Kientjes's Blog

In Nederland is het al blijkbaar langer een traditie: als een openluchtzwembad zijn seizoen afsluit, mogen de honden in het water.
Dit weekend gingen ze dat op Terlaemen ook eens doen. Al geruime tijd daarvoor werden de chloorpompen stilgelegd en alles in gereedheid gebracht voor onze viervoetervriendjes.
Aangezien onze Moos een echte waterhond is, konden we deze gelegenheid niet zomaar laten voorbijgaan. Hoog tijd voor een plonsje! Maar zonder Otis, want die houdt niet van water.
Er was veel volk, echt heel veel volk. Mensen hebben duidelijk behoefte aan een zwemplek voor hun honden. Moos was héél enthousiast, hij was amper te houden zelfs ;). Eenmaal we binnen de, zeer goed, afgesloten poort waren, kon hij los! Hij vloog onmiddellijk naar het kinderbadje, liep er een rondje in en trok zijn conclusie: niet uitdagend genoeg ;).
Daarna spurtje naar het grote, diepe zwembad en *plons* er in! Maar dat had hij even onderschat! Geen bodem onder zijn pootjes voelen, dat zorgde even voor paniek. Ik viste hem uit het water en liep naar de andere kant, waar pontons gemaakt waren om de honden in en uit het water te laten. Dat had onze enthousiaste Moos natuurlijk niet onmiddellijk door! Hij durfde er eventjes niet meer in, hij was toch flink verschoten!
Maar toen kreeg hij de balletjes in de gaten die op het water dreven! Balletje! Laat dat net zijn lievelingsspeelgoed zijn! Zodra we voorzichtig een balletje voor het ponton gooiden, sprong hij er al weer enthousiast in! En hij zwom! 3 kwartiers is hij in en uit het water geweest (meer in dan uit) en toen hing zijn tong op zijn tenen :p.
Er was ook een onderwaterfotograaf aanwezig die voor enkele leuke kiekjes zorgde.
Voor herhaling vatbaar!

Parijs met een auti-dochter. Het vraagt een andere aanpak. Op de boef gaan rondvliegen in Parijs was een no-go.
Ik vroeg haar op voorhand om zelf wat opzoekingswerk te doen over Parijs. Over wat er te zien was, wat ze graag zelf wilde zien. “Ik wil maar 1 ding zeker zien”, zei ze, “en dat is de Big Ben.” Klein detail, dat die in Londen staat en niet in Parijs ;).
Ik ging in Blogland op zoek naar andere moeders die Parijs met hun kroost bezochten. De bezienswaardigheden die ik mijn kinderen wilde laten zien, had ik al in het achterhoofd sinds mijn 16e ofzo, nog lang voor ik kinderen had. Maar ik wist zeker dat ik dit ooit samen met mijn kinderen zou doen! De tip van de steps, die in de bovenstaande blogs gegeven wordt, werd me afgeraden door een mama die een weekje voor ons in Parijs was, wegens enorme drukte in Parijs tijdens de grote vakantie. Inderdaad, de blogmama’s gingen in het najaar als het een stuk kalmer was.

We verbleven op de Indigo-camping, net buiten het centrum van Parijs in het Bois de Boulogne. Spiksplinternieuwe ‘bungalows’ (lees containerhuisjes), mooi ingericht maar piepklein. Wij hadden er eentje voor 5 personen, maar die 5e persoon die op het “zetelbed” zou moeten slapen mocht toch geen lange benen hebben. We konden er een pendelbusje nemen dat ons naar het dichtstbijzijnde metrostation bracht, maar dat koste ons wel 2 euro per volwassene en 1,30 per kind enkel. Dus nog eens een 14 euro bovenop de dagpassen voor de metro.
     
We verkenden Bois de Boulogne en ontdekten prachtige dingen! Een echte authentieke Rapunzeltoren bijvoorbeeld, mét kerker! Ook ontdekten we de grenzen van onze dochter. Moe is moe.

Arc de Triompf, dat stond uiteindelijk op de auti-dochter haar lijstje. Plan was om hem te beklimmen, maar het grote aantal japanners dat stond aan te schuiven, deed haar van gedacht veranderen. De Eiffeltoren was een must, je kan niet naar Parijs zonder even onder de Eiffeltoren te staan. Dochterlief haar favoriete activiteit gedurende de hele week: duiven opjagen! We hadden ook een boekje mee, waar de meiden telkens konden opzoeken welke plaatsen we zouden gaan bezichtigen: de kindereditie van Lonely Planet over Parijs. Zeker een aanradertje!

We zochten op voorhand op of we online tickets voor de Eiffeltoren konden kopen, maar die bleken meer dan een maand van tevoren al compleet uitverkocht. Gelukkig wist ik nog een alternatief: de Tour Montparnasse. Ik ging er als tiener op, maar liet nu de eer over aan manlief en de oudste dochter. toen ik achteraf de foto’s bekeek vanop de 56e en 59e verdieping, was ik blij dat ik het niet gedaan had. Ik heb namelijk al hoogtevrees als ik op een blad papier sta ;).

In Centre Pompidou hebben we even rondgehangen en gepicknickt. Toen we de Sacré Coeur wilden gaan bezoeken, namen we de verkeerde metro-uitgang waardoor we aan de achterkant uitkwamen en zo’n 300 trappen moesten bestijgen. Intussen was de temperatuur opgelopen tot 30°C, iets wat we ’s morgens niet konden vermoeden. Vandaar onze rode bollekes toen we eindelijk voor de Sacré Coeur stonden. We hebben er een ijsje gegeten en besloten dat het genoeg was geweest voor die dag. Luisteren naar de auti-dochter, weet je wel.

De volgende dag bezochten we La Defense, en dat was behoorlijk indrukwekkend. We hadden het gebouw al zien liggen, vanaf de Arc de Triompf onder andere. Maar om er zo onder te staan, dat gaf een speciaal gevoel. Intussen waren we doorwinterde metro-reizigers geworden. Niet altijd evident met de auti-dochter die amper aanrakingen verdraagt, maar hey! Ze deed echt wel moeite om haar grenzen te verleggen!

Eentje die ik op het laatste moment aan ons lijstje had toegevoegd: het Louvre. Binnengaan was geen optie wegens de drukte, maar een bezoekje aan de piramides was wel leuk, zowel ondergronds als bovengronds! Ik probeerde er zelfs eentje te pikken 😉

15 jaar was ik, toen ik hier voor het eerst stond. Magnifiek, dit kerkhof. Beetje luguber om te picknicken misschien, maar we luisterden weer naar de auti-dochter. Honger is honger.
Say Hi to Jim Morrison, en ook dat kon weer van ons lijstje afgevinkt worden!

Ons afsluitertje: Parc André Citroën. Zeker een aanradertje in de zomer! Vroeger was dit een Citroënfabriek, tegenwoordig een prachtig park waar verfrissende fonteintjes staan en een luchtballon 150 m de hoogte in gaat aan een touw. Wegens de hitte hadden de dames meer interesse in de fonteinen als in de luchtballon 🙂

En ja, dan Disneyland he. Blijft een toppertje. Een kameraad kwam ons nog 2 dagen vergezellen daar. We genoten van attracties, elkaar, Starbucks en zoveel meer!

Parijs was een succes.

Onze kleinste heeft sinds een tijdje migraine. Meestal onderbreekt ze vrij plots haar spel, klaagt van buikpijn, kruipt onder een dekentje en kan dan geen licht of lawaai meer verdragen. Tijdens de toetsenperiode waren de aanvallen niet meer bij te houden. Ik denk dat ze minstens 6 (halve of hele) schooldagen heeft gemist daardoor. En sinds het vakantie is, is het eigenlijk al niet veel beter. 4 aanvallen op nog geen 3 weken. Toch maar eens tijd voor een bezoekje aan een kinderneuroloog.
Ze werd er onderworpen aan een zeer uitgebreide anamnese. Uiteindelijk bleek ze 6 van de 7 punten te hebben, terwijl meer dan 3 punten wijzen op ernstige migraine. Enkel “uitgelokt door inspanning” klopt bij haar niet. De rest zoals overgeven, aura’s zien, activiteiten moeten onderbreken, geen licht en lawaai kunnen verdragen is er wel.

Omdat ze te veel, te vaak, te ernstige aanvallen heeft, is er besloten om medicatie op te starten. Vanaf vanavond gaat ze elke avond een pilletje nemen, in de hoop dat de migraineaanvallen minderen of zelfs uitblijven!

Sommige hondjes houden van water. Moos heel veel, Otis niet. Maar zwemmen kunnen ze praktisch allemaal 🙂

https://www.youtube.com/watch?v=ipsFxN-vB24&feature=youtu.be

https://www.youtube.com/watch?v=Jtq-NUNnAf8

Onze kinderen kunnen ongelofelijk grappig uit de hoek komen. Zeker toen ze nog wat kleiner waren.
Mario De Koninck was zo vriendelijk om enkele situaties in stripvorm te gieten. Ik laat u meegenieten:

Mario heeft van zijn eigen gezin ook een hele stripreeks gemaakt, die binnenkort ook in boekvorm uitkomt. Hou zijn facebookpagina zeker in de gaten!

Al jaren “boer” ik een beetje op mijn eigen. Het is te zeggen, ik heb enkele potten en ook wat plaatskes in volle grond waar ik ’t een en ’t ander probeer te zaaien of te planten.
Tijdens mijn studie had ik er net iets minder tijd voor maar dit jaar ben ik al goed bezig geweest!
– Aardbeien: al zeker 2 kg geoogst (lees: kunnen redden van de honden die er ook zot van zijn!). Verwerkt in smoothies, milkshakes, confituur, op de ijsjes en rechtstreeks in de buik van manlief en dochters. Ik lust geen aardbeien 😦
– Aalbessen: eindelijk beginnen mijn struikjes te produceren, na 2 jaar. Ook al een hele portie verwerkt zoals bij de aardbeien. Maar deze lust ik wel 🙂
– sla en rucola, peterselie, bieslook, oregano: probeer ik dagelijks te verwerken in soepen, sauzen, slaatjes, … Hmmm!
– Kamille: zeker genoeg gedroogd om een half jaar lang elke avond een tasje kamillethee te drinken!

– Staat er nog aan te komen: Courgettes! In mijne voortuin nog wel. Het moest maar zo’n schone plant niet zijn :). Tomaten! 6 planten nog wel! We gaan tomaten mogen eten/invriezen als ze eenmaal rijp zijn! Paprika’s: enkele planten gekregen, ik vind dat ze niet veel doen, we zullen moeten afwachten. Meloenen: dat is een experimentje, eerste jaar dat ik dat geplant heb. Ik hoop dat ze overleven zonder serre.

We zijn hier dus nog niet aan het verhongeren 🙂

Stel je voor dat je dochter, die eigenlijk deze zomer haar sweet 16 zou moeten vieren, ligt te wachten op een nieuw paar longen. En liefst snel, want de dagen, de uren tikken voorbij. En ze heeft niet lang meer. Muco is een vieze ziekte die Heleen al heel haar leven meedraagt. Heleen is de grote zus van Oscar, die bij onze kinderen in de klas zat op hun vorige school.
En dan plots komt het bericht. Er zijn longen! Uit Duitsland! Dus ergens in Duitsland is er nu immens verdriet om iets wat niet meer is. Maar toch is deze persoon een held! Hij/zij gaat er voor zorgen dat andere mensen een nieuw leven krijgen.

Mag ik hierbij een warme oproep lanceren? In België wordt bij een overlijden nog steeds de toestemming tot orgaandonatie gevraagd aan de familie. Dit gebeurt echter vaak in een zeer emotioneel moment waardoor er kostbare organen verloren gaan. Laat de keuze niet over aan iemand anders, maar beslis vandaag nog om orgaandonor te worden. Via deze link kan je een formulier downloaden dat je gewoon nog even ingevuld moet binnenbrengen bij de gemeente.

We volgen het verhaal van Heleen op de voet. Op dit eigenste moment ligt ze nog op de operatietafel.

Branden jullie ook een kaarsje?

Ik ga me eens even boos maken, hier op mijn blog. Het is mijn blog, dus ik mag dat.
Vanaf 1 juli moeten we, als thuisverpleegkundige, bij elke patiënt de identiteitskaart inlezen. Schoon initiatief, echt waar, want de mensen die sjoemelen, verbrodden het voor ons, de eerlijke thuisverpleegkundige. Maar… een kleine steekproef heeft al uitgewezen dat we zo dagelijks wel eens 3 kwartiers tot een uur langer op de baan zouden zijn. Aja, de identiteitskaart zou in theorie mooi tussen ons dossiertje bij de mensen thuis blijven zitten. Maar demente mensen hebben nogal eens de neiging om “op te ruimen” en zo de identiteitskaart elke dag van plek te veranderen of te verstoppen. Begin maar eens te zoeken, elke dag opnieuw. Bovendien wordt die identiteitskaart ook nogal eens door de kinderen meegenomen om iets in orde te maken op de mutualiteit of om naar de apotheek te gaan. Geen identiteitskaart=officieel niet daar geweest=geen inkomen voor deze prestatie. Bovendien blijkt de software bijlange nog niet op punt te staan en oeps, de hardware ook niet. Er is nog geen tablet beschikbaar om dit in de praktijk om te zetten. Dus het is verplicht vanaf 1 juli, maar het kan praktisch nog niet. *zucht*

Vanaf 1 september start in de scholen het M-Decreet. Echt… Ik heb geprobeerd om mijne kop in het zand te steken en te doen alsof het ons niks aangaat. Uiteraard loop ik daar nu keihard tegenaan. Onze jongste heeft autisme en wordt al 3 jaren in het lagere onderwijs bijgestaan door een GON-leerkracht. Ook voor volgend jaar is er uitbreiding aangevraagd, maar pas in de loop van september weten we of er effectief ook gon-begeleiding gaat zijn voor onze meid. Want ze weten zelf nog van niks. En voor hetzelfde geld gaan die uren naar administratie ipv naar begeleiding. Het is nog een grote sprong in het duister voor alle partijen. Ik durf nog niet denken aan september 2016, als zij de overstap gaat moeten maken naar het middelbaar. Er wordt nu al aangegeven dat ze in het reguliere onderwijs gewoon gaat verzuipen, en dus zou moeten overstappen naar OV4, een vorm van buitengewoon onderwijs dat wordt aangeboden in het reguliere onderwijs met extra ondersteuning voor kinderen met autisme. In theorie klinkt dat allemaal mooi, maar nu, met dat M-decreet is het ook nog niet eens zeker of ze daar voor in aanmerking komt!
Pompen of verzuipen, ook deze madam weet er helaas alles van!

En van vanmorgen op het nieuws en in de kranten: “Alle huizen krijgen een M-score!”

REALLY???

Echt jong, gaan ze daar hun tijd/geld/energie in steken?? Wie heeft deze regering gekozen?

Die konijnen daar in Bxl: er is nog werk genoeg aan de winkel op zoveel andere vlakken. Denk eens na voor ge zo’n dingen uit uw mouw schudt!

Vorig weekend werkte ik. Op zondagavond kwam ik thuis, met een mooi vooruitzicht op 3 vrije dagen. En toen voelde ik het. Dat ambetante, jeukende gevoel, lichtjes gevoelig, lichtjes pijnlijk. Ooooh, wat kende ik dat gevoel goed. Een voorbode voor een abces…
Alvast een brufen (ontstekingsremmer) genomen en bedje in. De volgende ochtend belde ik naar de tandarts. Ik mocht onmiddellijk langs komen maar stond 5 minuten later al buiten met een voorschrift voor antibiotica en een afspraak voor een week later.
Maandagavond kroop ik over de grond van de pijn. Die nacht sliep ik niet. Dinsdag kroop ik tegen de muren op van de pijn. Eten lukte niet meer. Die nacht sliep ik niet. Brufen hielp voor 10 minuten. En dan was het weer uren afzien. Dafalgan haalde enkel de ergste pieken een beetje naar beneden. Woensdag ontplofte ik bijna. Lena moest in de namiddag bij orthodont elastiekjes laten plaatsen. Ik polste voorzichtig aan de balie of er eventueel iemand was die me kon helpen. De orthodont kwam binnen en zei: “ik zal eerst haar doen, en dan zet gij u maar”. Wat een opluchting. Die sloeg echter al snel om… Hij plofte de spuit er in en nog voor die nog maar enige kans had om in te werken, werd er al geboord. En geen klein beetje! Ik vloog tegen het plafond van de pijn! Gelukkig stopte hij even, ik mocht spoelen. Een hele spoelbak vol bloed! Of ik alsjeblieft even kon meewerken, want zo kon hij niks met mij aanvangen, daar had hij gene tijd voor…
Marteling, marteling. Hij heeft mijn hele tand opengelegd, langs 3 kanten. Maar hij geraakte niet aan het abces.
Hij belde even rond, en ik mocht onmiddellijk doorrijden naar het ziekenhuis. Daar heeft een stomatoloog het abces aangeprikt… Ik kan niet zeggen dat het een opluchting was. Ik heb nog nooit, nog nooit zoveel pijn gehad als afgelopen woensdag. Vreselijk. Ik heb wel 3 kwartiers gehuild, hysterisch, puur van de pijn. Ik vrees dat Lena nu echt wel een trauma voor het leven heeft opgelopen voor tandartsen :(. De stomatoloog gaf me morfine-achtige druppeltjes mee. Maar eigenlijk hielpen die zelfs niet woensdag. Intussen zijn we zondag, ik heb geen morfine meer nodig, brufen volstaat. Dinsdag moet ik terug naar mijn tandarts om de tand terug op te lappen, want die ligt nog steeds open (aja, dat abces moet zijn weg naar buiten zoeken).
Ik wil dit nooit meer meemaken.

In plaats van een communiefeest vieren onze kinderen hun lentefeest.
Voor Lena was vandaag de grote dag. Vrijdag vertrokken ze met 36 6- en 12-jarigen uit heel Limburg op weekend met een plan. Zaterdagavond was er een heel show uitgewerkt. We kregen onze kinderen moe maar voldaan terug om ze die nacht nog in hun eigen bedje te laten slapen. Vanmorgen werden we al weer verwacht in het cc in Leopoldsburg waar we de show mochten gaan bekijken.
Ze hadden hun best gedaan, dat mag gezegd worden! Er werd letterlijk een lijn gevolgd die hun levenslijn moest voorstellen. Met afvalmaterialen maakten ze kledij en muziekinstrumenten. Er waren schimmenspellen en stopmotion filmpjes en nog veel meer!

Na de show was het tijd voor feest! En genoten dat Lena heeft! We zijn gezellig steppegras gaan eten en daarna nog taart en koffie. Kort en bondig, zo hebben we het graag 😀

Proficiat mijn kleine, grote meid. Je staat nu op een kruispunt in je leven. De kindertijd laat je binnenkort achter je en de puberteit mag nu volop beginnen. Blijf vooral wie je bent, meid, je bent goed zoals je bent. Mooi, lief, vriendelijk, meelevend, zorgend.
Wij zien je graag!

Als “grote meid” mag je al eens nippen van de champagne. Je moet duidelijk nog leren dat het ook lekker is 🙂

Met haar metertje en steppegras eten

Cadeautjes voor de gasten

Taart!

Dé manier op zus stil te houden: Ipad

Een mooie show!

Receptie na de show. Fruitsap valt beter in de smaak 🙂

En het leukste aan feesten is natuurlijk: cadeautjes krijgen! Zeker als het zo leuke cadeautjes zijn!