Nie lank na ek by klein Israel was nie, is ek weer op pad na ‘n gestremde seuntjie toe.  Hierdie keer is dit klein Seth Fourie van Kempton Park. Die vyfjarige seuntjie se serebrale gestremdheid is toe te skryf aan die nalatigheid van personeellede in die Eden­vale-hospitaal op die dag van sy geboorte, het die hof beslis.

Ek, die verslaggewer en die fotograaf was nie seker wat om te verwag nie (nadat ek en die fotograaf net die vorige week by klein Israel was) en ons is maar stil in die kar terwyl ons ry.  Toe ons daar kom maak ‘n aantreklike man die hek vir ons oop, sy oë blink en hy glimlag en nooi ons in.  Binne wag Seth se ma vir ons met Seth op haar skoot.  Hy is nou vyf jaar oud en is baie skaam vir my videokamera, so ek staan maar stilletjies aan die een kant terwyl ons verslaggewer met sy mamma en pappa gesels.  Die storie wat sy vertel het, het amper veroorsaak dat ek my kamera laat val van skok.  Arme Seth het na ‘n baie lang kraam sy verskyning gemaak op sy ma se  verjaarsdag – maar dit nadat ‘n verpleegster op sy ma se maag gespring het om die kraam aan te help – min het hulle geweet of omgegee dat die naelstring om Seth se nek was en hy al ‘n hele ruk sonder suurstof was.  Seth se pa het vertel hoe hulle sy seuntjie uiteindelik aan sy nek uitgetrek het.

Die dierbaarste seuntjie het kort-kort vir my geloer en skaam geglimlag as hy sien ek kyk vir hom.  Net voor ons geloop het, het hy en sy hond Blits bietjie op die gras gespeel.  Hy kan nie loop nie en spring of kruip so half waar hy wil wees.  “Hy is ‘n gelukkige seuntjie, want volgens hom is hy ‘n gewone seuntjie” – vertel sy pa.

Kyk hier na die onderhoud met sy ma en pa waar hulle vertel van die dag van Seth se geboorte.

Ek dink van al die stories wat ek al vir Beeld gedoen het, het die een my die meeste ontstel en daar is aande wat ek wakker lê en wonder hoe dit met die ou mensie gaan.  Dis reg, Israel is ‘n mensie.  Hy is opgeneem in die hospitaal as ‘n doodgewone seuntjie toe hy net 18 maande oud was vir kroep en dit was die einde van Israel soos sy ma en pa hom geken het.  Israel se toestand het skielik versleg en weens swak dienslewering in die hospitaal het sy suurstofbuis verstop, niemand het agtergekom nie en hy was sonder suurstof en het reeds breinskade opgedoen. Israel is wel nou vier jaar oud, maar as jy na hom kyk is sy 9 maande oue boetie net so ver ontwikkel soos hy.

Ek dink wat die ergste was vir my was om sy ma se moedelose oë te sien.  Om rond te kyk in hulle klein huisie wat hulle met soveel ander mense deel en te sien hoe hulle sukkel.  Hoe Israel se ma hom moet optel en dra, hom moet voer terwyl sy na die foto van ‘n gesonde Israel op die muur staar.  Hulle het die eis gewen teen die staat en behoort ‘n geldjie te kry wat dinge seker beter sal maak, wanneer…. dit weet ek nie.

My hart word sommer seer terwyl ek hier tik.  Kyk na my video oor klein Israel.

[foto: Cornel van Heerden]

Vier gevlekte ooruile het vandeesweek nesgeskrop op die dak van die Sandton Sun-hotel in Johannesburg. Mnr. Brendan Murray van Broederstroom het dié uile, gebore in Johannesburg, as kuikens grootgemaak, leer jag en vrygelaat.

Chris Rossouw, die seuntjie wie se pa op die ouderdom van 2 per ongeluk oor hom gery het, word more vir die laaste keer geopereer. Chris se gesiggie was vir vier jaar lank verlam totdat die Smile-stigting in samewerking met die Charlotte Maxeke-hospitaal ‘n peperduur reanimasie-operasie op hom gedoen het. Hy het net na Kersfees vir die eerste keer weer begin glimlag en more word ‘n gewiggie in sy regteroog ingeplant wat sal help dat hy dié oog heeltemal kan toemaak.  Lees Pauli van Wyk se berig hier.

Klein Lewis het albei sy bene verloor toe ‘n boom op sy skooltjie geval het.  Danksy skenkings het Lewis twee kunsbene gekry.  Ons het by hom gaan kuier by sy nuwe skool in Westcliff.  Lees die hele berig hier.

Passasiers landwyd is gestrand nadat die lugdiens Velvet Sky beken het dat hy in ‘n dienste-dispuut gewikkel is.  So sak ons spannetjie toe op die lughawe af.  Oral staan of sit of lê iemand wat op een of ander vlug moes gewees het.  Sommiges is kwaad, ander is moedeloos, ander sit heel kalm en wag op nuus oor hulle vlug.  Lees die hele berig hier.

Sou my ouma Lena nou nie vir jou trots gewees het nie…. Ek en Pauli van Wyk het die legende Lance James gaan besoek om te gesels oor sy 55 jaar in die musiekbedryf.  Ek vertel hom toe vinnig dat my oorlede ouma mal was oor hom en sy musiek – daar tel hy sy kitaar op en sê: “Liézel, hierdie een is vir jou ouma” en hy begin te sing.  Dit was ‘n baie spesiale dag!  Lees Pauli van Wyk se berig hier.

Anton Pienaar van Alberton is sedert geboorte blind.  Die vreugde van boeke is vir baie blindes en leesgestremdes net bereikbaar deur klank-opnames waarop voorlesers lewe aan woorde gee. Die Suid-Afrikaanse Biblioteek vir Blindes in Grahamstad het daarom ’n groot behoefte aan mense wat boeke in Afrikaans en ander lands­tale op CD voorlees. – Susan Cilliers

Lees die hele berig hier.