εποιησε»

κειναι  φχαριστημενος!!!

ΣΟΥ.ΧΟΥ.ΦΛΟΥ

Γεια σου και σενα των Αγραφων Σταυραιτε.

Τα παιδικατα μας σημαδεψες , τους ποθους μας ,

με κοκκινη μπογια!!

Μεσ’ τα σπαστα σου τα μαλλια ,

κυμματα περασε , ορμητικα, η Ιστορια.

Σε αγαπησαμε και σε μισησαμε πολλοι,

μας  πικρανες και σε πικραναμε…

Τωρα θα σε μοιρολογανε της  Ραχουλας

οι γερροντισες και θαν’ το τσιπουρο

πικρο στα καφενεια…

Ωρα καλη λοιπον,

Φωτιες να βαλεις στου ουρανου

τα καμποχωρια τραβα…

Κι’ αδικα λεω μην σκιαχτεις Χαριλαε,

ξερουν  τ’ αγριμια τ’ Αη Λια

τους ταφους των παλληκαριων

κι’ εχουνε Σεβας…

ΜΝΗΜΩΝ ΛΟΓΟΣ

Ενα ,λοιπον, κοστουμι, θα σου χαριζα Θιακε,

Ιταλικο!

Και μια φραντσεζικη ολομεταξη κραββατα!

Αν  βεβαια Δασκαλε, να σε γνωρισω τυχαινε.

Ποδηματα ακριβα, του Σεβαστακη και ενα

πουκαμισο με κεντιτο μονογραμμα.!

Ετσι  γαμπριατικος να κατσεις στο σκριβανι να

συγγραψεις…

που ως λενε, το συνηθαες πολυ, ετσι ολοστολιστος

να καθεσαι να γραφεις.

Βεβαια δεν σε γνωρισα ποτε ,

πολυ εγω μικροτερος,στα χρονια και το πνευμα.

Μονο που θλιβομαι να, καμμια φορα,

τις τελευταιες σου που σκεφτομαι ημερες…

φ θαρμενα θαταν πολυ , τα ομορφα που

αγοραζες κοστουμια και κατι απ’ τις

κραββατες θαλειπε στην λαμψη,

κι αν πεις για τα ποδηματα ,

αλοιμονο, πολλες φορες  πια επιδιορθωμενα.

«Το εργο  κρινεται απ’ την σκοπια του συγγραφεα»

ελεγες …

Το εργο ΖΩΗΣ απο ποια κρινεται σκοπια;

‘’Δοτε δε τα χρηματα’’ ‘’Ιν εχω και αυτος ποριζεσθαι υμιν πασας

των Ελληνων αριστας βιβλους’’

ΝΑΙ

Ου μην φιλοχρηματος ειχες Δασκαλε

– μαλλον  δε τοις τοιουτοις απεχθανομενος-

Για αυτο και γω, με προσοχη πολυ θα σε

διαβαζω

και μ’Αγαπη.

ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ

Να θυμαστε….

Ειναι απ` τη γη βαθια, που ερχονται

Τα ονειρα και οι ανεμοι!

Να θυμαστε…