با درود به همگی
اومدم که دوباره توی کوچه باشم
به من ثابت شده هر جا که برم اخر دوباره سر از این کوچه در میارم
این دو سال از کوچه خیلی جدا شدم
جاهای خیلی دور رفتم با ادمای متفاوت اشنا شدم
از سردی کوچه دور بودم هر روز تجربه های تازه رو احساس کردم
یه چیزی ,اونجایی که بودم خیلی گرم بود
اما این بار ,توی کوچه ام از سردی خبری نیست نه این که خوش خیال شده باشم بلکه بخاطر وجود پسریه که با اومدنش ,منو نجات داد
اما اگه سردی هم احساس کردم مینویسم
در یک صبح سرد زمستون با پسر در پارک کنار هم و نگاه به برف هایی که پا خورده اند و آنهایی که پا نخورده اند دستها در جیب شونه ها چسبیده به هم
و خبری از عابری نیست و آجرهای ساختمان که سردشان هست
اما شانه های ما به هم چسبیده و با تاخیر با هم حرف می زنیم
دلم سرد
ذهنم پر از شوق…
………………………………………………………
توی این روزای گرم تابستون باید خیلی سرد باشی تا از زمستون حرف بزنی…
ببخشید از این سردی…
مجموعه طنز ساختمان پزشکان در طی دو شب گذشته در قسمتی به نام دکتر نیما و طرفدارانش و قاتل سریالی
به موضوع همجنسگرایی پرداخت که از نظر من نویسنده آنچه که گوشه ای از زندگی همجنسگرایان در ایران بود را به طور منصفانه نمایش داد
و آنچه که بود را نمایش داد
گرچه بخاطر ظریف بودن طنز خیلی ها به موضوع اصلی داستان پی نبردن
یا شاید کمی دقت نکردن…
بیهوده گویی
بیهوده رفتار کردن و یا بهتر بگم کاملا در خدمت غریزه بودن
آفت جامعه همجنسگرای امروز ایرانه.
من نمیخوام بگم ما همجنسگرایان جدای از بقیه جامعه هستیم
اما چون ضعیف ترین اقلیت در جامعه هستیم و قدرتی نداریم باید بیشتر با ابتذال برخورد کنیم.
کمی به درد هم بخوریم
کمی ارمان داشته باشیم
در کنار همه غریزه هایی که داریم.
باد می آید
من خوشحالم
شاید لطافت بیاورد
اما اندکی می گذرد
می بینم باد با خود خاک آورده
توی کوچه خاک روی چشام می شیند
با انگشتانم چشمانم را می مالم
حالم می گیرد
با ذوقی خاموش شده
در را می بندم
و به خانه میروم.
کوچه با تکرارش و اصرارش و هیچش
با خونه های سردش تاریکش کوتاهش
درختان استوار و بی میوه اش
بچه های بازیگوش خشنش
زنان سیاهپوش خرافاتی و زشتش
پسران مردونه ضمختش
بر ذهنم چاقو می کشد.
وای از دردش
کمی بیشتر از من نمونده…
خونه پر از هیاهوی هیچ
کوچه سکوت کرده
از خونه به کوچه
از کوچه به خونه
سکوت و هیاهوی هیچ
نصیبم شده…
روی باسن خود یا نشیمنگاه خود بروی آسفالت کوچه نشسته ام
پاهایم را با دستام بغل کردم و دهانم را بر زانو گذاشته ام
و خودم ,خودم را بغل کرده ام
گاهی گردنم را به راست می گردانم و پایین کوچه را می بینم و گاهی به چپ و بالای کوچه را می بینم
آدم های رد میشوند که از من خیلی بلندتر هستند
و نیم نگاهی به هم می اندازیم
اگر برای هم جذاب باشیم این نگاه کمی طولانی میشود
اما اگر جذابیتی نداشته باشیم کمی نفرت و بی حوصلگی در من میگذارد و رد میشود
اگر جذابیتی داشته باشد کمی شور و حسرت در من جای میگذارد.
چون میدانم همه این آدم ها می روند از کوچه و با من نمی مانند
چون این کوچه مرا هم به زور پذیرفته
نمی دانم شاید هم کوچه مرا دوست دارد و میخواهد مرا تماشا کند
اما من مطمئن هستم من کوچه را دوست ندارم
از کوچه های دیگر هم نسیم خوشی به مشام نمی رسد.
کوچه با اسفالت بی رحمش
بیر حمی آسفالت واسه اینه که کف دستام توی بچگی آسفالت رو خیلی با شدت حس کرده
از زمین خوردن زیاد
و حس زمین خوردن که هم میخواستم گریه کنم و هم میخواستم از غرور مردونه کودکانه به روی
خودم نیارم و به قول بابام مثه یه مرد بلند بشم و دوباره بدوم
اما گاهی این سوزش کف دستم این قدر زیاد بود که باید گوشه ای می نشستم و یا خم میشدم
و دستام رو به هم می مالیدم یا به لباسم و زیر لب می گفتم آی آی
اما دیدن دور شدن دوستام به من می گفت بسه
و دوباره بیخیال از دوباره زمین خوردن می دویدم اما نه با سرعت قبلی
بلکه با احتیاطی بیشتر اینجا با مفهوم محافظ کاری آشنا شدم.
جالبه از عنوان سکوت کوچه استفاده کردم که از سکوت کوچه بگم
اما از بی رحمیش گفتم.
کمی هوس سیگار و بوی پسر کردم در این هوای سرد بهاری
شاید سردی هوا منوتنها تر می کنه
یا سردی هوا منو بهتر به یادم خودم میندازه
یه وقتایی سیگار می کشیدم البته فقط سیگار
چون بچه تر از کشیدن مخدر های دیگر بودم
دو سال کشیدم نزدیک سه سالی هست ترک کردم
اما بعضی وقتا که دیگه تاب و توانی از تحمل این همه تکرار نمیمونه ذهنم تقاضای سیگار می کنه
اما میدونم سیگار بدترم میکنه خیلی زود مریض میشم
پس بیخیال میشم کمی می نویسم
نوشتن خطرش کمتره
اما بازم چه سیگار بکشم چه نکشم
و چه بنویسم و چه ننویسم
من همان آدم ,خط اول نوشته هستم با نفرتی کمتر.
کوچه خاکی 