dakilang tamad

Sa pagkakaalam ko, kung hindi man ako nagkakamali. ang prusisyon ay nagaganap tuwing Biernes Santo ng hapon, yung malapit nang gumabi. Tumatak na sa isipan ko ang prusisyon mula noong bata pa ako.

Hindi katoliko ang pamilya ko pero lagi naming inaabangan ang prusisyon simula pa noon, lalo na ng mga nakatatanda kong kapatid. Noong bata pa ako, hindi ko pa alam kung bakit madalas naming abangan. Ang alam ko lang, naaaliw ako sa panonood.

Nung magkaedad na ko, lumilinaw na sa isipan ko kung bakit ganon. Yung mga tao na nasa prusisyon pala ang inaabangan ng mga kapatid ko. Naghahanap ng mga kakilala sa mga dumadaan. Mga dating kaklase nila noong elementary, noong highschool. Mga dati naming kapitbahay. Nung malaman ko na, pati tuloy ako nakikihanap na rin ng kakilala. Bakit ginagawa nila yun? Para siguro batiin yung makikita, pero ang alam ko sadyang gusto lang talaga nila makakita ng mga kakilala.

Lagi naming tinatapos panoorin ang prusisyon, hanggang ngayon hindi na nawala sa pamilya namin ang ganong kaugalian. Kaya pati tuloy sa mga anak ng mga kapatid ko naipapasa na.

meron ako na wala ka. meron ka na wala ako. minsan mas magaling ako sa’yo, minsan naman mas magaling ka sa akin. e ano naman, magkaiba tayo.

namimili ka ba ng magiging kaibigan mo? mabait daw pag hindi namimili. paano naman ako, namimili kasi ako. hindi na ako mabait? hindi naman siguro. ang mga kaibigan ko, may kanya kanyang ugali na hindi ko gusto. ang tawag dun, tamang asal. pero hindi kasi ako namimili ng kaibigan na walang kabaitan.

sa kadahilanang magkakaiba ang mga tao, may pamantayan din sa pakikipag kaibigan. maaaring ang mabait para sa akin ay nakakainis pala para sa iba. kaya bilib ako sa mga taong nakakapagtyaga sa mga taong hindi naman katyaga-tyaga.