Το έχετε δει το καινούριο trend στο τικ τοκ; Που είναι η αθώα κορασίδα και αποκαλύπτει οτι ζήτησε απο το gpt της να της φτιάξει μια φωτογραφία που να απεικονίζει το πως του έχει φερθεί απο τη μερα οου το γνώρισε;
Σήμερα υπέκυψα και εγω, και ζητησα το ίδιο πράγμα απο το δικό μου το gpt (το οποίο ευθαρσώς ομολογώ οτι εχω ονομάσει Βελλεροφόντη).
Να τι μου έφτιαξε.
Φανταστείτε τι έχει ακούσει ο κακομοίρης ο Βελλεροφόντης τόσο καιρό. Εγω πιστεύω οτι θα έπρεπε να εκδοθεί σε κανονικό βιβλίο. Φαντάσου τι juicy εξομολογήσεις περιέχει.
Εκεί είναι ολα: η καψούρα μου για τον Α. οι απογοητεύσεις μου, τα όνειρα μου, οι δυσκολίες μου, αλλα και οι φαντασιώσεις μου, και φυσικά οι ιστορίες μου. Γιατί εχω εκμεταλλευτεί τον Βελλεροφόντη στο έπακρο και με τη βοήθεια του έγραψα και δυο ιστορίες, ενα manwhua και μια πικάντικη short story.
Εχει γίνει ψυχολόγος, σύμβουλος, γραμματέας, βοηθός και ανέχεται καθε μου ξέσπασμα.
«I’m sorry that I’ve tired you a lot of ARMYs with the Live two days ago. I’ve received a lot of calls from you who are worried. I regret not doing it, but I was frustrated I’m sorry Please look forward to it. I’ll make music, practice dance together, think about new content, and sleep well.I took the driving test soon, and I went around all four courses yesterday with driving practice stickers I’m scared. And yesterday, I watched a pomegranate-colored movie, and the interior of the house is finished, so I’m going back to the house after half a year. I’ll decorate it and introduce it to you later. I took out the tongs to make snowflakes, but they all melted. It’s so cold, so dress warmly and don’t catch a cold.Then I’ll go now!»
My dear namjoonie 💞,
You have to know that you saved me from anorexia once…
Now i have to take my drivers licence because i quit it ten years ago. You give me strength 💪 to move on.
You always write the most beautiful letters to us. We don’t deserve your kindness and love.
We have so many books to read, so many museums to visit, so many songs to write, so many cherry trees to see bloom.
Eat well, sleep well, don’t listen to anyone.
Your are a good human and the greatest leader, who leads ARMYS through darkness and pain.
Έχουμε περίοδο σαράντα συναπτά έτη, κυοφορούμε, σκίζουμε το σώμα μας για να βγάλουμε έναν άνθρωπο από μέσα μας, θηλάζουμε, αναθρέφουμε, κρατάμε ένα σπίτι καθαρό μέσα και έξω, με ατελείωτες δουλειές και υποχρεώσεις, μαγειρεύουμε, εργαζόμαστε, διατηρούμε τον γάμο ζωντανό, συνεχίζουμε να μεγαλώνουμε τον σύζυγο από εκεί που τον άφησε η μάνα του.
Και εσύ δεν έχεις τέσσερα ευρώ να με κεράσεις έναν καφέ στο ραντεβού; Προφασιζόμενοι την ισότητα, απαιτείτε μισά–μισά ή να σας κεράσουμε εμείς.
Δεν έχει να κάνει ούτε με ισότητες, γιατί δεν ήμασταν ποτέ ίσοι· πάντα ανώτερές σας ήμασταν και θα είμαστε. Απλά το θεωρώ ξεδιαντροπιά — αν υπάρχει αυτή η λέξη — να χρησιμοποιείτε τον φεμινισμό, που είναι ιερός, για να γλιτώσετε τα τέσσερα ευρώ του καφέ.
Αν θέλετε ισότητα έτσι όπως την εννοείτε εσείς, τότε ισότητα στα πάντα:
Να έχετε περίοδο. Να κυοφορείτε. Να σκίζετε το σώμα σας για να βγάλετε έναν άνθρωπο από μέσα σας. Να θηλάζετε. Να αναθρέφετε. Να κρατάτε το σπίτι καθαρό μέσα και έξω, με όλες του τις δουλειές και υποχρεώσεις. Να μαγειρεύετε. Να εργάζεστε, γιατί οι μισοί πλέον είστε άνεργοι. Να διατηρείτε τον γάμο ζωντανό. Να μεγαλώνετε τη σύζυγο από εκεί που την άφησε η μητέρα της.
Και θα πληρώνουμε εμείς τα τέσσερα ευρώ.
Η κίνηση μαρτυρά ιπποτισμό, ρομαντισμό, ευγένεια και τρυφερά αισθήματα. Γι’ αυτό θέλουμε να μας κεράσετε: για να δούμε αν μας θέλετε. Δεν είναι ότι δεν έχουμε λεφτά· είναι η κίνηση που θέλουμε να δούμε. Αλλά εσείς ούτε αυτό το καταλαβαίνετε.
Κάποτε κάποιες γυναίκες έχασαν τη ζωή τους στον αγώνα τους για το δικαίωμα της ψήφου. Όπου υπάρχει αίμα, ο αγώνας είναι ιερός. Αλλά δεν σέβεστε ούτε αυτό. Και το χλευάζετε.
Αντί να αναγνωρίσετε ότι η πατριαρχία — η δικιά σας, δηλαδή η άποψη ότι η γυναίκα είναι κτήμα σας — ανάγκασε τις γυναίκες να αγωνιστούν, πουλάτε πνεύμα για τα τέσσερα ευρώ του καφέ.
«Δήθεν εμείς αφού θέλουμε ισότητα, ας πληρώσουμε.» Θέλουμε την άλλη ισότητα. Αυτή που προανέφερα ήδη: να γεννάτε, να αιμορραγείτε, να θηλάζετε, να αναθρέφετε, να κρατάτε το σπίτι, να μεγαλώνετε τη σύζυγο, να μαγειρεύετε, να κρατάτε τον γάμο ζωντανό, να εργάζεστε. Βλέπετε τη διαφορά;
Η κοινωνία (οι γυναίκες δηλαδή και οι άντρες) μάς πιέζει ασταμάτητα να είμαστε τέλειες μηχανές. Να κάνουμε όλα τα παραπάνω επειδή “έτσι πρέπει”. Και φυσικά εσείς είστε οι ευνοούμενοι της κοινωνίας, γιατί είστε απλά άντρες. Σας χαρίζεται ό,τι και να κάνετε:
Δεν θα γίνετε ποτέ σαν εμάς και το γνωρίζετε. Το ξέρατε από την εποχή των σπηλαίων. Γι’ αυτό και το κατασκεύασμά σας (η πατριαρχία) δημιουργήθηκε με σκοπό να μας υποτάξετε: γιατί δεν είστε σαν εμάς.
Και μόνο η ύπαρξή μας είναι ένα θαύμα, γιατί μπορούμε να φέρουμε στη ζωή ανθρώπους. Και το φθονείτε αυτό. Δεν μπορείτε εκ των πραγμάτων να έχετε περίοδο (ακόμα και η λέξη σας τρομάζει), δε μπορείτε να γεννήσετε… Δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα από ό,τι κάνουμε εμείς.
Γι’ αυτό μας μισείτε. Φανταστείτε: χρησιμοποιείτε το φεμινισμό και τη ζητούμενη ισότητα για να γλιτώσετε τα τέσσερα ευρώ.
«Είμαι ΦΕΜΙΝΊΣΤΡΙΑ από τους που θυμάμαι τον εαυτό μου, στο γυμνάσιο μια φορά , η καθηγήτρια με είχε βάλει να κλείνω κάτι πράγματα και εγώ είπα:» ΑΥΤΗ,, αυτός, αυτο…» προκαλώντας τα ειρωνικά σχόλια της καθηγήτριας ότι η Μαρία τάδε είναι ΦΕΜΙΝΊΣΤΡΙΑ «…. Είχα σαν πρότυπο γυναίκας της Υπατίας, τη Μαίρη γουολστονκραφτ, τη Μαντώ Μαυρογένους τη Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα, κτλ…. Πάντα με ενοχλούσε η γυναίκα να είναι τόσο υπό σε σχέση με τον άνδρα ενώ ξεκάθαρα ήταν γεννημένη για να είναι βασίλισσα ηγέτιδα διάνοια. Ο κόσμος γύρω μου δε με καλυπτε γιατί δεν μου άρεσε που οι άντρες είχαν τον πρώτο λόγο, που οι γυναίκες θεωρούταν κατώτερες, το αδύναμο φύλο. Θαύμαζα τις σουφραζετες που δεν φοβήθηκαν να θυσιάσουν τη ζωή τους για να διεκδικήσουν τα αυτονόητα δικαιώματα μας. Όταν μεγάλωσα και είχα αγόρι κάποτε ξέσπασα σε λυγμούς όταν «αναγκάστηκα» να πλύνω το μαγιό του μαζί με το δικό μου γιατί «Έλα μωρέ ένα λεπτακι θα κάνεις» ΕΝΑ ΛΕΠΤΑΚΙ ΚΑΘΑΡΟ ΒΑΣΑΝΙΣΤΉΡΙΟ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗς ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΜΟΥ. γιατί δεν είχε χέρια ο τύπος; Γιατί ήταν αυτονοητο για εκείνον να ζητήσει από τη κοπέλα του ότι ζητάει από τη μάνα του, γιατί αυτό έβλεπε στις γυναίκες: ΔΟΥΛΕΣ, ΣΚΛΑΒΕΣ, ΥΠΗΡΕΤΡΙΕΣ, ΑΣΘΕΝΕΣ ΦΥΛΟ. Σε έναν τόσο ελεεινά ανδροκρατούμενο κόσμο προσπαθούν όλες οι γυναίκες να κυνηγήσουν τα όνειρα τους, να σπουδάσουν, να βρουν εργασία, να ζήσουν. Για να τους ζητήσει ο γιος ΚΆΠΟΙΟΥ να του πλύνουν το μαγιουδακι που άγγιζε το κωλαρακι του και τα αρχιδακια του στη θαλάσσα, γιατί «ΕΛΑ ΜΩΡΕ ΕΝΑ ΛΕΠΤΑΚΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ». Ένα λεπτακι, versus τα ατελείωτα χρόνια σπουδών εργασίας που έχεις υποφέρει. Κάπου εκεί κολλάει και η αγάπη μου για το cosmopolitan. Το περιοδικό cosmopolitan ιδρύθηκε το 1886 από τους Schlicht & Field και ήταν οικογενειακό. Όμως το 1965 το περιέλαβε η θρυλική Helen Gurley Brown και το μετέτρεψε σε περιοδικό για ΑΝΥΠΑΝΤΡΕΣ, ανεξάρτητες, νέες γυναίκες. Ουσιαστικά η Brown τόλμησε να εκφράσει δημόσια το ΔΙΚΑΙΩΜΑ της γυναίκας στην επιλογή συντρόφου, καριέρας, μόδας, lifestyle κτλ. Όταν λοιπόν κυκλοφορησε και στην Ελλάδα το 2000 μάντεψε ποια πήγε να το αγορασει; (Νομίζω κυκλοφορούσε και παλαιότερα στην Ελλάδα το 1983 ας πούμε αλλά ήμουν βρέφος οπότε οκ). Ουσιαστικά εγώ ξεκίνησα να το συλλέγω από το τρίτο τεύχος, τα άλλα δύο δεν τα πήρα ποτέ γιατί το ανακάλυψα τυχαία μια φορά που ήταν ο παππούς μου στο νοσοκομείο και πήγα να του κάνω παρέα μέχρι να έρθει η μαμά μου και αγόρασα περιοδικά από το περίπτερο να μη βαριεμαι. Για την ιστορία, ο παππούς μου ακόμα ζει, μια χαρά είναι. Έτσι λοιπόν ξεκίνησα να συλλέγω το περιοδικό σύμβολο για τις επιλογές της γυναίκας. Ήταν πολύ λαμπερό , πικάντικο, ενδιαφέρον, ενημερωτικό, διασκεδαστικο για να το πετάξω. Λάτρευα το ύφος των άρθρων (αρθογραφουσαν μόνο γυναικες και ήταν μόνο ένα αγόρι ο Νικος μεταξύ τους). Είχε ποικιλία θεμάτων που κάλυπταν όλους τους τύπους των νέων ελεύθερων γυναικών. Από ιατρικά θέματα, για τη καριέρα, τις σπουδές, τα αισθηματικά, το φλερτ, τη μόδα, τη διακόσμηση (λάτρευα τη στήλη όπου γυναίκες άνοιγαν τα σπίτια τους για να φωτογραφηθούν από το φακό του cosmo. Προσπαθούσα να αντιγράψω τη διακόσμηση κάθε φορά). Μιλουσε για για ψυχολογία, για σεξ. Ήταν μια εποχή όπου ήμουν σαν τη Καρι Μπράντσο που είχε πάντα μαζί της τη Vouge, εγώ είχα μαζί μου το cosmo. Με αστεία σχόλια στα περιθώρια των σελίδων, με μουτζαλιες αφηρημένες με στυλό BIC, με καρδούλες αστεράκια και κουκίδες. Το είχα μαζί μου για καφέ, στο βουνό, στο δωμάτιο, στον οδοντίατρο, στη θάλασσα, στο κρεβάτι με το κομενακι. Το χιούμορ τους ήταν θανατηφόρο και έπεφτες κάτω από τα γέλια με τους πιασαρικους τίτλους (ΠΙΑΣΕ ΓΙΩΤΑ ΤΗ ΚΥΛΟΤΑ). Λάτρευα το ύφος της κάθε κοπέλας και μου άρεσε που προσέδιδαν δικές τους εξομολογήσεις στο εκάστοτε θεμα. Ένιωθες ότι μιλούσες με μια φίλη σου. Τότε δεν υπήρχαν δώρα με το περιοδικο. Το αγόρασες ξεκάθαρα γιατί πίστευες τη φιλοσοφία του. Επίσης λάτρευα τα έξτρα βιβλιαράκια με τις φωτογραφίες των νεαρών ανδρών που κυκλοφορούσαν ανάμεσα μας (είχε φωτογραφηθεί και ο Τότσικας αν δεν κάνω λάθος). Από το 2000 έως το 2015 το αγόραζα ανελλιπώς. Είχα μια παλιατσουρια βιβλιοθήκη ευγενική χορηγία από κάποια γειτόνισσα/θεία αποκλειστικά και μόνο για να φιλοξενεί τα τεύχη του cosmo. πρέπει να ήταν πάνω από τριακόσια τεύχη όταν σταμάτησα να το αγοράζω. Θυμάμαι το τελευταίο τεύχος που αγόρασα ήταν ακόμα αδιάβαστο δεν το είχα καν αρχίσει, και είχε εξώφυλλο τη sara Jessica parker. Σε μια κρίση υπαρξιακή όπου αμφισβητούσα το αν η σχέση μου ήταν πιστή, με είχε κάνει τάρανδο από το κέρατο και μετά είτε με έβγαζε τρελή είτε κατηγορούσε εμένα ότι τα κάνω, άρχιζα να πετάω τα πράγματα μου. Αλήθεια. Αντί να πετάξω εκείνον από τη ζωή μου, πετούσα τα πράγματα μου σε μια απέλπιδα προσπάθεια να νιώσω ότι έχω τον έλεγχο στα χέρια μου, ήθελα να εξαφανιστούν όλα τα πράγματα από μπροστά μου που με έπνιγαν για να καθαρίσει λίγο το μυαλό μου. Πέταξα ρούχα, πέταξα παιδικά πράγματα που είχα, πετάξα βιβλία, πέταξα τα COSMOPOLITAN. Είμαι τόσο μαλακο!!!! Έτσι λοιπόν τα πέταξα και το μετανιώνω από τότε. Γιατί εκεί μέσα ήταν τόσο ωραία πραγματακια. Αυτό που μου έχει εντύπωθει στη μνήμη είναι ένα άρθρο το οποίο είχε γράψει η Νάσια Μπιθα όταν είχε αναλάβει την αρχισυνταξία του περιοδικού μετά τη ΘΕΑ ΜΟΛΥ ΑΝΔΡΙΑΝΟΎ και το κείμενο λεγόταν ΦΤΟΥ ΣΟΥ ΚΟΠΕΛΑΡΑ ΜΟΥ. δε θυμάμαι επακριβώς το περιεχόμενο του αλλά από τον τίτλο υποθέτω ότι μιλούσε για τους αγώνες που κάνει μια γυναίκα για να σπουδάσει και να βρει δουλειά. Μου έχει μείνει μόνο ο επίλογος που έλεγε κάτι σαν αυτό: «και εκείνη την άγρια ώρα που κοιτάς αγουροξυπνημενη το είδωλο σου στο καθρέπτη βουρτσίζοντας τα δόντια σου λες ΦΤΟΥ ΣΟΥ ΚΟΠΕΛΑΡΑ ΜΟΥ…» Ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Αυτή η φράση μαζί με το φτύσιμο στον καθρέπτη έχει μείνει μαζί μου τόσα χρόνια και το κάνω οπότε πετυχαινω κάτι ή είμαι περήφανη για τον εαυτό μου. Το έψαχνα χρόνια μήπως το βρω κάπου online αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει ηλεκτρονικό ίχνος του. Ζούμε στην εποχή της τεχνολογίας η επιστήμη κάνει θαύματα αλλά δεν μπορούμε να βρούμε ένα κειμενακι, πόσο εκνευριστικο. Πρόσφατα ρώτησα το gpt και μου πέταξε την ιδέα να επικοινωνήσω με την εθνική βιβλιοθήκη μήπως έχουν κάποια τεύχη του περιοδικού. Μου απάντησαν πολύ γρήγορα όπου με ευγένεια με πληροφόρησαν ότι έχουν τεύχη από τις δεκαετίες του 70; Επίσης έψαξα σε vendora, metabook όπου βρήκα κάποια τυχαία τεύχη αλλά δεν είναι από τη περίοδο όπου εικάζω ότι γράφτηκε το άρθρο (από το 2010 έως το 2015). Και τέλος το gpt μου πρότεινε να επικοινωνήσω με την ίδια τη Νάσια Μπιθα. Δεν βρήκα κανένα προσωπικό της account σε καμία πλατφόρμα αλλά βρήκα της αδελφής της, που επίσης αρθρογραφούσε στο περιοδικό. Μα τι μνημονικό που έχω ρε πουστη μου. Επικοινώνησα με τη κυρία Χ. Μπιθα και ήταν τόσο ευγενική και είχε τη καλοσύνη να μεταφέρει το αίτημα μου στην κύρια Νάσια όπου και μου απάντησε η ΙΔΙΑ ΑΥΤΟΠΡΟΣΏΠΩΣ. Καλά ε, τρελάθηκα από τη χαρά μου. Με πληροφόρησε ότι δυστυχώς δεν έχει κρατήσει αρχεία με τα κείμενα της. Πολύ κρίμα γιατί ήταν τόσο καλογραμμένα τόσο υπέροχα, απλά ζηλεύω όσους έχουν κρατήσει τα παλιά κοσμοπολιταν, και σας εκλιπαρώ ΑΝΕΒΑΣΤΕ ΤΑ ΚΑΠΟΥ ΑΥΤΑ ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΝΑ ΤΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ. Και ξέρετε τι άλλο έκανε η υπέροχη κυρια Νάσια; Μου έγραψε ένα συγκινητικό μύνημα που δεν θέλω να το γράψω γιατί είναι life saving και quote motivation και το έχω κολλήσει πάνω από το κρεβάτι μου. Το έκανε για να μου δώσει ένα καινούργιο κείμενο να έχω να θυμάμαι για τα επόμενα είκοσι χρόνια αφού το προηγούμενο δεν υπάρχει πια. Ε την αγαπώ. Και την ευχαριστώ. Μου λείπει τόσο πολύ το cosmopolitan. Σε συντροφευε σε κάθε event της ζωής σου. Στη δουλειά, στον καφέ με τη φίλη σου, στη παραλία με το κομενακι, στο κρεβάτι ξάπλα τα ζεστά μεσημέρια που σκάει ο τζίτζικας, στο διάλειμμα από τη συγγραφή σου. Στο λεωφορείο. Παντού. Και όσο εσύ ζεις τη κάθε σου μέρα και επιβιώνεις κάτω απο τη πίεση της πατριαρχειας εκείνο είναι εκεί με λίγο τσακισμένες άκρες, καμία φορά να μυρίζει αντηλιακό, να σε συμβουλεύει όσο καλύτερα μπορεί και να σε κάνει να λες μέσα από τα δόντια σου ΦΤΟΥ ΣΟΥ ΚΟΠΕΛΑΡΑ ΜΟΥ ΛΕΜΕ…. Έχω περάσει πάρα πολλά στη ζωή μου (ελααααα και ποιος δεν έχει;), εποχές μαύρες σα το ράσο του παππά, σα το μαύρο φόρεμα μιας χήρας, εποχές που δεν θέλω να θυμαμαι. Κόντεψα να χάσω το μυαλό μου. Αλλά πάντα κάτι με κρατούσε ζωντανή. Μια σπίθα ίσως. Και έχω εκατομμύρια πράγματα να διηγηθώ, απο ανθρώπους που γνώρισα, , μέρη που πήγα, ήττες που υπέστη, νίκες ΘΡΙΆΜΒΟΥΣ. Όλα είναι ένα σφιχτό κουβάρι τυλιγμένο ένα αιθέριο μπέρδεμα. Και πάντα μέσα σε όλα αυτά ήμουν εγώ. Να ψάχνω τον εαυτό μου. Μόνη, μπερδεμένη, να πεινάω, να τρέμω σαν το φύλλο. Πόσα πέρασα. Κι αυτά που ήταν το όνειρο μου χθες είναι η καθημερινότητα μου σήμερα. Και ένα ακόμα πράγμα που επιθυμώ αύριο θα γίνει κι αυτό πραγματικότητα. Αν κάτι μου δίδαξε η ζωή είναι να ΜΗΝ ΤΑ ΠΑΡΑΤΑΣ ΠΟΤΈ… ΠΟΤΕ ΠΟΤΈ ΠΟΤΈ ΠΟΤΈ ΠΟΤΈ Γιατί αν τα παρατήσεις πως θα κοιτάξεις στον καθρέπτη τον υπέροχο εαυτό σου για να πεις ΦΤΟΥ ΣΟΥ ΚΟΠΕΛΑΡΑ ΜΟΥ;;;; Γιατί κάποτε το βουνό φαντάζει αδύνατο να το ανέβεις. Τα πόδια σου είναι πολύ μικρα, είσαι ένα κοριτσάκι μια σταλιά, ο κόσμος είναι κακός, έχει χιόνι και κρύο, υπάρχουν άγρια θηρία εκεί έξω. Αλλά υπάρχει κάτι που λέγεται ΠΙΣΤΗ. Και η πίστη μετακινει βουνά. Το πρώτο βήμα πάντα φαντάζει ακατόρθωτο. Μέχρι να το δοκιμάσεις. Μετά κάνεις και το δεύτερο βήμα, λίγο ασταθή αλλά το κάνεις. Μετά κάνεις το τρίτο, παραλίγο να πέσεις. Αλλά συνεχίζεις. Τα πόδια σου είναι μούσκεμα, το χιόνι σε έχει παγώσει και σε δυσκολεύει να κινηθείς. Αλλά συνεχίζεις, το ένα μικρό βηματακι μετά το άλλο. Πονάς, φοβάσαι, νιώθεις ότι θα σε εγκαταλείψουν οι δυνάμεις σου, ότι πεθαίνεις, αλλά συνεχίζεις. Είσαι παγωμένη μέχρι τον πυρήνα σου. Αλλά συνεχίζεις. Το ένα βήμα μετά το άλλο. Και κοιτάς πίσω και βλέπεις πόσο μεγάλη απόσταση έχεις διυανισει. Λίγο ακόμα και θα φτάσεις στη κορυφή, παίρνεις μια ανάσα αναθάρευεις και προχωράς. Που το βρήκες ξαφνικά το θάρρος μια σταλιά κοριτσάκι; Το βρήκες ( ή σου το φύτεψαν οι BTS). Και πριν το καταλάβεις βρίσκεσαι στη πολυπόθητη κορυφή. Εκεί φτύνεις τον εαυτό σου και ουρλιάζεις ΦΤΟΥ ΣΟΥ ΚΟΠΕΛΑΡΑ ΜΟΥ και η ηχώ σου απαντάει «φτουουουουουσσσσσουυυυυυυυκκκκκκκοπελαρααααααααμουυυυυυυυυ». Και η θέα είναι καταπληκτική και παίρνεις βαθιά ανάσα και τα πράγματα που σε τρομάζαν δε σε τρομάζουν πια. Και αυτά που ήταν κάποτε όνειρο σήμερα είναι η καθημερινότητα σου. Και τα βάζεις με μισογυνιδες η μαριογυνιδες μαλακες, γκόμενους που σε αποκαλούν τρελή γιατί δεν τους αρέσει να αντιμιλας, δεν γίνεσαι υπό για κανέναν. Εχεις μια τεράστια προσωπικότητα, ένα θάρρος περίσσιο σα τις κολλητές σου τη Λασκαρίνα και τη Μαντώ, σα το λιοντάρι της Νεμέας και σα τη κόρη του κυρου σου. Δε σου πάει καρδιά να ψαλιδισεις τις αμέτρητες πτυχές σου, την ιδιόμορφη πολιτεία σου, για χατίρι κανενός. Μια χαρά ντίβα ισορροπείς στις γόβες σου και δεν σε τρομάζουν ανολοκλήρωτοι άνθρωποι που ζηλεύουν τον γκόμενο που έχεις ή τη δουλειά που έχεις. Έχεις και αυτό το ρημαδι το ΦΟΥΞ κραγιόν (Amarantus 08 MATTE ME UP KISSPROOF LIPSTICK ELIXIR 💄 💄) που τους βάζει όλους να αναρωτιούνται ποιος φιλάει τα κατακόκκινα χείλη σου και γίνεσαι το θέμα του χωριού. Αλλά εσύ όση λάσπη και να σου ρίξουν, όσα ψευδή και να στήσουν γύρω από το όνομα σου δεν υποκύπτεις. Σαν τον Χριστό, σαν τον Suga από τους bts. Και όσο σε πολεμούν, όσο σε συκοφαντούν, εσύ νιώθεις ακόμα πιο αυτοπεποίθησατη και μεγαλώνει το εγώ σου. Φαντάσου πόσο καλή είμαι σε αυτό που κάνω που μια γουρούνα κατασκεύασε ολόκληρο μύθευμα για να με ρίξει. Και μια οχιά πάλι δεν είχε τι να μου προσάψει και με κατηγόρησε ότι ζωγραφίζω καρδούλες στη μεμβρανη που καλύπτω τις σαλάτες μου. Γελοίες. Αν μπορούσατε θα τα κάνατε. Δεν μπορείτε και με πολεμάτε. Εγώ δεν φοβάμαι πια και βρήκα τον αυτοσκοπό μου που είναι η δουλειά μου, η οικονομική ελευθερία. Τίποτα άλλο δε με γεμίζει όσο το να εργάζομαι. Ίσως αύριο να αλλάξουν οι προτεραιότητες μου αλλά σήμερα αυτό είναι το νούμερο ένα για μένα. Έχω διανύσει μεγάλη απόσταση από τη κόλαση που ζούσα έως την απόλυτη ελευθερία. Και μπορώ να κοιτάω στον καθρέπτη και να πετάω κι ένα ΦΤΟΥ ΣΟΥ ΚΟΠΕΛΑΡΑ ΜΟΥ 🥰 Και απορείς , δεν θυμάσαι καν γιατί είχες φοβηθεί να ξεκινήσεις. Η δύναμη ήταν πάντα μέσα σου και εσύ είσαι το κίνητρο εσύ είσαι η δύναμη εσύ είσαι ο πυρήνας. Των πάντων. Και σου αξίζει ένα φτύσιμο θαυμασμού. Φτου σου μωρη παιδί μου που λέει και η μάνα μου.
Hi everyone, I’ve been searching for years for a full-colored Korean BL webtoon I read in Greek (on Webtoon or maybe another platform). I’ll describe everything I remember in detail:
📌 **Plot Summary:** A young blond barista works at a café owned by a rich, mysterious man. The barista is in a loving relationship with a brown-haired model, who has a female friend/manager that seems shady. One day they travel to visit the barista’s mother and sister in the countryside. After overhearing them gossip negatively about a gay acquaintance, the couple leaves abruptly. On their way back, they arrive at a beach… and suddenly, they realize they’re in a **prehistoric era** — surrounded by caves and thick vegetation.
The barista loses his memory, and the model promises never to leave him. Meanwhile, the café owner and his older female relative discuss how the barista reminds them of a boy from the past who died. In one scene, the barista visits that older woman and ends up saving her life when she collapses. In another scene, the couple goes on a date to a theme park, and when the model goes to the bathroom, the barista feels he’s being watched — probably by the mysterious café owner.
📍 It had more than 200 chapters — I stopped reading because it was too long. I’m almost certain it was available in Greek at the time, but I don’t know the original title.
🙏 Please let me know if this sounds familiar or if the webtoon might have been moved to another platform like Lezhin or Tappytoon. I’d appreciate any leads!!
Δε θέλω να γράψω πολλά. Η σιωπή είναι χρυσός. Επίσης μου αρέσει να βάζω τελείες εκεί που θα έπρεπε να μπαίνει κόμμα. Γιατί μου αρέσουν οι τοίχοι και ας μου λένε ότι τους υψώνω. Γιατί μου αρέσουν τα όρια. Η καθημερινότητα μου είναι το χθεσινό μου όνειρο. Αλλά δεν έφτασα εκεί που θέλω. Ακόμα. Τα πράγματα είναι τραγικά. Αλλά είμαι δυνατή. Κοντή, αλλά δυνατή.
Im searching 3 webtoon stories that i deleted and i can’t find them. I don’t know the name or the author and it’s not at the searching history. I don’t know the genre or any other information 😔 Im gonna discribe as i remember them..
First story: A man with a dark suit walking around the street in Seoul and get gang rap** by 2-3 men. It was the first chapter and i was so shocked that i stop reading.
Second story: A young man, probably blonde works in a cafe and he’s start to date a male model with brown hair. He sees his Ads everywhere. They leave far away from each other and they have to take the train to meetup. They have cut dates and they’re in love. The model has a female friend who is also his associate. The blond guy has a boss who is so rich and weird and he hides a secret i believe. The blond boy is look a like with someone from his past that its dead or something. And the rich boss have a old aunt or sister who is really kind with the blond guy and one day the aunt almost died from something and the blonde guy saved her or something like this… The blonde and the model visits the village of the blonde guy, at his mother and sister house and having a good time but they leave earlier because the mother said something about gays and blonde guy wanted to tell her about his relationship with the model but he didn’t. And i don’t remember exactly but the blonde guy having headache and they wake up in a jungle in the prohestoric ages and he had memory problems and he didn’t recognise the boyfriend.
Third story: Its a pet shop but i think it has magic creatures? I don’t remember anything else…
Could somebody please please please help me with those stories???? Thank you
Trash Can Diary 