…Live iN Dark …

مدرسه! هنوز هیچی نشده مارو تعطیل کردن!!! کی میگه مدرسه حال نمیده!!!

آره مدرسه هم گاهی حال میده…

ولی خب اول مهر که میشه یعنی رسما رفتی یه کلاس بالاتر دیگه و این خیلی هم حال نمیده!!! یعنی دو سه ماه دیگه تولدته یعنی یه سال افزایش سن !

نمیدونم چرا ولی یکم دلم نمیخواد بزرگ شم! مثلا وقتی میگم : «دوست دارم وقتی بزرگ شدم…!» خیلی بهم حال میده! البته مامانم یه جوری نگام میکنه که انگار دیگه خیلی بزرگتر از اونم این حرف رو بزنم!

یکم میترسم از بزرگ شدن. چون بعدش کم کم میانسال میشم بعدشم کم کم پیر میشم!!! میترسم که بعدا به این دوران نگا کنم حسرت بخورم که آخ چه دوران نوجوونی راحت تموم شد! آدم که بزرگ میشه همه منتظرن باهاشون کتابی حرف بزنی! یه لبخند زورکی ملیح رو لبت باشه! و خدایی نکرده تو بزرگسالی چشمت نباید اینور اونور بچرخه حالا چه برسه که همجنسگرا هم باشی! وایییییی نه! نکنه موهام بریزه!!! موهام اگه بریزه خودمو از برج میلاد پرت میکنم پایین…اگه هم موهای آدم نریزه دیگه نمیتونه تینیجری بزاره! همه یه جوری نگا میکنن انگار جرم کردی…

ولی تون وجوونی از این مشکلا نداری…موهاتم تینیجری میذاری هیشکی بت گیر نمیده البته به جز ناظم مدرسه که بد بد نگا میکنه!

این آقای ناظم هم برا خودش ماجرای داره! الان یکی دوسالیه بدجور به من گیر داده!

نیمدونم میتونید تجسم کنید یا نه؟! آقا اندازه بابا بزرگ من بلکه هم بیشتر سن داره بعد میاد دست منو میگیره میگه : خب حالت چطوره! میخوای در آینده چی کاره شی؟ تو خیلی زرنگی! یه کاره ای شدی مارو فراموش نکنی!!! یه بار منو برده بود یه گوشه حیات هی تعریف تمجید میکرد به همراه یه مشت چرندیات نصیحت گونه! بعد که از فشار اوضاع دو سه لیتر عرق کردم و به زور خودمو خلاص کردم بچه ها گفتن : نمیدونی با چه حالتی بهت نگا میکنه!!!

ایششششششششش! من؟! با ناظم؟! هیچ وقت! حاضرم بمیرم ولی این اتفاق نیوفته!

باز اگه یه ذره قیافش مثل نسل بشر بود و به جای 50 سال اختلاف سنی مثلا 10 سال اختلاف سنی داشتیم میشد روش فک کرد! (مثلا دبیر جبرمون بد نیست!)  حداقل آدم این حالت بهش دست نمیداد!

روز اول مدرسه همین یکشنبه، من داشتم از کلاس میومدم بیرون یهو آقا ناظم رو که دیدم پریدم دوباره تو کلاس ولی مثل اینکه پشت سرش هم چش داره! جون بچه هات مارو بیخیال شو دیگه!!!

خلاصه از تعطیلی امروز تا ماجرای آقای ناظم رو گفتم ولی هیچ حرف درست و حسابی و به درد بخوری به ذهنم نیومد که بگم!

من دیگه تقریبا شهره ی عام و خاص شدم. چون من هربار که حموم میرم بین یک ساعت و نیم تا دو ساعت اون تو میمونم! همیشه بارها و بارها وقتی اون تو هستم مادرم یا پدرم صدام میکنند : «پسرم نمیخوای بیای بیرون؟!» و همیشه از من پرسیده شده : «دو ساعت اون تو چه غلطی میکنی؟؟؟؟»

راستش من هیچوقت جوابی نداشتم. یعنی خودم هم نمیدونستم دقیقا چی می کنم که دو ساعت طول میکشه. یه جورایی انگار بعد از بیرون اومدن حافظه ی من در اون دو ساعت کاملا پاک میشد.

تا اینکه دیروز تصمیم گرفتم بفهمم واقعا اون تو چه غلطی میکنم که وقتی میام بیرون یادم نمیاد. وقتی رفتم داخل اول گوشیمو گذاشتم یه گوشه ای که هم خیس نشه و هم فیلم بگیره که وقتی اومدم بیرون ببینم چی گذشته. طبق معمول نزدیک دو ساعتی طول دادم و اومدم بیرون. و طبق معمول اونها شامشون رو خورده بودند و منتظر من نبودند چون میدونستند کارم حدود دو ساعتی طول میکشه. اول موهامو خشک کردم. بعد شام. بعدش رفتم و گوشیمو برداشتم تا ببینم چه اتفاقاتی اون تو میافتاد…

یه حدسی بزنید!…

…هیچی! هیچ اتفاق خاصی ضبط نشده بود. فقط من بودم و من. یکم نشستم اون گوشه و زانوهامو بغل کردم. بعد بلند شدم راه رفتم. بعدش دراز کشیدم. به دیوار  تکیه دادم. خلاصه همین کارا…

تمام این دو ساعت به جز وقتهایی که صرف حموم کردن واقعی! میشد، من فقط داشتم وقت تلف میکردم…

خب این باعث شد که به این فکر بیافتم که واقعا چرا؟؟؟ چرا من الکی وقت تلف میکنم؟؟؟

برای جواب به این سوالها باید برمیگشتم به اولین روزهایی که همجنسگرا بودن خودم رو فهمیده بودم. (البته هنوز فرق همجنسگرا و همجنسباز رو نمیدونستم و نمیدونستم اصلا چی هستم) به کمک پسری که اولین معشوق من بود. دامون. ما خیلی معمولی با هم دوست شدیم. با هم دوست بودیم که روز سه شنبه زنگ آخر که زنگ تاریخ هم بود، من برای اولین بار عاشق شدم. از اون روز دیگه حتی یک لحظه تحمل دوری اون رو نداشتم. یه جورایی بهم میگفتن آدم حال بهم زنی شدم. تمام مدت تو فکرش بودم. هرجا اون میرفت من خودمو بهش میچسبوندم و هرجا من بودم اون هم میومد. تا این که تابستان همان سال؛ با خانوادش به یک مسافرت طولانی رفتند. دو سه هفته ای در تعطیلات بودند. اون موقع ایرانسل پوشش سراسری نداشت. حتی یک اس لعنتی هم نمیرفت.

 من هم که تحمل یک ساعت دوری از دامون رو نداشتم باید یه جوری خودمو از شر این دلتنگی لعنتی نجات میدادم. باید راه حلی برای این تنهایی پیدا میکردم. باید جای میرفتم که غم دوریش رو فراموش میکردم. یک جایی که تنها می بودم.

 و بین این همه جای ممکن من حموم رو انتخاب کردم. واقعا احمقانه است. می رفتم تو حموم و زیر آب دراز میکشیدم و به اون فکر میکردم. بعد کم کم همه چیز یادم میرفت. زمان و مکان از یادم میرفت. دیگه نمیدونستم کجا هستم. احساس میکردم تو یک دنیای دیگه هستم و ما با همدیگه هستیم.

این دنیا خیالی هیچ قانونی نداشت. هیچ آدمی هم نداشت. هیچ ثباتی هم نداشت. اونجا مال ما بود. هرکاری میخواستیم میکردیم…

ولی هر وقت که مادرم صدام میکرد دنیام روی سرم خراب میشد. من به زمان و مکان برمیگشتم. به تنهایی خودم برمیگشتم.

اون دو سه هفته گذشت. چند وقت بعد دامون بر اثر یک اتفاق دچار شکستگی پا شد. من به معنای واقعی مثل پروانه دورش میچرخیدم. یه جورایی دیگه مثل همسرش بودم. فقط سکسی درکار نبود. ازش مراقبت میکردم. کارهای مدرسه رو براش انجام میدادم. و حتی یکبار که فرصت نکردم، پروژه ی خودم رو به اسم دامون کردم، بیخیال حرفه و فن! ولی اون با یک دختر دوست شد. دست تقدیر باعث شد من و دامون یه دعوای حسابی با هم بکنیم و من با ناجوانمردی بزنمش. البته آشتی کردیم ولی دیگه هیچ وقت مثل قبل نشدیم.

من بارها و بارها ازش خواستم که دوباره همه چی به حالت اولش برگرده ولی اون اینو نمیخواست. عشق من به دامون فرق بزرگی که با بقیه عشقها داشت این بود که من یک نوع احساس تعهد در قبالش میکردم…نمیدونم چجور بگم…بعدش من با محمدرضا (همون ویلون) رابطه برقرار کردم…که بدتر از اولی تموم شد…

من باز هم تنها شدم و باز هم به همان دنیای خیالی خودم برگشتم. اینبار بدون دامون. اینبار من با تنهای خودم کنار اومدم. هرجا که میخواستم میرفتم. هرکسی رو که دلم میخواست ملاقات میکردم. با بعضی ها حرف میزدم. بعضی هاشونو میشناختم. بعضی هاشون هم…دوست داشتم…

این کاریه که من تو حموم میکنم. به دنیای خیالی میرم. واسه همینه که یادم نیست اون تو چی میکنم، چون هیچ کاری نمیکنم. فقط فضا و زمان رو رها میکنم. فقط همین.

اولین بار که اینسپشن رو دیدم، اصلا تو فکر این مسائل نبودم. به خودم گفتم نولان چقدر نابغه ست، ایده ی این فیلم رو از کجا آورده؟ بعدا با نقد ادبی روانکاوانه آشنا شدم و امروز هم یک تجربه ی روانی خودم رو خوب شناختم. شاید نولان خیلی هم نابغه نباشه، فقط در یک دوره ای خیلی تنها بوده مثل من…و برای فرار از تنهایی در رویای خودش دنیایی ساخته و این دنیا دست مایه ی اینسپشن شد.

به هر حال روان ما انسانها گاهی واکنشهای بروز میده که به نظر اصلا با منطق جور در نمیاد، ولی باید در نظر داشت که ذهن انسان خیلی از منطق سر در نمیاره! ذهن انسان بیشتر با نمادها سروکار داره تا با اعداد و استدلال. شاید تصمیم گرفته باشید از این به بعد من رو یک دیوانه ی شیزوفرنیک یا حداقل خل و چل به حساب بیارید. ولی خیلی از ما انسانها این کار رو میکنیم و کارهای عجیب و غریب دیگه ای که از چشم خودمون پنهانه و اکثرا چون بی اطلاع هستیم اراده ای هم در برابرش نداریم. نمیشه اسمش رو اختلال روانی گذاشت فقط باید گفت یکجور واکنش روانیه به اوضاع و احوال بیرونی و اینجور واکنشها در ما همجنسگراها خیلی بیشتره…

چند شب پیش تو خیابون با یکی از رفقای نزدیک اختلاط میکردیم. من داشتم در مورد پیشرفتش در موسیقی نظر کارشناسی میدادم!!! که…

کسی All-American Rejects گوش میده؟ Nick Wheeler خواننده و نوازنده ی این گروپ باحاله…

داشتم نظر کارشناسی میدادم که یهو درست جلوی چشمم ظاهر شد! خود خود نیک بود!…عین خودش بود…قد و قوارش…موهاش…صورتش…یه تی شرت هم پوشیده بود عین نیک…

دقیقا چشم تو چشم داشت نگام میکرد…

منم هم از تعجب همینجوری بهش خیره موندم بود…وسط حرفم دهنم باز موند…گفتم :» اااااا سهند اون پسره رو نگا….» اونقدر بلند گفتم که بیچاره پسره خجالت کشید سرشو انداخت پایین…!!! همینجوری سر راست راهشو گرفت رفت…منم خیلی ابلهانه زل زده بودم بهش…

اول فکر کردم من اینو کجا دیدم…بعد یادم اومد این پسره عین نیک ویلر بود…این همزاد که میگن راسته؟؟؟!!!

حالا سهند (استریته) میگه : اههههه بی جنبه بازی درنیار!!!

به جون مامانم دست خودم نیست…پسر میبینم هیجان زده میشم! مخصوصا که شبیه نیک هم باشه :X

اینا عکسهای نیکه…البته عکسهای اون پسری که من دیدم هم میتونید به حساب بیارید!

ن.ع* : آهای اونی که دیدمت شبیه نیک بودی! جون من بیا اینجا رو بخون شمارت هم بزار!!!!

* ن.ع = نامه عاشقانه!!!

خوبی وب اینه که هیچ کس اسم واقعی منو نمیدونه…!

دلیلم داره…آخه اسم من از این اسمهایی که تازه چند ساله مد شده و با فرهنگ غنی (؟) اسلامی هم سازگاری نداره! (یعنی قبلا نداشت الان مثل اینکه داره!) و کلا در بین آدمای این شهر اگه اسم کوچک من بیاد همه میفهمند دقیقا منظور کیه!

اما یکی هست که منو از نزدیک هم میشناسه ولی مرام میزاره افکار هوموفوبیایی خودش رو نگه میداره و نمیاد اینجا بهم فحش نمیده! یه بار ایشون بنده را مورد لطف قرار دادند بعد از دو سه تا فحش آبدار فرمودند : » یادته دوس دختر داشتی؟ همون دختره! میومدی روی میز قلب میکشیدی!…حالا گه میخوری میگی من گی هستم! «

خوب البته دروغ هم نگفته…! من با بعضی دخترا (فقط بعضی) دوستم. فقط دوستم. و از این بابت هم خیلی خوشحالم. مثلا دوس دختر رفیقم، خیلی وقته با منم دوسته. یک دختر بسیار روشنفکر و فهمیده.

اما این دختری که شبهاتی در موردش وجود داره، یکم با بقیه فرق داره. اسمش چیزی شبیه میوه بود! امیدوارم هیچ وقت گذارش به این وب نیوفته! این خانوم یکسال از بنده کوچکتر هستند. آشنایی ما در شرایط خاصی بود. تقریبا همه ی پسرای دور و اطراف خواهان ارتباط باهاش بودند. منم از طریق دو سه تا از رفقا باهاش آشنا شدم. نه به خاطر اینکه اهل دختربازی ام. چون من گی هستم و نیازی نمیبینم که گرایش ام رو از دوستانم پنهان کنم. با تمام حرفایی که در مورد من میزنن، چه جلوم و چه پشت سرم؛ هیچ وقت هم سعی نکردم در برابرشون موضع بگیرم یا سعی کنم دیدگاهشون رو اصلاح کنم. آدمی که تا الان به درکی از این موضوع نرسیده، هیچ وقت نمیرسه. اصلا برام اهمیتی هم نداره که نظرشون در مورد گی بودن من چیه. و خب به خاطر همین اونها هم هیچ وقت سعی نکردن من رو طرد کنند.

من به چشم یک خریدار هیچ وقت بهش نگاه نکردم! برعکس بقیه پسرا. تو اون شرایط دوست شدن با این دختر موفقیت بزرگی به حساب میومد. یک شب که بیرون بودیم ماجرایی پیش اومد که اوضاع رو بغرنج کرد. یکی دو نفر یه حرف چرندی گفتن و بقیه هم سمت اونها رو گرفتن ولی من سمت دختره رو گرفتم! چون واقعا نظرم با اونها فرق داشت. بعد ماجرای اون شب پخش شد و به قول بروبچ آمار مثل آب میمونه، بریزه دیگه نمیشه جمع کردش. اکثرا این کار من رو نوعی ابراز علاقه به دختره فرض کردند. تصور میکردند که من برای خود شیرینی پیش دختره اینکار رو کردم ولی اینطور نبود.

اما درمورد قلب! بله! من روی میزم قلب کشیدم و هنوز هم میکشم! اون دقیقا زمانی بود که من احساسی قوی نسبت به ویلون پیدا کردم (همون پسره تو پست انگیزه ی …). این قلب و اون ماجرا باعث شد که بعضیا بگن ازش خوشت اومده و فقط با تو میحرفه و جبهه گیریهای عجیب و غریب و یارکشی های مسخره ای تو مدرسه پیش بیاد، که من تابحال فکر نمیکردن تو دبیرستان هم بعضیها اینقدر بچه باشند! هنوز آثار اون دوره ی دو سه ماهه تو مدرسه هست و بعید میدونم تا ما هستیم برطرف شه. خلاصه اینکه من همه ی این حرفها رو تکذیب کردم. بعدش فهمیدم که منبع دردسر خود این خانومه! اصلا دور و اطراف این دختره چرخیدن باعث دردسر میشه! ما هم کلا بیخیال هرگونه رفاقت شدیم!

ولی متاسفانه تعدادی از اعضای خانواده (دور و نزدیک) از رابطه ی من و ایشون باخبر شدند! عکسهاشم به طور اتفاقی در فیسبوک من دیدند. حالا بیا و درستش کن. وقتی فیسبوکم رو بستم، یکی از همین اعضای خانواده گفت: »  گندش در اومد؟ » یکی دیگه گفت : » از سفره  بوی کباب میاد! »

حالا من به خانوادم چی بگم؟ برعکس استریتها که دختربازی هاشونو از خانواده مخفی میکنن، من باید علاقه م به پسرها رو مخفی کنم! از یک طرف اگه بگم به دخترها علاقه ندارم، میفهمند گی هستم! اگه هم انکار نکنم بعدش میگن یارو از صب تا شب دختر تور میکنه!

فعلا من تصمیم گرفتم تا همه ی خانواده رو در همان رویای خودشون نگه دارم! پشت نقابِ استریتِ دخترباز مخفی بشم تا ببینم کی وقتش میرسه که حقیقت رو فریاد بزنم…

علیرضا :  برو اون سوالی رو که ازت پرسیدم از «ویلون» [این لقبی که خودم به معشوق سابق دادم! چون ویلون میزنه] هم بپرس…

ویلون از در کلاس فرار میکند…[نمیدانم چرا!] بعد از دو دقیقه میآید.

پاور [یکی از بچه ها که خیلی زورش زیاده!] :  این هولوکاست همش دروغه…!

من :  پاور جان باز هم با دهن روزه گه خوردی؟!

ویلون :  یه چیزی میخواستی بپرسی…

من :  نوچ…علیرضا بازم توهم زده براش سوال پیش اومده!

ویلون دستش را دور سینه ام حلقه میکند…

ویلون :  ..…[اسم واقعیم] جون چرا عوض شدی؟ چرارفتارت با من تغییر کرده؟

[اندکی عشوه میآیم! همراه با لبخندی تلخ!]

من :  تغییر کردم؟ نه!

پاور :  … به اسلام گرویده…!

من [با عصبانیت زیاد] :  چرا چیز میگی؟

ویلون :  جواب منو ندادی…

[کم کم گرمای بدن نرم و خوش فرمش داره کاره خودش رو میکنه!!!]

من :  آخه اون اس ام اس رو که بهت داده بود خوندم…

ویلون :  کی؟ کجا؟ کِی؟

من :  من خرم دیگه؟! 

یه زمانی دوستش داشتم. خیلی زیاد دوستش داشتم. عشق اولم نبود ولی دومی بود! ذاتا آدم بداخلاق، عوضی، خودشیفته و در بعضی شرایط بسیار پرافاده است. پشت اون سینه ی سفید و ورزشکاری قلبی از سنگ داره که هیچ چیز توش نفوذ نمیکند! البته به اقتضای منافع بعضی وقتها هم دلبری میکنه! با وجود این اخلاق گند و این رفتارهای تحقیرآمیز، چون از همه ی پسرهای دور و اطراف خوشگل تر و خوش هیکل تره همه پسرها یه جورایی بهش نظر دارن. هیچ کدومشون هم گی نیستن به جز من. 

پنج سالی هست با هم دوستیم. اگه هنوز بشه روی این رابطه اسم دوستی گذاشت. اما رابطه ی عشقی مربوط به یک سال پیش میشه. همه چیز از یه شب بیخوابی شروع شد. از بیکاری تصمیم گرفتم یکم مردم آزاری کنم. ساعت دو و نیم شب بود که به هوای از خواب پروندن بهش زنگ زدم. جالب که جواب داد و شروع کرد باهام لاس زدن. من تازه خوابم گرفته بود! ولی اون همش اس میداد. زنگ میزد. بعد یکی دو ساعت که خیلی بهم حال داد، بهم گفت که یکی هست که باید باهاش حرف بزنه و دیگه باس بخوابم! از فردا صبحش دیگه کم کم رابطه زیاد شد. کم کم بهش گفتم که دوست دارم باهاش رابطه داشته باشم. و کم کم از عشق بهش گفتم. ولی انگار این آدم کاملا خنثی بود! هیچوقت نه نمیگفت! آره هم نمیگفت! اصلا انگار حرفای منو نمیشنید. میومد کنارم می نشست لاس میزد. بعد بلند میشد میرفت کنار یکی دیگه. به هر حال هردومون از سوابق کارهای خلاف! همدیگه خبر داشتیم. این یکم کارو راحت تر میکرد. یه بار واسه امتحان من خواست باهم لب بدیم. گفتم تو کلاس نه! گفت بریم پشت دستشویی مدرسه! گفتم نه! نمیدونم چرا ولی خریت کردم قبول نکردم! خلاصه این که یه بار سرکلاس جلوی همه باهاش لب دادم. البته خیلی کوتاه بود. یک بوسه ی کوتاه ولی خیلی شیرین. بعدش دو سه بار برای اثبات شجاعت! جلوی همه با هم لب دادیم. یه بار توی کلاس دکمه های پیرهنش رو باز کرد و من با سینه هاش ور رفتم (یکی از تحریک کننده ترین لحظات عمرم بود!). یه بار تو تولد یکی از بچه ها دوبار باهم رفتیم تو اتاق و همدیگر رو بغل کردیم ولی انگار وقتی چشم تو چشم میشدیم و میخواستیم شروع کنیم یه چیزی تو نگاه من میخوند که باعث میشد بلند شه و بره بیرون. یکی از دوستام گفت تو خیلی بی عرضه ای که دوبار فرصتِ کردن این پسر سفید و خوشگل و خوش اندام رو از دست دادی. ولی یه جورایی انگار منم بدم نمیومد این کارو نکنیم. انگار آمادگی روانی انجام اینکار رو نداشتم. یکم بعد از اون ماجرا یه چیزی تو اس ام اس های موبایلش خوندم که یخ کردم. از همون روز رابطه ی ما سردتر و سردتر شد. حالا دیگه بیشتر اون اخلاقهای گندش به چشم میاد. دو دقیقه پیش اینه، دو دقیقه پیش اون. حالا یادم میاد که اون روزها در حسرت یه لبخندش بودم. تازه الان دوست دختر هم داره. بیچاره اون دختره که دلشو به این خوش کرده.

از همون روز تا الان صد بار ازم پرسیده : چرا عوض شدی؟ چرا اخلاقت تغییر کرده؟ دیگه داره میره رو اعصابم. کم کم واقعا دیگه دلم میخواد بکشمش. من اینو میگم انگیزه ی معشوق کشی! نمیگم دیگه دوستش ندارم. ته دلم اصلا نمیتونم فراموشش کنم. مخصوصا که هر روز دور و اطرافم راه میره. ولی نمیدونم چرا یه حس نفرت بهش پیدا کردم. احساس میکنم با من بازی کرده. شاید من بی عرضه بودم. شاید مناسب اون نبودم. شاید از اول اشتباه کردم که به یک استریت دل بستم. ولی کاریه که شده. دل که منطق سرش نمیشه. حداقل میتونست از همون اول یه «نه» بگه منو راحت کنه. نه اینکه تا لب چشمه منو ببره و یه قطره آب بهم نده!!!!!

دلم میخواد یه بار دیگه ببوسمش…ولی همزمان دلم میخواد سر به تنش نباشه

دوستش دارم…ولی بهش محل سگ نمیذارم

 ازش متنفرم…ولی دلم نمیاد یکی بزنم در گوشش دلم خنک شه

تو بد پارادوکسی گیر افتادم…!