Elkgeval, ek was eintlik aan die vertel van waar my hart, nou die dag, oppad dorp toe was. Ek het gesit en dink aan hierdie unieke tydsgleuf van die mensdom se bestaan waarin ons kinders ingebore gaan word. Ek was so klein bietjie verras deur die opgewondenheid in my eie hart oor die vooruitsig om ons eersteling in 2025 aan die wêreld om haar te mag voorstel. Verras, want AI en inentings en die wêreldnuus maak my eintlik so bietjie bang. Verras, want wie weet wát gaan die mensdom nóg probeer namaak en beheer en verdraai voordat ons kind sestien is!? Tog… tog was die Ewigheid in my hart verbasend bly, en opgewonde, en vol wonderlike afwagting om juis nóú ’n nuwe mensie in hierdie wereld in te verwelkom!
Medemenslikheid se mooi