در جستجوی خویشتن

فضای سینه حافظ هنوز پر ز صداست

خیلی اتفاقی به سرم زد برویم پاییز نگاه کنیم (بله… یک مراسم مقدسی دارم هر سال به نام «پاییز نگاه کردن». راهی میشوم تا برسم به یک کلونی درختان رنگارنگ. مینشینم در سکوت نگاهشان میکنم و برمیگردم منزل)

طبق معمول در جمع دوستان وقتی من باشم کس دیگری حق رانندگی ندارد. پس خیلی اتفاقی تصمیم گرفتم به رسم سوسول بازی هایی که خیلی از شما گرفتارش هستید بروم و کارت ماشین را بردارم که خارج از شهر همراهم باشد. بعد خیلی اتفاقی رفتم گشتم توی آت و آشغالها دنبال کارت ماشین که چشمم افتاد به برگ بیمه نامه ماشین. خیلی اتفاقی تاریخش را نگاه کردم و دیدم اگزکتلی 6 ماه پیش منقضی شده…

در کسری از ثانیه همه آن سکانس های رانندگی با سرعت بالا و جان به در بردن از صحنه های هیجان انگیز از پیش چشمم گذشت… نفس عمیقی کشیدم و پیام دادم به دوستم که: ماشینم بیمه نداره. با ماشین تو میریم. ولی من رانندگی میکنم!

خیلی اتفاقی بعد از تمام شدن مراسم تماشای پاییز تمصمیم گرفتیم عوض برگشتن عین آدم به منزل، راهی جایی دورتر شویم در دل بیابان (احتمالا برای دیدن شن و ریگ!). هیچکداممان هیچ تصور و مقیاسی از بُعد فاصله ای که باید طی میشد نداشتیم… من هم بعنوان راننده هییچ تصوری از میزان پیچ و خم جاده نداشتم. در ذهنم فقط تصویر کاملا مسطح بیابان بود و به مغزم خطور نکرد که جاده ی رسیدن از یک دهکده ی کوهستانی به کویر چقدر می تواند پر پیچ و خم باشد… خلاصه رسیدیم.

بعد از تماشای غروب خورشید و طلوع زیبای ماه در بیابان بند و بساط را جمع کردیم و راهی خانه شدیم. همه چیز خیلی خوب و هیجان انگیز داشت پیش میرفت (هیجان انگیز از این جهت که تجربه رانندگی در جاده مارپیچ در تاریکی شب برای کسی که حتی نمیداند باید چراغ را سوبالا بزند که پیچ بعدی را ببیند قاعدتا هیجان دارد) (ضمنا، برادرجان هرچی فحش تا الان در دلت به من دادی، خودتی!) خلاصه همه چیز خوب بود تا اینکه چراغ بنزین ماشین روشن شد… از اینجا به بعد سطح هیجان حتی برای من هم که کرم هیجان دارم کمی بالا بود… راه زیادی تا منزل مانده بود و میانه ی راه فقط یک روستا. چراغ های روستا را که دیدیم تو گویی خدا دنیا را بهمان داده باشد. کنار اولین سوپرمارکت ایستادیم و بعد از رعایت حجاب اسلامی با دوست جان رفتیم به سوپرمارکتی مملو از راننده بین راهی جهت یافتن مسیر پمپ بنزین. یکی گفت بنزین؟! همین روبرو. من هرچه چشم چرخاندم آنطرف جاده چیزی جز یک بیغوله کثبف ندیدم. گفتم: این؟ گفت: آره همینه در بزن میاد.

سرتان را درد نیاورم. رفتیم و در زدیم و پسرکی آن حوالی گفت بسته و رفته و برگشتیم سوپر مارکت و گفتیم: آقا بنزین نداریم چه کنیم؟ و نامبرده لبخند معناداری زد و گفت شب بمانید و ما کل هیجان روز از چشم و گوشمان ریخت بیرون و برگشتیم به ماشین و زدیم به جاده برگشت با این امید که برسیم به پمپ بنزین بعدی…

رسیدیم…

آدمیزاد شیر خون خورده و تصور نمیکند که روزی دیدن تابلوی پمپ بنزین از دیدار یار سفر کرده هم شیرین تر بشود!

همه اینها را گفتم که گفته باشم فقط. هیچگونه نتیجه اخلاقی و غیراخلاقی وجود ندارد. این متن وزین را تقدیم میکنم به برادرجان که چند وقت است گیر داده چرا وبلاگت را ول کردی و نمی نویسی؟

پی نوشت 1: او می آید.

پی نوشت 2: عنوان این پست مربوط میشود که یک داستان دیگر که بعدا میگویم برایتان.