I'm new in c plus plus

صبح کله سحر با خودم فک کردم اینطوری نمی شه که کدهای بقیه رو بذارم جلوم و کپی کنم و تازه ارور هم بگیرم ، بدون اینکه بفهمم چی به چی !!!
جلسه قبل یک کم فهمیدم و دستم اومد هدر فایلها چی هستند و به چه منطوری توی کدنویسی می یان ولی سوالهای احمقانه زیادی برام وجود داشت و هنوز هم وجود داره . سوالهایی از این قبیل :

• چرا بعضی از خطها جلو و عقب هستند ‍! یادمه یه بار رامین به من گفت : به این کار می گن بلوک بندی ( اگه اشتباه نفهمیده باشم )
• این cin و cout چی هست ؟
• کار int  چیه ؟
• کار n\ چیه ؟ چرا بعضی ها می ذارنش و بعضی ها نمی ذارنش ؟
• موقع کامپایل کردن چه اتفاقی می افته ؟
• ……………………
  همین باعث شد که تصمیم بگیرم کتاب دایتل  رو بگیرم دستم و بخونمش ولی خدایش اصطلاحاتی که به کار برده چقدر برا ذهن سنگینه !!! فقط امیدوارم  در اثر زیاد خوندن با این کلمه ها اُخت بشم . مطالبی خوندم که برام جالب بودند و همین باعث شد منتخبی از اونها رو ( که بی ارتباط با اشکالات من نیستند ) اینجا بنویسم :

1. اولین مرحله هنگام برنامه نویسی ، ویرایش یک فایل است . این کار با استفاده از یک برنامه ی ویرایشگر انجام می شود . (خود من از برنامه های microsoft visual studio 2008  و Devcpp استفاده می کنم . ) برنامه نویس برنامه ++c خود را در یک ویرایشگر تایپ می کند و در صورت نیاز تصحیحات لازم را به عمل می آورد . سپس برنامه را روی یک دستگاه ذخیره سازی مانند هارد ذخیره می کند . سپس برنامه نویس فرمان کامپایل برنامه را می دهد . کامپایلر ، برنامه ++c را به زبان ماشین ( object code) ترجمه می کند . در یک سیستم ++c ، برنامه ای به نام پیش پردازنده قبل از شروع مرحله ترجمه کامپایلر ، به طور خودکار اجرا می شود . پیش پردازنده ++c از فرمانهای خاصی به نام رهنمودهای پیش پردازنده ( directive) پیروی می کند که کارهای خاصی که باید قبل از کامپایل برنامه روی آن انجام شود توسط این رهنمودها مشخص می شوند . این کارها معمولاً شامل گنجاندن فایل ها و جایگزینهای متنی گوناگون است . مرحله بعدی پیوند است . برنامه های ++c عموماً شامل مراجعات به توابعی هستند که در جاهای دیگر تعریف
   شده اند ( مانند توابعی که در کتابخانه های استاندارد یا کتابخانه های شخصی گروه های برنامه نویسی که روی پروژه خاصی کار می کنند وجود دارند ) .
   کد مقصود(  object code ) تولید شده توسط کامپایلر ++c نوعاً به خاطر این بخش های مفقوده ، شامل حفره هایی است . پیوند دهنده ، کدهای مقصود را با کد توابع مفقوده پیوند می زند و یک تصویر قابل اجرا ایجاد می کند . مرحله ی بعدی بار کردن است . قبل از اینکه بتوان برنامه ای را اجرا کرد برنامه باید در حافظه قرار گیرد . این کار توسط بار کننده انجام می شود که تصویر قابل اجرا را از دیسک می گیرد و آن را به حافظه می دهد .در انتها کامپیوتر تحت کنترل cpu دستورالعملهای برنامه را یکی پس از دیگری اجرا می کند .
2. توضیحات یک خطی با// شروع می شن که بیانگر آن است که بقیه خط ، یه توضیح است .برنامه نویسان توضیحاتی را در برنامه می گنجانند تا برنامه را مستند کنند و خوانایی برنامه را بهبود بخشند . کامپایلر ++c توضیحات را نادیده می گیرد و هیچ کد مقصود زبان ماشین برای آتها تولید نمی کند برنامه نویسان ++c می توانند از سبک توضیح نویسی c نیز ، که در آن یک توضیح حاوی چندین خط است از الگوی */شروع و به /* ختم می شود استفاده کنند .
3. خطوطی که با < include <file name # شروع می شوند رهنمود پیش پردازنده ( یعنی پیغامی به پیش پردازنده ی ++c ) هستند . خطوطی که با # شروع می شوند قبل از اینکه برنامه کامپایل شود توسط پیش پردازنده پردازش می شوند . خط فوق به پیش پردازنده می گوید که محتویات فایل سرآمد (header file) را در برنامه بگنجاند .
   با توجه به اجزای فوق ، راهنمای پیش پردازنده خطی است که به کامپایلر اطلاع می دهد در برنامه موجودیتی است که تعریف آن را باید در فایل کتابخانه ای مذکور جستجو کند .
4. خط ()int main در همه برنامه های ++c وجود دارد . پرانتزهای بعد از main بیانگر آنند که main یک سازگر ( building block)  به نام تابع است . برنامه های ++c دارای یک یا چند تابع هستند که دقیقاً یکی از آنها باید main باشد . اجرای برنامه ها ی ++c در حالت عادی تابع main  شروع می شوند . حتی اگر اولین تابعی که نوشته می شود main نباشد. وقتی برنامه اجرا شد ، یک عدد صحیح به سیستم عامل بازگردانده می شود تا سیستم عامل بفهمد که برنامه با موفقیت به پایان رسیده یا خیر . عبارت int که قبل از main استفاده شده نشان می دهد که این برنامه یک عدد صحیح را به سیستم عامل برمی گرداند .
5. بدنه اصلی برنامه مجموعه ای از دستورات متوالی است که میان دو {} بسته شده است . این اکولادها شروع و پایان برنامه را نشان می دهد .
6. رشته ای از نویسه ها ( character) بین گیومه («) قرار می گیرد . مثل :  »  cout << «my name is samaneh\n
   در ++c اَعمال ورودی و خروجی روی جریانهایی از نویسه ها انجام می شود . بنابراین هنگامی که دستور فوق اجرا می شود ، جریانی از نویسه ها به صورت  my name is   samaneh به شیی جریان خروجی استانداردیعنی cout که معمولاً به صفحه نمایش وصل است فرستاده می شود . علامت >> عملگر خروجی نامیده می شود . این عملگر اجزای سمت راستش را به خروجی سمت چپش می فرستد . دنباله گریز «n\ » نیز در رشته فوق وجود دارد ولی چیزی به جای آن چاپ نمی شود ، بلکه این دنباله گریز باعث می شود مکان نما به خط بعدی نمایش برود . به این دنباله گریز ، دنباله گریز » خط جدید » یا » نو سطر » گویند . علامت \ را نویسه یا کاراکترگریز ( escape ) گویند . این نویسه نشان می دهد باید یک نویسه خاص به صفحه فرستاده شود . هنگامی که در رشته ای از نویسه ها یک ممیز وارو باشد ، نویسه ی بعدی با آن ترکیب می شود و تشکیل » دنباله گریز» می دهد
7. بسیاری از برنامه نویسان آخرین نویسه ای را که یک تابع را چاپ می کند نویسه n\ را قرار می دهند . این کار باعث می شود که مکان نما پس از اتمام تابع در ابتدای سطر جدید قرار گیرد .قراردادهایی از این قبیل قابلیت استفاده ی مجدد از نرم افزار را که در محیطهای توسعه نرم افزار یکی از اهداف اصلی است افزایش می دهند . ( اذعان می کنم این جمله آخر رو نفهمیدم )
8. یک دستور به تنهایی می تواند چندین خط را با استفاده از نویسه های نوسطر چاپ کند هر بار که در جریان خروجی دنباله ی گریز n\ دیده شود مکان نمای صفحه نمایش در ابتدای خط بعدی قرار می گیرد . برای اینکه در خروجی یک خط خالی داشته باشید تنها کافی است دو نویسه نوسطر را پشت سر هم قرار دهید . ( به عکسی که از کدسورس و فایل اجراشده توسط خودم گرفته شده توجه کنید .
9. دومین قانون مهم و ساده ++c این است که حتماً باید در پایان هر دستور علامت ; قرار دهید .
10. برای کل بدنه ی هر تابع در درون آکلادهایی که بدنه ی تابع را مشخص می کند یک سطح از تو رفتگی ایجاد کنید . این کار ساختار عملیاتی برنامه را برجسته می سازد و به خوانایی برنامه کمک می کند . قراردادی برای اندازه ی تورفتگی موردنظر خود در نظر بگیرید و از آن پس از این قراردادپیروی کنید . توصیه می کنیم برای یک سطح تو رفتگی از محل های توقف جدول بندی با اندازه ترجیحاً سه فاصله استفاده کنید .
11. دستور return 0  مقدار صفر را به سیستم عامل بازمی گرداند و برنامه را پایان می دهد . در انتهای این دستور نیز علامت سمیکولن قرار دهید . کامپایلرهای ++c این دستور را به معنای پایان تابع () main  تلقی می کنند.
13.