
Πως αισθάνεστε που βρίσκεστε αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα;
Χαίρομαι που είμαι μαζί σας σήμερα στην Αθήνα. Και ο λόγος για τον οποίο χαίρομαι, που βρίσκομαι εδώ, είναι ότι, ο Πάολο και εγώ, αισθανόμαστε πολύ περισσότερο γιοι και εγγονοί του ελληνικού παρελθόντος, από ό,τι του ρωμαϊκού. Κάναμε κλασικό Λύκειο στην Ιταλία, όπου διδάσκονται τόσο τα λατινικά, όσο και τα αρχαία ελληνικά. Υπήρχαν εκεί δύο ομάδες αντιμαχόμενες: οι λατινιστές και οι ελληνιστές. Οι λατινιστές υποστήριζαν πάρα πολύ την Αινειάδα, ενώ οι ελληνιστές την Οδύσσεια και την Ηλιάδα. Εμείς ήμασταν με την ομάδα των ελληνιστών. Η οπτική ανακάλυψη της ελληνικής αρχιτεκτονικής και της ελληνικής γλυπτικής, μας έκανε να έρθουμε σε εκείνη τη σχέση του δημιουργήματος το οποίο αντιπαρατίθεται με το χάος. Η αρμονία αυτής της αντιπαράθεσης είναι αυτό που γεννιέται από κάθε τραγωδία και δίνει τη δύναμη που βρίσκει κανείς στην τραγωδία. Ο Σοφοκλής με τον Οιδίποδα ίσως να έκανε την πρώτη μεγάλη αστυνομική ταινία! Το παρελθόν σας – και πιο πολύ – η αρχιτεκτονική σας, η γλυπτική σας, τα θεατρικά έργα, κυρίως το θέατρο, ανήκουν σε αυτό που ανταποκρίνεται στο όραμα για την πραγματικότητα που εμείς έχουμε. Θέλω να δώσω ένα παράδειγμα: εμείς κάναμε ένα φιλμ, μια ταινία κάπως επική, κάπως πολεμική (Η νύχτα του Σαν Λορέντζο), που αναφέρεται στα γεγονότα του 1944 με τη συνεργασία του Τονίνο Γκουέρα. Στο πρόγραμμα του έργου γράψαμε σκηνοθεσία Πάολο και Βιτόριο Ταβιάνι, Τονίνο Γκουέρα και του Ομήρου! Ο δεύτερος λόγος για τον οποίο χαίρομαι που βρίσκομαι εδώ είναι ότι, σε μια δύσκολη στιγμή για τον κόσμο ολόκληρο, όπως αυτή, είναι σημαντικό να ζει ο κινηματογράφος. Είναι ένα φεστιβάλ που προσπαθεί να μας δώσει να καταλάβουμε, μέσω του κινηματογράφου, τι είναι αυτή η ανθρώπινη συνθήκη. Ενώ λοιπόν σε άλλα μέρη σκοτώνονται, εμείς εδώ βρισκόμαστε και συζητάμε για τον άνθρωπο που ενδιαφέρεται για τους άλλους ανθρώπους. Διαβάστε τη συνέχεια »