કોમલ સ્વર

પ્રથમ આવૃત્તિ :૧૯૪૦

સાધના પ્રકાશન.

શ્રી પન્નાલાલ પટેલ કૃત ‘વળામણા’ ના આજે વધામણા કરવાનો વિચાર ઉદભવ્યો. આ જાનપદી નવલકથા નું મુખ્ય પાત્ર ‘ઝમકૂ’ છે.ગ્રામ્યપરિવેશ ધરાવતી આ વાર્તા માં ઝમકૂની ‘પટલાઇ’ કરવાની વાત કેન્દ્રસ્થાને છે.

નવલકથા માં મારી નજરમાં એક વાત ક્લિક થઇ છે 😉 આજ થી ૭૩ વર્ષ પહેલા ૫ પાઘડી અને ૨૦૦ રૂપિયા માં દંપતી વચ્ચે વિખવાદ થતા પંચાયત દ્વારા છૂટાછેડા આપવામાં આવતા.ઉપરાંત,સહેલાઇ થી અન્ય પાત્ર સાથે ‘ગોઠવી’ દેવામાં પણ આવતું! જયારે આજ ના સમય માં!???……. મહત્વકાંક્ષા અને અપેક્ષા ના સરવાળા અને સમજણની બાદબાકીને  કારણે  દિન-પ્રતિદિન  દંપતીઓ  વચ્ચે  વિખવાદ  વધતા જાય  છે. છતાં, તેઓ  સબંધ  ‘ટકાવી’  રાખે છે.જો  આ  ‘ટકી’ રહેવા પાછળનો આશય એક  નવા  સૂર્યોદયનો  હોય  તો કઈ જ  વાંધો  નહિ પરંતુ,શૂન્ય પરિણામ ની  ખાત્રી  હોવા  છતાં તાપમાં શા માટે બળવું!?  આ  બધું  કોના માટે?

બાળકો માટે? – તો  આપણે  એમને વારસામાં પણ આપણી ખોટી સહનશક્તિ જ આપીશું?

સમાજ માટે? – જેના પ્રત્યેક સદસ્ય માં આપણને પણ કોઈ ને કોઈ ખામી લગતી જ હોય છે!

જીવનસાથી માટે? – જેને ગૂંગળાવીને  દુઃખી કરવા કરતા એકલતાની આઝાદી આપવી વધુ યોગ્ય છે.

સમયાંતરે ક્રમશ: માત્ર જીવનશૈલી આધુનિક થતી જાય છે અને વિચારો પછાત. ત્રીજીવારના લગ્ન માં ઝમકૂ ને મોતી સહર્ષ  સ્વીકારી લે છે, જયારે આજના સમાજ માં? વ્યક્તિ નું નામ નહિ, અન જીવન ની ઘટનાઓ જ અણી ઓળખાણ બને છે. હા, હું સંબંધોની ગૂંચવણ એટલે અંત આવું નથી કહેતી. માત્ર  એટલું  જ માનું  છું કે  એક હાથ માં જયારે અન્ય  હાથ મુકવામાં આવે  ત્યારે  તે આપો-આપ  અને  મસ્તી  થી ઝૂલે એમાં જ  મજા છે,એક  હાથ  બીજા હાથ ને ઢસડે  એમાં નહિ. વાંક પાત્રોનો  નહિ, આપણા આસ-પાસ  ના  પરિવેશનો  છે.એટલે જ સામાજિક દુર્ઘટનાઓ  પણ  વધતી  જ જાય છે!  આપણે  જયારે  ‘બે ડીવોર્સવાળા  આંટી’ ને  બદલે  મીસ/મીસીસ (ABC) તરીકે ઓળખાણ આપીશું ત્યારે જ  એક  નવી  શરૂઆત થશે.

નહિ તો…  આ ‘લેમન ટી’ ના  ‘બ્રાન્ડેડ’ સમયમાં ‘ચા’નું   ય  અપ્રચલિતપણું  ધરાવતો સમય  આગળ  વધી  જશે! તો  ચલો, આજની  આપણી  દ્રષ્ટિના  ‘વળામણા’  કરીને  એક  નવી  દ્રષ્ટિના ‘વધામણા’ તરફ ગતિ કરીએ…. 🙂 કારણ કે, વાત આપણા મનના વિકાસ ની છે….