marritanne

Goedendag, 

Afgelopen vrijdag was ik op de site van WoonFriesland op zoek naar wat te doen met een mierenplaag en kwam ik per ongeluk de volgende tekst tegen: 
“Een multiculturele samenleving levert een ‘wereldkeuken’ op met ontelbare gerechten en even zoveel etensluchtjes. Omdat smaken verschillen vraagt dit om een soepele, tolerante houding. En in veel gevallen kan een goede afzuigkamp de lucht aardig klaren.”
Ik hoop dat ik niet hoef uit te leggen hoe suggestief en op zijn zachtst gezegd neigend naar racisme deze tekst is, maar ik zal een poging doen: In de tekst wordt het zo gezegd dat etensluchtjes een probleem zijn omdat we in een multiculturele samenleving leven, met andere woorden, de etensluchtjes van die nieuwkomers en niet witte Nederlanders, daar heb je last van. 
In de huidige maatschappij met de verharding van racisme en fascisme en moslimhaat, is een tekst als deze van een grote instantie als WoonFriesland olie op het vuur, al los van of de inhoud überhaupt te verdedigen valt.

Ik heb Woonfriesland hierop aangesproken via Whatsapp, waar ik een brutaal antwoord kreeg dat Nederlands eten ook gewoon bij de wereldkeuken hoort en dat dit heus niet “rasistisch” is. Die schrijffout is alarmerend, want doorgaans schrijven vooral racisten het woord racisme verkeerd heb ik geleerd in mijn loopbaan. 

WoonFriesland kwam met een “Jammer dat u dat zo opvat” dooddoener en de tekst blijft zo suggestief staan. Ik heb verder in mijn werk al de nodige ervaring met cliënten die in de problemen kwamen door een racistische insteek van WoonFriesland en deze tekst en de laconieke reactie van WoonFriesland zijn erg tekenend. 

Ik denk ook niet dat ik u erop hoef te wijzen dat we zeker 2 wijken in Leeuwarden hebben waar veel niet witte mensen wonen. Deze wijken worden tot mijn grote verbazing door gemeente en WoonFriesland bestempeld als probleemwijken, maar als ik de cijfers er naast leg, zijn in de Vrijheidswijk de minste inbraken in heel Leeuwarden en in Bilgaard en de Vrijheidswijk alcohol en drugsproblemen onder kinderen onder de 16 jaar vele malen lager dan in andere wijken, waar die in de overwegend witte wijk rondom Cambuurplein gemiddeld een stuk hoger liggen. 
Zelf woon ik in de Vrijheidswijk en ik heb met mijn 45 jaar en alle verhuizingen door het hele land die ik heb meegemaakt, nog nooit in zo’n fijne gemoedelijke veilige wijk gewoond en let wel, ik heb in mijn kindertijd in een dorpje met 400 inwoners gewoond.. 

We weten allemaal welk stigma er op deze wijken geplakt zit en welk stigma op “buitenlands eten” geplakt zit, dat mensen van een andere achtergrond altijd al gepest worden omdat ze anders ruiken door andere etensluchtjes in huis etc., dus laten we ons niet van de domme houden. Een tekst als deze is daarom een kwalijke bijdrage aan het hele probleem wat racisme heet.

Juist dat dit soort teksten en opvattingen er door glippen en zelfs op sites staan van grote instanties die ook nog half onder de vleugel van de gemeente zit; immers Woonfriesland is een sociaal huurbedrijf en heeft afspraken met en regels van de overheid waaraan ze zich moeten houden, is een groot probleem. Immers: Je geeft er de boodschap mee af dat het oke is om zo te denken; het probleem ligt bij het multiculturele.. maar laat ik duidelijk zijn, ik ruik toch echt veel liever roti dan kapotgekookte spruitjes. 

Nu zullen jullie denken dat mijn wens is dat de tekst aangepast wordt op de site en dat is zeker zo, maar dat is absoluut niet afdoende. Het kan niet bestaan dat zo’n groot bedrijf met bijna 7000 huurwoningen in onze multiculturele stad een dergelijke achterliggende attitude heeft zonder dat dat voor diens niet witte Nederlanders extra problemen gaat opleveren. Daarom verzoek ik de gemeente om te beginnen om onderzoek te doen en eens te beginnen met opvragen welke klachten binnenkomen, hoe deze behandeld worden en indien daarin verschillen zijn van hoe de bewoners behandeld worden, wat daarin dan de gemeenschappelijke factor is. 
Aan Amarillys vraag ik om in kaart te brengen hoeveel clienten bij hun komen die problemen hebben met WoonFriesland vanwege hun cultuur of afkomst die zogenaamd niet passend zou zijn volgens WoonFriesland in de buurt waar ze wonen.
Het zijn niet de mensen op straat die dom schelden die het grootste probleem zijn, het is dit soort institutioneel racisme wat overal doorsijpelt en hele bestuursstructuren en regelgevingen doorspekt die zorgen dat racisme zo’n groot probleem is en dat mensen massaal worden achtergesteld en benadeeld en harder beoordeeld en veroordeeld worden dan bijvoorbeeld witte bierdrinkende barbecuenende schreeuwende voetbalfans. 

Ik hoop dat jullie mens genoeg zijn om niet in de verdediging te schieten, maar om dit letterlijk te lezen en eerlijk te durven zijn, vooral naar jezelf toe en dat we hier met zijn allen voor eens en voor altijd verandering in gaan brengen.
Tevens is het door de media het opgepikt nadat het via mij op Twitter kwam, dat was de afspraak ook die ik had met mijn contact aldaar. Ik hoop dat ik niet verdere actie hoef ondernemen om hier ruchtbaarheid aan te geven voordat jullie dit ernstige probleem serieus gaan nemen.
https://dekanttekening.nl/nieuws/ophef-wooncorporatie-noemt-luchtjes-multiculturele-keuken-overlast4/

Met vriendelijke groet,

Marrit Anne.

Deze mail is verstuurd aan: Gemeente Leeuwarden, WoonFriesland, een aantal medewerkers van WoonFriesland en op advies van een werkneemster van Amaryllis ook naar de directie van Amaryllis. 

Dear Mona and crew,

First of all, Mona, you are one of my biggest inspirations. Being an activist myself since my teens, at times more intense than other times, where as lately I am in deep since a right wing “journalist” targeted me and made me famous in the wrong crowd.
This all started almost 3 years ago during a trial about blackface Piet (zwarte piet) which you might have heard about. In short: in the Netherlands we don’t have Santa and elves, but Sinterklaas and Blackface Petes who are his helpers and happen to run around in the same outfit as the so called ex slaves who still had to work in the house for a lousy bit of money for 10 years after slavery stopped in the Netherlands to compensate slave holders whom I also call kidnappers.

The trial was about when people wanted to peacefully and legally demonstrate against this blackface, in my province the pro black face people, also known as racists, blocked the roads so the protestors couldn’t reach their destination.
Those racist who block the road were and still are regarded as heroes by a lot of people who want to so called keep their traditions, but funny thing: they only get this serious about racist traditions; you don’t see them walking around on wooden shoes.

I went to the trial to support my fellow anti racism activists and I happen to wear a headscarf. I also happened to be able to replace the interpreter who didn’t show up to translate from Frisian to Dutch for my fellow activists.
Now when I walked over to him to sit down next to him, people went “Oh there’s the headscarf” in a condescending way, so I turned around and said “Hi. my name isn’t headscarf, it’s Marrit”.
Then later in recess I tweeted about this, a right wing pro black face journalist picked that up and there the shit began.
He falsely accused me of tweeting during the trial, which wasn’t allowed, he sent the police my way, but luckily I could show them the timestamp and I could walk on, but worse than that, he put up the whole crowd against me.
So I started my voice recorder and put it in my bag just to have proof if things went wrong. Another journalist came to warn me what exactly was going on and when he told me and I looked around, I saw all eyes of these racists pointed at me and when I tried to go outside, I needed to be escorted out by 2 fellow activists because they we’re harrassing me and blocking my way.
So when I came back (that was during lunch recess) I still had the recording running which I stopped just when I walked in the courtroom again, but it ran just long enough to record this right wing journalist (his name is Wierd Duk, he’s well known in my country) harassed me and loudly falsely accused me again. He then proceeded to make me a real life target on twitter, well knowing his 200k followers would make my life miserable, I put the tapes online, he then threatened me with going to court, I didn’t back down, he didn’t go to court because he didn’t have a case (in the Netherlands its legal to record conversations without asking permission as long as you are a participant in the conversation and it doesn’t contain personal information about others).

So from this point on things went worse and worse. Before I was already an activist, but mainly underground. At times I stepped into publicity but always managed to step back and go back underground and fairly anonymous.
Now after all this happened, the violence started and not only to me but to my kids who were 12 and 19 at the time too. People, mostly middle aged angry men, tried to kick and pull us of our bicycles, tried to hit us, threw eggs at my oldest child when they were waiting for the bus (my kids are non binary) and in the end we even had to move for our safety whit urgency; which means the municipal orders the housing association to put me on top of the waiting list basically. (which normally is around 7 years here).

So we moved to a non white part of town, where we are safe. (Even though we are white ourselves)

From this time on we are being targeted more and more in every possible way and it seems like Twitter employees are in on it too and as you know a lot of activism happens there, especially during this fucking pandemic which lingers on and on because our country is too much of a coward to take real measures for a few months.

So I got suspended, literally for repeating your words of “how many men” and I thought nothing much of it yet, but went in appeal and that appeal is still pending, but now, just week or 2 later, my oldest gets suspended to for no reason at all and I’m thinking, this is way too much of an coincidence.

Now the people who are against people like me; assigned female at birth, muslim, human rights activist in the broadest sense of the word, big mouthed, here to smash the patriarchy, are many as you know and some of them have jobs behind buttons that can and will silence our voices.

I hope you can give this attention and help get this story out, because it’s not just a suspension, its deliberately silencing our voices.

Now all the information I have on this is in Dutch, but I’ll include the links anyway, hoping Google Translate can make something of it and if not and you want to dive in to it more, I gladly translate it for you.

I hope you find the time to read this and react, as I think this is something too big to just let go and I can’t do anything against it on my own.

With fierce regards,

Marrit Anne Hooomoedt,
The Netherlands

Dukgate, hoe het echt zit:

Dukgate, het vervolg: Hoe een leven kan veranderen.

Goedemorgen,

E. ik heb jou ook bijgevoegd, omdat ik afgaande op het contact wat ik met jou heb gehad, denk dat jij wel begrijpt wat ik bedoel en tot nu toe wordt dat behoorlijk genegeerd.

Ik zit hier met een kind dat nooit de kans kreeg om aansluiting te vinden op haar nieuwe school voor de lockdown begon, terwijl ze al uit een nare situatie kwam en de mogelijkheden die er zijn en zijn geweest om hier beter mee om te gaan, worden aan de kant gezet.

J. wij hebben een heel lang gesprek gehad hierover en ook daar begon je over het protocol bij pesten en zei ik dat het niet over pesten gaat. Er is geen enkel kind schuldig aan de dynamiek die hier ontstaat. Wij volwassenen zijn er echter wel verantwoordelijk voor dat we dat bijsturen als het niet goed loopt. 

Ik heb Mila naar jullie school gedaan omdat ik de indruk kreeg dat jullie beter oog hebben voor dit soort dingen; de mens achter de scholier, maar tot nu toe valt hoe jullie in deze situatie met Mila omgaan enorm tegen.

Mila niet betrekken bij het bekijken van een clip die over haar gaat.. je had heel makkelijk dat bekijken uit kunnen stellen of vragen of Mila niet toch tijd had voor deze uitzonderlijke situatie of kunnen bespreken hoe jullie dit samen konden doen, want dat samen, dat is wat er enorm aan ontbreekt richting Mila van school uit.

Ik weet dat dit allemaal nieuw is voor jullie, maar ik hoor dingen zeggen die daar niets mee te maken hebben maar met een intrinsieke attitude en weinig begrip voor het tienerbrein. Bijvoorbeeld toen ik zei “je hoeft de kinderen alleen maar meer met elkaar in contact te brengen, doe een keer een vragenronde met coaching met Mila online ofzo” en J. zei “nou eh ik weet niet of dat werkt” en er vervolgens niets meer mee deed.

We zijn een dikke maand verder en bijna alles wat aangedragen wordt waar mijn kind het heel erg moeilijk mee heeft, wordt maar aan de kant gegooid omdat jullie niet weten hoe terwijl je daarvoor alleen naar haar hoeft te luisteren.
Dan lees ik van andere leerlingen wiens school alles op alles zetten om hen via beeldscherm toch op de schoolfoto te zetten en hoe alle leerlingen gedag zeggen voor de webcam als de les over is en dan zeg ik jullie eerlijk mijn hart breekt hoe jullie Mila laten hangen.

Ik hoef geen excuses en redenen waarom het nog niet goed gaat of waarom ze vergeten wordt, ik wil een oplossing en ik heb daartoe al heel veel goede suggesties aangedragen waar niets mee gedaan wordt.
Enorm pijnlijk dit, vooral voor Mila. Ze is een kind!!! En jullie hebben een zorgplicht! 

Mvg

https://amp.nos.nl/artikel/2348978-al-maanden-zitten-deze-kinderen-thuis-want-corona-kan-moeders-fataal-worden.html?__twitter_impression=true

Onderstaand stuk staat al een tijdje in mijn laptop te wachten op nog wat aanvullingen en nuanceringen, maar nu Akwasi zo onder vuur staat, vind ik het tijd deze tekst te publiceren.

We kennen allemaal uitdrukkingen om onze boosheid te uiten, die niemand ooit letterlijk bedoelt of letterlijk neemt. Uitspraken als “Ik trek zijn kop van zijn romp” of “val dood” of “Stik er in”.
Niemand bedenkt om dan bang te worden dat hun hoofd echt van hun romp getrokken gaat worden.

Maar als slachtoffers van racisme roepen dat ze uitingen van diezelfde racisme willen schoppen, is Nederland opeens te klein.

Tone policen.

Racisme is overal en soms zo ingesleten dat we het niet eens beseffen.
Zelfs in “tone policen” oftewel het vallen over de toon waarop iemand praat. Er wordt hierbij uitgegaan van een norm die de juiste zou zijn; kalm, beleefd, rustig, geduldig en vooral niet te confronterend.
Deze norm waar vanuit gegaan wordt, is de witte norm en dan ook nog de Noord Europese, die geen ruimte laat voor temperament, voor sterke emoties, voor het horen van emoties tijdens je spreken. 
Nu kan je denken “ja maar tone policen gebeurt toch alleen in gesprekken? Zo heftig is dat toch niet?”

Helaas. Deze zelfde norm is namelijk óók waar bijvoorbeeld de hele geestelijke hulpverlening op gebaseerd is: Je functioneert op papier goed, als je zoveel mogelijk voldoet aan deze witte norm, als je emoties niet heftig en niet heel aanwezig zijn, als je kalm en in mijn ogen bijna stoïcijns reageert. Hele therapieën zijn op deze norm gebaseerd.  Zodra je emotie te horen is, ook al is die emotie meer dan terecht, zij het in onderwijs, in politiek, in het dagelijkse leven, dan wordt de inhoud van je woorden simpelweg aan de kant gegooid of er een label op gedrukt dat je een stoornis zou hebben.  Formeel gezien heb je juist een stoornis als je moeite hebt met je emoties laten zien, dat even terzijde.

In plaats van ons te richten op het erkennen en mogen laten zijn van die emoties en je eigen spirit, doen we ons uiterste best dit te onderdrukken en in een hokje te proppen. Een wit hokje.

Niet beseffend dat we hiermee eigenschappen willen weg vlakken die horen bij andere culturen en afkomst dan wit Noord Europees.  In Europa zelf al zien en benoemen we vaak het temperament van een Italiaan of een Spanjaard, maar altijd met die sidenote dat het verschilt van onze norm. We roepen dan dat ze erg emotioneel zijn en teveel temperament hebben en met temperament bedoelt men dan vaak ook alleen wanneer dit er “negatief” uitkomt, zoals wanneer men kwaad is. Dat datzelfde temperament ook zorgt voor enthousiaster zijn, voor meer lachen, voor intenser liefhebben, dat slaat men hard over. “Deze persoon is emotioneel” wordt zelden, of nooit, positief bedoeld. Ik denk daar heel anders over. Mensen die hun ziel en hart aan de buitenkant dragen zoals ik dat noem, zijn mijn favoriete mensen; ik hoef nooit te raden wat ze écht voelen en denken.

Juist in onze witte Westerse maatschappij, komen veel mensen in de problemen omdat ons van kleins af aan geleerd wordt  dat het beter is onze emoties te onderdrukken en af te vlakken, om vooral niet te intens te zijn, of te direct. Confrontatie vinden we een vies woord, maar zonder (zelf)confrontatie verandert er nooit iets ten positieve.  We denken dat “in balans” betekent dat je geen heftige emoties ervaart, dat je altijd “goed gemutst” bent, dat je beleefd bent en geen opschudding veroorzaakt.. als je dit leest, klinkt dat dan echt zo gezond?

Pas als we beseffen dat er verschillen zijn in hoe intens mensen voelen en reageren en dat dit deels ook cultuurgebonden is, pas als we beseffen dat al die verschillen samen het geheel vormen en er geen goed of slecht in is, pas als we beseffen dat alle facetten van onze mensheid in alle vormen samen nodig zijn en samen waardevol zijn, dan zullen we stappen maken.

Ik droom van een wereld waar men elkaars waarde ziet en erkent en bundelt in plaats van vingers naar elkaar te wijzen wat de juiste manier van reageren zou zijn. De juiste manier is dat er minstens duizend juiste manieren zijn en dat ze het effectiefst zijn en het mooist zijn als ze allemaal tot hun recht mogen komen.

De hele week mail ik al met school heen en weer, nergens wordt adequaat op gereageerd en elke keer als we bellen of appen, zoals afgesproken, wanneer docenten mijn dochter van net 14 vergeten te videobellen voor de les, hebben ze smoesjes als “Ja maar we moeten daar aan wennen hoor”, of zeggen ze zelfs dat Mila dan zelf maar moet inbellen, alsof dat uberhaupt mogelijk is als  de leraar haar vergat en de laptop niet aan heeft of niet ingelogd is in het programma waarmee ze bellen.

Nu belden ze mij tijdens de les, erg onhandig want een uitgebreid bellende moeder bij je in de kamer, terwijl je via het beeldscherm een les probeert te volgen, is verre van handig. Ik mailde ze of dat even buiten lestijd kon, onderstaande kreeg ik terug en weer daaronder lees je mijn antwoord.

Goedemorgen Marrit-Anne,

Ik heb twee pogingen gedaan om u te bereiken. Ik zou graag kort terugblikken hoe het nu gaat naar aanleiding van ons eerdere telefoongesprek over onderwijs op afstand voor Mila.

Hoe is het afgelopen week gegaan met onderwijs op afstand?

Wat gaat er goed?

Wat kan/moet beter?

Hoe gaat het met Mila in deze uitzonderlijke situatie? Hoe verloopt het digitale contact met leeftijdsgenoten?

 

Wanneer zou het passen om even te bellen komende week?

Goedendag,

Waarom opeens pas komende week? Gewoon niet terwijl Mila les heeft, want er dan doorheen praten is verre van handig..
Hoe het gegaan is ben ik volgens mij heel erg duidelijk over geweest, dat ik dat moet herhalen betekent dat jullie niet luisteren.
Mila werd vaak vergeten, jullie komen vervolgens met smoesjes dat leerkrachten eraan moeten wennen, blijkbaar moeten ze heel hard wennen aan een leerling niet vergeten, wat ik op zijn minst bedenkelijk vind. Daarnaast wordt gister door Johanna weer gezegd dat Mila zelf zou moeten inbellen voor de les, waarop ik haar een voiceclip gestuurd heb waar 0 reactie op kwam, de lessen zelf zijn chaotisch en ik heb een leerkracht horen zeggen over het vak wat ze zelf geeft “Ja maar weten jullie hoe lang het geleden is dat ik dit op school had?” toen ze iets helemaal niet goed wist uit te leggen. Daarnaast vinden jullie het blijkbaar helemaal niet alarmerend dat de cijfers qua corona omhoog gaan, maar we doen alsof ze verder omlaag zijn gegaan vanaf juli en zien jullie niet in dat als je onvoldoende bescherming op school hebt tegen griepjes, die bescherming ook onvoldoende is tegen Corona.
Dan was er nog het gesprek waarin jij zelf vroeg “maar wat is het risico voor Mila dan” nadat ik je vertelde dat ik, haar moeder, in de risicogroep zit, er is dus heel erg veel ruimte voor verbetering en die zit hem in attitude aan jullie kant.
Tevens verwacht ik van onderwijsmensen dat ze ook eens zelf nadenken als er buiten school een verbod is op meer dan 6 personen van boven de 12 in 1 ruimte.
Wat wel goed gaat is de les vanochtend, enorme verademing om eens een docent te horen die wel weet hoe ze les moet geven, die de informatie duidelijk overbrengt en er zelf ook duidelijk kennis en passie heeft van en voor wat ze vertelt en die orde in de klas bewaart zodat leerlingen ook echt aan leren toekomen in die les en de docente wiskunde die aan het einde van de middag nog tijd nam om Mila even privé te bellen en uitleg te geven, omdat de verbinding haar tijdens de les niet lukte, was ook erg fijn.

Wat beter kan: ik wil absoluut niet meer van jullie horen of lezen dat jullie de verantwoordelijkheid om gebeld te worden voor de digitale les bij Mila neerleggen, dat jullie willen dat zij rekening houdt met dat je aan zoiets futiels zou moeten wennen terwijl dat echt helemaal niets is vergeleken bij wat nu van haar verwacht wordt, ik vind dat jullie daar ronduit schofterig mee omgaan tot nu toe. Tevens, als de klas dan in tweetallen een opdracht moet doen, of in groepjes, komt het voor dat dat gewoon in de klas gezegd wordt en Mila weer vergeten wordt. “Oh ja, jij was er ook nog” is niet wat je een kind van 14 dagelijks een paar keer moet vertellen. Gezien jullie wel bezig willen met iets als mindfulness, suggereer ik dat je eerst eens bewuster wordt van hoe je eigenlijk communiceert naar tieners, want met wat hier allemaal gaande is, is die hele mindfulness bij jullie 1 grote farce.

Mila zelf redt zich prima, is erg blij dat ze niet de hele les erbij hoeft te zijn om al het geouwehoer ook mee te moeten maken, werkt prima op haar eigen tempo en heeft per dag veel minder tijd nodig dan een schooldag om bij te blijven, zodat ze zich ook lekker kan focussen op viool en skaten en tekenen en alles wat ze verder nog graag doet en ontwikkelt.

Verder weet ik niet of jullie beseffen dat de meeste contact tussen jongeren allang via internet gaat, daarin verandert niet zoveel. Als Mila niet met school of iets leuks bezig is, videobelt of kletst ze met vrienden. Dit is nooit een punt van zorg geweest, dus die vraag stellen is wel grappig, maar liever heb ik dat jullie je eens bezig houden met de signalen die ik al gegeven heb. De vragen herhalen is niet hetzelfde als er echt om geven en er iets mee doen, dat is wel duidelijk.

Verder heb ik eigenlijk helemaal geen behoefte aan een telefoongesprek met jou, gezien je heel erg je best doet nergens inhoudelijk op in te gaan voorzie ik daar veel frustratie van mijn kant en daar heb ik geen trek in. Reageren op deze mail is afdoende.
Oh, en ik heet Marrit Anne zonder streepje.
Mvg.

*De opmerking over de griep, gaat over een docent die het heel grappig vond om op Instagram te zetten dat ze een coronatest moest doen en vroeg zich af of het covid was of “puberbacillen”. In beide gevallen kan je concluderen dat de maatregelen die de school neemt, niet afdoende zijn.

Deze brief die binnenkort onder andere in onze fijne gevarieerde wijk in Leeuwarden door ons persoonlijk langs gebracht wordt, vertelt een groot verhaal. Lees maar mee:

Etnisch profileren binnen gemeente Leeuwarden: “Antillianenbeleid” oftewel “Taskforce Antillianen”.

Donderdag 12 december, wilde Leeuwarden BIJ1 jullie informeren over etnisch profileren en racisme binnen de gemeente en de politie en hoe dit officieel in beleid staat en wordt gefinancierd. De gemeente en de politie hebben ons daar zodanig in gedwarsboomd, dat het niet door heeft kunnen gaan. We willen heel graag dat de mensen die slachtoffer zijn van dit racisme weten wat ze tegenover zich hebben én wat er aan te doen valt. Onze stem laten horen loont namelijk! Wij pikken het niet meer, een gemeente en een politiecorps wat betaald wordt om racistisch te handelen, wij staan op, maar we kunnen het niet alleen! Doen jullie mee?
Wat is het: een taskforce van politie, die flink betaald wordt om Caribische Nederlanders extra goed in de gaten te houden, waardoor je automatisch een scheef beeld krijgt. Want: waar je meer kijkt, zal je meer vinden, altijd.

Waarom is het er: Jaren geleden is er in Tilburg een moord gepleegd, waarbij de daders Caribische Nederlanders waren. Daarop is gelijk een plan gemaakt om alle “problematische Antillianen” aan te pakken. Dit plan is gebaseerd op 1 A-viertje met wat cijfers en procenten die gewoon door verschillende gemeentes is overgenomen; het gaat in eerst instantie dus helemaal niet over problemen in Leeuwarden.
Hoe kwam het bij ons terecht: Nog voor het ontstaan van Leeuwarden BIJ1 kwam bij een van ons het verzoek om onderzoek te doen, of er binnen de Caribisch-Nederlandse gemeenschap in Leeuwarden een contactpersoon zou zijn, die contact had met de gemeente over deze taskforce.
Dat verzoek is ingewilligd, maar daarbij is wel gelijk de hele zaak onderzocht en onder de loep genomen. Uiteraard was deze contactpersoon die zogenaamd namens de gehele gemeenschap van 1400 Caribische Leeuwarders zou praten, een verzinsel van de gemeente.
Wel is zo’n contactpersoon één van de voorwaarden waaronder dit beleid door zou mogen gaan, daar is dus alvast niets van aangetrokken.

Degene die dit onderzocht heeft en met de resultaten naar buiten kwam, heeft daarna sancties van de gemeente gekregen; de bijstandsuitkering werd stop gezet. Uiteraard met allemaal smoesjes waarom dat zou zijn, maar er aan voorafgaand kwam er een dreigend telefoontje van een raadslid, dat diegene nu een groot probleem had en diezelfde maand nog werd de uitkering afgepakt. Datzelfde raadslid was degene die vroeg om het onderzoek, wat geheel vrijwillig en dus zonder restricties is gebeurd.
Uit dat onderzoek bleek dat men €340.000 wilde begroten voor de “Taskforce Antillianen” in 2019. Uiteindelijk is dit uitgekomen op €119.000.
Als we dan alle cijfers er naast leggen, gaat dat geld naar zo’n 25 “probleemgevallen” per jaar, wat nogal een klein groepje mensen is voor zoveel geld.
Tevens wordt er nogal geknoeid in die cijfers met procenten zonder concreet te zijn. Zo beweert men “Bijna 2 x zoveel Antillianen als Nederlanders komen in aanraking met justitie”.

Je zou kunnen zeggen dat dit klopt, maar we hebben het hier over een verschil tussen 4% en 7%. Daarbij is gemeten hoeveel mensen vanaf hun 12e ooit in aanraking zijn geweest met politie, maar wordt daarbij geen onderscheid gemaakt tussen rijden zonder licht of bijvoorbeeld diefstal en we weten allemaal dat mensen met een donkere huidskleur sneller en vaker aangehouden worden en witte mensen makkelijker wegkomen. Hoe vaak men al dan niet gepakt is, zegt meer over racisme, dan over of die groepen nu zo verschillend zijn in hun daden.
Donderdag 12 december wilden we hierover een informatie en inspreek-avond organiseren in wijkcentrum Het Mozaïek. Hierbij wilden we niet alleen onze bevindingen vertellen en uitleggen, maar ook vertellen wat er mee gedaan is en dat we in een jaar tijd hiermee best grote dingen hebben bereikt. Nadat de resultaten naar buiten kwamen is een van ons er verder mee aan de slag gegaan. Ze is samen met John Leerdam en de afgevaardigde minister van Curaçao in gesprek gegaan met de gemeente en op dit moment bezig met een commissie om een nieuw beleid te schrijven, die focust op educatie en het verrijken van kansen in plaats van het racistisch profileren en belemmeren in die kansen.
We wilden jullie uitleggen dat het de moeite loont om je stem te laten horen, omdat er altijd wel ergens iemand is die het kan oppakken en ingang heeft om het onderwerp groot op de kaart te zetten en we wilden jullie aan het woord laten over alles wat je zelf tegenkomt aan discriminatie en uitsluiting in Leeuwarden, want daar willen wij met LeeuwardenBij1 en hopelijk ook met jullie heel graag wat aan doen.
Helaas heeft de gemeente ons opzettelijk tegengewerkt; daar waar zij zouden kijken naar het garanderen van onze veiligheid en ons daarover terug zouden bellen, hebben zij bericht naar het Mozaïek dat ze niet willen dat de locatie verhuurd wordt aan groepen die dingen als blackface (zwarte piet) en racisme en etnisch profileren ter discussie stellen en als Sylvana Simons zou komen als spreekster, mocht het al helemaal niet. De gemeente plaatst zichzelf hiermee boven de wet en zelfs boven de grondwet.

Tegelijk berichtte de gemeente naar ons dat zij bericht zouden hebben gekregen vanuit het Mozaïek dat het evenement daar helemaal niet bekend was en dat ze daarom verder geen stappen hadden ondernomen om onze veiligheid te kunnen garanderen.
Het bericht van politie zelf was, nadat ze ons opdracht hadden gegeven het te regelen met gemeente omdat die hen aanstuurt en we anders niet veilig zijn, nu opeens “Dan moeten jullie zelf maar beveiliging inhuren”.
De reden voor deze beveiliging is omdat wij, vooral in en om Leeuwarden, erg veel last hebben van dreiging, agressie en geweld, net als Kick Out Zwarte Piet dat heeft. Het signaal van onveiligheid en dat politie en gemeente ons moeten bijstaan, kwam dan ook van de landelijke politie.
Van een van onze leden kunnen de kinderen niet eens meer veilig over straat buiten deze wijk. Dat gaat van pogingen om van de fiets te trekken, tot bekogelen met eieren ’s avonds bij een bushalte. Gemeente en politie hebben hierin een plicht om al hun burgers te beschermen. Over het eierengooien belde de politie “Doe maar geen aangifte, want dat is niet strafbaar”, wat onzin is. We hebben gezien wat er gebeurde bij een meeting van onze vrienden van Kick Out Zwarte Piet in Den Haag, daar stonden 50 hooligans met molotovcocktails en knuppels en zwaar vuurwerk en alle ramen van het gebouw zijn gesloopt. Wij willen dat liever niet meemaken.

Ook willen we onze beveiliging zelf niet regelen; wanneer onze eigen niet witte mannen dat moeten gaan doen, weten wij wel wie er door de politie meegenomen gaat worden áls het mis gaat en ze moeten ingrijpen.

Omdat het niet lukte jullie bij ons te laten komen, komen we nu bij jullie. Wij zijn ook gewoon maar een handjevol mensen die alle discriminatie en racisme helemaal zat zijn, die ook geen vertrouwen hebben in de huidige politiek, maar die ook zien dat niets doen geen optie meer is. Daarom zijn we zelf op gestaan om het zelf te gaan doen, hopelijk met jullie steun en hulp straks ook in de politiek. De politiek gaat ons niet redden, maar we moeten er op zijn minst ook ons geluid laten horen en we worden gehoord, anders was de gemeente niet zo bang voor ons dat ze ons op allerlei mogelijke manieren wilden dwarsbomen.
Onze stem is nu nog maar zacht, maar met jullie hulp kunnen we ervoor zorgen dat niemand ons meer kan negeren. Staan jullie met ons mee op?

Vorig jaar had ik een aanvaring met Wierd Duk zoals de meesten van jullie waarschijnlijk wel weten. Voor degenen die het niet weten of even een reminder nodig hebben: Dukgate, hoe het echt zit.

De onveiligheid die die dag is ontstaan, heeft mijn hele leven en die van mijn dochters op de kop gezet. Wat tegenstand en ruzie hier en daar van en met mensen die hun racistische kijk op het leven graag willen behouden, ben ik wel gewend. Tot vorig jaar was ik alleen fijn onbekend en grotendeels “underground” en hoefde ik niet na te denken over waar en hoe ik ga en sta, laat staan dat ik om de veiligheid van mijn kinderen hoefde denken in die zin.
Ik wil dit met jullie delen omdat ik weet dat ik bij lange na niet de enige ben die deze dramatische verandering meemaakt, dat ik nog een luxe heb dat het pas 1 jaar zo is voor mij en omdat ik merk dat er nog heel veel naïviteit is op dit gebied, vooral bij witte mensen.

Een heel goed voorbeeld van die naïviteit is hoe er gereageerd werd, toen een maand na de rechtszaak van de blokkeerfriezen en na Dukgate een gesprek plaatsvond tussen KOZP en een aantal niet veroordeelde blokkeerfriezen. Ik noem ze blokkeerfries-light.
Na dit gesprek waren er lovende reacties vanuit de witte mensen die erbij waren en erover lazen, ook Tumba uitte zich lovend. Het gesprek werd hoopvol en prachtig genoemd en ik was de partypooper, omdat ik hun enthousiasme niet deelde. Bij de intochten bleek dat ik niet zo’n zwartkijker was; het werd nog veel erger dan zelfs ik bedacht had. We hebben allemaal nog de beelden op onze netvliezen van hooligans die KOZP demonstranten aanvielen in verschillende steden. Leeuwarden was één van de plekken waar het het heftigst aan toe ging; de KOZP demonstranten moesten met ME-busjes worden weggehaald voor hun eigen veiligheid, nadat ze werden bestormd door een grote groep hooligans.

Al vrij snel werd duidelijk, dat de onveiligheid die ik voelde tijdens de rechtszaak en de vuile streek van Wierd Duk, niet meer weg zou gaan en ik daadwerkelijk mijn leven zou moeten aanpassen. Die ene bedreiging in de zoveel weken werden een aantal bedreigingen per dag en hoewel de meesten niet serieus te nemen zijn, hoeven er maar een paar bij te zitten die het menen. Die waren er, zodanig dat na aangifte de conclusie van de wijkagent was dat ik nog redelijk veilig woonde, omdat ik destijds in een portiekflat woonde met een afgesloten deur met intercom. Een van de mensen tegen wie ik aangifte heb gedaan, is iets later opgepakt in een andere zaak voor het beramen en voorbereiden van een bomaanslag. Inmiddels ben ik vanwege mijn gezondheid én mijn veiligheid verhuisd naar een woning op begane grond in een wijk waar veel mensen van kleur wonen. Ik woonde destijds in een “witte arbeiderswijk” om het eens netjes uit te drukken, met andere woorden, in het hol van de leeuw.

Een paar weken na de rechtszaak werd mijn dochter, toen nog 12, aangesproken op straat door een blokkeerfries. “Ben jij de dochter van Marrit?” ging het op agressieve toon. Ze heeft maar ontkend en is snel doorgelopen.

Daarna kwamen de incidenten als ik eens in het winkelcentrum was. Witte mannen van middelbare leeftijd met een kort kapsel en een net iets te strakke blauwe jas zijn meestal degenen die mij nu belagen; een soort van blokkeerboomers. Dat gaat van proberen de stoep te blokkeren door recht op me af te lopen, tot een por in mijn ribben, tot een poging me van mijn fiets te trappen.
Op internet komen er regelrechte doodsbedreigingen, werden en worden oude foto’s van mij opgespoord, mijn adres is meerdere malen online gepost van het oude adres en mijn nieuwe adres, mijn dochters worden regelmatig bij naam nageroepen en het houdt niet op. Heftig voor mensen die er nooit mee te maken hebben gehad, maar bijna net zo normaal als een regenbui in oktober voor antiracisme-activisten anno 2019.

Mensen die roepen dat ze niets meer mogen zeggen, die als ze dan racistische bagger uiten zich beroepen op vrijheid van meningsuiting, die mensen willen mij en de mijnen de mond snoeren. Het enige wat ik doe is mijn mond open trekken over wat ik van de hele verrotte huidige maatschappij vind. Ik pak niets van mensen af, ik sla ze nog niet, ik zorg niet dat ze niet meer kunnen gaan en staan waar ze willen, niets van dat.

Dan zijn er mensen die zo bedreigd en aangevallen worden, niet eens vanwege wat ze zeggen en hoe luid ze dat zeggen, maar puur en alleen vanwege hun huidskleur, afkomst of geloof. Die hun huis uit gejaagd worden met vernielingen en geweld, omdat ze er iets anders uitzien, anders spreken, anders eten of God liever JHWH of Allah noemen. Allemaal belachelijke redenen om iemand het leven zuur te maken.

Inmiddels denk ik dat we de mensen die nog voor rede vatbaar zijn, de mensen die door gebrek aan kennis nog niet klaar waren voor het elimineren van racisme wel bereikt hebben. Er blijft een harde kern over die hun racisme en agressie koste wat kost behouden wil. Een harde kern die met vuurwerk en bakstenen en knuppels komt, als je met gelijkgestemden zit te vergaderen.

En weer zag ik dat mensen schrokken, dat mensen nooit hadden verwacht dat zoiets zou kunnen gebeuren, een tweede kristalnacht, op bijna dezelfde datum als in 1938.

Mensen blijven wegwuiven wat ze liever niet willen weten en ik blijf het roepen: Het is 2019 going on 1940.

Voor mij, als activistenkindje al vanaf de vroege jaren 80, is de desillusie groot. Zo eind jaren 90 hadden we voor ons gevoel echt stappen gemaakt, vanaf daar zouden we alleen maar verder gaan, wat waren we trots op ons tolerante land..

Twee gebeurtenissen hebben alle strijd ervoor, alle activisme, alle stappen die we hebben gemaakt in de goede richting in 1 klap weggevaagd. Het begon met 9/11.
De tweede klap was de moord op Pim Fortuyn, die met zijn voorkomen en welbespraaktheid hard op weg was om racisme en fascisme salonfähig te maken.
Ik weet nog dat ik het nieuws zag, ik weet nog dat in de hoek van de kamer mijn peuter, die nu 20 is, zat te spelen met haar lego. Ik weet nog dat ik naar haar keek, naar de tv en dat ik dacht “Kut, hier gaan we”.

En we gingen. Dieper dan ik had verwacht, ook ik was naïef.
Het is je ook niet voor te stellen dat mensen tot dit soort walgelijke dingen in staat zijn als je dat zelf niet in je hebt en nooit hebt meegemaakt van dichtbij.
Helaas, dit is de harde werkelijkheid en de wereld waar we nu in leven. De wereld waar je als meisje van 20 niet met een “Zwarte Piet is racisme” tasje of button rond kan lopen, omdat je dan risico loopt op klappen. De wereld waar we eersteklas reizen, omdat dat een beetje veiliger is. De wereld waar ik niet op pad ga zonder mijn wandelstok, ook op dagen dat ik hem voor mijn gezondheid helemaal niet nodig heb. De wereld waarin je moet kiezen tussen comfortabel op de achtergrond blijven en niet teveel bemoeien, of rekening houden met bedreigingen en agressie en als je pech hebt en een kwaadwillende “journalist” tegenkomt, wordt die keuze voor je gemaakt.

Mocht je behoefte hebben je ongenoegen te uiten tegen Wierd Duk, kan dat hier mits je nog niet door hem geblokt bent op Twitter.

Dan mag je hem en de zijnen gelijk doorgeven, dat deze vrouw niet opgeeft. Als het gevecht zwaarder wordt, zit er maar één ding op: harder vechten!

“What has been seen, can not be unseen” zeggen ze, toch blijkt soms niets minder waar.
Wij witte mensen zijn ontzettend goed in ontwijken en ontkennen van wat we allemaal zien, waar we allemaal mee opgegroeid zijn en wat we allemaal kennen.
We verbloemen, vegen onder vloerkleden en dat vinden we allemaal prima, want we bedoelen het altijd goed. We noemen het soms zelfs heel poëtisch “bedekken met de mantel der liefde”, zolang we de confrontatie met ons zelf maar niet aan hoeven te gaan.

Mijn generatie, ik ben geboren in 1976, is opgegroeid met racisme en white saviorism werd ons met de paplepel ingegoten. We waren er allemaal bij, we zagen het allemaal en toch willen mensen die waarheid niet zien. Een hele rare tegenstrijdigheid; we weten allemaal dat vorige generaties handelden naar hun kennis van die tijd en we nemen dat niemand kwalijk. Kijk bijvoorbeeld naar de medische wereld. Dat daar ontwikkeling in zit en we daarin vroeger best domme dingen deden, vindt niemand problematisch. Hooguit grinniken we wat om de wijsheid die we vroeger dachten te bezitten, we voelen ons niet aangevallen omdat we nog niet zo lang geleden levertraan voor heilig versleten.

We weten ook allemaal dat we opgegroeid zijn met het idee dat een huidskleur potlood of stift roze was, we snappen inmiddels allemaal wat er niet oké was aan Sjors en Sjimmie, aan wat we “indianentaal” noemden zoals Hiawatta vroeger in de Donald Duck en we kunnen allemaal talloze voorbeelden noemen waar we door voortschrijdend inzicht heel anders over zijn gaan denken.

Deze voorbeelden zijn allemaal heel duidelijk en omdat het niet zozeer om ons eigen gedrag gaat, maar om verhalen die we lazen en plaatjes die we zagen, omdat het gevoelsmatig buiten ons zelf ligt, hebben we nog niet zoveel moeite met het accepteren van deze feiten.

Wanneer ik benoem dat ook white saviorism ons met de paplepel is ingegoten, merk ik meer weerstand, want dat gaat opeens over ons eigen gedrag.  Zelfs onze taal is doorspekt met racisme; je was een Turk als je vies thuis kwam van buitenspelen, als je niet luistert ben je nog steeds Oost-Indisch Doof, ergens teveel geld voor vragen heet een “Jodenstreek”, een Italiaan is een spaghetti-vreter, maar als je ons “tata” (aardappel) durft te noemen ontploffen we en dan zijn er zelfs witte mensen die schreeuwen dat ze slachtoffer zijn van racisme, als je zegt dat ze wit zijn.

Ik wil graag een beroep doen op jullie logica en kennis, want ook wat ik nu ga benoemen weten jullie allemaal; we waren er toch echt zelf bij.

We weten allemaal nog de uitzendingen van School-tv en de zendelingenmissies indien je op een christelijke basisschool zat. Mensen uit Afrika waren zielig, hadden honger, gingen bijna dood en hadden vliegen op hun gezicht en wij witte mensen moesten ze redden. Als kind al met je kartonnen spaarpotje die je dan na een paar weken inleverde op school, weten jullie nog?
We stonden niet naast deze mensen, we stonden er boven, die boodschap was er altijd.
Zelfs Nelson Mandela meenden wij witte mensen te redden door hier in Nederland op straat te gaan. Wij deden iets goeds voor de donkere medemens, dus we waren goed bezig en zeker niet racistisch, toch?

Kinderen voor kinderen zong ik ook mee “een kind onder de evenaar, wordt later vaak een bedelaar” en ik weet nog het gevoel wat ik erbij had als kind. Ik vond die mensen zielig en wij moesten ze redden. Zij waren de hulpelozen, wij de redders in nood, dat is ons dag in dag uit ingeprent op school, op het nieuws, in spotjes over mensen in nood wat nog steeds op dezelfde denigrerende manier voorkomt… De kindjes met de bolle buikjes en de vliegen..

Altijd met de beste bedoelingen en die goede bedoelingen worden altijd aangevoerd als argument als men kritiek krijgt op de uitvoering. Helaas maken goede bedoelingen iets niet op magische wijze onschadelijk of zelfs maar minder schadelijk, sterker nog, vaak integendeel. We gebruiken “goede bedoelingen” als excuus om niet dieper te graven, om die confrontatie met ons zelf en ons verleden en alles wat ons geleerd is aan witte superioriteit maar niet volledig onder ogen te hoeven zien, want dat schuurt teveel. Het lijkt wel alsof witte mensen denken dat ze spontaan ontbranden als ze hun imperfecties toe durven geven en onder ogen durven zien.

We houden liever racisme in stand dan dat we wat groeipijn ervaren aan onze ego en ziel en zogenaamd “goede bedoelingen” lossen dat niet op.

Het witte perspectief in de strijd tegen racisme.

Maar weinig witte mensen lijken zich bewust van hun positie en hun handelen, te beginnen bij officiële instanties. De witte benadering is dan: mensen van kleur moeten melding doen en naar ons toekomen en wij registreren en als we dan genoeg registreren, vinden we pas dat we genoeg bewijs hebben dat een bepaalde vorm van racisme werkelijk bestaat. De realiteit is: mensen die last hebben van racisme, hebben dat niet 1 keer per jaar, 1 keer per maand of 1 keer per week. Veel van hen hebben dat dag in dag uit. Daar ga je geen melding van doen, dan hou je geen tijd en geen leven meer over. Tevens verwachten wij witte mensen hier alweer van slachtoffers van racisme, dat zij naar ons toe komen om het op te lossen, maar het is niet een probleem wat bij hen ligt; het is óns probleem. Het is ons gedrag en het is onze blinde vlek voor dingen die we allemaal zien, allemaal meegemaakt hebben en dus allemaal al dan niet onbewust heel prima weten. Het is aan ons om mensen op te zoeken en naar ze te luisteren en ze serieus te nemen, ook zonder keihard bewijs in cijfertjes wéten we het allemaal allang als we eerlijk durven zijn naar ons zelf. De grote kanttekening die ik hierbij maak: dat is heel wat anders dan je wenden tot mensen van kleur en verwachten dat zij altijd zin hebben in je vragen en zich altijd beschikbaar moeten stellen om jou voor te lichten. Als je je echt wilt verdiepen, kan dat prima zonder tijd en emotionele arbeid van iemand van kleur die toevallig jouw pad kruist te verlangen. Lees bijvoorbeeld het boek “Witte onschuld” van Gloria Wekker eens.

We klagen dat we de mensen van kleur niet kunnen bereiken met onze witte clubjes voor inclusiviteit en diversiteit in onze witte huiskamers en kantoren, we klagen dat mensen niet op onze advertentie of website af komen en denken dat we dan wel genoeg gedaan hebben, we hebben altijd een excuus klaar waarom het niet aan ons zou liggen, want we doen ons  best met onze goede bedoelingen..
Herken je jezelf hier in en ik weet dat sommige lezers dat doen, vraag je zelf dan eens af waarom je deze strijd bent aangegaan, waarom je je wilt inzetten tegen racisme. Is dit omdat je je ego wilt strelen, of wil je het probleem echt aanpakken, ongeacht of je er vieze handen van krijgt en geen veren in je reet krijgt gestoken?

De strijd tegen racisme is niet van achter een bureau, niet vanuit een organisatie, niet netjes en beschaafd, niet op te lossen met een lief gesprek en zachte toon. Racisme is alleen op te lossen als wij witte mensen bereid zijn en worden om onszelf diep onder de loep te nemen en ons gedrag en de structuren waarin wij zijn groot gebracht drastisch te veranderen.

Laten wij onze kinderen bewust maken van het feit dat wij witte mensen maar 17% van de wereldbevolking zijn, laten we ook zélf bewust zijn van hoe groot het contrast is tussen dat feit en hoe wij overal en altijd dag in dag uit zijn doodgegooid met het idee dat wit de meerderheid en de norm is. We zijn met 17%, maar als je de literatuur en de films en de geschiedenis en eigenlijk alles wat onze kanalen binnen komt daar naast legt, lijkt het eerder alsof wij 80% van die wereldbevolking zouden zijn. Het is niet zo moeilijk om te beredeneren dat dat ons beeld beïnvloed heeft, dat hoef je jezelf ook niet kwalijk te nemen, als je het maar bij durft te stellen aan de hand van wat je nu weet. Zo simpel is het.

Je hoeft je niet eeuwig schuldig te voelen omdat je anders handelde toen je nog niet beter wist. Ik voel me ook niet schuldig dat ik vroeger vlechtjes met veren in mijn haar wel cool vond. Met de kennis van nu zou het alleen wel belachelijk zijn om dat nog steeds te doen, omdat het stelen is van een cultuur die niet de mijne is en bovendien nog een onderdrukte ook. Je weet beter, dan handel je beter. Voor mij is dat gevoelsmatig niets moeilijker dan geen verf met lood meer gebruiken in een kinderkamer, omdat we nu beter weten en beter kunnen.

Wat ik wel heel erg moeilijk vind om te verteren is dat we eigenlijk steeds blijven zeggen “dit stukje racisme moeten jullie maar mee leren leven, want wij doen toch genoeg ons best”..
We doen willens en wetens mensen pijn, omdat we zelf geen pijntjes willen in ons ego en dat vind ik intens egoïstisch en gemeen, net als dat ik dat vind van het feit dat wij van de slachtoffers van racisme verwachten dat zij degenen zijn die komen met de oplossing en dat zij degenen zijn die die strijd leveren. We durven nogal wat te vragen en te eisen. We willen uitleg, we willen begrip voor onze goede bedoelingen, we willen tijd om te wennen aan het idee en de verandering, net als dat we 10 jaar tijd namen om slavernij “af te kopen”. In sommige opzichten zijn we geen stap verder en in andere zelfs stappen terug.

Een heel raar mechanisme treedt daar opeens in werking; wanneer iemand pijn en verdriet uit, is een natuurlijke reactie dat je een arm om diegene heen slaat, wanneer het iets is wat getriggerd wordt door wat jij (onbewust) deed stop je met dat gedrag en niet pas als je precies begrijpt waarom diegene zoveel pijn en verdriet heeft, dat gesprek komt later wel; de pijn en het verdriet stoppen is prioriteit. Toch als het op racisme aankomt, willen we het pas veranderen als we het helemaal begrijpen en snappen.. althans dat pretenderen we. In werkelijkheid willen we gewoon horen dat het niet onze schuld is, dat het allemaal wel meevalt en dat onze goede bedoelingen echt wel gezien worden, of we dat nu toegeven of niet.

Zet je ego uit en je hart aan, ik smeek het jullie. De wereld heeft het nodig.

Zo’n 3 weken geleden sprak ik Boris van der Ham aan op Twitter vanwege zijn uitspraak naar een twitteraarster: “Goed dat je moslims niet generaliseert, maar Koran bevat wel veel heftige teksten die in zichzelf probleem zijn. Ook andere heilige boeken wemelen van geweld/intolerantie. Gelukkig zijn er genoeg vrijzinnige moslims die dat in “de tijd” plaatsen, maar die slag is wel nodig”

Nu kan je zeggen, die uitspraak is toch heel genuanceerd en hij vergelijkt het ook met andere heilige boeken en er zijn toch ook conservatieve gelovigen en dat zal ik allemaal niet tegenspreken, alleen ook ik heb hier een hele grote “maar” bij.

Boris van der Ham was zo sportief op mijn uitnodiging in te gaan eens mee te komen naar de moskee en stelde er bij voor dat we dan daarna hierover in gesprek konden gaan en eerlijk is eerlijk, dat had ik niet verwacht en ik waardeer het enorm.

Vandaag was dan de dag dat die afspraak plaats vond, eerst naar het vrijdagmiddaggebed, mijn goede vriend Maurice was mee zodat Boris niet in zijn eentje naar het mannengedeelte hoefde te gaan.
De preek wordt bij ons ook in het Nederlands gehouden, wat wel zo handig is bij zo’n uitnodiging van “kom eens mee, dan hoor je wat er gezegd wordt in onze moskee”.

De preek ging over rekenschap afleggen bij jezelf, dat ook wat je verborgen wilt houden door Allah wordt gezien, over wat een goede moslim hoort te doen, over dat je na dit leven krijgt wat je toekomt.

Ons gesprek begon tijdens de wandeling naar het centrum, als eerste over de preek. Daar waren we het al vrij snel over eens; het hele letterlijke plaatje van hemel en hel zoals ook sommige gelovigen dat zien, is niet zo aan ons besteed. Ik vertelde hem mijn versie van hemel en hel; eerder een toestand dan een locatie. Ik denk dat hemel en hel is wat je geweten, wat ook van Allah komt in mijn visie, doet met je geest na je dood. Dat is de beknopte versie.

Boris zei daarop dat dat wel erg vrijzinnig was en dat woord viel een aantal keer in ons gesprek. Misschien is dat zo, ik weet het niet. Ik vertelde dat ik mensen over het algemeen vaak oppervlakkig en gemakzuchtig vind in hun denken, ook binnen religies, maar en nu komt mijn maar: dat dat niet aan religie ligt, niet aan afkomst, nergens aan behalve mens zijn. Deze eigenschappen zitten helaas in de aard van de mens.

Door te focussen op problemen met deze zelfde onderliggende oorzaak binnen 1 groep, werk je mee aan een frame als die groep al kampt met vooroordelen. Ik zei hem dat ik graag zou zien dat mensen eens 10 stappen achteruit doen en meer om zich heen kijken, dat ze die problematiek die overal tegen gaan komen en dat volgens mij het heersende patriarchaat overal een groot probleem is.

We waren het over heel veel dingen eens; over dat er mensen zijn die zich blind staren op gelijk hebben of beter zijn dan een ander, over dat dat eigenlijk helemaal niet klopt met religie, afgaande op verhalen als de Barmhartige Samaritaan of mijn favoriete over dat iemand die nooit bidt, een vromer moslim kan zijn in de ogen van Allah, dan iemand die braaf alle gebeden doet. Mijn favoriete citaat vat dat samen: “Hij die u overtreft in het hebben van een goed karakter, overtreft u in religie”

Boris legde uit waarom hij het belangrijk vond dat er wel ook kritiek geuit wordt naar moslims, dat hij dat bij elke groep belangrijk vindt en dat hij daarin ook niet wil discrimineren en vanuit zijn standpunt snap ik dat ook, alleen heb je het niet over een groep mensen die gewoon geaccepteerd worden in de maatschappij, maar over een kwetsbare groep die door alle heersende vooroordelen en haat daadwerkelijk gevaar loopt. Dat maakt dat een uitspraak als “maar Koran bevat wel veel heftige teksten die in zichzelf probleem zijn” mee werkt in de frame die heerst, zeker als iemand in een behoorlijke positie, die daarbij gezien wordt als een redelijk persoon (wat hij ook is hoor) zo’n uitspraak doet. Kwaadwillenden kijken namelijk niet meer verder dan die zin en voelen zich wanneer zo iemand zo’n uitspraak doet, extra gevalideerd in hun moslimhaat.

Daarbij vind ik dat je de kritiek van binnen uit de groep moet laten komen en die kritiek onderling is er genoeg. We hebben Muslims for Progressive Values, ook in Nederland, onderling wordt er echt wel veel gepraat is mijn ervaring, maar inderdaad, we houden het intern. Ik vergeleek het met wanneer je ruzie met je partner hebt, dat je dan het samen uitvecht, maar niet allemaal aan de grote klok gaat hangen. Het is niet alleen een beschermen voor de buitenwereld omdat alle kritiek aangegrepen zal worden als stok om moslims mee te slaan, het is wat mij betreft ook een vorm van integriteit om het binnen je eigen gelederen uit te vechten samen.

Dan kwamen we uit op welk gevaar moslims dan lopen in Nederland, ik vertelde van dagelijkse scheldpartijen en bedreigingen en zijn reactie was “Maar dat is alleen internet toch?”

Ik denk dat mijn gezicht toen gelijk op stand verdrietig ging, althans, zo voelde het. Ik wilde dat dat waar was, maar nee, het gevaar is gewoon op straat. Ik word er mee geconfronteerd, mijn dochters zelfs terwijl ze niet eens moslim zijn en ik ken teveel verhalen van zusters die bespuugd, geslagen, geschopt worden op straat.

Ik zei “Zichtbaar moslim zijn op straat is net zo gevaarlijk als zichtbaar” “hand in hand lopen” vulde Boris aan terwijl ik zei “als zichtbaar queer zijn”.
We begrepen elkaar prima.

En als mens, weten we nu, komen onze waarden gewoon overeen en daar gaat het om.

Mijn visie over religie: de enige goede manier om religie te belijden, is het te gebruiken om er een zo goed mogelijk mens van te worden.

Onlangs had ik een gesprek bij de Friese Zaak over mijn bedrijfsplan, althans, ik dacht dat ik dat gesprek zou hebben. Het verliep anders.

Onderstaande heb ik verstuurd naar de Friese Zaak, bureau zelfstandigen Friesland én het ondernemersklankbord.. oftewel alle drie de betrokken partijen.

En eng dat ik dit vind!

Goedendag allen,

Ik heb hier lang over nagedacht en ik ga het toch benoemen.

Bij het eerste gesprek met bureau Zelfstandigen Friesland, was de afspraak dat ik de Friese Zaak even mee zou laten kijken naar mijn bedrijfsplan en dan zou het traject voor de uitkering en de aanvraag voor een start lening verder gaan.
Toen ik bij het gesprek kwam met de Friese Zaak was dit niet het geval; er is op dat moment niet eens naar mijn bedrijfsplan gekeken, die heb ik later nog per mail opgestuurd.
Dan het klankbordtraject, de heer die erbij zat ter observatie en advies maakt dat ik absoluut niet in zee wil met deze groep en ik zal u uitleggen waarom.

Het moment dat ik de kamer binnen stapte waren de eerste woorden van meneer “Zozo, wat een exotische verschijning” en dat was omdat ik als moslima een hoofddoek draag. Die hoofddoek is bedoeld om me bescheidener te kleden met als een van de hoofdredenen dat ik niemands “verschijning” wíl zijn.
Het hele gesprek door begon hij over “mohammedanen” wat een rode vlag is; alleen bepaalde mensen zeggen “mohammedanen”, anderen zeggen gewoon moslims en zelfs over hoe mijn hoofddoek een selling point zou kunnen zijn en hij vroeg waarom ik niet op de site zette dat ik moslima ben..

Ik heb me ingehouden en geluisterd en geknikt, maar ik zat me op te vreten tijdens dat gesprek en ik heb er nu nóg een akelig gevoel over, dus ik moet het wel uiten.

Graag hoor ik ook hoe nu wél verder, want de afspraak dat de Friese Zaak daar even met mij naar het bedrijfsplan zou kijken en verder niet, is niet gegaan zoals mij van te voren verteld is. De formulieren voor de aanvraag had ik al ingevuld en mij was verteld dat dat doorgezet zou worden als ik bij de Friese Zaak was geweest en dat ik dan een uitnodiging zou ontvangen per post voor een gesprek.

Inmiddels heb ik rond de 400 aan vaste maandelijkse inkomsten voor mijn zaak gerealiseerd aan abonnementen binnen 3 weken tijd, dus ik ga prima volgens plan, beter dan dat zelfs, maar ik heb nog steeds al 5 maanden, bijna 6 nu, geen verdere inkomsten naast belastingtoeslag en donaties en er moet iets gebeuren als ik én mijn bedrijf een succes wil maken én simpelweg wil overleven.
Als vrouw en moslima en gezien het verloop van het gesprek zoals hierboven beschreven, wil ik niet in zee met het klankbord, tevens werd mij een andere bedrijfsvisie opgedrongen dan ik heb; ik wil niet zoveel mogelijk winst maken, ik wil genoeg winst maken en daarnaast zoveel mogelijk mensen blijven helpen, dát is voor mij belangrijk en daar hou ik aan vast.

Hopelijk begrijpen jullie mijn bezwaren hier in en kunnen we het traject op een andere betere manier voortzetten. Tevens hoop ik dat Bureau Zelfstandigen Friesland de aanvraag voor de uitkering inderdaad snel doorzet, want elke dag de touwtjes aan elkaar moeten knopen met hier en daar een gift van een paar tientjes, is niet lang meer houdbaar voor me en geeft eigenlijk al stress genoeg zonder ondertussen ook nog eens een bedrijf op te zetten.

Alvast bedankt voor uw tijd en moeite en reactie.