Melpomene

عكسشو ورداشتم از بالاي آينه. اولين عكسي رو گذاشتم كه در زندگيم ازم گرفتن. حالا ميذارم اينجا ببينين بعدن. 
بعد مثل هميشه نشستم رقيبو با خيال راحت مجسم كردم. 

گريه نكردم. براي سالهاي تلف شده كه هيچي، براي  خستگيمم حتا دلم نسوخت. نشستم فككردم فردا رو با كي باشم. 

حلاجی م میکنی اقلن تعریف هم بکن.
منِ ان هم زن خوش بر و رویی بودم سابق بر این، وقتی دور بودم؛ تو یادت نیست.

«از تهی سرشار»
افقی، خیره به روبرو
سقف گاهی نزدیک میشود.
از تنها چه انتظاری؟
بی مستی هم میشود در این دنیا نبود.

دیوار، دیوار.
حصار،
برج و بارو
«از تهی سرشار»،
افقی خیره به روبرو
ابرهای گذران کاش بدانم بعد از این کجا میروند.نه این که منتظر باشم، فقط مثل همیشه کم طاقتم.

میله ، قفس.
تنگ و بی قواره.
به زیر هم که نگاه میکنی
میله.
این زندان هم چند صباحی، چند سالی،
بلاخره میگذرد.

پیر، خمیده، بیمار.
تنها، تنها.
آخ از این حصار.

نقش من را در زندگی تو مردگی نوشته اند. 

ماههاست مرده بازی میکنم.

همانقدر که نگران است، در واقع نگرانیش برای تو نیست. نگران میشود تا در نقشش در زندگیت نمونه باشد. نگرانِ تو نیست، تو دلیلی برای نمونه بودنِ احساساتش و راحتیِ وجدانش هستی. برای موفقیت در این نقش بجز از خود گذشتگی، منطق لازم است.

یک سری از چیزها به نظر آدم میان که اومد داشته باشن. مثلن لباس ها. من چند تا لباس دارم که به نظرم از لحاظ عشقی برام اومد داشتند. حتا یک سری از لباس زیر ها رو مواقع خاص می پوشم، نه برا جذابیشون فقد برای اومد داشتنشون 8)
الان رفتم دم کمد که یه چیزی بپوشم صرفن نه خیلی کژوآل که برم دیدن عمه م، دستم خورد به یه دامنی. این دامن رو تو زندگیم یک بار پوشیدم و چنان خاطره ی خوشی ازش دارم که دست و دلم نمیره بیخود و بی جهت بپوشمش. حتا میخاستم نشورمش و بذارم همونطوری بمونه اما راه نداشت. یعنی نشستنش در اون لحظه ی حساس برابر با آبرو ریزی میشد.

حالا بعد از این همه سختی، مونده بودم باید پوشیدش و طلسم این خاک برسری یک ماهِ بعد از اون قضیه رو شکت، یا نه ( طرز تفکر و خرافی بودن رو ببنید دیگه خودتون). باید این خاطره، که بدون شک خوش ترین خاطره ی زندگیمه رو برا خودم عادیش بکنم یا با هر دستکی که شده مقدس نگهش دارم؟ ( حتا موقع نوشتن از اون قضیه بوی همون لحظه داره میاد 8|) اما تصمیم گرفتم : نه. لازمم نیست سرِ بیست و چهار سالگی انقدر برای خرافی بودن وقت گذاشت. دیگه باید بزرگ شد. بابد با تلخیهای حقیقت یهو و یجا روبرو شد. نه این که این لباسو یک سال نپوشی که خاطره ش زنده بمونه، اون یکی لباسو یک سال نشوری، که بوش نره. یا اون پولیور رو دیگه هرگز نپوشی، چون وقتی اون بار تقریبن بهت تجاوز شد، اون تنت بود.
این راه راه های رو دامن چشممو اذیت میکنه . دلهره همه ی تنم و برداشته، ضربانِ قلبم مثلِ ضربانِ کره اسب شده، خاطره ش مثِ فیلم با صدا حتا جلوی چشمم میاد، اما هنوز دارم برا خودم عادیش میکنم. ببینید آدم رو جلوی خودش به چه خفتی میندازن

من قدرتِ تفسیر کردن و باز کردنِ مساعل را ندارم. در توانم نیست. دلیلش را هم میدانم. چون از فکر کردن فرار میکنم. به هر نحوی که شده، با هر استدلالِ مزخرفی از فکر کردن به مساعل فرار میکنم. همین است که گاهی حتا موقعِ حرف زدن کلمات را از یادم میبرم. چون حتا به کلمه های مناسب فکر هم نمیکنم. برای من همه چیز تبدیل شده به باور، اعتقاد قلبی و بدبینی. به خوبی و بدیِ چیزی فکر نمیکنم، چون میدانم بد است. یک دانسته ی از پیش جاگیر شده در ذهنم، همه کس بد رفتار و همه چیز بد است. اگر هم میبینی خوب از آب در آمد لذتش را بدو ببر، چون همین، فردا بد خاهد بود. به باور هایم شک نمیکنم. یعنی حتا درگیریِ ذهنیم هم نیستند که بخاهم فکر کنم که درستند یا نه. وقت نمیگذارم برای کشفِ چیزی. رد میشوم. خیلی سریع و سرسری از همه ی چیزهایی که ارزش فکر کردن دارند و ندارند دور میشوم.
با عقلانیت فاصله گرفته ام و با سماجت این فاصله را حفظ میکنم. اما دلیلش را، دلیل این یکی را نمیفهمم. از کجا به بعد بود که فکر کردن را بوسیدم و کنار گذاشتم؟کجای زندگی من چه تیرِ پر زهری از تعقل خوردم که اینطور از آن فراری شدم؟ نمیدانم.
مواقعی که طیِ یک ناپرهیزیِ ندانسته مدت طولانی چیزی ذهنم را مشغول میکند، از دریافت هایم شگفت زده میشوم. من؟ این را فهمیدم؟ من؟ منِ احمق؟ نتیجه گرفتم؟
زن های خانه دار و نفهمِ توامان را بیش از هر چیزی میفهمم. اصلن برنامه ی آتیِ من این است. زنِ خانه دار و نفهمی باشم. تنبلی به تک تکِ سلول های مغزم رسوخ کرده. فقد به دنبال لحظه ای از هیجانِ سرسری می دوم و بعد میگریزم. خیلی سریع.جوری که دو دقیقه ی بعد یادم نمی آید به چه چیزی فکر کردم و چه نتییجه ای گرفتم.
حافظه ام هم کم شده. یادِ هیچ چیزی نمی افتم و هیچ چیزی در ذهنم ماندگار نیست. فقط سطحی ترین چیزها یادم میماند. خرید ها را لیست کنم و دستِ رییسم بدهم، نان نداریم، امشب فلانی دنبالم می آید. فلانی دعوتم کرده و روزمرگی هایی از این دست. که نصفان هم عادتست.
عادت ها. اصلن همین عادت ها هستند که سلول های مغزیِ من را نابود کردند.
عادت برای من جای حافظه، فکر، تجزیه و تحلیل و همه چیز را گرفته. هرکس جلوی چشمم چیزی را تحلیل کند مریدش میشوم. برایم نمادی از شعور میشود. چیزی که ندارم. داشتم و از دست دادم.
وقتی کسی میگوید فکرش را بکن، مغزم سریعن جوابی در نظر میگیرد که بحث را منحرف کند و شنونده تصور کند که من پشتکارم در بحث زیاد است و بیخیال نمیشوم. با زیرکی فکر کردن را دور میزنم.
همین الان که این ها را نوشتم بیش از هر وقتِ دیگری از مغزم انرژی گرفت. از این پروسه راضی و خسته ام. میخاهم تا سالِ آینده به هیچ چیزی فکر نکنم.

من طلب دارم. از خیلی ها. الان که فکر میکنم اقلکم دو سه موردِ مجاز برای طلب داشتن به ذهنم میرسد.
از اولین نفر اگر بخاهم بگویم، هنوز هم بعد از دو سال و نیم گریه م میگیرد. من از آن جاکش طلب دارم. باید از من کتک میخورد. باید تحقیر میشد. من پاکیِ ذهنم را از اون طلب دارم. بعد از آن هرگز نشد مثل بقیه ی آدمها به این چیز ها فکر کنم. مسموم شدم. اما سکوت کردم. یعنی بلد نبودم چکار بکنم که که تلافیِ یکباره ریختنِ آن همه قبح در بیاید.
باید سخت میگرفتم.
نفر دومی هم در کار است. من از این دومی همه ی جوانی و احساساتم را طلب دارم. همه ش را تا تهِ ته خرج کردم. چنته ی پری نداشته م هرگز در این چیزها. احساساتم محدود نیست اما ابراز آن و خرج کردنش برای من هلاک کننده است. کردم. هلاک هم شدم. اشکالی ندارد این طبیعت دنیاست اما هر آن چیزی را پس گرفتم که اصلن حقم نبود. حقِ من کمی دل و جرات بود. کمی ثبات بود. یک ریزه اعتماد.
از این آخری که میخاهم بگویم صداقت و درستکاریم را طالبم. خیلی اش را برایش دادم. حتا یک ریزه هم پس نگرفتم. من جَلَب نبوده ام هرگز، که بخاهم جَلَب جواب بگیرم. ( این «جلب» از کجای من در اومد یهو) در حق کسی زرنگی و دندان گردی نکردم توی هیچ موضوعی که بخاهم زرنگی ببینم. این همه صداقفت نباید این طور چند ماهه در حق این گه خرج میشد.
بی حسی و بی تفاوتی دستآورد این همه طلبکار بودنم است که یقه م را چند وقتیست گرفته.

اگر دنیا با قانون گناه و صواب اداره میشد، مطمعن میشدم گناه بزرگی کرده ام، که هر شب اینطور از شیرینیِ کابوسِ بودنت رنج میکشم. دلنوازی حضورت روز ها هم سخت می آزارد. اصلن نبودنت، از ابتدا نبودنت باید بهترین اتفاقی می بود که در عمر من می افتاد.
دست بر درِ بهشتِ زندگی اما، به سقوط ایمان دارم.

من به آرزوی موقعِ فوت کردنِ شمع تولد معتقدم. و هیچ وخت هم برای خودم تنها آرزو نکردم، اما آرزوی خودم را مخصوص تر و آخر تر گفتم و یک چشمکی هم به خدا زدم.
سال رپیش موقع فوت کردن شمع، به چشم های آرزویم نگاه کردم و شمع را فوت کردم. نتیجه ش رضایت بخش نبود اما نمیتوان گفت نتیجه ای نداشت. یعنی نمونه ی بارزِ جبر و اختیار توامان بود.
آرزوی امسالم نه آنقدر نزدیک بلکه بسیااار بعید و دور بود که نه تنها موقع فوت کردن حضور نداشت، بلکه فکر کردن به آن هم برای من دور از عقل است.
اما چون من فقد و فقد موقع فوت کردن شمعِ سالی یک بارِ تولدم بلند پرواز میشوم، ارزویم را بر خودم ارزانی کردم.
آرزو میکنم آرزویم بر اورده شود. من استحقاق بیشتر از این را هم دارم 8)

نگاه نمیکنم .به هیچ چیز نگاه نمیکنم. صدایت را با هیچ تصویری در نمی آمیزم .قتی حرف میزنی، باید به کوهی نگاه کرد که تا نیمه پربرف باشد. یا به رودی که عجله دارد.صدایت طبیعت را کامل میکند.وقتی این چیزها نیست، صدایت فقط با تصویر خیالم هماهنگی میکند.
وقتی حرف میزنی باید چشم هایم را ببندم

موقعیت مناسبِ نوشتن درد و دل طور و غر و ان بازی نیست. رییسی دارم بسیار جدی، دقیقن نشسته روبروی من، با آیپدش داره ور میره و فککنم تو فیسبوک چک کردن یه مسابقه ی نامحسوس حسساس داریم با هم. اون میبره. تو همه ی بازی ها و مسابقه ها میبره و اگرم نبره سریعن تمومش میکنه چون باش حال نمیکنه. حالا موضوع اصلن این نیست غرِ این رو نمیخام بزنم. با سپاس و ستایش خداوند متعال که من ملپومن رو دارم که غر بزنم توش 8)
میخاستم راجب سن و سال براتو ن بگم بچه های گلم. خاستم از تخمی بودنِ بالا رفتنش براتون بگم. بالا میرود، تخمی میشود، بالا تر میرود تخمی تر میشود. این یه فرمولِ ساده .اگه م دیدین کسی داره عکسشو میگگه شک نکنین که کسخله

این سالها بی معرفت ترین اردیبهشت ها را دارد.
قدیم اردیبهشت، چنان پادشاهیِ سال را میکرد که تا فروردینِ سالِ دیگر من ذخیر ی خوشی م تمام نمیشد. قدیم ، اردیبهشت ماهِ عاشقی بود، اصلن من مست بودم. مستِ بهار میشدم اردیبهشت ها.
مردها مهربان می شدند، دنیا دستِ نوازشش را از سرم بر نمیداشت.
خرداد طینت خوشی نداشته. هرگز نداشته. یا تیر. تیر ، ماهِ دیوانه ایست، با احتیاط باید نزدیکش شد.اما این سالها اردیبهشت، خردادی شده و تیر مجنون تر . این سالها هیچ چیز شبیهِ خودش نیست. نه، اصلن خودِ همه چیز تفاوت کرده. مرد های مهربان دیگر برای من گم شده اند. دنیا من را یادش رفته. خدایی که سالهاست با چه مشقتی برای خودم ساخته ام ایستاده و نگاه میکند.
نگاهم میکند.
این سالها نامهربانی بیداد میکند.

نشسته م روی تخت، جایی که معمولن روش میخوابن. پولامو ریختم جلوم و دارم حساب کتاب میکنم. به طرز احمقانه ای پولام کمن و تا آخر ماه نمیرسن. برای همینه که از پول تو دستم بدم میاد. پول باید تو بانک باشه. اگه تو دس باشه آدم کمیش به چشمش میاد.
مادرم هم دقیقن 5 دقیقه یک بار میاد میگه چیزیت شده؟ چرا این ریختی ای؟ فکر میکنه سر کار دعوام شده. یا با دوستام.
من دو هفته ی پیش دعوای سختی با دوستم داشتم. اما تو قیافه م معلوم نبود. این یکی از نمونه هاییه که نشون میده مادرم نمیدونه من دعوا تو قیافه م تاثیر نمیذاره. پس موضوع باید یه چیز دیگه ای باشه.
این که مادرم چیزی از من نمیدونه یه کلیشه نیست. جزو روتین محسوب میشه برا ماها. برا هممه مون.
شاهین نجفی. لطفی که میکنه داره به شدت از مستی میخونه. من مست نیستم. نمیخامم باشم. یعنی مشکلم اینم نیست. پس چمه؟
دیروز از عادی ترین روزهای زندگیمو گذروندم. نه عاشق کسی شدم، نه کسی چیزی گفت. نه اتفاق ناگواری افتاد و نه هیچچی. روز خوبی هم بود. یکعالم از دوست های قدیم و جدید اومده بودند کافه و سه چاهار ساعت خوب اختلاط کردیم. اختلاط یعنی کس گفتیم و شنفتیم. با دوستامم هیچ درگیری ندارم.
پس چمه؟
ناخودآگاه اونجایی از آدمه که توش خیلی چیزهای عجیبی قایم شدند. یعنی اتاق کنترلِ آدمیزاده. یه اتاق کنترلِ ممنوعه س برای من. از توی ناخودآگاهم یه چیزی داره میریزه توم. یه چیزی داره به داخل نشت میکنه. مشکل اینه. من از خودم که حالم بده می ترسم. انقدر بی حس میشم که هیچ چیزی ازم بعید به نظر نمیرسه. الان من با این حس گه که یه چیزیمه ، با دوزار پول که نمیدونم تا کجا میرسه، با یه عششق ناکامِ دیگه، با یه عقده ی قدیمی که دوباره رو اومده، تنهای تنهام توی خونه.
و از خودم به طرز غریبی میترسم.

نه متوجه میشم که حسسم بهش چیه، نه میفهمم که اعتماد کردن بهش درسته یا نه. فقط میدونم تا حالاش همیشه با منطقِ » چیزی نیس بابا» پیش رفتم. گرفتار نشم یهو ندونم از کجا خوردم؟ 8|