Ο Κισσός αναριχάται….

Ο Κισσός αναρριχάται. . .

Αγκαλιάζει κτήρια, αγκαλιάζει δέντρα, απλώνει μέσα στα δάση, δημιουργεί φράχτες, μυστικά περάσματα. Από τη Γη πάει προς τον Ουρανό, επιβλητικά πράσινος, με όμορφα σχέδια, συναντάται πολύ στην Ήπειρο, απο εκεί έχω πάρει αυτήν την εικόνα, ή αλλιώς η Άπειρος, απλώνεται προς τον άπειρο ουρανό να βρεί το φως.

Όταν αναρριχάται σε τοίχους που το κονίαμα είναι σταθερό, το προστατεύει, αλλά εάν το κονίαμα είναι πορώδης και από απαλά υλικά οι ρίζες μπορούν να εισχωρίσουν μέσα και να συντρίψουν το τοίχωμα, το σπίτι ή τον φράχτη.

Γνωστός από την εποχή του Ομήρου στην αρχαία Ελλάδα ήταν σύμβολο ζωτικότητας, χαράς και αθανασίας  και ονομαζόταν «Διονύσιον», επειδή ήταν αφιερωμένος στο θεό Διόνυσο. Οι αρχαίοι Έλληνες στεφάνωναν με κισσό τα αγάλματα του Διονύσου, τους ποιητές και τους πότες, επειδή τον θεωρούσαν σύμβολο της αθανασίας και αντίδοτο για τον πονοκέφαλο από τη μέθη. Σε ορισμένες τελετές έδιναν στο Διόνυσο και το επώνυμο «Κισσός», επειδή όταν ήταν μωρό του φορούσαν ένα στεφάνι από κισσό.

ΑΝΑΚΡΕΩΝ – ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ

Όταν ο Βάκχος εισέλθει,

Εύδουσιν αι μέριμναι·

Δοκών δ’ εχει τα Κροίσου,

Κισσοστεφής δε κείμαι,

Πατώ δ’ άπαντα θυμώ,

Όπλιζ’ εγώ δε πίνω.

Φέρε μοι κύπελλον, ώ παί.

Μεθύοντα γαρ με κείσθαι,

Πολύ κρείσον ή θανόντα.

Ο Κισσός στεφάνωνε τα κεφάλια της Εκστατικής Υπερβατικής Μέθης των Μυστών των Φαλλικών Μυστηρίων. Η Μέθη του Κρασιού δεν ήταν μέθη κοινή και οργανική, ήταν Μέθη Συμβολική και Εκστατική, που είχε προέλευση της συνάντησης της Σάρκας με το Πνεύμα. . .  Υπήρχαν και υπάρχουν τα Μυστήρια. Μυώ σημαίνει σιωπώ. Έξω οι Βέβηλοι απο τα Μυστήρια. .  .

Απεικόνιση Διόνυσου

Βέβαια κάποιος που δεν έχει μυηθεί δεν μπορεί να γνωρίζει τα Μυστήρια, αυτό είναι σαφές. Η Μύηση Πλέον προκύπτει από το ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ, το πρόσταγμα του ιερομαντείου των Δελφών, και αυτό σημαίνει την Αναρρίχηση σ’ ένα Βουνό. . .

Ω Άνθρωπε! Γνώρισε τον Εαυτό σου, και θα γνωρίσεις το Σύμπαν και τους Θεούς!