Υπέρβαση

Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι (15 Απριλίου 1452 — 2 Μαΐου 1519) ήταν Ιταλός αρχιτέκτονας, ζωγράφος, γλύπτης, μουσικός, εφευρέτης, μηχανικός, ανατόμος, γεωμέτρης και επιστήμονας που έζησε την περίοδο της Αναγέννησης. Θεωρείται αρχετυπική μορφή του Αναγεννησιακού καλλιτέχνη, Homo Universalis και μια ιδιοφυής προσωπικότητα. Μεταξύ των πιο διάσημων έργων του βρίσκονται η Μόνα Λίζα και ο Μυστικός Δείπνος. Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, υπήρξε ακόμα σημαντικός εφευρέτης και επιστήμονας, με σημαντική συνεισφορά στην ανατομία, και την αστρονομία.

Ο Λεονάρντο γεννήθηκε στην πόλη Αντσιάνο, κοντά στο Βίντσι της Ιταλίας στις 15 Απριλίου του έτους 1452 μ.Χ. Το πλήρες όνομα του ήταν «Leonardo di ser Piero da Vinci» αν και υπέγραφε τα έργα του ως «Leonardo» ή «Io, Leonardo» («Εγώ, ο Λεονάρντο»).

Μεγάλωσε με τον πατέρα του στην πόλη της Φλωρεντίας, όπου από πολύ μικρή ηλικία έδειξε δείγματα της ευφυΐας και του καλλιτεχνικού του ταλέντου. Αυτός ήταν και ο λόγος που στάλθηκε σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών ως μαθητευόμενος στο εργαστήριο του φλωρεντινού ζωγράφου και αρχιτέκτονα Αντρέα ντελ Βερόκιο (1433-1485). Το 1472 ο Λεονάρντο γίνεται — σύμφωνα με το έθιμο της εποχής — μέλος της συντεχνίας των ζωγράφων της Φλωρεντίας, γεγονός που επιβεβαιώνει ότι αποτελούσε έναν ανεξάρτητο καλλιτέχνη. Το πιο πρώιμο γνωστό έργο του αποτελεί το επονομαζόμενο Σχέδιο τοπίου στην κοιλάδα του Άρνου, το οποίο βρίσκεται σήμερα στην πινακοθήκη Ουφίτσι της Φλωρεντίας.

Σε όλη την περίοδο του 1472-1480 εργάστηκε στο εργαστήριο του Βερόκιο ενώ παράλληλα φιλοτεχνούσε και δικούς του πίνακες. Αργότερα, το 1482 μετακόμισε στο Μιλάνο όπου πρόσφερε τις υπηρεσίες του ως μηχανικός, ζωγράφος και γλύπτης στον ηγεμόνα του Μιλάνου Λουδοβίκο Σφόρτσα. Ο Λεονάρντο διέθετε δικό του εργαστήριο με βοηθούς. Την ίδια περίπου περίοδο εργάστηκε ως σύμβουλος αρχιτέκτονας στον καθεδρικό ναό του Μιλάνου, ενώ το διάστημα 1495-1498 μετά από παραγγελία του Λουδοβίκου Σφόρτσα ζωγραφίζει τον Μυστικό Δείπνο στο μοναστήρι της Σάντα Μαρία ντελε Γκράτσιε. Ως καλλιτέχνης της αυλής, ο Λεονάρντο δέχθηκε αρκετές παραγγελίες για έργα που τις περισσότερες φορές ωστόσο άφηνε ημιτελή.

Από τα μέσα της δεκαετίας του 1480, ο ντα Βίντσι καταπιανόταν με όλα σχεδόν τα επιστημονικά πεδία. Σώζονται ως σήμερα σπουδές του και σχέδια, όχι μόνο για στρατιωτικό εξοπλισμό αλλά και για ευφάνταστες ιπτάμενες μηχανές, μελετώντας σχολαστικά την αεροδυναμική και παρατηρώντας το πέταγμα των πουλιών. Τα σχέδια του και οι εφευρέσεις του ξεπερνούσαν συχνά κατά πολύ τις τεχνικές δυνατότητες της εποχής.

Τον Απρίλιο του 1489 ξεκίνησε τη συγγραφή ενός βιβλίου υπό τον τίτλο Περί της ανθρώπινης μορφής, το οποίο όμως δεν ολοκλήρωσε ποτέ. Παράλληλα έκανε διάφορες μελέτες πάνω στην ανθρώπινη ανατομία, συγκρίνοντας τις «θεωρίες» του με τη μοναδική σωζόμενη σχετική θεωρία που υπήρχε την εποχή εκείνη, τον Άνθρωπο του Βιτρούβιου. Ο Βιτρούβιος είχε καταλήξει στο συμπέρασμα πως το ανθρώπινο σώμα — με τα χέρια σε έκταση — μπορούσε να χωρέσει στα δύο τέλεια γεωμετρικά σχήματα, τον κύκλο και το τετράγωνο και πως το κέντρο του σώματος ήταν ο αφαλός. Ο Λεονάρντο, με τις δικές του μελέτες, διόρθωσε κάποιες ανακολουθίες του Βιτρούβιου.

Αν και η γνώση των ανθρώπινων διαστάσεων και αναλογιών ήταν δεδομένη για πολλούς από τους καλλιτέχνες του 15ου αιώνα, ο Λεονάρντο ήταν ο μοναδικός που επιχείρησε τόσο λεπτομερείς μελέτες. Είναι ακόμα γνωστό από αρκετά σχέδια του, πως μελετούσε τις διαστάσεις του ανθρώπινου κρανίου και τις «κοιλότητες» του εγκεφάλου. Σε ένα από τα σχέδια του, αποτυπώνει την αντίληψη που κυριαρχούσε κατά τον Μεσαίωνα σύμφωνα με την οποία ο εγκέφαλος αποτελείται από τρία τμήματα, το ένα πίσω από το άλλο, με το πρώτο να προσλαμβάνει τα ερεθίσματα, το δεύτερο να τα επεξεργάζεται και το τρίτο να τα αποθηκεύει.

Επιπλέον διασώζεται σχέδιο του ντα Βίντσι που αναπαριστά τη συνουσία ενός άνδρα με μια γυναίκα, το οποίο εντάσεται πιθανότατα σε γενικότερες μελέτες του γύρω από την λειτουργία των εσωτερικών οργάνων του ανθρώπου. Ο Λεονάρντο διατύπωσε διάφορες απόψεις σχετικά με την επίδραση και τη λειτουργία ουσιών που συνδέονται με διαφορετικά μέρη του σώματος. Πίστευε χαρακτηριστικά πως τα δάκρυα προέρχονταν από την καρδιά, το κέντρο όλων των συναισθημάτων. Η σημασία αυτών των θέσεων –έστω και λανθασμένων — έγκειται στο γεγονός πως οι ερμηνείες για τα ανθρώπινα συναισθήματα συνδέονταν με συγκεκριμένα όργανα του σώματος.

Ο θρυλικός μάγος Χάρι Χουντίνι γεννήθηκε στις 24 Μαρτίου του 1874 στη Βουδαπέστη. Το πραγματικό του όνομα ήταν Έριχ Βάις. Το 1878 η οικογένειά του μετανάστευσε στις ΗΠΑ και ο πατέρας του έγινε ο πρώτος ραβίνος του Άπλετον στο Ουισκόνσιν. Ο ίδιος, από μικρή ηλικία, συνεισέφερε οικονομικά, πουλώντας εφημερίδες και γυαλίζοντας παπούτσια.

Σε ηλικία δεκατριών ετών ακολούθησε τους γονείς του στη Νέα Υόρκη, αναζητώντας μια καλύτερη τύχη. Εκεί έμαθε και το πρώτο του μαγικό κόλπο, ανακαλύπτοντας έναν νέο κόσμο που τον σαγήνευσε.

Το 1891 έγινε επαγγελματίας μάγος και άλλαξε το όνομά του σε Χάρι Χουντίνι, το οποίο το εμπνεύστηκε από τον διάσημο Γάλλο μάγο Ζαν Εζέν Ρομπέρ Ουντέν. Ήδη ήταν γνωστός ως ο «Βασιλιάς της Τράπουλας». Το 1893 γνωρίστηκε με την τραγουδίστρια και χορεύτρια Μπέατρις «Μπες» Ράνερ, με την οποία παντρεύτηκε δύο εβδομάδες αργότερα. Ως το τέλος της καριέρας του, η Μπες αποτελούσε τη βοηθό του επί σκηνής. Μαζί περιόδευσαν για περισσότερα από 30 χρόνια σ’ όλη την Αμερική και την Ευρώπη.

Ο Χουντίνι έγινε θρύλος, ως ο άνθρωπος που δραπετεύει από ζουρλομανδύες, σχοινιά, χειροπέδες, αλυσίδες, ακόμα και από κελιά φυλακών. Το 1913 πραγματοποίησε ίσως το πιο γνωστό του νούμερο. Κατάφερε να απελευθερωθεί από έναν γυάλινο θάλαμο, γεμάτο με νερό, μέσα στον οποίο ήταν κρεμασμένος ανάποδα. Πέντε χρόνια αργότερα εξαφάνισε μπροστά στα έκπληκτα μάτια των Νεοϋορκέζων έναν ελέφαντα 10 τόνων!

Το 1916 ο Χάρι Χουντίνι έκανε την πρώτη εμφάνισή του στη μεγάλη οθόνη. Μέσα σε επτά χρόνια πρωταγωνίστησε σε πέντε ταινίες του βωβού κινηματογράφου και απέκτησε το δικό του αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας, στο Χόλιγουντ. Μετά το θάνατο της μητέρας του άρχισε να ασχολείται με την παραψυχολογία και τα μεταφυσικά φαινόμενα, ενώ βοήθησε την επιστήμη να ξεσκεπάσει πολλούς απατεώνες που ισχυριζόντουσαν ότι είχαν μεταφυσικές ικανότητες.

Το 1923 ο Χάρι Χουντίνι επισκέφτηκε ένα τοπικό πανεπιστήμιο στο Μόντρεαλ του Καναδά, προκειμένου να δώσει μία διάλεξη για τον πνευματισμό. Εκεί, προσπάθησε να επιδείξει σε κάποιους φοιτητές την αντοχή του στον πόνο. Μην έχοντας προετοιμαστεί κατάλληλα, μετά από αρκετά χτυπήματα από έναν αθλητή του μποξ, άρχισε να δείχνει ενοχλημένος από τον πόνο. Πολλοί πιστεύουν ότι ο πόνος του χτυπήματος κάλυψε αυτόν της σκωληκοειδίτιδας, η οποία δεν διεγνώσθη ποτέ, και τον οδήγησε στο θάνατο. Ο θρυλικός μάγος, όπως απεκάλυψε η ιατρική επιστήμη αργότερα, πέθανε από περιτονίτιδα λίγες ημέρες αργότερα, στις 31 Οκτωβρίου, ανήμερα της γιορτής του Χάλογουιν.

Να κάνεις κάτι που για άλλους είναι δύσκολο, θα πει πως έχεις ταλέντο. Όταν κάνεις αυτό, που για κείνους που έχουν ταλέντο, είναι ακατόρθωτο, θα πει πως είσαι μεγαλοφυής.

«Αμιέλ»

Ο Γιάννης Κούρος γεννήθηκε στην Τρίπολη το 1956. Η καταγωγή του είναι από την Βλαχοκερασιά. Η οικογένειά του υπέφερε πολλά κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Σήμερα θεωρείται σαν ο μεγαλύτερος υπερμαραθωνοδρόμος όλων των εποχών. Η μεγάλη καριέρα του ξεκίνησε το 1983 στα εγκαίνια του Σπάρταθλου Δρόμου, από την Αθήνα στην Σπάρτη, μήκους 250 χλμ. Εκεί, ο 26χρονος και άγνωστος τότε Γιάννης Κούρος, έφτασε πρώτος στον τερματισμό 5 ώρες νωρίτερα (σε 20 ώρες και 25 λεπτά) από ότι είχαν υπολογίσει οι ειδικοί και με 3 ώρες διαφορά απο τον δεύτερο αθλητή. Στις επόμενες δύο δεκαετίες από τότε ο Γιάννης Κούρος έχει συμετάσχει σε πληθώρα διεθνών αγώνων και αθλητικών συναντήσεων σε όλο τον κόσμο πρωταγωνιστώντας και καταρρίπτοτας όλα τα ρεκόρ στους υπερμαραθωνίους από τα 100 ως τα 1.000 μίλια, συνεχώς βελτιώνοντας τα ήδη δικά του ρεκόρ.

Στο μοναχικό δρόμο που επέλεξε ο Γιάννης Κούρος βρήκε φανατικούς οπαδούς, που βρίσκονται παντού σε όλες τις γωνιές της γης. Ο Έλληνας υπερμαραθωνοδρόμος πρόσθεσε μία ακόμη διάκριση στο πλούσιο βιογραφικό του, αφού σε αγώνα στην Αυστραλία που ολοκληρώθηκε σημείωσε πέντε νέα παγκόσμια ρεκόρ.

Λίγες μέρες μετά την αναβιώση του άθλου του Φειδιππίδη (έτρεξε από την Αθήνα στη Σπάρτη και ξανά πίσω στην Αθήνα κάνοντας περίπου 500 συνεχόμενα χιλιόμετρα), ο Κούρος ταξίδεψε στην «πράσινη» ήπειρο και συμμετείχε σε αγώνα όπου έτρεχε ασταμάτητα έξι ημέρες και έξι νύχτες, με εξαίρεση ένα πεντάωρο διάλειμμα.

Κατα τη διάρκεια της προσπάθειας του έχασε τέσσερα νύχια από το δεξί πόδι και ένα από το αριστερό και όταν τερμάτισε έπεσε στην αγκαλιά των Ελλήνων ομογενών που τον περίμεναν.

Όσο για τα ρεκόρ που έσπασε, για τον οποίο οι ειδικοί λένε ότι όλα αυτά τα χρόνια έχει τρέξει την απόσταση που χωρίζει τη γη από τη σελήνη, ξεπέρασε τον ίδιο τον εαυτό του.

Ο Κούρος έσπασε το παγκόσμιο ρεκόρ στα 500 χιλιόμετρα τόσο της γενικής κατάταξης, όσο και της κατηγορίας του ηλικιακού του γκρουπ για αθλητές 45 με 49 ετών. Να σπάσει το παγκόσμιο ρεκόρ της ηλικίας του στα χίλια χιλιόμετρα και να σπάσει το παγκόσμιο ρεκόρ σταδίου που είχε κάνει πάλι ο ίδιος στο Κόλακ πριν 21 χρόνια με 1036, 851 χιλιόμετρα (προηγούμενη κορυφαία επίδοση έξι μερόνυχτα 1023, 2 χιλιόμετρα).

Έσπασε επίσης και το παγκόσμιο ρεκόρ δρόμου που είχε κάνει ο ίδιος το 1988 στη Νέα Υόρκη (1028 χιλιόμετρα) και τέλος έσπασε το παγκόσμιο ρεκόρ κλειστού και ανοιχτού στίβου. Το παγκόσμιο κλειστού στίβου (το κατείχε Γάλλος) ήταν 1034, 2 χιλιόμετρα για έξι μερόνυχτα.

Συνεχείς υπερβάσεις από τον Γιάννη Κούρο, που δεν επιτρέπει στο σώμα του να του ορίσει τα όριά του.

Ο πρίγκιπας Σιντάρτα Γκαουτάμα γεννήθηκε το 560 π.Χ στη βόρεια Ινδία και πέθανε στην ηλικία των 80 χρόνων. Από μικρός επέδειξε εξαιρετικά πνευματικά χαρίσματα και ικανότητες και σε ηλικία 16 ετών, και αφού είχε μεγαλώσει μέσα στα πλούτη, νυμφεύθηκε την πριγκίπισσα Γιασοντάρα. Στην ηλικία των 29 χρόνων ήρθε για πρώτη φορά αντιμέτωπος με τη ζωή έξω από το παλάτι. Μεταξύ άλλων, είδε ένα γέρο, έναν πολύ άρρωστο άνθρωπο και ένα νεκρό και συνειδητοποίησε ότι τα γηρατειά, η αρρώστια και ο θάνατος, είναι συνυφασμένα με την ανθρώπινη ζωή. Έτσι, οι μέχρι τότε αυτονόητες απολαύσεις χάνουν τη γοητεία τους και αποφασίζει να βρει τη μη παροδική, τη μόνιμη ευτυχία.

Αποφασίζει να εγκαταλείψει την πριγκιπική ζωή και να γίνει περιπλανώμενος ασκητής: «στο άνθος της ηλικίας μου αναχώρησα από την πατρική στέγη με ξυρισμένο κεφάλι και ρακένδυτος, παρά την θέληση των γονέων μου και παρά τους θρήνους τους, για να πορευθώ στις ερημιές με σκοπό να βρω την ύψιστη γαλήνη».

Έζησε επί 6 χρόνια στο φαράγγι της Uruvela μαζί με 5 ακόμα ασκητές, ασκούμενος στην πιο αυστηρή Χάθα Γιόγκα, μέχρι σχεδόν το σημείο να πλησιάσει τον θάνατο από ασιτία. Από εκεί, άρχισε αυτό-μυητικές περιπλανήσεις και κοντά στην Bodh Gaya κάθισε κάτω από το δένδρο Bo, με την απόφαση να μην σηκωθεί έως ότου δεχθεί την πραγματική Φώτιση, ενώ δεχόταν τις ενοχλήσεις του δαίμονα – προσωποποίησης των ψευδαισθήσεων της ύλης. Ο Σιντάρτα Γκαουτάμα πέτυχε τελικά την πολυπόθητη Φώτιση την πανσέληνο του μήνα Βεσάκα (Μαϊου) του έτους 528, εισήλθε στην Νιρβάνα και ανήλθε σε «Βούδας».

Επέστρεψε στους 5 συντρόφους του στην Uruvela, τους δίδαξε το Ευγενές 8πλό Μονοπάτι (ορθή θέαση, ορθή πρόθεση, ορθός λόγος, ορθή πράξη, ορθή συμπεριφορά, ορθή προσπάθεια, ορθή επίγνωση και ορθή εστίαση) και τις 4 Αλήθειες (την αλήθεια, την αιτία, το πέρας και τον τρόπο κατάργησης του πόνου) και κέρδισε την έκτοτε αφοσίωσή τους (υπήρξαν οι πρώτοι 5 βουδιστές μοναχοί).

Ο Σιντάρτα Γκαουτάμα πέρασε τα επόμενα 50 χρόνια του βίου του περιηγούμενος τις βορειοανατολικές Ινδίες και διδάσκων, συνοδευόμενος πάντα από έναν αριθμό πιστών του μοναχών. Σύμφωνα με τα ιερά βιβλία των Βουδιστών της Κεϋλάνης και της Βιρμανίας αποφάσισε να πεθάνει σε ηλικία 80 ετών στην Kusimara ή Kusinagara (σημερινή Kasia) της Ινδίας.

Μία υπέρβαση από τον Σιντάρτα Γκαουτάμα, που απαρνήθηκε μία εξασφαλισμένη πλούσια υλική ζωή για να βρει την εσωτερική του ευτυχία.

Ο Γκάρι Κίμοβιτς Κασπάροβ γεννήθηκε στις 13 Απριλίου 1963, είναι Γκρανμαίτρ στο σκάκι και ένας από τους πιο δυνατούς σκακιστές όλων των εποχών. Σπούδασε στο σκακιστικό σχολείο του Μιχαήλ Μποτβίννικ. Σε ηλικία 13 ετών κέρδισε το Σοβιετικό Πρωτάθλημα Νέων στο Τμπίλισι το 1976 πετυχαίνοντας 7 στους 9 πόντους, κάτι το οποίο επανέλαβε την επόμενη χρονιά, με σκορ 8,5/9.

Το 1978 συμμετείχε στο τουρνουά εις μνήμην του σκακιστή Σοκόλσκι στο Μινσκ. Είχε λάβει ειδική πρόσκληση για να συμμετάσχει, αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να βγει και πάλι πρώτος και να γίνει μαιτρ σε ηλικία 15 ετών.

Λόγω μίας αβλεψίας της Ρωσικής Σκακιστικής Ομοσπονδίας, ο Γκάρι Κασπάροβ συμμετείχε σε ένα τουρνουά γκρανμαίτρ στην Μπάνια Λούκα παρόλο που ο ίδιος δεν είχε ακόμη τον τίτλο αυτό (η ομοσπονδία νόμιζε λανθασμένα ότι επρόκειτο για τουρνουά νέων). Το αποτέλεσμα αυτού του τουρνουά υψηλού επιπέδου ήταν η ανάδειξη του Κασπάροβ με προσωρινό βαθμό ΕΛΟ 2595, αρκετό για να τον εκτοξεύσει στη λίστα με τους κουρυφαίους σκακιστές.

Το επόμενο έτος, 1980, κέρδισε το Παγκόσμιο Σκακιστικό Πρωτάθλημα Νέων στο Ντόρτμουντ της Δυτικής Γερμανίας.

Ο Κασπάροβ ήθελε να αναμετρηθεί με τον παγκόσμιο πρωταθλητή Ανατόλι Κάρποβ, ο οποίος ήταν ισχυρά ευνοούμενος από τη Ρωσική Σκακιστική Ομοσπονδία. Ο Κασπάροβ θα έπρεπε βεβαίως να περάσει πρώτα μέσα από το Τουρνουά των Υποψηφίων για να προκριθεί, το οποίο και κατάφερε κερδίζοντας εκτός των άλλων τους Αλεξάντερ Μπελιάβσκι και Βασίλι Σμυσλόβ.

Η αναμέτρηση για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1984 μεταξύ του Ανατόλι Κάρποβ και του Γκάρι Κασπάροβ πέρασε από πολλά σκαμπανεβάσματα έχοντας τελικά και το πιο αμφισβητούμενο τέλος που συνέβη ποτέ σε σκακιστική αναμέτρηση. Ο Κάρποβ ξεκίνησε σε πολύ καλή φόρμα και μέσα στις πρώτες δώδεκα παρτίδες ο Κασπάροβ βρέθηκε πίσω στο σκορ με 4-0. Σύμφωνα με τους κανόνες της αναμέτρησης, νικητής – άρα και παγκόσμιος πρωταθλητής – θα αναδεικνύοταν ο πρώτος που θα έφτανε στις έξι νίκες. Διάφοροι παίκτες εξέφρασαν τη γνώμη ότι ο Κασπάροβ θα συντριφθεί με 6-0 μέσα στις πρώτες 18 παρτίδες.

Ο Κασπάροβ έπεσε με τα μούτρα στη δουλειά παίρνοντας έμπνευση από έναν Ρώσο ποιητή πριν από κάθε παιχνίδι και κράτησε τον Κάρποβ για τις επόμενες 17 παρτίδες επιτυγχάνοντας συνεχείς ισοπαλίες. Ο Κάρποβ όμως την κατάλληλη στιγμή έκανε και μία πέμπτη νίκη η οποία ακολουθήθηκε από μία ακόμη σειρά ισοπαλιών, έως την 32η παρτίδα, στην οποία ο Κασπάροβ πέτυχε την πρώτη του νίκη έναντι του Παγκόσμιου Πρωταθλητή.

Στο σημείο αυτό, ο Κάρποβ, δώδεκα χρόνια μεγαλύτερος από τον Κασπάροβ, είχε φτάσει ένα βήμα πριν την εξάντληση και δεν έμοιαζε με τον παίκτη που είχε ξεκινήσει την αναμέτρηση. Μετά από μερικές παρτίδες, ο Κασπάροβ κέρδισε άλλες δύο φορές φέρνοντας το σκορ στο 5-3 υπέρ του Κάρποβ. Τότε, ο πρόεδρος της FIDE, Φλορένσιο Καμπομάνες έθεσε πρόωρο τέλος στην αναμέτρηση ανακοινώνοντας ότι το ματς θα επαναληφθεί εκ του μηδενός μετά από μερικούς μήνες.

Η πρόωρη λήξη της αναμέτρησης αμφισβητήθηκε έντονα. Στη συνέντευξη τύπου στην οποία ανακοίνωσε την απόφασή του, ο Καμπομάνες δικαιολογήθηκε επικαλούμενος την άσχημη υγεία των δύο παικτών, αποτέλεσμα της μεγάλης διάρκειας της αναμέτρησης, παρόλο που και ο Κάρποβ και ο Κασπάροβ δήλωσαν ότι προτιμούσαν να συνεχιστεί μέχρι τέλους το παιχνίδι. Κατά τη διάρκεια της αναμέτρησης, ο Κάρποβ είχε χάσει 10 κιλά και είχε νοσηλευτεί στο νοσοκομείο αρκετές φορές. Όμως, η υγεία του Κασπάροβ παρέμενε εξαιρετική, ενώ ο ίδιος ήταν χολωμένος για την απόφαση του Καμπομάνες ρωτώντας τον για ποιο λόγο σταματάει το ματς από τη στιγμή που και οι δύο παίκτες επιθυμούσαν τη συνέχισή του. Ήταν προφανές ότι ο Κασπάροβ έχοντας κερδίσει τις τελευταίες δύο παρτίδες πριν τη διακοπή, ένιωθε ότι πλέον είχε αποκτήσει το ψυχολογικό πλεονέκτημα και ήταν φαβορί να κερδίσει την αναμέτρηση, παρόλο το 5-3 υπέρ του Κάρποβ. Εμφανιζόταν να είναι πιο υγιής από τον Κάρποβ και στις τελευταίες παρτίδες φαινόταν να παίζει καλύτερο σκάκι από τον αντίπαλό του.

Η δεύτερη αναμέτρηση Κάρποβ-Κασπάροβ το 1985 θα διαρκούσε 24 παρτίδες. Ο πρώτος παίκτης που θα συγκέντρωνε 12,5 πόντους θα έπαιρνε τον τίτλο (σε περίπτωση ισοπαλίας 12-12, ο Κάρποβ θα διατηρούσε τον τίτλο). Ο Κασπάροβ έδειξε ότι είχε πάρει πολύτιμα μαθήματα από την προηγούμενη αναμέτρηση, και παρόλο που ακόμα και στα «ψιλά γράμματα» η μονομαχία ήταν σχεδόν ισόπαλη, κάποιες εντυπωσιακές παρτίδες του Κασπάροβ με τη Σικελική άμυνα του χάρισαν τελικά τον τίτλο, μόλις στα 22 του χρόνια, και με τελικό αποτέλεσμα 13-11. Αυτό κατέρριπτε το ρεκόρ του Μιχαήλ Ταλ ο οποίος ήταν 23 ετών όταν κέρδισε τον Μποτβίνικ το 1960.

Μία υπέρβαση από τον Γκάρι Κίμοβιτς Κασπάροβ, που κατάφερε σε ηλικία 22 ετών να αναδειχθεί παγκόσμιος πρωταθλητής στο σκάκι.

Το τελευταίο Θεώρημα του Fermat, γνωστό και ως Θεώρημα Fermat–Wiles, είναι ένα από τα πιο διάσημα θεωρήματα στην ιστορία των μαθηματικών. Ισχυρίζεται ότι «είναι αδύνατον να διαχωρίσεις έναν αριθμό υψωμένο σε δύναμη μεγαλύτερη του δυο, σε δύο αριθμούς υψωμένους στην ίδια δύναμη», ή αλλιώς με αυστηρά μαθηματικά «εάν ένας ακέραιος n είναι μεγαλύτερος του 2, τότε δεν υπάρχουν μη μηδενικοί ακέραιοι a,b και c που να ικανοποιούν την ισότητα a^n+b^n=c^n». Ενώ το πρόβλημα φαίνεται να μοιάζει με το πυθαγόρειο θεώρημα, το θεώρημα του Fermat είναι πολύ πιο σύνθετο. Επειδή γίνεται αντιληπτό ακόμα και από παιδιά του δημοτικού, αποτελεί το πιο εξοργιστικό πρόβλημα για τα μαθηματικά και έχει δεχθεί τις περισσότερες λανθασμένες αποδείξεις στην ιστορία των μαθηματικών.

Ο μαθηματικός Pierre de Fermat έγραψε το 1637 σε ένα αντίγραφο της μετάφρασης της «Αριθμητικής» του Διόφαντου πως «έχω βρει μία εξαίσια απόδειξη αυτής της πρότασης, η οποία όμως δεν χωράει να γραφτεί στο περιθώριο αυτής της σελίδας». Όμως, δεν είχε βρεθεί σωστή απόδειξη για 357 χρόνια, μέχρι που τελικά αποδείχθηκε με τη χρήση πολύ προχωρημένων μεθόδων από τον Sir Andrew Wiles το 1995 (μετά από αποτυχημένη προσπάθεια που είχε γίνει δύο χρόνια πριν).

Στις αρχές του 1960, ο Yves Hellegouarch ανακάλυψε μία συσχέτιση μεταξύ των ελλειτπικών καμπύλων και του θεωρήματος του Fermat. Αυτό οδήγησε τον Gerhard Frey στην ιδέα πως υπάρχει συσχέτιση μεταξύ της υπόθεσης Taniyama–Shimura (ο οποίος υποστήριζε ότι κάθε ελλειπτική καμπύλη μπορεί να παραμετροποιηθεί με ένα πραγματικό χάρτη ακέραιων ισοδυνάμων) και του θεωρήματος του Fermat. Όμως, η υπόθεση του Taniyama–Shimura ήταν και αυτή αναπόδεικτη μέχρι τότε. Ο Jean-Pierre Serre πρότεινε μία άλλη υπόθεση, την υπόθεση Έψιλον, η ο οποία αποδύκνειε την συσχέτιση μεταξύ των δύο θεωρημάτων. Αυτό που απέμενε, ήταν η απόδειξη της συσχέτισης, και μετά η απόδειξη του θεωρήματος του Taniyama–Shimura. Η απόδειξη Έψιλον αποδείχθηκε από τον Ribet.

Στη συνέχεια, ο Andrew Wiles, ο οποίος είχε συναρπαστεί από το θεώρημα του Fermat από την ηλικία των δέκα ετών και είχε μεγάλη εμπειρία με τις ελλειπτικές καμπύλες, ξεκίνησε την προσπάθειά του για την απόδειξη του θεωρήματος του Taniyama–Shimura. Το έκανε τελείως μυστικά, δουλεύοντας σε αυτό για επτά ολόκληρα χρόνια με ελάχιστη βοήθεια από άλλους, σε αντίθεση με άλλους μαθηματικούς. Το 1993, ο Wiles ανακοίνωσε την απόδειξή του σε μία τριήμερη διάλεξη. Όμως, βρέθηκε σφάλμα στη διαδικασία απόδειξης, και έτσι το αποτέλεσμα επτά χρόνων δεν ίσχυε. Ο Wiles με τον πρώην μαθητή του Richard Taylor ξόδεψαν άλλον ένα χρόνο να διορθώσουν την απόδειξη, κάτω από μεγάλη πίεση από τα μέσα ενημέρωσης και την μαθηματική κοινότητα. Το Σεπτέμβριο του 1994, κατάφεραν να αναβιώσουν την απόδειξη, χρησιμοποιώντας τεχνικές μετασχηματισμού αναπαραστάσεων του Galois, που είχε αναπτύξει ο Barry Mazur. Η τελική απόδειξη χρησιμοποιεί τις βασικές δομές της σύγχρονης αλγεβρικής γεωμετρίας. Μία υπέρβαση από τον Andrew Wiles, που κατάφερε να δώσει τέλος σε ένα άλυτο πρόβλημα 357 χρόνων.

Ο Dick και ο Rick Hoyt είναι πατέρας και υιός από τη Μασαχουσέτη, οι οποίοι λαμβάνουν συνεχώς μέρος μαζί σε αγώνες μαραθωνίου δρόμου (42 χλμ). Και αν δεν συμμετάσχουν σε αγώνα μαραθωνίου, συμμετάσχουν σε αγώνες Ironman τριάθλου (3,8 χλμ κολύμβησης, 180 χλμ ποδηλασίας, 42 χλμ τρεξίματος συνεχόμενα). Έχουν σκαρφαλώσει μαζί βουνά, και έχουν κάνει trekking σε μήκος 3.735 μιλίων κατα μήκος της Αμερικής. Είναι όλα τα παραπάνω υπέρβαση? Είναι. Ο Rick δεν μπορεί να περπατήσει ή να μιλήσει, είναι καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι.

Μία υπέρβαση από τον Dick Hoyt, που κατάφερε να κάνει κουβαλώντας τον παραπληγικό γιο του, αυτό που άλλοι δεν καταφέρνουν ποτέ τους μόνοι τους.

Διαβάστε την απίστευτη ιστορία τους, και μετά δείτε το βιντεάκι